Австралия және Жаңа Зеландия әскери бөлімдері

1939-1945 жылдардағы Австралияның соғыс әрекеттері

Екінші дүниежүзілік соғыста Австралияның қатысуы (1939-1945). Австралия миллионға жуық әскерімен Еуропа, Солтүстік Африка және Тынық мұхитында шайқасты. Зардаптары: 27,073 қаза тапқан, 23,477 жараланған.

58 мин оқу

100%

Дереккөз: Military history of Australia during World War II — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Австралияның әскери қатысулары, 1939–1945 жылдар

Австралия 1939 жылдың 3 қыркүйегінде, үкіметтің Ұлыбританияның нацистік Германияға қарсы соғыс жариялауын қабылдағаннан кейін, Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты. Кейіннен Австралия 1940 жылдың 11 маусымында Италия Корольдігімен және 1941 жылдың 9 желтоқсанында Жапон империясымен қоса, Одақтың басқа да елдерімен соғыс жағдайына түсті. Соғыс аяқталғанға дейін шамамен бір миллион австралиялық қарулы күштерде қызмет етті, олардың әскери бөлімдері негізінен Еуропа майданында, Солтүстік Африка кампаниясында және Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты майданында күресті. Бұған қоса, Австралия өзінің тәуелсіздік алғаннан кейінгі тарихында алғаш рет тікелей шабуылға ұшырады. Соғыс кезінде жаудың әрекеттерінен 27 073 адам қаза тауып, 23 477 адам жарақат алды. Көптеген адамдар тропикалық ауруларға, аштыққа және тұтқында ауыр жағдайларға тап болды; жапондар тұтқындаған 21 467 австралиялықтың арасында тек 14 000-ы ғана аман қалды. Жапониямен соғыс басталғаннан кейін Австралия армиясының бөлімдері Жерорта теңізі мен Еуропадан біртіндеп шығарылды. Дегенмен, Австралия Корольдік әуе күштері мен Австралия Корольдік теңіз күштерінің бөлімдері мен қызметкерлері Германия мен Италияға қарсы соғысқа қатысуын жалғастырды. 1942 жылдан 1944 жылдың басына дейін Австралия күштері Тынық мұхиты соғысында маңызды рөл атқарды, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты майданындағы шайқастардың көп бөлігін құрады. Әскери күштер 1944 жылдың ортасынан бастап екінші деңгейлі майданға жіберілсе де, соғыс аяқталғанға дейін жапондарға қарсы шабуылдау операцияларын жалғастырды. Екінші дүниежүзілік соғыс елдің экономикасында, әскери және сыртқы саясатында маңызды өзгерістерге әкелді. Соғыс индустрияландыру процесін үдетті, бейбіт уақыттағы үлкен әскери күштердің дамуына ықпал етті және Австралияның сыртқы саясатын Ұлыбританиядан АҚШ-қа ауыстыру процесін бастады. Соғыстың соңғы салдары Австралияның көпұлтты және әлемдік қоғамын дамытуға да септігін тигізді.

Соғыс басталды

Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар аралығында Австралия 1929 жылы басталған Ұлы депрессиядан ауыр зардап шекті. Бұл Австралияның қорғанысқа жұмсайтын қаражатын шектеді және 1930 жылдары қарулы күштердің санын және тиімділігін төмендетті. 1931 жылы Вестминстер статуты Австралия үкіметіне сыртқы істер мен қорғаныс саласында тәуелсіздік берді. Дегенмен, 1930 жылдардың ортасынан бастап Австралия үкіметтері көбінесе нацистік Германияға қатысты британдық саясатты ұстанды, бастапқыда Гитлерді мойынсыну арқылы және Польшаның тәуелсіздігіне британдық кепілдік беру арқылы қолдады. Австралия премьер-министрі Роберт Мензис британ үкіметінен Германияға Австралияның Ұлыбританияның серіктесі екенін хабарлауды сұрады. 1939 жылдың 3 қыркүйегінде Ұлыбритания Польшадан Германияға берген ультиматумның мерзімі өткеннен кейін соғыс жариялады. Вестминстер статуты әлі Австралия парламентімен бекітілмегендіктен, Ұлыбританияның соғыс жариялауы Австралияға автоматты түрде қолданылды. Британдықтар Мензиске соғыс жарияланғаны туралы хабарлағаннан кейін, Австралияның генерал-губернаторы Австралияда соғыс жарияланды деп мәлімдеді. Еуропада соғыс басталған кезде Австралияның қарулы күштері 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кездегіден нашар дайындықпен болды. Үш түрлі әскердің ішінде ең жақсы дайындалған Австралия Корольдік Теңіз күштері (RAN) шағын болды және тек екі ауыр крейсер, төрт жеңіл крейсер, екі шлюп, бес ескірген эсминец және бірнеше кішкентай және қосымша әскери кемелермен жабдықталды. Австралия армиясы 3000 адамнан тұратын шағын тұрақты құрамнан және Азаматтық әскери күштерде (CMF) оқуға ерікті түрде келген 80 000 жартылай штатты милициядан тұрды. Австралия Корольдік Әуе күштері (RAAF), ең әлсіз әскер, 246 ұшаққа ие болды, олардың көп бөлігі заманауи емес еді. Соғыс басталған кезде Ұлыбритания үкіметі үлкен әскери кеңейтімді бастады және RAAF ұшақ экипаждарын және бөлімшелерін британдық бақылауға беруге көшті, бірақ жапондық араласу қаупіне байланысты теңізден тыс экспедициялық күштерді дереу жіберуге дайын болмады. Соғыстағы алғашқы австралиялық оқ 1939 жылдың 3 қыркүйегінде, соғыс жарияланғаннан кейін бірнеше сағаттан соң, Форт Квинсклифтегі қару Мельбурннан қажетті рұқсаттарсыз кетуге тырысқан австралиялық кеменің бағытынан атып өтті. 1939 жылдың 10 қазанында, Англияда қайта жабдықталып жатқан No. 10 эскадрильясы Туниске миссия орындау үшін ұшып, әрекетке кіріскен алғашқы австралиялық және Ұлттар Достастығының әуе күштерінің бөлімшесі болды. 1939 жылдың 15 қыркүйегінде Мензис Екінші Австралия Императорлық күштерінің (AIF) құрылуын жариялады. Бұл экспедициялық күш бастапқыда 20 000 адамнан тұрды, олар жаяу әскер дивизиясына (6-дивизия) және қосымша бөлімшелерге бөлінді. AIF институционалдық тұрғыдан Австралия мен оның сыртқы территорияларында қызмет етумен заңдық түрде шектелген CMF-тан бөлек болды және CMF бөлімшелерін берудің орнына жаңа бөлімшелер құру арқылы құрылды. 15 қарашада Мензис 1940 жылдың 1 қаңтарынан бастап ішкі қорғанысқа әскери міндеттілікті қайта енгізу туралы жариялады. AIF-ке қабылдау бастапқыда баяу болды, бірақ 1940 жылдың наурызына дейін әскери жастағы алты еркектің бірі тіркелді, ал 1940 жылдың маусымында Францияның құлауынан кейін еріктілердің үлкен толқыны келді. Адамдар AIF-ке түрлі себептермен ерікті түрде қосылды, ең көп таралған себеп – Австралияны және Британ империясын қорғауға деген сезім болды. 1940 жылдың басында әр түрлі әскерлік бөлімдер "негізінен еуропалық текті" емес адамдарды қабылдауға тыйым салатын ережелерді енгізді; бұл ережелер RAN және Армия тарапынан қатаң орындалса, RAAF еуропалық емес австралиялықтардың шағын санын қабылдауын жалғастырды. AIF-тің негізгі бөлімдері 1939 және 1941 жылдар аралығында құрылды. 6-дивизия 1939 жылдың қазан және қараша айларында құрылды және Жапонияның дереу қауіп төндірмейтініне британ үкіметі Австралия үкіметін сендіргеннен кейін, 1940 жылдың басында Таяу Шығысқа аттанды, оқуын аяқтау және заманауи жабдықтар алу үшін. Дивизия дайындықтары аяқталған кезде Францияда Британдық экспедициялық күшке қосылуға ниеттенген, бірақ дивизия дайын болғанға дейін Осі күштері Францияны жаулап алғандықтан бұл орындалмады. 1940 жылдың бірінші жартысында тағы үш AIF жаяу әскер дивизиясы (7-дивизия, 8-дивизия және 9-дивизия), сондай-ақ корпус штабы (I корпус) және көптеген қолдау және қызмет көрсету бөлімшелері құрылды. Бұл дивизиялардың барлығы және көптеген қолдау бөлімшелері 1940 және 1941 жылдары шетелге жөнелтілді. AIF бронетандық дивизиясы (1-бронетандық дивизиясы) 1941 жылдың басында құрылды, бірақ ешқашан Австралиядан шыққан жоқ. Үкімет бастапқыда RAAF-тің барлық күштерін шетелге жөнелтпек болған, бірақ кейін күштің ресурстарын әуе экипаждарын даярлауға және Ұлттар Достастығының әуе күштерін кеңейтуге бағыттауға шешім қабылдады. 1939 жылдың соңында Австралия және басқа да доминиондар Ұлыбритания Корольдік Әуе күштерінде (RAF) және басқа Ұлттар Достастығының әуе күштерінде қызмет ету үшін көптеген адамдарды даярлау үшін Империялық Әуе Оқу Схемасын (EATS) құрды. Шамамен 28 000 австралиялық ақыры EATS арқылы Австралия, Канада және Родезиядағы мектептерде оқыды. Бұл адамдардың көпшілігі Австралияның XV отрядына жіберілсе де, көпшілігі британдық және басқа доминиондық отрядтарында қызмет етті. Сонымен қатар, номиналды түрде "австралиялық" отрядтар RAAF бақылауында болған жоқ және австралиялықтар олардың әуешілерінің аз бөлігін құрады. Австралия үкіметі EATS арқылы дайындалған әуешілердің орналасуын тиімді бақылай алмағандықтан, көптеген австралиялық тарихшылар осы схеманы Австралияның қорғаныс қабілетін дамытуға кедеріл келтірген деп санайды. Дегенмен, EATS арқылы дайындалған RAAF әуешілері Еуропа және Жерорта теңізі театрларында RAF үшін күрескен барлық әуе экипаждардың шамамен тоғыз пайызын құрады және одақтастардың операцияларына маңызды үлес қосты.

Between World War I and World War II Australia suffered greatly from the Great Depression which started in 1929. This limited Australian defence expenditure and led to a decline in the size and effectiveness of the armed forces during the 1930s. In 1931, the Statute of Westminster granted the Australian government independence in foreign affairs and defence. Nevertheless, from the mid 1930s, Australian governments generally followed British policy towards Nazi Germany, supporting first the appeasement of Hitler and the British guarantee of Polish independence. Australian Prime Minister Robert Menzies asked the British government to notify Germany that Australia was an associate of the United Kingdom. On 3 September 1939, Britain declared war when its ultimatum for Germany to withdraw from Poland expired. Because the Statute of Westminster had not yet been ratified by the Australian parliament, any declaration of war by the UK applied to Australia by default. After the British informed Menzies of the declaration of war, the Governor General of Australia issued a proclamation of the existence of war in Australia. At the time war broke out in Europe, the Australian armed forces were less prepared than at the outbreak of World War I in August 1914. The Royal Australian Navy (RAN), the best prepared of the three services, was small and equipped with only two heavy cruisers, four light cruisers, two sloops, five obsolete destroyers and a number of small and auxiliary warships. The Australian Army comprised a small permanent cadre of 3,000 men and 80,000 part time militiamen who had volunteered for training with the Citizen Military Forces (CMF). The Royal Australian Air Force (RAAF), the weakest of the services, had 246 aircraft, few of them modern. While the Commonwealth Government began a large military expansion and transferred some RAAF aircrew and units to British control upon the outbreak of war, it was unwilling to immediately dispatch an expeditionary force overseas due to the threat posed by Japanese intervention. The first Australian shot of the war took place several hours after the declaration of war when a gun at Fort Queenscliff fired across the bows of an Australian ship that failed to identify itself as it attempted to leave Melbourne without required clearances. On 10 October 1939, a Short Sunderland of No. 10 Squadron, based in England for re equipment, became the first Australian and the first Commonwealth air force unit to go into action when it undertook a mission to Tunisia. On 15 September 1939 Menzies announced the formation of the Second Australian Imperial Force (AIF). This expeditionary force initially consisted of 20,000 men organised into an infantry division (the 6th Division) and auxiliary units. The AIF was institutionally separate from the CMF, which was legally restricted to service in Australia and its external territories, and was formed by raising new units rather than transferring CMF units. On 15 November, Menzies announced the reintroduction of conscription for home defence service, effective 1 January 1940. Recruitment for the AIF was initially slow, but one in six men of military age had enlisted by March 1940, and a huge surge of volunteers came forward after the fall of France in June 1940. Men volunteered for the AIF for a range of reasons, with the most common being a sense of duty to defend Australia and the British Empire. In early 1940, each of the services introduced regulations which prohibited the enlistment of people not "substantially of European origin"; while these regulations were strictly enforced by the RAN and Army, the RAAF continued to accept small numbers of non European Australians. The AIF's major units were raised between 1939 and 1941. The 6th Division formed during October and November 1939, and embarked for the Middle East in early 1940 to complete its training and to receive modern equipment after the British Government assured the Australian Government that Japan did not pose an immediate threat. The division was intended to join the British Expeditionary Force in France when its preparations were complete, but this did not eventuate as Axis forces conquered France before the division was ready. A further three AIF infantry divisions (the 7th Division, 8th Division and 9th Division) were raised in the first half of 1940, as well as a corps headquarters (I Corps) and numerous support and service units. All of these divisions and the majority of the support units deployed overseas during 1940 and 1941. An AIF armoured division (the 1st Armoured Division) was also raised in early 1941 but never left Australia. While the Government initially planned to deploy the entire RAAF overseas, it later decided to focus the force's resources on training aircrew to facilitate a massive expansion of Commonwealth air power. In late 1939, Australia and the other Dominions established the Empire Air Training Scheme (EATS) to train large numbers of men for service in the British Royal Air Force (RAF) and in other Commonwealth air units. Almost 28,000 Australians eventually trained through EATS in schools in Australia, Canada and Rhodesia. While many of these men were posted to Australian Article XV squadrons, the majority served with British and other Dominion squadrons. Moreover, these nominally "Australian" squadrons did not come under RAAF control and Australians often made up a minority of their airmen. As the Australian Government had no effective control over the deployment of airmen trained through EATS, most Australian historians regard the scheme as having hindered the development of Australia's defence capability. Nevertheless, RAAF airmen trained through EATS represented about nine percent of all aircrew who fought for the RAF in the European and Mediterranean theatres and made an important contribution to Allied operations.

Солтүстік Африка, Жерорта теңізі және Таяу Шығыс

Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылдары Австралияның әскери стратегиясы Ұлыбританияның стратегиясымен тығыз байланысты болды. Осыған сәйкес, 1940 және 1941 жылдары шетелге жөнелтілген Австралияның көптеген әскери бөлімдері Жерорта теңізі мен Таяу Шығысқа жіберілді, онда олар аймақтық одақтас күштердің маңызды бөлігін құрады. Таяу Шығысқа жіберілген үш АИФ жаяу әскер дивизиясы, сондай-ақ осы аймақтағы RAAF эскадрильялары мен әскери кемелері белсенді әрекеттер жасады.

Солтүстік Африка

RAN Жерорта теңізіндегі австралиялық әскерлердің алғашқы әрекеттері болды. Италия 1940 жылғы 10 маусымда соғысқа қатысқан кезде RAN-ның бір крейсері және Александриядағы британдық Жерорта теңізі флотының «Скрап темір флотилиясы» деп аталатын бес ескі эсминеці болды. Жерорта теңізіндегі шайқастың алғашқы күндерінде Сидней итальян эсминеці мен су асты кемесін батырды. Жерорта теңізі флоты жоғары операциялық қарқынмен жұмыс істеді, ал 19 шілдеде Сидней британ эсминец эскадрильясымен бірге итальяндық жеңіл крейсерлері – Бартоломео Коллеони және Джованни делле Банде Нереге қарсы шайқасты. Соңғы шайқаста Бартоломео Коллеони батып кетті. 1940 жыл бойы австралиялық кемелер теңізде көп уақыт өткізді. Сиднейдің бауырласы, 1941 жылғы ақпанда оны алмастырды. Австралия армиясы алғаш рет 1940 жылғы желтоқсан мен 1941 жылғы ақпан аралығында Солтүстік Африкадағы сәтті шабуыл операциясы «Компас» кезінде әрекет етті. 6-дивизия 14 желтоқсанда 4-индия дивизиясын алмастырды. 6-дивизия толық жабдықталмаған болса да, жаттығуларын аяқтады және британдық 7-бронетандық дивизиясының алға жылжуы кезінде айналып өткен итальяндық бекіністерді басып алу міндеті берілді. 6-дивизия 1941 жылғы 3 қаңтарда Бардияда шайқасқа түсті. Бекіністе итальяндықтардың үлкен күші орналасқан болса да, британдық танктер мен артиллерияның қолдауымен австралиялық жаяу әскерлер қорғаныс шебіне жылдам еніп кірді. Италиялық күштердің көп бөлігі 5 қаңтарда капитуляциялады, ал австралиялықтар 40 000 тұтқынға алды. 6-дивизия бұл жетістікті 21 қаңтарда Тобрук бекінісіне шабуыл жасау арқылы жалғастырды. Тобрук келесі күні басып алынды, 25 000 итальяндық тұтқынға алынды. 6-дивизия кейіннен Киренаикаға дейінгі жағалау жолымен батысқа қарай жылжыды және 4 ақпанда Бенгазиді басып алды. 6-дивизия ақпан айының соңында Грекияға қайта орналастырылды және Киренаикадағы гарнизондық міндеттерді атқаруға дайын емес 9-дивизиямен алмастырылды. 1941 жылғы наурыз айының соңғы аптасында неміс басшылығындағы күштер Киренаикада шабуыл жасады, бұл аймақтағы одақтас күштерді жеңіп, Мысырға қарай жалпы шегінуге мәжбүр етті (1941 жылғы сәуірде). 9-дивизия осы шегінудің артқы күзетін құрды және 6 сәуірде маңызды Тобрук портын кем дегенде екі ай қорғауға бұйрық берілді. Тобрукты қоршау кезінде 9-дивизия 7-дивизияның 18-бригадасымен және британдық артиллерия және бронетандық полктерімен күшейтілді, бекіністерді, агрессивті патрульдеуді және артиллерияны пайдаланып, неміс бронетехникасы мен жаяу әскерлерінің қайта-қайта шабуылдарын тоқтатып, жеңді. Жерорта теңізі флоты Тобрук қорғаушыларына көмектесті, ал австралиялық ескі эсминецтер портқа қайта-қайта жабдықтау жүргізіп тұрды. және осы операциялар кезінде батып кетті. Австралия үкіметінің өтініші бойынша 9-дивизияның көп бөлігі 1941 жылғы қыркүйек және қазан айларында Тобруктан шығарылды және британдық 70-дивизиямен алмастырылды. 2/13-батальон қаланы эвакуациялаған конвойға шабуыл жасалғаннан кейін желтоқсанда қоршау алынғанша Тобрукта қалуға мәжбүр болды. Тобрукты қорғауда австралиялық бөлімшелер 3009 адамнан зардап шекті, оның ішінде 832 қаза тапты және 941 тұтқынға алынды. Солтүстік Африкадағы шайқастарға екі австралиялық истребитель эскадрильясы да қатысты. № 239 Wing, Curtiss P 40 ұшақтарымен жабдықталған Desert Air Force құрамында, екі RAAF эскадрильясы – № 3 эскадрилья және № 450 эскадрильясы және көптеген жеке австралиялықтар RAF эскадрильяларында қызмет етті. Бұл екі эскадрилья Жерорта теңізіндегі басқа RAAF эскадрильяларынан өзгешеліктері, олар негізінен австралиялық жердегі қызметкерлер мен ұшқыштардан құралған; басқа RAAF бөлімшелерінде негізінен британдық RAF қызметкерлерінен құралған жердегі экипаждар болды.

The RAN became the first of the Australian services to see action in the Mediterranean theatre. At the time Italy entered the war on 10 June 1940 the RAN had a single cruiser and the five elderly destroyers of the so called 'Scrap Iron Flotilla' at Alexandria with the British Mediterranean Fleet. During the first days of the Battle of the Mediterranean, Sydney sank an Italian destroyer and a submarine. The Mediterranean Fleet maintained a high operational tempo, and on 19 July, Sydney, with a British destroyer squadron in company, engaged the fast Italian light cruisers Italian cruiser Bartolomeo Colleoni and Italian cruiser Giovanni delle Bande Nere in the Battle of Cape Spada. In the running battle which followed, Bartolomeo Colleoni was sunk. The Australian ships spent much of their time at sea throughout 1940. Sydneys sister ship, , relieved her in February 1941. The Australian Army first saw action in Operation Compass, the successful Commonwealth offensive in North Africa which took place between December 1940 and February 1941. The 6th Division relieved the 4th Indian Division on 14 December. Although the 6th Division was not fully equipped, it had completed its training and was given the task of capturing Italian fortresses bypassed by the British 7th Armoured Division during its advance. The 6th Division went into action at Bardia on 3 January 1941. Although a larger Italian force manned the fortress, with the support of British tanks and artillery the Australian infantry quickly penetrated the defensive lines. The majority of the Italian force surrendered on 5 January, and the Australians took 40,000 prisoners. The 6th Division followed up this success by assaulting the fortress of Tobruk on 21 January. Tobruk was secured the next day, with 25,000 Italian prisoners taken. The 6th Division subsequently pushed west along the coast road to Cyrenaica and captured Benghazi on 4 February. The 6th Division withdrew for deployment to Greece later in February and was replaced by the untested 9th Division, which took up garrison duties in Cyrenaica. In the last week of March 1941, a German led force launched an offensive in Cyrenaica which rapidly defeated the Allied forces in the area, forcing a general withdrawal towards Egypt (April 1941). The 9th Division formed the rear guard of this withdrawal, and on 6 April, was ordered to defend the important port town of Tobruk for at least two months. During the ensuing siege of Tobruk the 9th Division, reinforced by the 18th Brigade of the 7th Division and British artillery and armoured regiments, used fortifications, aggressive patrolling and artillery to contain and defeat repeated German armoured and infantry attacks. The Mediterranean Fleet sustained Tobruk's defenders, and the elderly Australian destroyers made repeated supply "runs" into the port. and were sunk during these operations. Upon the request of the Australian Government, the bulk of the 9th Division was withdrawn from Tobruk in September and October 1941, and was replaced by the British 70th Division. The 2/13th Battalion was forced to remain at Tobruk until the siege was lifted in December when the convoy evacuating it was attacked, however. The defence of Tobruk cost the Australian units involved 3,009 casualties, including 832 killed and 941 taken prisoner. Two Australian fighter squadrons also took part in the fighting in North Africa. No. 239 Wing, a Curtiss P 40 equipped unit in the Desert Air Force, was dominated by Australians, in the form of two RAAF squadrons—No. 3 Squadron and No. 450 Squadron—and numerous individual Australians served in RAF squadrons. These two squadrons differed from the other RAAF squadrons in the Mediterranean in that they were made up of predominantly Australian ground staff and pilots; the other RAAF units had ground crews made up of mostly British RAF personnel.

Грекия, Крит және Ливан

1941 жылдың басында 6-дивизия және I корпус штабы Грекияны күтілетін неміс басқынынан қорғауға бағытталған одақтастардың сәтсіз экспедициясына қатысты. Корпустың командирі, генерал-лейтенант Томас Блэйми, және премьер-министр Мензис бұл операцияны тәуекелді деп есептеді, бірақ британ үкіметі жеңіліс ықтималдығын қасақана азайтып көрсеткен брифтингтерден кейін австралиялықтардың қатысуына келісті. Грекияға жөнелтілген одақтас күштері аймақтағы неміс күштерінен әлдеқайда аз болды, ал грек және одақтас жоспарларындағы үйлесімсіздік елдің қорғанысын қиындатты. Австралиялық әскерлер 1941 жылдың наурыз айында Грекияға келді және британдық, жаңазеландиялық және грек бөлімшелерімен бірге елдің солтүстігіндегі қорғаныс позицияларын ұстады. Олар Грекияға баратын одақтас әскерлерінің конвойларын қорғаған және наурыз айының соңында Матапан мүйісі шайқасына қатысқан теңіз күштерінің құрамында болды. 6 сәуірде немістер шабуыл жасағанда одақтас күштері тоқтата алмады және кері шегінуге мәжбүр болды. Австралиялықтар және басқа одақтас бөлімшелері бастапқы позицияларынан шегінді, ал теңіз кемелері оларды 24 сәуір мен 1 мамыр аралығында Оңтүстік Грекиядан эвакуациялады. Австралиялық соғыс кемелері эвакуацияны қорғаған күштің бір бөлігін құрады және грек порттарынан жүздеген сарбаздарды алып кетті. Бұл науқанда 6-дивизия ауыр шығынға ұшырады, 320 адамы қаза тауып, 2030-ы тұтқынға алынды. 6-дивизияның көп бөлігі Мысырға қайтты, ал 19-бригада тобы және екі уақытша жаяу әскер батальоны Критке қонды, онда олар аралдың қорғанысының маңызды бөлігін құрады. 19-бригада 20 мамырда неміс парашютистері қонған кезде бастапқыда өз позицияларын ұстап тұруға жетті, бірақ біртіндеп кері шегінуге мәжбүр болды. Бірнеше маңызды әуежайлар жоғалғаннан кейін одақтастар аралдағы гарнизонды эвакуациялады. Шамамен 3000 австралиялық, оның ішінде 2/7 жаяу әскер батальонының барлық құрамы эвакуацияланбады және тұтқынға алынды. Ауыр шығындарға байланысты 6-дивизияға қайтадан жауынгерлік қабілетке ие болу үшін маңызды күштер мен жабдықтар қажет болды. Перт және жаңа эсминецтер де Критке қатысты операцияларға қатысты, Перт Мысырға эвакуация үшін сарбаздарды тасыды. Грек науқанындағы одақтастардың жеңілісі Австралиядағы үкіметтің өзгеруіне тікелей себеп болды. Премьер-министр Мензистің 1941 жылдың басында Ұлыбританияда өткізген ұзақ уақыты оның беделін әлсіретті, ал Грек науқанындағы Австралияның жоғалтулары оның Біріккен Австралия партиясының (UAP) көптеген мүшелерін Австралияның соғыс күшін басқара алмайтындығына көндірді. Мензис 26 тамызда партиясының сенімін жоғалтып, отставкаға кетті, ал елдік партияның (UAP-ның коалициялық серігі) өкілі Артур Фадден премьер-министр болды. Фадденнің үкіметі 3 қазанда құлап, Джон Кертин басшылығындағы Австралияның Еңбек партиясы билікке келді. 7-дивизия және 6-дивизияның 17-бригадасы 1941 жылдың маусым және шілде айларында Виши Франциясына қарсы Сирия-Ливан науқанында одақтас күштерінің маңызды бөлігін құрады. RAAF ұшақтары да RAF-қа қосылып, жақыннан әуе көмегін көрсетті. Австралиялық әскерлер 8 маусымда Ливанға кірді және жағалау жолы мен Литани өзені аңғары бойынша ілгері жылжыды. Одақтас жоспарлаушылар аз қарсылық күткенімен, Виши күштері таулы жерді тиімді пайдаланған күшті қорғаныс пен қарсы шабуылдар жасады. Одақтас шабуыл тоқтап қалғаннан кейін күштер қосымша жөнелтілді және 18 маусымда Австралияның I корпусы штабы операцияны қолға алды. Бұл өзгерістер одақтастарға француз күштерін жеңуге мүмкіндік берді, ал 7-дивизия 12 шілдеде Бейрутке кірді. Бейруттің жоғалуы және Сириядағы британдықтардың жетістігі Виши қолбасшысын қарулы келісімге келуге итермеледі және науқан 1941 жылдың 13 шілдесінде аяқталды.

In early 1941 the 6th Division and I Corps headquarters took part in the ill fated Allied expedition to defend Greece from an anticipated German invasion. The corps' commander, Lieutenant General Thomas Blamey, and Prime Minister Menzies both regarded the operation as risky, but agreed to Australian involvement after the British Government provided them with briefings which deliberately understated the chance of defeat. The Allied force deployed to Greece was much smaller than the German force in the region and inconsistencies between Greek and Allied plans compromised the defence of the country. Australian troops arrived in Greece during March 1941, and manned defensive positions in the north of the country alongside British, New Zealand and Greek units. formed part of the naval force which protected the Allied troop convoys travelling to Greece and participated in the Battle of Cape Matapan in late March. The outnumbered Allied force, unable to halt the Germans when they invaded on 6 April, had to retreat. The Australians and other Allied units conducted a fighting withdrawal from their initial positions and naval ships evacuated them from southern Greece between 24 April and 1 May. Australian warships formed part of the force which protected the evacuation and embarked hundreds of soldiers from Greek ports. The 6th Division suffered heavy casualties in this campaign, with 320 men killed and 2,030 captured. While most of the 6th Division returned to Egypt, the 19th Brigade Group and two provisional infantry battalions landed on Crete, where they formed a key part of the island's defences. The 19th Brigade was initially successful in holding its positions when German paratroopers landed on 20 May, but was gradually forced to retreat. After several key airfields were lost the Allies evacuated the island's garrison. Approximately 3,000 Australians, including the entire 2/7th Infantry Battalion, could not be evacuated, and were taken prisoner. As a result of its heavy casualties the 6th Division required substantial reinforcements and equipment before it was again ready for combat. Perth and the new destroyers and also took part in operations around Crete, with Perth embarking soldiers for evacuation to Egypt. The Allied defeat during the Greek Campaign indirectly contributed to a change of government in Australia. Prime Minister Menzies' leadership weakened during the lengthy period he spent in Britain during early 1941, and the high Australian losses in the Greek Campaign led many members of his United Australia Party (UAP) to conclude that he was not capable of leading the Australian war effort. Menzies resigned on 26 August, after losing the confidence of his party and Arthur Fadden from the Country Party (the UAP's coalition partner) became Prime Minister. Fadden's government collapsed on 3 October, and an Australian Labor Party government under the leadership of John Curtin took power. The 7th Division and the 17th Brigade from the 6th Division formed a key part of the Allied ground forces during the Syria–Lebanon Campaign, fought against Vichy French forces in June and July 1941. RAAF aircraft also joined the RAF in providing close air support. The Australian force entered Lebanon on 8 June, and advanced along the coast road and Litani River valley. Although Allied planners had expected little resistance, the Vichy forces mounted a strong defence and counter attacks which made good use of the mountainous terrain. After the Allied attack became bogged down reinforcements were brought in and the Australian I Corps headquarters took command of the operation on 18 June. These changes enabled the Allies to overwhelm the French forces, and the 7th Division entered Beirut on 12 July. The loss of Beirut and a British breakthrough in Syria led the Vichy commander to seek an armistice and the campaign ended on 13 July 1941.

Ел-Аламейн

1941 жылдың екінші жартысында Австралияның I корпусы Сирия мен Ливанда күшін қайта толықтыру және Таяу Шығыстағы келесі операцияларға дайындалу үшін шоғырландырылды. Тынық мұхитында соғыс басталғаннан кейін, Корпустың көп бөлігі, соның ішінде 6-шы және 7-ші дивизиялар, 1942 жылдың басында Австралияға оралды, себебі Жапонның Австралияға қауіптеніп, шабуылдауы мүмкін деген қауіп болды. Австралия үкіметі Ұлыбритания мен АҚШ-тың 9-шы дивизияны Таяу Шығыста уақытша қалдыру туралы өтініштеріне келісті, бұл Австралияға қосымша АҚШ әскерлерін жеткізу және Ұлыбританияның RAAF-ты 73 эскадрильяға дейін кеңейту туралы ұсынысты қолдау үшін жасалды. Австралия үкіметі 9-шы дивизияның белсенді шайқаста маңызды рөл атқаратынын күтпеді және оған қосымша күштер жіберілген жоқ. Жерорта теңізіндегі RAN кемелерінің барлығы Тынық мұхитына қайтарылды, бірақ RAAF-тың Таяу Шығыстағы көп бөлігі сол аймақта қалды. 1942 жылдың маусым айында төрт австралиялық N класты эсминец Үнді мұхитынан Жерорта теңізіне ауыстырылды. Олар Мысырдан Мальта аралын қоршауға тырысқан "Жұрттық операцияға" (11-16 маусым 1942) қатысты. Бұл операция сәтсіз аяқталды және 16 маусымда, күні бұрын бомбалаудан кейін, суға батыруға мәжбүр болды. Осы операциядан кейін аман қалған үш эсминец Үнді мұхитына оралды. 1942 жылдың ортасында Осі күштері Ливиядағы Достас күштерін жеңіп, Солтүстік-Батыс Мысырға ілгеріледі. Маусым айында Ұлыбританияның 8-ші армиясы Александрияның батысында, Эль-Аламейн теміржол станциясының жанында тұрып, 9-шы дивизия осы позицияны нығайту үшін алға жылды. Дивизияның алдыңғы қатардағы бөлімдері 6 шілдеде Эль-Аламейнге келді және дивизияға Достас қорғаныс шебінің ең солтүстік бөлігі берілді. 9-шы дивизия Эль-Аламейннің бірінші шайқасында (1-27 шілде 1942) маңызды рөл атқарды, ол Осі күштерінің ілгерілеуін тоқтатты, бірақ ауыр шығындарға ұшырады, соның ішінде 27 шілдеде капитуляциялауға мәжбүр болған 2/28-ші жаяу әскер батальонының барлық әскері. Осы шайқастан кейін дивизия Эль-Аламейн шебінің солтүстік жағында қалды және қыркүйек айының басында Алам-эль-Халфа шайқасында диверсиялық шабуылдар жасады. 1942 жылдың қазан айында 9-шы дивизия және аймақтағы RAAF эскадрильялары Эль-Аламейннің екінші шайқасына қатысты (23 қазан – 11 қараша 1942). Ұзақ дайындықтан кейін 8-ші армия 23 қазанда ірі шабуылға көшті. 9-шы дивизия шайқастың ең қызыл шайқастарына қатысты және жағалау аймағындағы оның ілгерілеуі, қатты күшейтілген 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының 1-2 қараша түнде Осі күштерінің шебін бұзуына жеткілікті неміс күштерін тартып алуға мүмкіндік берді. 9-шы дивизия осы шайқаста көп шығынға ұшырады және Осі күштерінің кері шегінуін қуып жеңбеді. Шайқас кезінде Австралия үкіметі дивизияны Австралияға қайтаруды сұрады, себебі оны қолдау үшін жеткілікті күштерді қамтамасыз ету мүмкін болмады, және Ұлыбритания мен АҚШ үкіметтері қараша айының соңында осы ұсынысқа келісті. 9-шы дивизия 1943 жылдың қаңтар айында Мысырдан Австралияға кетті, бұл Солтүстік Африкадағы соғысқа AIF-тің қатысуын аяқтады.

In the second half of 1941 the Australian I Corps was concentrated in Syria and Lebanon to rebuild its strength and to prepare for further operations in the Middle East. Following the outbreak of war in the Pacific most elements of the Corps, including the 6th and 7th Divisions, returned to Australia in early 1942 to counter the perceived Japanese threat to Australia. The Australian Government agreed to British and United States requests to temporarily retain the 9th Division in the Middle East in exchange for the deployment of additional US troops to Australia and Britain's support for a proposal to expand the RAAF to 73 squadrons. The Australian Government did not intend that the 9th Division would play a major role in active fighting, and it was not sent any further reinforcements. All of the RAN's ships in the Mediterranean also withdrew to the Pacific, but most RAAF units in the Middle East remained in the theatre. In June 1942 four Australian N class destroyers transferred to the Mediterranean from the Indian Ocean to participate in Operation Vigorous (11 to 16 June 1942), which attempted to supply the besieged island of Malta from Egypt. This operation ended in failure, and had to be scuttled on 16 June, after being bombed the previous day. After this operation, the three surviving destroyers returned to the Indian Ocean. In mid 1942 the Axis forces defeated the Commonwealth force in Libya and advanced into north west Egypt. In June, the British Eighth Army made a stand just over west of Alexandria, at the railway siding of El Alamein, and the 9th Division was brought forward to reinforce this position. The lead elements of the Division arrived at El Alamein on 6 July, and the Division was assigned the most northerly section of the Commonwealth defensive line. The 9th Division played a significant role in the First Battle of El Alamein (1 to 27 July 1942), which halted the Axis advance, though at the cost of heavy casualties, including the entire 2/28th Infantry Battalion, which was forced to surrender on 27 July. Following this battle the division remained at the northern end of the El Alamein line and launched diversionary attacks during the Battle of Alam el Halfa in early September. In October 1942 the 9th Division and the RAAF squadrons in the area took part in the Second Battle of El Alamein (23 October to 11 November 1942). After a lengthy period of preparation, the Eighth Army launched its major offensive on 23 October. The 9th Division became involved in some of the heaviest fighting of the battle, and its advance in the coast area succeeded in drawing away enough German forces for the heavily reinforced 2nd New Zealand Division to decisively break through the Axis lines on the night of 1–2 November. The 9th Division suffered a high number of casualties during this battle and did not take part in the pursuit of the retreating Axis forces. During the battle the Australian Government requested that the division be returned to Australia as it was not possible to provide enough reinforcements to sustain it, and the British and US governments agreed to this in late November. The 9th Division left Egypt for Australia in January 1943, ending the AIF's involvement in the war in North Africa.

Тунис, Сицилия және Италия

Эль-Аламейннің екінші шайқасы Жерорта теңізіндегі Австралияның маңызды рөлінің аяқталуына әкелгенімен, бірнеше RAAF бөлімдері және одақтас күштеріне қосылған жүздеген австралиялықтар соғыс аяқталғанға дейін аймақта қалды. 9-дивизия кері қайтарылғаннан кейін, Австралия Солтүстік Африкада 8-армияның Ливия және Тунис жорығы арқылы ілгерілеуін қолдаған бірнеше RAAF эскадрильяларымен өкілдік етуді жалғастырды. Екі австралиялық эсминец (аты айтылмаған) 1942 жылдың қарашасында Солтүстік Африкаға одақтас десантында қатысты. Италия кампаниясында Австралияның рөлі шағын болды. RAN 1943 жылдың мамыр және қараша айлары аралығында Жерорта теңізіне оралды, онда сегіз кеме британдық Шығыс флотынан Жерорта теңізі флотына Сицилияға шабуыл кезінде десант күштерін қорғау үшін ауыстырылды. Корветтер Шығыс флотына қайтқанға дейін батыс Жерорта теңізінде конвойларды сүйреп жүрді. №239 қанат және төрт австралиялық XV эскадрильясы да Сицилия кампаниясына қатысып, Тунис, Мальта, Солтүстік Африка және Сицилиядағы базалардан ұшты. №239 қанат кейіннен 1943 жылдың қыркүйегінде Италияға қарсы жорықта әуе қолдауын ұсынды және сол айдың ортасында материкке көшті. Австралияның екі истребитель-бомбалаушы эскадрильясы одақтас әскерлерге тікелей әуе қолдауын көрсетті және соғыс аяқталғанға дейін неміс жабдықтау желілеріне шабуыл жасады. №454 эскадрильясы да 1944 жылдың тамызынан бастап Италияға жіберілді, ал жүздеген австралиялықтар кампания кезінде RAF бөлімдерінде қызмет етті. RAAF Жерорта теңізіндегі басқа да одақтас операцияларға қатысты. Екі RAAF эскадрильясы, №451 эскадрильясы (Spitfires) және №458 эскадрильясы (Wellingtons), 1944 жылдың тамызында Оңтүстік Францияға одақтас шабуылын қолдады. №451 эскадрильясы тамыздың соңы мен қыркүйек айында Оңтүстік Францияда орналасқан, ал операция аяқталғаннан кейін екі эскадрилья да Италияға көшірілді, бірақ №451 эскадрильясы желтоқсан айында Ұлыбританияға ауыстырылды. №459 эскадрильясы Еуропадағы соғыстың соңғы айларына дейін Жерорта теңізінің шығысында орналасқан және Грекия мен Эгей теңізіндегі неміс нысаналарын шабуылдады. Сонымен қатар, 150 австралиялық Балқан әуе күштерінде қызмет етті, негізінен №148 эскадрильясы RAF құрамында. Бұл арнайы міндеттерді орындайтын эскадрилья Югославиядағы партизандарға адамдар мен жабдықтарды тастады және 1944 жылы Варшава көтерілісі кезінде Польшаның Отандық армиясын жабдықтауға тырысты.

Although the Second Battle of El Alamein marked the end of a major Australian role in the Mediterranean, several RAAF units and hundreds of Australians attached to Commonwealth forces remained in the area until the end of the war. After the 9th Division was withdrawn Australia continued to be represented in North Africa by several RAAF squadrons which supported the 8th Army's advance through Libya and the subsequent Tunisia Campaign. Two Australian destroyers ( and ) also participated in the Allied landings in North Africa in November 1942. Australia played a small role in the Italian Campaign. The RAN returned to the Mediterranean between May and November 1943, when eight were transferred from the British Eastern Fleet to the Mediterranean Fleet to protect the invasion force during the Allied invasion of Sicily. The corvettes also escorted convoys in the western Mediterranean before returning to the Eastern Fleet. No. 239 Wing and four Australian Article XV squadrons also took part in the Sicilian Campaign, flying from bases in Tunisia, Malta, North Africa and Sicily. No. 239 Wing subsequently provided air support for the Allied invasion of Italy in September 1943, and moved to the mainland in the middle of that month. The two Australian fighter bomber squadrons provided close air support to the Allied armies and attacked German supply lines until the end of the war. No. 454 Squadron was also deployed to Italy from August 1944, and hundreds of Australians served in RAF units during the campaign. The RAAF also took part in other Allied operations in the Mediterranean. Two RAAF squadrons, No. 451 Squadron (Spitfires) and No. 458 Squadron (Wellingtons), supported the Allied invasion of southern France in August 1944. No. 451 Squadron was based in southern France in late August and September, and when the operation ended both squadrons were moved to Italy, though No. 451 Squadron was transferred to Britain in December. No. 459 Squadron was based in the eastern Mediterranean until the last months of the war in Europe and attacked German targets in Greece and the Aegean Sea. In addition, 150 Australians served with the Balkan Air Force, principally in No. 148 Squadron RAF. This special duties squadron dropped men and supplies to guerrillas in Yugoslavia and attempted to supply the Polish Home Army during the Warsaw Uprising in 1944.

Ұлыбритания және Батыс Еуропа

Бірінші дүниежүзілік соғыста австралиялық әскердің көп бөлігі Франциядағы Батыс майданында шайқасса, екінші дүниежүзілік соғыста Еуропада салыстырмалы түрде аз австралиялықтар соғысты. RAAF, оның ішінде британдық бөлімдерге жіберілген мыңдаған австралиялықтар, Германияны стратегиялық бомбалауға және Атлантика мұхитындағы одақтас кемелерді қорғауға маңызды үлес қосты. Басқа әскер түрлері кішкентай үлес қосты, 1940 жылдың соңында екі армия бригадасы Ұлыбританияда қысқа мерзімге орналасқан, ал ӘКФ-ның (RAN) бірнеше әскери кемелері Атлантика мұхитында қызмет етті.

Британияны қорғау

Австралиялықтар соғыс бойында Ұлыбританияны қорғауға қатысты. 1940 жылы Ұлыбритания шайқасында RAF қатарында 100-ден астам австралиялық авиаторлар күресті, олардың ішінде 30-дан астам истребитель ұшқыштары болды. Екі AIF бригадасы (18-ші және 25-ші) 1940 жылдың маусымынан 1941 жылдың қаңтарына дейін Ұлыбританияда орналасқан болатын және кез келген неміс шабуылына жауап беретін британдық мобильді резервтің бір бөлігін құрады. 1940-1943 жылдары Австралия армиясының орман шаруашылығы тобы Ұлыбританияда қызмет етті. 1941 және 1942 жылдары Ұлыбританияда бірнеше австралиялық истребитель эскадрильялары құрылды және елді неміс әуе шабуылдарынан, ал 1944 жылдың ортасынан бастап V-1 ұшқыш бомбаларынан қорғауға үлес қосты. RAAF және RAN Атлантика шайқасына қатысты. No. 10 эскадрилья, соғыс басталғанда Short Sunderland ұшақтарын алу үшін Ұлыбританияда орналасқан, RAF жағалау командасының бір бөлігі ретінде соғыс аяқталғанға дейін сол жерде қалды. 1942 жылдың сәуірінде No. 461 эскадрилья да қосылды, ол да Сандерлендтермен жабдықталған. Бұл эскадрильялар одақтастардың конвойларын сүйреп, 12 U- қайықты батырды. No. 455 эскадрилья 1942 жылдың сәуірінен бастап жеңіл бомбалаушылармен жабдықталған, кемеге қарсы эскадрилья ретінде жағалау командасының құрамына кірді. Осы рөлінде эскадрилья 1942 жылдың қыркүйегінде ПК 18 конвойын қорғау үшін Совет Одағындағы Ваенга әуежайына ерекше орналасты. Жүздеген австралиялық авиаторлар RAF жағалау командасының эскадрильяларында да қызмет етті, олардың 652-сі қаза тапты. RAAF-тың үлесіне қоса, RAN-нің бірнеше крейсерлері мен эсминецтері Атлант және Кариб теңіздерінде кемелерді сүйреп жүрді, ал жүздеген RAN қызметкерлері соғыс бойында Корольдік теңіз күштерінің кемелерінде қызмет етті.

Еуропадағы әуе соғысы

RAAF-тың Еуропадағы стратегиялық әуе шабуылындағы рөлі Австралияның Германияны жеңуге қосқан басты үлесі болды. 1940 жылдан соғыс аяқталғанға дейін RAF Бомбалау командасында ондаған британдық және бес австралиялық эскадрильяда шамамен 13 000 австралиялық авиаторлар қызмет етті. Австралиялық әуе экипаждарының көп бөлігі Бомбалау командасының түлектері болды. Бұл адамдар австралиялық бөлімшелерге шоғырланбады, керісінше, көбінесе жеке құрамға ең қажет болған жағдайда, көпұлтты бомбалаушы экипаждардың құрамына енгізілді. 1941 және 1945 жылдар аралығында Бомбалау командасы құрамында бес австралиялық ауыр бомбалаушы эскадрильясы (No. 460, No. 462, No. 463, No. 466 және No. 467 эскадрильялары) құрылды, бірақ уақыт өте келе осы бөлімшелердегі австралиялықтардың үлесі артты. Жеңіл бомбалаушылармен жабдықталған No. 464 эскадрильясы да Бомбалау командасының бір бөлігі ретінде құрылды, бірақ 1943 жылдың маусым айында Екінші тактикалық әуе күштеріне ауыстырылды, онда ол Еуропадағы нысаналарға шабуылдауын жалғастырды. 1943 жылы No. 6 RCAF тобында ауыр бомбалаушы эскадрильяларын шоғырландырған Канададан айырмашылығы, Бомбалау командасындағы RAAF эскадрильялары әрқашан британдық бөлімшелердің құрамында болды және Австралия үкіметі оларды қалай пайдалануды бақылауға ие болған жоқ. Австралиялықтар Бомбалау командасының барлық маңызды шабуылдарына қатысты және Германия мен Франциядағы қалаларға және нысаналарға жасалған шабуылдар кезінде ауыр шығынға ұшырады. Австралияның маңызды шабуылдарға қосқан үлесі көбінесе айтарлық болды, ал австралиялық эскадрильялары 1943–1944 жылдардың қысында, соның ішінде Берлин шайқасы кезінде негізгі бомбалаушы күшінің шамамен 10 пайызын құрады. Жалпы, Бомбалау командасы соғыс кезінде тастаған бомбалардың жалпы салмағының 6 пайызын австралиялық эскадрильялары құрады. Бомбалау командасындағы австралиялық әуе экипажы екінші дүниежүзілік соғыстағы австралиялық әскерилердің кез келген бөліміндегі ең жоғары қаза тапқандардың бірі болды. Әскери қызметке шақырылған австралиялықтардың тек 2 пайызы ғана Бомбалау командасында қызмет етсе, олардың арасындағы қаза тапқандардың саны барлық австралиялық қаза тапқандардың шамамен 20 пайызын құрады; 3486 адам қаза тапты және жүздеген адамдар тұтқынға алынды. 1944 және 1945 жылдары Батыс Еуропаны азат етуге жүздеген австралиялықтар қатысты. 1944 жылдың 6 маусымында Нормандияға қондырылған күштің құрамында он RAAF эскадрильясы, RAF бөлімшелеріндегі жүздеген австралиялықтар және Корольдік теңіз күштерінде қызмет ететін 500-ге жуық австралиялық теңізшілер болды; жалпы, бұл операцияға шамамен 3000 австралиялық адам қатысқан деп есептеледі. 1944 жылдың 11 маусымынан қыркүйекке дейін "Спитфайрмен" жабдықталған No. 453 эскадрильясы RAAF көбінесе Франциядағы алдыңғы әуеайлақтарда орналасты және ол, сондай-ақ австралиялық жеңіл және ауыр бомбалаушы эскадрильялары Францияны азат етуге көмектесті. RAAF жеңіл бомбалаушы және күрес эскадрильялары стратегиялық нысаналарға шабуыл жасап және бомбалаушы формацияларын сүйемелдеу арқылы Еуропадағы соғыс аяқталғанға дейін одақтас әскерлерге қолдау көрсетуді жалғастырды. No. 451 және 453 эскадрильялары 1945 жылдың қыркүйегінен бастап Германиядағы британдық оккупациялық армияның құрамына кірді және бұл күште австралиялықтардың ұзақ мерзімді қатысуы жоспарланған. Алайда, RAAF қызметкерлерінің аз бөлігі ғана Еуропада қалуға ерікті түрде келісті және екі эскадрилья да 1946 жылдың қаңтар айында таратылды.

The RAAF's role in the strategic air offensive in Europe formed Australia's main contribution to the defeat of Germany. Approximately 13,000 Australian airmen served in dozens of British and five Australian squadrons in RAF Bomber Command between 1940 and the end of the war. The great majority of Australian aircrew in Bomber Command were graduates of the Empire Air Training Scheme. These men were not concentrated in Australian units, and were instead often posted to the Commonwealth squadron with the greatest need for personnel where they became part of a multi national bomber crew. Five Australian heavy bomber squadrons (No. 460, No. 462, No. 463, No. 466 and No. 467 squadrons) were formed within Bomber Command between 1941 and 1945, however, and the proportion of Australians in these units increased over time. No. 464 Squadron, which was equipped with light bombers, was also formed as part of Bomber Command but was transferred to the Second Tactical Air Force in June 1943, where it continued to attack targets in Europe. Unlike Canada, which concentrated its heavy bomber squadrons into No. 6 Group RCAF in 1943, the RAAF squadrons in Bomber Command were always part of British units, and the Australian Government had little control over how they were used. Australians took part in all of Bomber Command's major offensives and suffered heavy losses during raids on German cities and targets in France. The Australian contribution to major raids was often substantial, and the Australian squadrons typically provided about 10 percent of the main bomber force during the winter of 1943–1944, including during the Battle of Berlin. Overall, the Australian squadrons in Bomber Command dropped 6 percent of the total weight of bombs dropped by the command during the war. Australian aircrew in Bomber Command had one of the highest casualty rates of any part of the Australian military during World War II. Although only two percent of Australians enlisted in the military served with Bomber Command, they incurred almost 20 percent of all Australian deaths in combat; 3,486 were killed and hundreds more were taken prisoner. Hundreds of Australians participated in the liberation of Western Europe during 1944 and 1945. Ten RAAF squadrons, hundreds of Australians in RAF units and about 500 Australian sailors serving with the Royal Navy formed part of the force assembled for the landing in Normandy on 6 June 1944; overall, it has been estimated that about 3,000 Australian personnel took part in this operation. From 11 June until September 1944, the Spitfire equipped No. 453 Squadron RAAF was often based at forward airfields in France and it and Australian light bomber and heavy bomber squadrons supported the liberation of France. RAAF light bomber and fighter squadrons continued to support the Allied armies until the end of the war in Europe by attacking strategic targets and escorting bomber formations. No. 451 and 453 Squadrons formed part of the British Army of Occupation in Germany from September 1945, and it was planned that there would be a long term Australian presence in this force. Few RAAF personnel volunteered to remain in Europe, however, and both squadrons were disbanded in January 1946.

Тынық мұхиттағы соғыс

Пол Хаслуктың пікірінше, Австралия 1939 және 1945 жылдар аралығында екі соғыс жүргізді: біреуі Германия мен Италияға қарсы, Ұлыбритания Достастығы мен Империясының бір бөлігі ретінде, екіншісі – АҚШ пен Ұлыбританиямен одақтасып Жапонияға қарсы. Ұлыбританиямен ынтымақтастыққа баса назар аударғандықтан, 1940 жылдан кейін Австралияда және Азия-Тынық мұхиты аймағында салыстырмалы түрде аз австралиялық әскери бөлімдер орналастырылды. 1941 жылы Жапониямен соғыс қатері туғанда Австралияның қорғанысын күшейту шаралары қабылданды, бірақ олар жеткіліксіз болды. 1941 жылдың желтоқсанында Тынық мұхитындағы Австралия армиясы 8-ші дивизиядан (көп бөлігі Малайяда орналасқан) және Австралияда жартылай дайындықтан өткен және жабдықталған сегіз дивизиядан, соның ішінде 1-ші бронетанкті дивизиядан тұрды. RAAF-тың құрамында 373 ұшақ болды, олардың көпшілігі ескірген оқу-жаттығу ұшақтары еді, ал RAN-ның Австралия суларында үш крейсері мен екі эсминеці болды. 1942 жылы Австралия әскері Таяу Шығыстан қайтарылған бөлімдермен және CMF мен RAAF-тың кеңейтілуімен нығайтылды. АҚШ әскери бөлімдері де Жаңа Гвинеяға жөнелтілмес бұрын Австралияға көптеп келді. Одақтас әскерлер 1942 жылдың соңында шабуылға көшті, ал 1943 жылы ілгерілеу қарқыны үдеді. 1944 жылдан бастап Австралия әскері негізінен қосалқы рөлдерге бекітілді, бірақ соғыс аяқталғанға дейін ірі операцияларды жүргізуді жалғастырды.

Малайя мен Сингапур

1920 жылдан бастап Австралияның қорғаныс жоспарында «Сингапур стратегиясы» басымдық құрды. Бұл стратегия Сингапурдағы маңызды теңіз базасын салу және қорғауды қамтыды, онда үлкен британдық флот аймақтағы жапон агрессиясына жауап беретін болды. Осы мақсатта 1940 және 1941 жылдары Азиядағы австралиялық күштердің басым бөлігі Малайяға шоғырландырылды, себебі Жапония тарапынан туындаған қауіп күшейді. Соғыс басталған кезде Малайядағы австралиялық күштер генерал-майор Гордон Беннеттің басшылығындағы 8-ші дивизиядан (23-ші бригаданы қоспағанда), төрт RAAF эскадрильясы және сегіз соғыс кемесінен тұрды. 6 желтоқсан 1941 жылы Малайяға бет алған жапондық шабуылдық конвойын ұшқындап өткен австралиялық ұшақтарға оқ аталған кезде RAAF Тынық мұхитындағы алғашқы әрекетке қатысқан күш ретінде танылды. Австралиялық бөлімшелер жапондықтардың қонуын жеңуге бағытталған одақтастардың сәтсіз әрекеттеріне қатысты, ал RAAF ұшақтары жапондық әскерлеріне шабуыл жасады. 8-ші дивизия және оған қосылған Үндістан армиясының бөлімшелері Малайяның оңтүстігіндегі Джохорды қорғауға жауапкершілік алды және 1942 жылдың қаңтар айының ортасына дейін, жапондықтардың алғы шебі штатқа жеткенге дейін әрекетке түспеді. Дивизияның алғашқы қақтығысы Муар шайқасы болды, онда жапондық 25-ші армия Беннеттің қолбасшылығындағы күштерді тиімсіз пайдаланғандықтан одақтастардың позициясын айналып өтті. Нәтижесінде, әлсіз 45-ші бригада маңызды жағалау секторына бекітілді, ал күшті австралиялық бригадалар қауіп аз болған аймақтарға орналастырылды. Джохордағы одақтастардың бірнеше жеңістеріне қарамастан, олар жапондықтардың ілгерілеуін тоқтатуға қол жеткізе алмады және ауыр шығындарға ұшырады. Жапондықтардың шабуылына тойтарыс бергеннен кейін, одақтастардың қалған бөлімшелері 30-31 қаңтар түнінде Сингапурге шегінді. Сингапурге қайтқаннан кейін 8-ші дивизия аралдың солтүстік-батыс жағалауын қорғауға жіберілді. Джохордағы жарақаттарға байланысты дивизияның көп бөлігі жартылай күшпен болды. Сингапур бекінісінің қолбасшысы генерал-лейтенант Артур Эрнест Персиваль жапондықтар аралдың солтүстік-шығыс жағалауына шабуыл жасайды деп сенді және осы секторды қорғау үшін британдық 18-ші дивизияның толық құрамын орналастырды. Алайда, 8 ақпанда жапондықтардың шабуылы Австралия секторында болды және 8-ші дивизия екі күндік ауыр шайқастан кейін өз позицияларын тастауға мәжбүр болды. Дивизия жапондықтардың Кранжиге қонуын тоқтатуға да сәттілік таныта алмады және аралдың ортасына шегінді. Одан әрі шайқастарда одақтастардың күштері Сингапурдың қалалық айманының төңірегіндегі тар периметрге ығыстырылды, содан кейін Персиваль 15 ақпанда күштерін тапсырды. Қапталып қалған 14 972 австралиялық тұтқынға алынды, бірақ кейбіреулері кемелермен қашып кетті. Бұл қашқандардың ішінде генерал-майор Беннетт те болды, ол соғыстан кейінгі екі сараптамада өзінің қолбасшылықтан негізсіз кеткені анықталды. Австралияның шетелдегі әскерлерінің шамамен төрттен бір бөлігінің жоғалуы және осыған мүмкіндік берген Сингапур стратегиясының сәтсіздігі елді дүрліктірді.

From the 1920s, Australia's defence planning was dominated by the so called 'Singapore strategy'. This strategy involved the construction and defence of a major naval base at Singapore from which a large British fleet would respond to Japanese aggression in the region. To this end, a high proportion of Australian forces in Asia were concentrated in Malaya during 1940 and 1941, as the threat from Japan increased. At the outbreak of war the Australian forces in Malaya comprised the 8t Division (less the 23rd Brigade) under the command of Major General Gordon Bennett, four RAAF squadrons and eight warships. The RAAF became the first service to see action in the Pacific when Australian aircraft shadowing the Japanese invasion convoy bound for Malaya were fired at on 6 December 1941. Australian units participated in the unsuccessful Commonwealth attempts to defeat the Japanese landings, with RAAF aircraft attacking the beachheads and accompanying the British battleship and battlecruiser during their failed attempt to attack the Japanese invasion fleet. The 8th Division and its attached Indian Army units were assigned responsibility for the defence of Johor in the south of Malaya and did not see action until mid January 1942, when Japanese spearheads first reached the state. The division's first engagement was the Battle of Muar, in which the Japanese Twenty Fifth Army was able to outflank the Commonwealth positions due to Bennett misdeploying the forces under his command so that the weak Indian 45th Brigade was assigned the crucial coastal sector and the stronger Australian brigades were deployed in less threatened areas. While the Commonwealth forces in Johore achieved a number of local victories, they were unable to do more than slow the Japanese advance and suffered heavy casualties. After being outmanoeuvred by the Japanese, the remaining Commonwealth units withdrew to Singapore on the night of 30–31 January. Following the withdrawal to Singapore the 8th Division was deployed to defend the island's north west coast. Due to the casualties suffered in Johore most of the division's units were at half strength. The commander of the Singapore fortress, Lieutenant General Arthur Ernest Percival, believed that the Japanese would land on the north east coast of the island and deployed the near full strength British 18th Division to defend this sector. The Japanese landing on 8 February took part in the Australian sector, however, and the 8th Division was forced from its positions after just two days of heavy fighting. The division was also unable to turn back the Japanese landing at Kranji and withdrew to the centre of the island. After further fighting in which the Commonwealth forces were pushed into a narrow perimeter around the urban area of Singapore, Percival surrendered his forces on 15 February. Following the surrender 14,972 Australians were taken prisoner, though some escaped on ships. These escapees included Major General Bennett, who was found by two post war inquiries to have been unjustified in leaving his command. The loss of almost a quarter of Australia's overseas soldiers, and the failure of the Singapore Strategy that had permitted it to accept the sending of the AIF to aid Britain, stunned the country.

Нидерландтық Шығыс Үндістан және Рабаул

Австралияның Оңтүстік-Шығыс Азияны жапондық агрессиядан қорғау жөніндегі соғысқа дейінгі жоспарлары негізінен Малайя мен Сингапурды қорғауға бағытталған болса, Австралияның солтүстігіндегі бірнеше аралдарды қорғау үшін де шағын австралиялық күштер жөнелтілді. Бұл күштердің міндеті – Австралия құрлығына шабуылдар жасау үшін пайдаланылуы мүмкін стратегиялық әуежайларды қорғау болды. Жапондықтардың кез келген операцияларын бақылау үшін жағалау күзетшілерінің отрядтары Бисмарк архипелагы мен Соломон аралдарында орналастырылды. Тынық мұхит соғысы басталғанда, Жаңа Британиядағы Рабаул порты стратегиялық маңызға ие болды және оны «Ларк күші» қорғады. Бұл күш 2/22-ші жаяу әскер батальонынан, жағалау артиллериясынан және жетілмеген RAAF бомбалаушы эскадрильясынан құралды. Австралия әскерлері «Ларк күшін» жеткіліксіз деп есептегенмен, 1942 жылдың 23 қаңтарында жапондық Оңтүстік теңіз күштері Рабаулға қонбас бұрын нығайту мүмкін болмады. Австралиялық күштер санда аз болғандықтан, олар жеңіліске ұшырады және шайқастан кейінгі апталарда көптеген аман қалғандар тұтқынға түсті. «Ларк күшінің» азаматтарының көпшілігі соғыстан аман қалмады, өйткені 4 ақпанда кем дегенде 130 адам жапондықтар тарапынан өлтірілді, ал 1 шілдеде 1942 жылы оларды Жапонияға алып бара жатқан кеме АҚШ-тың «Стерджен» су асты кемесімен батып кеткенде, Рабаулдан 1057 австралиялық солдат пен азаматтық тұтқын қаза тапты. АХА әскерлері сондай-ақ Тынық мұхит соғысының алғашқы апталарында Дарвиннен Нидерланд Шығыс Үндісіне (NEI) жөнелтілді. 23-ші бригаданың нығайтылған батальондары Батыс Тимордың Коэпанг қаласына («Спарроу күштері») және Амбон аралына («Галла күштері») осы стратегиялық орындарды жапондық шабуылдан қорғау үшін жіберілді. 2/2-ші тәуелсіз рота Португалияның бейтараптығын бұза отырып, Португалияның Дили қаласына жөнелтілді. Коэпангтағы күш 20 ақпанда жапондықтардың қонуынан кейін жеңіліске ұшырап, тұтқынға түсті, бірақ австралиялық коммандостар 1943 жылдың ақпанына дейін Португалиялық Тиморда жапондықтарға қарсы партизандық соғыс жүргізді. «Вояджер» және «Коммандос» кемелері 1942 жылдың қыркүйек және желтоқсан айларында коммандостарды қолдау кезінде жоғалып кетті. Жапонияның Яваға шабуыл жасауына дейін 242 әуе кемесі мен құрлықтағы ұшақтардан тұратын күш 19 ақпанда Дарвинге шабуыл жасады. Сол кезде Дарвин одақтас әскери кемелердің маңызды базасы және NEI-ге жеткізілімдер мен күшейткіштерді жеткізудің аялдамалық нүктесі болды. Жапондық шабуыл сәтті аяқталды, нәтижесінде 230-дан астам әскери қызметкер мен азамат қаза тапты, олардың көпшілігі Австралиялық емес одақтас теңізшілер болды, ал RAAF базасы Дарвинге және қаланың порттық нысандарына ауыр залал келтірілді. Бірнеше австралиялық соғыс кемелері, 3000 саяқты армия бөлімдері және RAAF эскадрильяларының бірнеше ұшағы Жапония 1942 жылдың наурыз айында аралға шабуыл жасаған кезде Яваның қорғанысына қатысты. «Перт» кемесі 27 ақпанда Жава теңізіндегі шайқаста жеңілген, жапондық басқыншылық конвойының бірін ұстап алуға тырысқан негізгі америкалық-британдық-голландтық-австралиялық команданың (ABDACOM) теңіз күшінің бір бөлігін құрады. «Перт» 1 наурызда, «Хьюстонмен» бірге Яваның оңтүстік жағалауындағы Джилатжапқа қашып кетуге тырысқанда, тағы бір жапондық басқыншы күштерімен кездескенде батып кетті. 4 наурызда конвойды сүйреп бара жатқанда үш жапондық крейсері шабуыл жасаған кезде «Слуп» кемесі де Яваның оңтүстік жағалауында суға батып кетті. Басқа австралиялық соғыс кемелері, соның ішінде жеңіл крейсер және бірнеше корветтер NEI суларынан сәтті қашып шықты. 7-ші дивизиядан құралған армия күштері де Явадағы ABDACOM құрлық әскерлерінің бір бөлігін құрады, бірақ 12 наурызда Бадунгта бағынғанға дейін аз ғана әрекет жасады. Жава мен Австралиядағы базалардан ұшатын RAAF ұшақтары да ұрысқа қатысты, ал No 1 эскадрильясынан 160 жердегі экипаж тұтқынға алынды. NEI-ді жаулап алғаннан кейін Жапон теңіз күштері Үнді мұхитына шабуыл жасады. Бұл күш сәуірдің басында Цейлонға шабуыл жасады, ал 12 сәуірде Тринкомалиден қашып кеткен «Вампир» кемесі батып кетті. Австралия армиясының 16-шы және 17-ші бригадалары рейд кезінде арал гарнизонының бір бөлігін құрады, бірақ іс-қимыл жасамады.

While Australia's contribution to the pre war plans to defend South East Asia from Japanese aggression was focused on the defence of Malaya and Singapore, small Australian forces were also deployed to defend several islands to the north of Australia. The role of these forces was to defend strategic airfields which could be used to launch attacks on the Australian mainland. Detachments of coastwatchers were also stationed in the Bismarck Archipelago and Solomon Islands to report on any Japanese operations there. At the start of the Pacific War the strategic port town of Rabaul in New Britain was defended by 'Lark Force', which comprised the 2/22nd Infantry Battalion reinforced with coastal artillery and a poorly equipped RAAF bomber squadron. While Lark Force was regarded as inadequate by the Australian military, it was not possible to reinforce it before the Japanese South Seas Force landed at Rabaul on 23 January 1942. The outnumbered Australian force was swiftly defeated and most of the survivors surrendered in the weeks after the battle. Few members of Lark Force survived the war, as at least 130 were murdered by the Japanese on 4 February, and 1,057 Australian soldiers and civilian prisoners from Rabaul were killed when the ship carrying them to Japan was sunk by the US submarine Sturgeon on 1 July 1942. AIF troops were also dispatched from Darwin to the Netherlands East Indies (NEI) in the first weeks of the Pacific War. Reinforced battalions from the 23rd Brigade were sent to Koepang in West Timor ('Sparrow Force') and the island of Ambon ('Gull Force') to defend these strategic locations from Japanese attack. The 2/2nd Independent Company was also sent to Dili in Portuguese Timor in violation of Portugal's neutrality. While the force at Koepang was defeated after the Japanese landed there on 20 February and also surrendered, Australian commandos waged a guerrilla campaign against the Japanese in Portuguese Timor until February 1943. Voyager and were lost in September and December 1942, respectively, while operating in support of the commandos. In the lead up to the Japanese invasion of Java a force of 242 carrier and land based aircraft attacked Darwin on 19 February 1942. At the time Darwin was an important base for Allied warships and a staging point for shipping supplies and reinforcements into the NEI. The Japanese attack was successful, and resulted in the deaths of over 230 military personnel and civilians, many of whom were non Australian Allied seamen, and heavy damage to RAAF Base Darwin and the town's port facilities. Several Australian warships, a 3,000 strong Army unit and aircraft from several RAAF squadrons participated in the unsuccessful defence of Java when the Japanese invaded the island in March 1942. Perth formed part of the main American British Dutch Australian Command (ABDACOM) naval force which was defeated in the Battle of the Java Sea on 27 February, during an attempt to intercept one of the Japanese invasion convoys. Perth was sunk on 1 March, when she and Houston encountered another Japanese invasion force while trying to escape to Tjilatjap on the south coast of Java. The sloop was also sunk off the south coast of Java when she was attacked by three Japanese cruisers while escorting a convoy on 4 March. Other Australian warships, including the light cruiser and several corvettes successfully escaped from NEI waters. An army force made up of elements from the 7th Division also formed part of the ABDACOM land forces on Java but saw little action before it surrendered at Bandung on 12 March, after the Dutch forces on the island began to capitulate. RAAF aircraft operating from bases in Java and Australia also participated in the fighting, and 160 ground crew from No. 1 Squadron RAAF were taken prisoner. Following the conquest of the NEI, the Japanese Navy's main aircraft carrier force raided the Indian Ocean. This force attacked Ceylon in early April, and Vampire was sunk off Trincomalee on 12 April, while escorting , which was also lost. The Australian Army's 16th and 17th Brigades formed part of the island's garrison at the time of the raid but did not see action.

Австралиядағы күштердің жиналуы

Сингапурдың құлауынан кейін Австралия үкіметі мен халқы жақын арада шабуыл болатынын күтті. Британия шайқасы Дюнкерктен кейін болды; "Сингапурдың құлауы Австралия үшін шайқасты ашады", - деді Куртин, бұл Ұлыбритания, АҚШ және бүкіл ағылшын тілді әлемге қауіп төндірді. 1942 жылдың маусымына дейін қорқыныш ең жоғары деңгейде болды. 16 ақпанда Куртин: "Бұл елдің қорғанысы енді соғыстағы әлемге үлес қосу емес, біздің жағалауымызға басып кіруге ниеттенген жауға қарсы тұру болып табылады. Енді бұрынғыдан еңбек ету немесе соғысу қажет – біз бұрынғыдан еңбек еткеніміздей немесе соғысқандай емес. Біз қазір не істейтін болсақ, осы қиын сынақтан өткеннен кейін не істегіміз келеді, соған байланысты. Австралия мұндай шабуылға қарсы тұруға жеткіліксіз дайындықпен келді. RAAF-та заманауи ұшақтар жетіспеді, ал RAN Жапон императорлық теңіз күшіне қарсы тұру үшін тым кішкентай және теңгерімсіз болды. Сонымен қатар, армия үлкен болғанымен, көптеген тәжірибесіз бөлімшелерді қамтыды және жылдам қимылдау қабілетінен мүресіз болды. Осы қауіпке жауап ретінде AIF-тың көп бөлігі Таяу Шығыстан қайтарылды және үкімет АҚШ-тан көмек сұрады. Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль Австралияға бағыт алған 6-шы және 7-ші дивизияларды Бирмаға бұруға тырысты, бірақ Куртин бұл қозғалысқа рұқсат беруден бас тартты. Келісім ретінде 6-шы дивизияның екі бригадасы Цейлонға түсіріліп, 1942 жылдың тамызында Австралияға оралғанға дейін арал гарнизонының бір бөлігін құрады. Басып кіру қаупі Австралия әскерінің кеңейтілуіне әкелді. 1942 жылдың ортасына қарай армияда 10 жаяу әскер дивизиясы, 3 бронетанкті дивизия және жүздеген басқа да бөлімшелер болды. RAAF және RAN да едәуір кеңейтілді, бірақ осы күштердің толық қуатына жетуіне бірнеше жыл кетті. Адам күшіне деген қажеттіліктің артуына байланысты 1941 жылдың соңында әскери қызметке еуропалық емес азаматтарды қабылдауға қойылған шектеулер алынып тасталды, нәтижесінде шамамен 3000 түпкілікті австралиялықтар қатарына қосылды. Бұл адамдардың көпшілігі қолданыстағы құралымдарға енгізілді, бірақ Торрес бұғазының жеңіл жаяу әскер батальоны сияқты шағын нәсілдік бөлінген бөлімшелер құрылды. Австралияның солтүстігін қарауылдауға және жапондық күштерді мазалауға арналған түпкілікті австралиялықтардан құралған бірнеше шағын бөлімшелер құрылды; бұл бөлімшелердің мүшелері 1992 жылға дейін қызметі үшін жалақы немесе марапат алмады. Әскери қызметке жарамсыз мыңдаған австралиялықтар шабуыл қаупіне жауап ретінде Ұлыбританияның үй күзетшілері мен Корольдік бақылаушылар корпусына ұқсас ерікті қорғаныс корпусы мен ерікті әуе бақылаушылары корпусы сияқты көмекші ұйымдарға қосылды. Австралияның халқы мен өнеркәсіптік базасы басып алу қаупі сейілгеннен кейін кеңейтілген әскери күштерді ұстап тұруға жеткіліксіз болды, сондықтан армия 1943 жылдан бастап азайтыла бастады, ал үкімет бекіткен 73 RAAF эскадрильясының тек 53-і ғана құрылды. Австралиялықтардың қорқынышына қарамастан, жапондықтар Австралия құрлығын басып алуды ешқашан жоспарламаған. 1942 жылдың ақпан айында Жапон императорлық бас штабы басып алуды қарастырғанмен, ол жапондық әскери күштердің мүмкіндіктерінен тыс деп танылды және ешқандай жоспарлау немесе дайындық жүргізілмеді. Оның орнына 1942 жылдың наурыз айында Жапон әскері Австралияны АҚШ-тан оқшаулау стратегиясын қабылдады, Жаңа Гвинеядағы Порт-Морсбиді және Соломон аралдарын, Фиджи, Самоа және Жаңа Каледонияны басып алды. Бұл жоспар Коралл теңізіндегі шайқаста жапондықтардың жеңіліске ұшырауынан кейін сәтсіз аяқталды және Мидуэй шайқасынан кейін белгісіз мерзімге кейінге қалдырылды. Бұл шайқастар Австралияға төнген қауіпті жойды, бірақ Австралия үкіметі 1943 жылдың ортасына дейін шабуыл мүмкін екендігі туралы ескертулерін жалғастырды. 1942 жылдың ақпан айында АҚШ және Ұлыбритания үкіметтері Австралияның стратегиялық жауапкершілігіне АҚШ-тың ие болатынына келісті және Австралия құрлығын қорғау үшін арнайы ANZAC күштері құрылды. Наурыз айында генерал Дуглас Макартур Филиппиннен қашып, Австралияға келді және Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының (SWPA) қолбасшылығын алды. Осы аймақтағы барлық австралиялық әскери жауынгерлік бөлімшелер Макартурдың қолбасшылығына берілді және Макартур соғыстың соңына дейін австралиялық үкіметке әскери кеңес берудің негізгі көзі ретінде австралиялық штаб басшыларын алмастырды. Австралиялық генерал Томас Блэй одақтас құрлық әскерлерінің қолбасшысы болып тағайындалды, бірақ Макартур оған американдық күштерге қолбасшылық етуге рұқсат бермеді. Макартур сондай-ақ АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршаллдың өзінің бас штабында австралиялықтарды жоғары лауазымдарға тағайындау туралы өтінішін қабылдамады. Дегенмен, 1942 және 1944 жылдар арасында Куртин мен Макартур арасындағы серіктестік Австралия үшін пайдалы болды, өйткені Макартур АҚШ үкіметінен Австралияның көмек сұрауларын жеткізе алды. Тынық мұхиты соғысының алғашқы жылдарында Австралияда көптеген АҚШ әскери қызметкерлері орналасқан, 1942 жылдың басында алғашқы АҚШ бөлімшелері Австралияға келді және соғыс кезінде шамамен 1 миллион АҚШ қызметкері Австралия арқылы өтті. 1942 және 1943 жылдары Австралияның солтүстігінде көптеген АҚШ әскери базалары салынды және Австралия соғыстың соңына дейін Тынық мұхитындағы АҚШ күштеріне маңызды жабдықтау көзі болып қала берді. Австралиялықтар мен американдықтар арасындағы қарым-қатынас көбінесе жақсы болғанымен, Брисбен шайқасы сияқты АҚШ және Австралия әскерлері арасында кейбір қақтығыстар болды және Австралия үкіметі афроамерикандық әскерлердің қатысуын жеңіл қабылдады.

After the fall of Singapore, the Australian government and people expected an invasion soon. The Battle of Britain occurred after Dunkirk; "the fall of Singapore opens the Battle for Australia", Curtin said, which threatened the Commonwealth, the United States, and the entire English speaking world. The fear was greatest until June 1942. Curtin said on 16 February:

The protection of this country is no longer that of a contribution to a world at war but the resistance to an enemy threatening to invade our own shore It is now work or fight as we have never worked or fought before On what we do now depends everything we may like to do when this bloody test has been survived. Australia was ill prepared to counter such an attack. The RAAF lacked modern aircraft and the RAN was too small and unbalanced to counter the Imperial Japanese Navy. Additionally, the Army, although large, contained many inexperienced units and lacked mobility. In response to this threat most of the AIF was brought back from the Middle East and the Government appealed to the United States for assistance. British Prime Minister Winston Churchill attempted to divert the 6th and 7th Divisions to Burma while they were en route to Australia, but Curtin refused to authorise this movement. As a compromise two brigades of the 6th Division disembarked at Ceylon and formed part of the island's garrison until they returned to Australia in August 1942. The perceived threat of invasion led to a major expansion of the Australian military. By mid 1942 the Army had a strength of ten infantry divisions, three armoured divisions and hundreds of other units. The RAAF and RAN were also greatly expanded, though it took years for these services to build up to their peak strengths. Due to the increased need for manpower, the restrictions which prohibited non Europeans from joining the military ceased to be enforced from late 1941, and about 3,000 Indigenous Australians eventually enlisted. Most of these personnel were integrated into existing formations, but a small number of racially segregated units such as the Torres Strait Light Infantry Battalion were formed. A number of small units made up of Indigenous Australians were also established to patrol northern Australia and harass any Japanese forces which landed there; the members of these units did not receive pay or awards for their service until 1992. Thousands of Australians who were ineligible for service in the military responded to the threat of attack by joining auxiliary organisations such as the Volunteer Defence Corps and Volunteer Air Observers Corps, which were modelled on the British Home Guard and Royal Observer Corps respectively. Australia's population and industrial base were not sufficient to maintain the expanded military after the threat of invasion had passed, and the Army was progressively reduced in size from 1943 while only 53 of the 73 RAAF squadrons approved by the government were ever raised. Despite Australian fears, the Japanese never intended to invade the Australian mainland. While an invasion was considered by the Japanese Imperial General Headquarters in February 1942, it was judged to be beyond the Japanese military's capabilities and no planning or other preparations were undertaken. Instead, in March 1942, the Japanese military adopted a strategy of isolating Australia from the United States by capturing Port Moresby in New Guinea and the Solomon Islands, Fiji, Samoa and New Caledonia. This plan was frustrated by the Japanese defeat in the Battle of the Coral Sea and was postponed indefinitely after the Battle of Midway. While these battles ended the threat to Australia, the Australian government continued to warn that an invasion was possible until mid 1943. In February 1942 the US and British Governments agreed that Australia would become a strategic responsibility of the United States and the Allied ANZAC Force was created specifically to defend the Australian continent. In March, General Douglas MacArthur arrived in Australia after escaping from the Philippines and assumed command of the South West Pacific Area (SWPA). All of the Australian military's combat units in this area were placed under MacArthur's command, and MacArthur replaced the Australian Chiefs of Staff as the Australian Government's main source of military advice until the end of the war. Australian General Thomas Blamey was appointed the Allied land force commander, but MacArthur did not permit him to command American forces. MacArthur also rejected US Army Chief of Staff General George Marshall's request that he appoint Australians to senior posts in his General Headquarters. Nevertheless, the partnership between Curtin and MacArthur proved beneficial for Australia between 1942 and 1944, as MacArthur was able to communicate Australian requests for assistance to the US Government. Large numbers of United States military personnel were based in Australia during the first years of the Pacific War. The first US units arrived in Australia in early 1942 and almost 1 million US personnel passed through Australia during the war. Many US military bases were constructed in northern Australia during 1942 and 1943, and Australia remained an important source of supplies to US forces in the Pacific until the end of the war. Though relations between Australians and Americans were generally good, there was some conflict between US and Australian soldiers, such as the Battle of Brisbane, and the Australian Government only reluctantly accepted the presence of African American troops.

Папуадағы науқан

Япондық әскерлер алғаш рет 1942 жылдың 8 наурызында Жаңа Гвинеяның құрлық бөлігіне қонды, ол Рабаулда дамытып жатқан маңызды базаны қорғау үшін Лэй мен Саламауаға шабуыл жасаған кезде болды. Жаңа Гвинея еріктілер полкінің австралиялық партизандары жапондық жағажайлардың маңында бақылау бекеттерін орнатып, 29 маусымда 2/5 тәуелсіз рота сәтті шабуыл жасады. Корал теңізі шайқасы жапондықтардың Порт-Морсбиді десант арқылы басып алу жоспарын күйретіп жібергеннен кейін, жапондықтар Оңтүстік теңіздер күшін Папуаның солтүстік жағалауындағы Бунаға қондырып, Кокода жолы арқылы қатал Оуэн Стэнли тауларын кесіп өтіп, қаланы басып алуға тырысты. Кокода жорығы 22 шілдеде басталды, жапондықтар алға жылжуды бастады, ал оларға қарсы «Марубра күштері» деп аталған CMF бригадасы қарсы тұрды. Бұл күш Оңтүстік теңіздер күшін тоқтатуға жеткілікті уақыт берді, бірақ толығымен тоқтата алмады. 26 тамызда 7-дивизияның екі АIF батальоны Марубра күшінің қалдықтарын нығайтты, бірақ жапондықтар алға жылжуын жалғастырып, 16 қыркүйекте Порт-Морсбиге жақын Иорибайва ауылына жетті. Оңтүстік теңіздер күштері сол күні жол бойымен кері шегінуге мәжбүр болды, себебі жабдықтау мәселелері одан әрі алға жылжуды мүмкін етпеді және Бунаға қарсы шабуылдан қорқыныш туды. Австралиялық әскерлер жапондықтарды Кокода жолымен қуды және қараша айының басында Папуаның солтүстік жағалауындағы шағын көпірбасқа тықты. Кокода жолындағы одақтастардың операцияларына жергілікті папуалықтар көмектесті, оларды Австралияның Жаңа Гвинея әкімшілік бөлімі, көбінесе мәжбүрлеп, жабдықты тасымалдау және жараланғандарды эвакуациялау үшін жұмысқа алды. RAAF және USAAF сонымен қатар жапондық күштердің жабдықтау желілеріне шабуыл жасап, Австралия армиясының бөлімшелеріне әуеден көмек жеткізу арқылы маңызды рөл атқарды. Австралиялық әскерлер 1942 жылдың тамызында стратегиялық маңызды Милн шығанағын басып алуға тырысқан әрекетті де сәтті тоқтатты. Милн шығанағы шайқасында екі австралиялық бригада, екі RAAF эскадрильясы және АҚШ армиясының инженерлері қолдаған Милн күштері, жапондық арнайы теңіз десанттық күштерінен құралған кіші жапондық басқыншы күшін жеңді. Бұл Жапонияның құрлықтағы алғашқы жеңілісі болды және Тынық мұхит аймағындағы одақтастардың рухын көтерді. Австралия мен АҚШ әскерлері 1942 жылдың қараша айының соңында Папуадағы жапондық көпірбасына шабуыл жасады, бірақ оны 1943 жылдың қаңтарына дейін басып алмады. Одақтас күштердің құрамында шаршаған 7-дивизия және тәжірибесіз және жақсы даярланбаған АҚШ-тың 32-жаяу әскер дивизиясы болды, сонымен қатар артиллерия мен жабдықтау жетіспеді. Қолдау қаруларының жетіспеушілігіне және МакАртур мен Блэйдің жылдам алға жылжуға талап етуіне байланысты, шайқас кезінде одақтастардың тактикасы жапондық бекіністеріне жаяу әскер шабуылдарына бағытталды. Бұл оқиғалар ауыр шығындарға әкелді және аймақ 1943 жылдың 22 қаңтарына дейін толығымен қауіпсіздікке ие болмады. Папуадағы шайқас кезінде жапондықтар тұтқындаған австралиялықтардың көпшілігі өлтірілді. Осыған жауап ретінде австралиялық сарбаздар соғыстың қалған бөлігінде жапондық қарсыластарын өлтіруге белсенді түрде тырысты. Австралиялықтар жапондықтарды тұтқындауға тырыспады, ал кейбір тұтқындар өлтірілді. Папуа мен Гуадалканалдағы жеңілістерден кейін жапондықтар Жаңа Гвинея территориясындағы қорғаныс шебіне кері шегінді. Лаэ мен Саламауадағы маңызды базаларын қорғау үшін олар 1943 жылдың қаңтарында Вауды басып алуға тырысты. Күштер қалаға жеткізіліп, ауыр шайқастардан кейін жапондық күшті оның шетінде жеңді. Жапондық күштер 4 ақпанда жағалауға қарай шегінуді бастады. Ваудағы жеңілістен кейін жапондықтар Лэйді күшейтуге тырысты. Бұл Бисмарк теңізі шайқасы кезінде АҚШ-тың бесінші әуе күштері мен No. 9 операциялық тобы RAAF шабуыл жасауынан кейін апатқа ұшырады, нәтижесінде шамамен 3000 әскер қаза тапты. Папуалық науқаны Австралия армиясының құрамында маңызды реформаға әкелді. Науқаны кезінде CMF қызметкерлеріне Австралия аумағынан тыс жерде қызмет етуге тыйым салған шектеу әскери жоспарлауды қиындатты және AIF мен CMF арасында шиеленіс туды. 1942 жылдың соңы мен 1943 жылдың басында Кертин Еңбек партиясының ішіндегі қарсылықты жеңіп, әскери қызметке алынуға жататын азаматтардың географиялық шекараларын кеңейтті, бұл Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитының көп бөлігін қамтыды, ал қажетті заң 1943 жылдың қаңтарында қабылданды. 11-бригада 1943 және 1944 жылдары Австралия аумағынан тыс жерде қызмет еткен жалғыз CMF құрамы болды, ол Мерауке күшінің құрамына кірді.

Japanese forces first landed on the mainland of New Guinea on 8 March 1942, when they invaded Lae and Salamaua to secure bases for the defence of the important base they were developing at Rabaul. Australian guerrillas from the New Guinea Volunteer Rifles established observation posts around the Japanese beachheads and the 2/5th Independent Company successfully raided Salamaua on 29 June. After the Battle of the Coral Sea frustrated the Japanese plan to capture Port Morseby via an amphibious landing, the Japanese attempted to capture the town by landing the South Seas Force at Buna on the north coast of Papua and advancing overland using the Kokoda Track to cross the rugged Owen Stanley Range. The Kokoda Track campaign began on 22 July, when the Japanese began their advance, opposed by an ill prepared CMF brigade designated 'Maroubra Force'. This force was successful in delaying the South Seas Force but was unable to halt it. Two AIF battalions from the 7th Division reinforced the remnants of Maroubra Force on 26 August, but the Japanese continued to make ground and reached the village of Ioribaiwa near Port Moresby on 16 September. The South Seas Force was forced to withdraw back along the track on this day, however, as supply problems made any further advance impossible and an Allied counter landing at Buna was feared. Australian forces pursued the Japanese along the Kokoda Track and forced them into a small bridgehead on the north coast of Papua in early November. The Allied operations on the Kokoda Track were made possible by native Papuans who were recruited by the Australian New Guinea Administrative Unit, often forcibly, to carry supplies and evacuate wounded personnel. The RAAF and USAAF also played an important role throughout the campaign by attacking the Japanese force's supply lines and airdropping supplies to Australian Army units. Australian forces also defeated an attempt to capture the strategic Milne Bay area in August 1942. During the Battle of Milne Bay two brigades of Australian troops, designated Milne Force, supported by two RAAF fighter squadrons and US Army engineers defeated a smaller Japanese invasion force made up of Japanese Special Naval Landing Forces units. This was the first notable Japanese land defeat and raised Allied morale across the Pacific Theatre. Australian and US forces attacked the Japanese bridgehead in Papua in late November 1942, but did not capture it until January 1943. The Allied force comprised the exhausted 7th Division and the inexperienced and ill trained US 32nd Infantry Division and was short of artillery and supplies. Due to a lack of supporting weapons and MacArthur and Blamey's insistence on a rapid advance the Allied tactics during the battle were centred around infantry assaults on the Japanese fortifications. These resulted in heavy casualties and the area was not secured until 22 January 1943. Throughout the fighting in Papua, most of the Australian personnel captured by Japanese troops were murdered. In response, Australian soldiers aggressively sought to kill their Japanese opponents for the remainder of the war. The Australians generally did not attempt to capture Japanese personnel, and some prisoners of war were murdered. Following the defeats in Papua and Guadalcanal the Japanese withdrew to a defensive perimeter in the Territory of New Guinea. In order to secure their important bases at Lae and Salamaua they attempted to capture Wau in January 1943. Reinforcements were flown into the town and defeated the Japanese force in its outskirts following heavy fighting. The Japanese force began to withdraw towards the coast on 4 February. Following their defeat at Wau the Japanese attempted to reinforce Lae in preparation for an expected Allied offensive in the area. This ended in disaster when, during the Battle of the Bismarck Sea, a troop convoy was destroyed by USAAF and RAAF aircraft from the US Fifth Air Force and No. 9 Operational Group RAAF with the loss of about 3,000 troops. The Papuan campaign led to a significant reform in the composition of the Australian Army. During the campaign, the restriction banning CMF personnel from serving outside of Australian territory hampered military planning and caused tensions between the AIF and CMF. In late 1942 and early 1943, Curtin overcame opposition within the Labor Party to extending the geographic boundaries in which conscripts could serve to include most of the South West Pacific and the necessary legislation was passed in January 1943. The 11th Brigade was the only CMF formation to serve outside of Australian territory, however, when it formed part of Merauke Force in the NEI during 1943 and 1944.

Австралиялық кемелерге шабуылдар

Жапондықтардың Жаңа Гвинеяны басып алуға жасаған әрекеттеріне АҚШ пен Австралия, сондай-ақ Австралия мен Жаңа Гвинея арасындағы одақтастардың байланыс жолдарына қарсы ұзаққа созылған су асты кемелерінің шабуылдары кірді. Бұл Австралияға қарсы бірінші осьтік теңіз шабуылдары емес еді; 1940 және 1941 жылдары Австралия суларында бес неміс су үстілік рейдтік кемелері әр түрлі уақытта жұмыс істеді. Неміс шабуылдары австралиялық сауда кемелерін тоқтатуға жетпеді, алайда 1941 жылғы қарашада Батыс Австралия жағалауында неміс көмекші крейсері «Корморанмен» болған шайқаста «Сидней» кемесі 640-тан астам экипажымен бірге батып кетті. Жапондық су үсті флоты жеңілгеннен кейін, IJN Австралияның шығыс жағалауында кемелерге шабуыл жасап, одақтастардың жабдықтау желілерін бұзу мақсатында су асты кемелерін жөнелтті. Бұл науқан 1942 жылғы 31 мамырда Сидней портына жасалған кішкентай су асты кемелерінің сәтсіз шабуылымен басталды. Осы шабуылдан кейін жапондық су асты кемелері 1942 жылғы тамызға дейін Австралияның шығыс жағалауындағы сегіз сауда кемесін батырып, қызмет етті. Су асты кемелерінің шабуылдары 1943 жылғы қаңтарда қайта басталды және маусымға дейін жалғасты, осы кезеңде шығыс жағалауында тағы 15 кеме батырылды. 1943 жылғы суға батқан кемелердің арасында 14 мамырда Квинсленд жағалауында торпедалық шабуылға ұшыраған және 268 адамның өмірін қиған AHS Centaur ауруханалық кемесі болды. Жапондықтар 1943 жылғы маусымнан кейін Австралияға қарсы су асты кемелерімен қосымша шабуылдар жасаған жоқ, себебі олардың су асты кемелері Тынық мұхитының басқа аймақтарында одақтастардың шабуылдарын тойтару үшін қажет болды. Бір ғана неміс су асты кемесі U 862 1944 жылы суға түсіріліп, соғыс кезінде Тынық мұхитында Австралия және Жаңа Зеландия жағалауларында 1944 жылғы желтоқсан мен 1945 жылғы қаңтарда жүзіп өтті. Ол Австралия суларында екі кемені батырып, содан кейін Батавияға қайтып келді. Австралия және басқа одақтас әскери күштерінің айтарлықтай бөлігі су асты кемелері мен осьтік державалардың әскери кемелерінен кемелер мен порттарды қорғауға жұмсалды. Мысалы, RAN 1100-ден астам жағалау конвойларын сүйемелдеді, Армия маңызды порттарды қорғау үшін жағалау қорғанысын құрды, ал RAAF-тың көптеген операциялық эскадрильялары әр түрлі уақытта кемелерді қорғау үшін пайдаланылды. Дегенмен, осы бөлімшелерді қорғаныс міндеттеріне жұмсау және Австралия суларында кемелердің жоғалуы Австралия экономикасына немесе одақтастардың соғыс күш-жігеріне елеулі зиян келтірмеді.

The Japanese efforts to secure New Guinea included a prolonged submarine offensive against the Allied lines of communication between the United States and Australia and Australia and New Guinea. These were not the first Axis naval attacks on Australia; during 1940 and 1941, five German surface raiders operated in Australian waters at various times. The German attacks were not successful in disrupting Australian merchant shipping, though Sydney was sunk with the loss her entire crew of over 640 men in November 1941, in a battle with the German auxiliary cruiser Kormoran, off the coast of Western Australia. Following the defeat of the Japanese surface fleet the IJN deployed submarines to disrupt Allied supply lines by attacking shipping off the Australian east coast. This campaign began with an unsuccessful midget submarine raid on Sydney Harbour on the night of 31 May 1942. Following this attack, Japanese submarines operated along the Australian east coast until August 1942, sinking eight merchant ships. The submarine offensive resumed in January 1943 and continued until June during which time a further 15 ships were sunk off the east coast. The 1943 sinkings included the hospital ship AHS Centaur, which was torpedoed off Queensland on 14 May with the loss of 268 lives. The Japanese did not conduct further submarine attacks against Australia after June 1943, as their submarines were needed to counter Allied offensives elsewhere in the Pacific. A single German submarine, U 862 was launched in ., operated in the Pacific Ocean during the war, cruising off the Australian coast and New Zealand in December 1944 and January 1945. It sank two ships in Australian waters before returning to Batavia. Considerable Australian and other Allied military resources were devoted to protecting shipping and ports from Axis submarines and warships. For instance, the RAN escorted over 1,100 coastal convoys the Army established coastal defences to protect important ports and a high proportion of the RAAF's operational squadrons were used to protect shipping at various times. Nevertheless, the use of these units for defensive tasks and the shipping casualties in Australian waters did not seriously affect the Australian economy or Allied war effort.

Жаңа Гвинеялық шабуылдар

Жапондықтардың шабуылын тоқтатқаннан кейін одақтас күштер 1943 жылдың ортасынан бастап Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында (SWPA) шабуылға көшті. Австралиялық әскерлер осы шабуылда маңызды рөл атқарды, ол «Картвилл» операциясы деп аталды. Атап айтқанда, генерал Блэми Жаңа Гвинеяның солтүстік-шығыс ұшындағы өте табысты операциялар сериясын басқарды, бұл соғыста «Австралияның операциялық деңгейдегі басқару тәжірибесінің ең жоғары нүктесі» болды. Вауды сәтті қорғағаннан кейін 3-дивизия 1943 жылдың сәуірінде Саламауаға қарай жылжуды бастады. Бұл жылжу «Картвилл» операциясының басты мақсаттарының бірі болған Лэйге назарды аудару үшін жасалды және баяу жүргізілді. Маусымның соңында 3-дивизияны АҚШ-тың 162-ші жаяу әскер полкінің ұрыс тобы күшейтті, ол Саламауаның оңтүстігіне десант түсірді. Қала 1943 жылдың 11 қыркүйегінде басып алынды. 1943 жылдың қыркүйек айының басында австралиялық күштер Лэйді басып алу үшін қос қанатты шабуыл жасады. 4 қыркүйекте 9-дивизия қаланың шығысына десант түсіріп, батысқа қарай жылжуды бастады. Келесі күні АҚШ-тың 503-ші парашют полкі Лаэ қаласының батысындағы Наджабқа қарсылықсыз парашютпен түсірді. Әуедегі күштер Наджаб әуежайын бақылағаннан кейін 7-дивизия жеткізіліп, 9-дивизиямен жарысқа түсіп, Лэйді басып алу үшін шығысқа қарай жылжуды бастады. Бұл жарысты 15 қыркүйекте қаланы басып алған 7-дивизия жеңді. Саламауа мен Лэйдегі жапондық күштер осы науқанда ауыр шығынға ұшырады, бірақ солтүстікке қашуға үлкерді. Лэй қаласы түскеннен кейін 9-дивизияға Хуон түбегін басып алу міндеті берілді. 20-бригада 1943 жылдың 22 қыркүйегінде Финшхафеннің стратегиялық портына жақындап, аймақты бақылап алды. Жапондықтар 20-шы дивизияны құрлық арқылы аймаққа жіберді, ал 9-шы дивизияның қалған бөлігі 20-шы бригаданы күтілетін қарсы шабуылға қарсы күшейту үшін біртіндеп жеткізілді. Жапондықтар қазан айының ортасында күшті шабуыл жасады, бірақ 9-дивизия ауыр шайқастан кейін оны жеңді. Қарашаның екінші жартысында 9-дивизия жапондық әскерлерінің бекіністерін Финшхафеннің ішкі төбелерінен басып алды. Жеңілгеннен кейін 20-шы дивизия 9-шы дивизия мен 4-бригаданың қуып жететінімен жағалау бойымен кері шегінді. Одақтастар осы науқанның соңында маңызды барлаулық жеңіске жетті, өйткені австралиялық инженерлер жапондықтардың көміп тастаған шифр кітапханасын тапты. Бұл құжаттар кодты бұзуға әкелді, бұл Макартурға жапондық қорғанысын айналып өтіп, одақтастардың жылжуын жеделдетуге мүмкіндік берді. 9-дивизия Хуон түбегінің жағалау аймағын бақылағанда, 7-дивизия жапондықтарды ішкі Финнестре жотасынан ығыстырып шығарды. Финнестре жорығы 17 қыркүйекте басталды, ол кезде 2/6 тәуелсіз рота Маркхэм аңғарында әуеге қонды. Рота Каяпитта жапондықтардың үлкен күшін жеңіп, дивизияның 21-ші және 25-ші бригадаларын жеткізу үшін пайдаланылған әуежайды бақылап алды. Австралиялықтар агрессивті патрульдік әрекеттері арқылы жапондықтарды өте қиын жерлерден ығыстырып шығарды. 1944 жылдың қаңтарында дивизия негізгі Сагги Ридж позициясына шабуыл жасады. Қаңтар айының соңында тау жотасы алынды, RAAF маңызды көмекші рөл атқарды. Осы жетістіктен кейін жапондықтар Финнестре жотасынан кері шегінді, ал 21 сәуірде австралиялық әскерлер Сайдордан американдық патрульдермен байланысып, 24 сәуірде Мадангты бақылап алды. Жаңа Гвинея құрлығындағы армияның операцияларын қолдауға қоса, RAN және RAAF Соломон аралдарындағы шабуылға қатысты. Бұл қатысу 1942 жылдың тамызында басталды, ол кезде RAN-нің ауыр крейсерлері мен , Гуадалканалға АҚШ теңіз жауынгерлерінің қонуын қолдады. Құн түсіргеннен кейінгі түнде Канберра Саво аралы шайқасында батырылды және RAN Гуадалканал науқанында одан әрі рөл атқармады. RAAF ұшақтары 1943 және 1944 жылдары АҚШ армиясы мен теңіз жауынгерлерінің бірнеше қонуларын қолдады, ал RAAF радарлық бөлімдері Араведі басып алуға қатысты. Австралия крейсерлері Австралия және және эсминдер 1943 жылдың соңы мен 1944 жылдың басында Глостер мысығы шайқасы кезінде АҚШ-тың 1-ші теңіз дивизиясы мен Адмиралтейство аралдары науқаны кезінде АҚШ-тың 1-ші жаяу әскер дивизиясына оттық қолдау көрсетті. Глостер мысығына қону - RAN-нің амфибиялық көлігі үшін алғашқы операция болды.

After halting the Japanese advance, Allied forces went on the offensive across the SWPA from mid 1943. Australian forces played a key role throughout this offensive, which was designated Operation Cartwheel. In particular, General Blamey oversaw a highly successful series of operations around the north east tip of New Guinea which "was the high point of Australia's experience of operational level command" during the war. After the successful defence of Wau the 3rd Division began advancing towards Salamaua in April 1943. This advance was mounted to divert attention from Lae, which was one of the main objectives of Operation Cartwheel, and proceeded slowly. In late June, the 3rd Division was reinforced by the US 162nd Regimental Combat Team which staged an amphibious landing to the south of Salamaua. The town was eventually captured on 11 September 1943. In early September 1943, Australian led forces mounted a pincer movement to capture Lae. On 4 September, 9th Division made an amphibious landing to the east of the town and began advancing to the west. The following day, the US 503rd Parachute Regiment made an unopposed parachute drop at Nadzab, just west of Lae. Once the airborne forces secured Nadzab Airfield the 7th Division was flown in and began advancing to the east in a race with the 9th Division to capture Lae. This race was won by the 7th Division, which captured the town on 15 September. The Japanese forces at Salamaua and Lae suffered heavy losses during this campaign, but were able to escape to the north. After the fall of Lae, the 9th Division was given the task of capturing the Huon Peninsula. The 20th Brigade landed near the strategic harbour of Finschhafen on 22 September 1943, and secured the area. The Japanese responded by dispatching the 20th Division overland to the area and the remainder of the 9th Division was gradually brought in to reinforce the 20th Brigade against the expected counter attack. The Japanese mounted a strong attack in mid October which was defeated by the 9th Division after heavy fighting. During the second half of November the 9th Division captured the hills inland of Finschhafen from well dug in Japanese forces. Following its defeat the 20th Division retreated along the coast with the 9th Division and 4th Brigade in pursuit. The Allies scored a major intelligence victory towards the end of this campaign when Australian engineers found the 20th Division's entire cipher library, which had been buried by the retreating Japanese. These documents led to a code breaking breakthrough which enabled MacArthur to accelerate the Allied advance by bypassing Japanese defences. While the 9th Division secured the coastal region of the Huon Peninsula the 7th Division drove the Japanese from the inland Finisterre Range. The Finisterre Range campaign began on 17 September, when the 2/6th Independent Company was air landed in the Markham Valley. The company defeated a larger Japanese force at Kaiapit and secured an airstrip which was used to fly the Division's 21st and 25th Brigades in. Through aggressive patrolling the Australians forced the Japanese out of positions in extremely rugged terrain and in January 1944, the division began its attack on the key Shaggy Ridge position. The ridge was taken by the end of January, with the RAAF playing a key supporting role. Following this success the Japanese withdrew from the Finisterre Range and Australian troops linked up with American patrols from Saidor on 21 April, and secured Madang on 24 April. In addition to supporting the Army's operations on the New Guinea mainland, the RAN and RAAF took part in offensive operations in the Solomon Islands. This involvement had begun in August 1942, when both of the RAN's heavy cruisers, and , supported the US Marine landing at Guadalcanal. On the night after the landing, Canberra was sunk during the Battle of Savo Island and the RAN played no further role in the Guadalcanal Campaign. RAAF aircraft supported several US Army and Marine landings during 1943 and 1944 and an RAAF radar unit participated in the capture of Arawe. The Australian cruisers Australia and and destroyers and provided fire support for the US 1st Marine Division during the Battle of Cape Gloucester and the US 1st Cavalry Division during the Admiralty Islands campaign in late 1943 and early 1944. The landing at Cape Gloucester was also the first operation for the RAN amphibious transport .

Солтүстік-батыс аймақ науқаны

1942 жылдың ақпан айында Дарвинге жасалған шабуыл Солтүстік Австралия және Жапония басып алған Нидерландтық Шығыс Үнді аралдарындағы ұзаққа созылған әуе шабуылының басталуын белгіледі. Дарвинге жасалған алғашқы шабуылдан кейін одақтастар тез арада истребитель эскадрильяларын орналастырды және қаланы күтілетін басқыннан қорғау үшін армияның Солтүстік территория күштерін күшейтті. Бұл әуе бөлімшелері сонымен қатар Нидерландтық Шығыс Үндідегі жапондық позицияларына шабуылдар жасады. Жапондықтар 1942 және 1943 жылдары Дарвинге және жақын маңдағы әуежайларға ондаған әуе шабуылдарын жасады, олардың көпшілігі айтарлықтай зиян келтірмеді. Бұл шабуылдарға АҚШ, Австралия және Ұлыбритания истребительдері қарсы тұрды және Дарвиннің қорғанысы жақсарған сайын жапондықтардың шығындары артты. 1942 және 1943 жылдары жапондықтар Квинслендтің солтүстігіндегі және Батыс Австралиядағы қалалар мен әуежайларға бірнеше шағын және тиімсіз шабуылдар жасады. Жапондықтардың Солтүстік Австралияға жасаған шабуылдары 1943 жылдың соңында тоқтаса да, одақтастардың әуе шабуылы соғыс аяқталғанға дейін жалғасты. 1942 жылдың соңында одақтас авиациясы Тиморға шабуылдар жасап, ондағы австралиялық партизандық қозғалысты қолдады. 1943 жылдың басынан бастап АҚШ-тың ауыр бомбалаушы эскадрильялары Дарвинге жақын базалардан шығыс Нидерландтық Шығыс Үндідегі жапондық нысаналарға қарсы операциялар жүргізді. 1943 жылдың маусым айынан бастап Нидерландтық Шығыс Үндіге қарсы одақтастардың әуе шабуылы күшейді, мақсаты – жапондық күштерді Жаңа Гвинея және Соломон аралдарынан аударту болды. Бұл шабуылдар соғыс аяқталғанға дейін жалғасты, АҚШ-тың ауыр бомбалаушылары 1944 жылдың соңында Австралияның B-24 Liberatorмен жабдықталған эскадрильяларымен ауыстырылды. 1944 жылдан бастап бірнеше RAAF PBY Catalina эскадрильялары Дарвинде орналасып, Оңтүстік-Шығыс Азияда мина қою бойынша өте тиімді операциялар жүргізді.

Филиппинге аттану

1944 жылы Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитында Австралия әскерінің рөлі азайды. 1943 жылдың екінші жартысында Австралия үкіметі, МакАртурдың келісімімен, Ұлыбритания мен АҚШ-тың Тынық мұхиттағы күштерін қамтамасыз ету үшін маңызды болған соғысқа байланысты салалар үшін жұмыс күшін босату мақсатында, әскери күштердің мөлшерін азайтуға шешім қабылдады. Осы кезден бастап Австралияның одақтас елдердің соғыс күшіндегі басты рөлі – басқа одақтас елдерді Жапонияны жеңу үшін қажетті азық-түлік, материалдар және өндірілген тауарлармен қамтамасыз ету болды. Осы саясаттың нәтижесінде шабуылға дайын Армия бөлімдері алты жаяу әскер дивизиясы (үш AIF дивизиясы және үш CMF дивизиясы) және екі бронетанкі бригадасы деп белгіленді. RAAF-тың мөлшері 53 эскадрильяға белгіленді, ал RAN сол кездегі қызметте болған немесе жоспарланған кемелермен шектелді. 1944 жылдың басында екі дивизиядан басқа барлық Армия дивизиялары жаттығулар мен қалпына келтіру үшін Солтүстік Квинслендтегі Атертон таулы алқаптарына көшірілді. 1944 жылы австралиялықтар басқаратын Папуа және Жаңа Гвинея әскерлерінің бірнеше жаңа батальондары құрылды, олар Тынық мұхит аралдары полкіне біріктірілді және сол жылы таратылған Австралия Армиясы батальондарының орнын басты. Бұл әскерлер Жаңа Гвинеядағы науқан кезінде Австралия бөлімшелерімен бірге әрекет етті. Австралиялық Жаңа Гвинеяның көп бөлігі азат етілгеннен кейін RAAF және RAN АҚШ басқаратын Батыс Жаңа Гвинея науқанына қатысты, мақсаты – Филиппинді азат ету үшін пайдаланылатын базаларды қамтамасыз ету еді. Австралиялық әскери кемелер мен No. 10 операциялық тобы RAAF Голландия, Биак, Ноемфур және Моротайды басып алуға қатысты. Батыс Жаңа Гвинеяны басып алғаннан кейін No. 10 операциялық тобы Бірінші тактикалық әуе күштері (1TAF) деп аталды және Неазияның шығысындағы жапондық позицияларға шабуыл жасап, сондай-ақ басқа гарнизондық міндеттерді орындап, одақтастардың қанатын қорғау үшін пайдаланылды. Осы салыстырмалы түрде маңызды емес рөлдерді орындаған кезде туған шығындар моральдің төмендеуіне әкеліп соқты және 1945 жылдың сәуірінде «Моротай көтерілісіне» ықпал етті. RAN және RAAF элементтері Филиппинді азат етуге қатысты. Төрт Австралия соғыс кемесі және шабуыл көлігі, сондай-ақ бірқатар кіші соғыс кемелері мен көмекші кемелер 1944 жылдың 20 қазанында Лейтеде АҚШ-тың қонуына қатысты. Австралиялық дереккөздер Австралияның осы операция кезінде 21 қазанда камиказе шабуылына ұшыраған алғашқы одақтас кеме болғанын мәлімдейді, бірақ АҚШ тарихшысы Сэмюэл Элиот Морисон бұл мәлімдемеге қарсы шықты. Австралиялық кемелер Лейте шығанағындағы шайқасқа да қатысты, Шропшир мен Арунта 25 қазанда Суригао боғазындағы шайқаста жапондық кемелермен күресті. Австралияның теңіз күштері 1945 жылдың қаңтарында Лингаен шығанағына шабуылға қатысты. Бұл операция кезінде Австралияға тағы бес камиказе соққы берді, нәтижесінде 44 экипаж мүшесі қаза тауып, кеме күрделі жөндеуге алынуға мәжбүр болды. RAN кемелері сонымен қатар Филиппинге бағытталған АҚШ-тың жабдықтау конвойларын сүйемелдеді. RAAF-тың No. 3 әуеайлақ құрылыс эскадрильясы және No. 1 сымсыз байланыс бөлімі де Филиппинде қонды және АҚШ операцияларын қолдады, ал 1TAF Неазия және Жаңа Гвинеядағы базалардан Филиппиннің оңтүстігіндегі нысандарға шабуыл жасады. Австралия үкіметі Лейте мен Лузонда қызмет ету үшін МакАртур I корпусын ұсынғанмен, осы аралдарды азат ету үшін оны пайдалану туралы бірнеше ұсыныстардан ештеңе шықпады. 1944 жылы Армияның ұзақ уақыт бойы салыстырмалы түрде белсенді болмауы қоғамдық алаңдаушылықты тудырды, және көптеген австралиялықтар AIF шабуылдық операциялар үшін қолданылмаса, демобилизациялануы керек деп сенді. Бұл үкімет үшін саяси жағынан ұятты жағдайға әкелді және әскерилерді жұмысқа тартуға болатын жаңа аймақтарды іздеуге итермеледі.

The Australian military's role in the South West Pacific decreased during 1944. In the latter half of 1943, the Australian Government decided, with MacArthur's agreement, that the size of the military would be reduced to release manpower for war related industries which were important to supplying Britain and the US forces in the Pacific. Australia's main role in the Allied war effort from this point forward was supplying the other Allied countries with food, materials and manufactured goods needed for the defeat of Japan. As a result of this policy, the Army units available for offensive operations were set at six infantry divisions (the three AIF divisions and three CMF divisions) and two armoured brigades. The size of the RAAF was set at 53 squadrons and the RAN was limited to the ships which were in service or planned to be built at the time. In early 1944, all but two of the Army's divisions were withdrawn to the Atherton Tableland in north Queensland for training and rehabilitation. Several new battalions of Australian led Papuan and New Guinea troops were formed during 1944, and organised into the Pacific Islands Regiment, however, and largely replaced the Australian Army battalions disbanded during the year. These troops had seen action alongside Australian units throughout the New Guinea campaign. After the liberation of most of Australian New Guinea the RAAF and RAN participated in the US led Western New Guinea campaign, which had the goal of securing bases to be used to mount the liberation of the Philippines. Australian warships and the fighter, bomber and airfield construction squadrons of No. 10 Operational Group RAAF participated in the capture of Hollandia, Biak, Noemfoor and Morotai. After western New Guinea was secured No. 10 Operation Group was renamed the First Tactical Air Force (1TAF) and was used to protect the flank of the Allied advance by attacking Japanese positions in the NEI and performing other garrison tasks. The losses incurred whilst performing these relatively unimportant roles led to a decline in morale, and contributed to the 'Morotai Mutiny' in April 1945. Elements of the RAN and RAAF also took part in the liberation of the Philippines. Four Australian warships and the assault transports , and Westralia—along with a number of smaller warships and support ships—took part in the US landing at Leyte on 20 October 1944. Australian sources state that Australia became the first Allied ship to be struck by a kamikaze when she was attacked during this operation on 21 October, though this claim was disputed by US historian Samuel Eliot Morison. Australian ships also participated in the Battle of Leyte Gulf, with Shropshire and Arunta engaging Japanese ships during the Battle of Surigao Strait on 25 October. The Australian naval force took part in the Invasion of Lingayen Gulf in January 1945; during this operation, Australia was struck by a further five Kamikazes which killed 44 of her crew and forced her to withdraw for major repairs. RAN ships also escorted US supply convoys bound for the Philippines. The RAAF's No. 3 Airfield Construction Squadron and No. 1 Wireless Unit also landed in the Philippines and supported US operations there, and 1TAF raided targets in the southern Philippines from bases in the NEI and New Guinea. While the Australian Government offered MacArthur I Corps for service in Leyte and Luzon, nothing came of several proposals to utilise it in the liberation of these islands. The Army's prolonged period of relative inactivity during 1944 led to public concern, and many Australians believed that the AIF should be demobilised if it could not be used for offensive operations. This was politically embarrassing for the government, and helped motivate it to look for new areas where the military could be employed.

Жаңа Гвинея мен Соломон аралдарында тазалау

1944 жылдың соңында Австралия үкіметі Австралия армиясының он екі бригадасын Бугенвилл, Жаңа Британия және Жаңа Гвинеядағы Айтапе-Вейвак аймағында қорғаныс міндетін атқарып жатқан АҚШ армиясының алты дивизиясын алмастыруға міндеттеді. АҚШ бірліктері көбінесе өздерінің позицияларын бекітіп ұстаған, ал олардың австралиялық алмастырушылары осы аймақтардағы қалған жапон күштерін жоюға бағытталған шабуылдық операцияларды жүргізді. Бұл науқандардың құндылығы сол кезде де, бүгінгі күні де даулы. Австралия үкіметі осы операцияларды негізінен саяси себептермен мақұлдады. Армияның соғысқа қатысуы Австралияға соғыстан кейінгі бейбіт келісімдерде үлкен әсерге ие болуға мүмкіндік береді, ал Австралия территорияларын азат ету Австралияның аймақтағы беделін арттырады деп есептелді. Бұл науқандарды сынағандар олардың қажетсіз және австралиялық сарбаздардың өмірін зейінге жіберу болғанын айтады, себебі жапон күштері бұрыннан оқшауланған және тиімсіз болған. Дивизия 1945 жылдың басында Газель түбегіндегі Ашық және Кең шығанақтарына десант түсірді және осы аймақтардағы жапон гарнизондарын жеңді. Сәуір айында австралиялық күштердің белсенді күзетуінің нәтижесінде жапондықтар Газель түбегіндегі бекіністеріне шектелді. Осы науқан кезінде 5-дивизия 53 қаза тапты және 140 жараланғандарды берді. Соғыстан кейін жапон күштерінің құрамында 93 000 адам болғаны анықталды, бұл одақтастар барлауы бойынша Жаңа Британияда қалған 38 000 адамнан едәуір көп. XIV корпус қорғаныс ұстанымын сақтағанда, австралиялықтар Бугенвиллдегі жапон күштерін жоюға бағытталған шабуылдық операциялар жүргізді. Жапондықтар бірнеше анклавтарға бөлінгендіктен, II корпус аралдың солтүстік, орталық және оңтүстік бөліктерінде географиялық тұрғыдан бөлек науқандар жүргізді. Басты назар оңтүстіктегі Буиндегі жапон базасына аударылды, ал аралдың солтүстігінде және орталығындағы шабуылдар 1945 жылдың мамыр айынан бастап тоқтатылды. Австралияның Бугенвиллдегі операциялары соғыс аяқталғанға дейін жалғасты, бірақ жапон күштерінің ірі тобы Буинде және аралдың солтүстігінде қалды. 6-дивизияға Жаңа Гвинеяның австралиялық бөлігінде қалған соңғы үлкен жапон күші – Жапонның Он сегізінші армиясын толық жою міндеті жүктелді. Дивизия CMF және бронетехникалық бөлімшелермен күшейтіліп, 1944 жылдың қазан айында Айтапеге келе бастады. 6-дивизияға сондай-ақ бірнеше RAAF эскадрильялары мен RAN әскери кемелері көмек көрсетті. 1944 жылдың соңында австралиялықтар Вейвакқа қарай екі бағыттан шабуылға шықты. 17-бригада ішкі Торричелли таулары арқылы өтті, ал дивизияның қалған бөлігі жағалау бойымен жылжыды. Он сегізінші армия бұрынғы шайқастар мен аурулардан ауыр залал көріп, қарсылық көрсетті және елеулі шығын келтірді. 6-дивизияның жылжуына жабдықтау қиындықтары мен нашар ауа райы да кедергі келтірді. Австралиялықтар мамыр айының басына дейін жағалау аймағын бақылауға алды, ал 10 мамырда қаланың шығысына шағын күш түсірілгеннен кейін Вейвак тұтқындалды. Соғыстың соңында 18-армия 6-дивизияның шабуылына тап болған "соңғы тұрақ" деп белгіленген аймаққа шегінуге мәжбүр болды. Айтэп-Вейвак науқаны Австралияға 442 сарбаздың өмірін құрбан етті, ал шамамен 9 000 жапондық қаза тапты, тағы 269 тұтқынға алынды.

In late 1944, the Australian Government committed twelve Australian Army brigades to replace six US Army divisions which were conducting defensive roles in Bougainville, New Britain and the Aitape Wewak area in New Guinea. While the US units had largely conducted a static defence of their positions, their Australian replacements mounted offensive operations designed to destroy the remaining Japanese forces in these areas. The value of these campaigns was controversial at the time and remains so to this day. The Australian Government authorised these operations for primarily political reasons. It was believed that keeping the Army involved in the war would give Australia greater influence in any post war peace conferences and that liberating Australian territories would enhance Australia's influence in its region. Critics of these campaigns argue that they were unnecessary and wasteful of the lives of the Australian soldiers involved as the Japanese forces were already isolated and ineffective. The division conducted amphibious landings at Open Bay and Wide Bay at the base of the Gazelle Peninsula in early 1945, and defeated the small Japanese garrisons in these areas. By April the Japanese had been confined to their fortified positions in the Gazelle Peninsula by the Australian force's aggressive patrolling. The 5th Division suffered 53 fatalities and 140 wounded during this campaign. After the war it was found that the Japanese force was 93,000 strong, which was much higher than the 38,000 which Allied intelligence had estimated remained on New Britain. While the XIV Corps had maintained a defensive posture, the Australians conducted offensive operations aimed at destroying the Japanese force on Bougainville. As the Japanese were split into several enclaves the II Corps fought geographically separated campaigns in the north, centre and southern portions of the island. The main focus was against the Japanese base at Buin in the south, and the offensives in the north and centre of the island were largely suspended from May 1945. While Australian operations on Bougainville continued until the end of the war, large Japanese forces remained at Buin and in the north of the island. The 6th Division was assigned responsibility for completing the destruction of the Japanese Eighteenth Army, which was the last large Japanese force remaining in the Australian portion of New Guinea. The division was reinforced by CMF and armoured units and began arriving at Aitape in October 1944. The 6th Division was also supported by several RAAF squadrons and RAN warships. In late 1944, the Australians launched a two pronged offensive to the east towards Wewak. The 17th Brigade advanced through the inland Torricelli Mountains while the remainder of the division moved along the coast. Although the Eighteenth Army had suffered heavy casualties from previous fighting and disease, it mounted a strong resistance and inflicted significant casualties. The 6th Division's advance was also hampered by supply difficulties and bad weather. The Australians secured the coastal area by early May, with Wewak being captured on 10 May, after a small force was landed to the east of the town. By the end of the war, the Eighteenth Army had been forced into what it had designated its 'last stand' area which was under attack from the 6th Division. The Aitape Wewak campaign cost Australia 442 lives while about 9,000 Japanese died and another 269 were taken prisoner.

Борнео жорығы

1945 жылғы Борнео жорығы – Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы (SWPA) одақтастардың соңғы ірі жорығы. 1 мамыр мен 21 шілде аралығындағы шабуылдар сериясында Австралияның I корпусы, генерал-лейтенант Лесли Морсхед басшылығымен, аралды басып алған жапон күштеріне қарсы шабуыл жасады. Әскери-теңіз күштерінің адмиралы Томас Кинкейд басқаратын АҚШ-тың 7-ші флоты, 1TAF және АҚШ-тың 13-ші әуе армиясы да жорықта маңызды рөл атқарды. Бұл жорықтың мақсаты – Борнеоның мұнай кен орындарын және Бруней шығанағын басып алып, АҚШ бастаған Жапонияға шабуылдауға және Ұлыбритания бастаған Малайяны азат етуге қолдау көрсету болды, бұл шаралар 1945 жылдың соңында жоспарланған еді. Алайда, Австралия үкіметі 1945 жылдың шілдесінде МакАртурдың Яваны азат ету үшін шабуылды кеңейту ұсынысына келіспеді, ал 6-дивизияны осы операцияға жібермеу туралы шешімі оның тоқтатылуына себеп болды. Жорық 1945 жылдың 1 мамырында 26-бригада тобы Борнеоның шығыс жағалауындағы Таракан аралына түскен кезде басталды. Операцияның мақсаты – Бруней мен Баликпапанға жоспарланған десанттарды қолдау үшін аралдағы әуежайды база ретінде қамтамасыз ету еді. Тараканды басып алу және әуежайды қайта ашу бірнеше аптаға соқады деп күтілгенімен, аралдағы қарқынды шайқастар 19 маусымға дейін жалғасты, ал әуежай тек 28 маусымда ғана ашылды. Нәтижесінде, операция жалпы алғанда тиімсіз деп есептелді. Борнео жорығының екінші кезеңі 10 маусымда басталды, онда 9-дивизия солтүстік-батыстағы Лабуан аралы мен Бруней жағалауына бірдей шабуылдар жасады. Бруней тез басып алынса, Лабуандағы жапон гарнизоны бір аптадан астам уақыт бойы қарсылық көрсетті. Бруней шығанағы аймағы басып алынғаннан кейін 24-бригада Солтүстік Борнеоға түсті, ал 20-бригада Брунейден оңтүстікке қарай Борнеоның батыс жағалауымен жылды. Екі бригада да жапондықтардың әлсіз қарсылығына қарсы жылдам ілгеріледі, соғыс аяқталғанға дейін Солтүстік-Батыс Борнеоның көп бөлігі азат етілді. Жорық барысында 9-дивизияға жергілікті күштер көмектесті, олар Австралияның арнайы күштерінің қолдауымен жапондықтарға қарсы партизандық соғыс жүргізді. Борнео жорығының үшінші және соңғы кезеңі – аралдың орталық шығыс жағалауындағы Баликпапанды басып алу болды. Бұл операцияға генерал Блей қарсы болды, ол оны қажетсіз деп есептеді, бірақ МакАртурдың бұйрығымен жорық жалғасты. Алдын ала әуе және теңіз шабуылдарынан кейін 7-дивизия 1 шілдеде қала маңына түсті. Баликпапан және оның айналасы 21 шілдеде ауыр шайқастардан кейін басып алынды, бірақ тазалау операциясы соғыс аяқталғанға дейін жалғасты. Баликпапанды басып алу – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс одақтастары жүргізген соңғы ірі құрлық операциясы болды. Борнео жорығы сол кезде және кейінгі жылдары Австралияда мағынасыз немесе сарбаздардың өмірін ысырап ету деп сынға алынғанымен, ол Голландиялық Шығыс Индияның басты бөлігін басып алған маңызды жапон күштерін оқшаулау, мұнайдың маңызды көздерін басып алу және нашарлап бара жатқан жағдайда ұсталған одақтас әскери тұтқындарды босату сияқты бірқатар мақсаттарға қол жеткізді. Борнео жорығы кезінде Австралия басшылығы тағы да өзгерді. 1944 жылдың қарашасында премьер-министр Куртин жүрек ауруынан қайтыс болды, ал вице-премьер Франк Форд оның орнына 1945 жылдың 22 қаңтарына дейін міндетін атқарды. 1945 жылдың сәуірінде Куртин тағы бір ауруға шалдығып, ауруханаға жатты, ал қазынашы Бен Чифли Форд Сан-Франциско конференциясына қатысып жатқан кезде премьер-министр міндетін атқарды. Куртин 1945 жылдың 5 шілдесінде қайтыс болды, ал Форд премьер-министр болып ант берді. Алайда Форд өзінің партиясының қолдауын алмады және 13 шілдеде өткен дауыс беруден кейін Чифли оны алмастырды.

The Borneo Campaign of 1945 was the last major Allied campaign in the SWPA. In a series of amphibious assaults between 1 May and 21 July, the Australian I Corps, under Lieutenant General Leslie Morshead, attacked Japanese forces occupying the island. Allied naval and air forces, centred on the US 7th Fleet under Admiral Thomas Kinkaid, 1TAF and the US Thirteenth Air Force also played important roles in the campaign. The goals of this campaign were to capture Borneo's oilfields and Brunei Bay to support the US led invasion of Japan and British led liberation of Malaya which were planned to take place later in 1945. The Australian Government did not agree to MacArthur's proposal to extend the offensive to include the liberation of Java in July 1945, however, and its decision to not release the 6th Division for this operation contributed to it not going ahead. The campaign opened on 1 May 1945, when the 26th Brigade Group landed on the small island of Tarakan off the east coast of Borneo. The goal of this operation was to secure the island's airstrip as a base to support the planned landings at Brunei and Balikpapan. While it had been expected that it would take only a few weeks to secure Tarakan and re open the airstrip, intensive fighting on the island lasted until 19 June, and the airstrip was not opened until 28 June. As a result, the operation is generally considered to have not been worthwhile. The second phase of the Borneo Campaign began on 10 June when the 9th Division conducted simultaneous assaults on the north west on the island of Labuan and the coast of Brunei. While Brunei was quickly secured, the Japanese garrison on Labuan held out for over a week. After the Brunei Bay region was secured the 24th Brigade was landed in North Borneo and the 20th Brigade advanced along the western coast of Borneo south from Brunei. Both brigades rapidly advanced against weak Japanese resistance, and most of north west Borneo was liberated by the end of the war. During the campaign the 9th Division was assisted by indigenous fighters who were waging a guerrilla war against Japanese forces with the support of Australian special forces. The third and final stage of the Borneo Campaign was the capture of Balikpapan on the central east coast of the island. This operation had been opposed by General Blamey, who believed that it was unnecessary, but went ahead on the orders of Macarthur. After a preliminary air and naval bombardment the 7th Division landed near the town on 1 July. Balikpapan and its surrounds were secured after some heavy fighting on 21 July, but mopping up continued until the end of the war. The capture of Balikpapan was the last large scale land operation conducted by the Western Allies during World War II. Although the Borneo Campaign was criticised in Australia at the time, and in subsequent years, as pointless or a waste of the lives of soldiers, it did achieve a number of objectives, such as increasing the isolation of significant Japanese forces occupying the main part of the Dutch East Indies, capturing major oil supplies and freeing Allied prisoners of war, who were being held in deteriorating conditions. Australia's leadership changed again during the Borneo Campaign. Prime Minister Curtin suffered a heart attack in November 1944, and Deputy Prime Minister Frank Forde acted in his place until 22 January 1945. Curtin was hospitalised with another bout of illness in April 1945, and Treasurer Ben Chifley became acting Prime Minister as Forde was attending the San Francisco Conference. Curtin died on 5 July 1945, and Forde was sworn in as Prime Minister. Forde did not have the support of his party, however, and was replaced by Chifley after a leadership ballot on 13 July.

Ақпарат және арнайы күштер

Аустралия соғыс кезінде ірі барлау қызметтерін дамытты. Соғыс басталғанға дейін Австралия әскерінің барлау мәліметтерін жинау мүмкіндігі болмады және британдық барлау қызметтері берген ақпаратқа тәуелді болды. 1939 және 1940 жылдары бірнеше шағын сигналдық барлау бөлімшелері құрылды, олар Тынық мұхитындағы соғыс басталғанға дейін жапондық хабарларды ұстап алу және шифрлауда белгілі бір табысқа жетті. Макартур Австралияға келгеннен кейін көп ұзамай кең ауқымды барлау қызметін ұйымдастыра бастады. 1942 жылдың 15 сәуірінде Мельбурнда Австралия-АҚШ бірлескен Орталық бюросының сигналдық барлау ұйымы құрылды. Орталық бюро штаб-пәтері 1942 жылдың шілдесінде Брисбенге, ал 1945 жылдың мамырында Манилаға көшірілді. 1945 жылы Орталық бюроның құрамы 4000-нан астам адамға дейін ұлғайды. Австралия армиясы және Әуе күштері (RAAF) Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында (SWPA) одақтас радио тыңдау мүмкіндігінің көп бөлігін қамтамасыз етті, ал Австралияның радио тыңдау бөлімшелерінің саны 1942 және 1945 жылдар арасында едәуір артты. Орталық бюро бірнеше жапондық кодтарды бұзып, осы шифрларды ашу және радио бағытын табу арқылы алынған ақпарат SWPA-дағы одақтас күштерге үлкен көмек көрсетті. Австралияның арнайы күштері Тынық мұхитындағы соғыста маңызды рөл атқарды. Соғыс басталғаннан кейін командалық бөлімшелер Тимор, Соломон және Бисмарк аралдары мен Жаңа Каледонияға жіберілді. 1942 жылдың басында Жапония Соломон аралдарына шабуыл жасаған кезде 1-ші тәуелсіз рота тез жеңіліске ұшырады, бірақ 2/2 және 2/4 тәуелсіз роталар Тиморда 1942 жылдың ақпанынан 1943 жылдың ақпанына дейін, австралиялық күштер эвакуацияланғанға дейін сәтті партизандық науқан жүргізді. Басқа командалық бөлімшелер де Жаңа Гвинея, Жаңа Британия, Бугенвиль және Борнеодағы науқандарда маңызды рөл атқарды, олар барлау жинау, шабуылдарды бастау және конвенциялық жаяу әскер жүргізген операциялардың қанаттарын қорғау үшін пайдаланылды. Австралия сонымен қатар шағын ауқымды шабуыл және барлау күштерін құрды, олардың көпшілігі Достасқан барлау бюросы (AIB) ретінде біріктірілді. Z арнайы бөлімі майдан шебінің артында рейдтер жүргізді, соның ішінде 1943 жылдың қыркүйегінде Сингапурға сәтті шабуыл жасады. M арнайы бөлімі, жағалау күзетшілері және кішігірім AIB бөлімшелері де жапондық желілердің артында барлау жұмыстарын жүргізді. AIB топтары көбінесе Австралия армиясының бөлімшелерін қолдау үшін пайдаланылды және тактикалық барлау және байланыс сияқты тиімсіз тапсырмаларға тағайындалды. AIB-ның Тимор мен Голланд Жаңа Гвинеясындағы миссияларына да голландтың танымалды емес колониялық әкімшілерінің басшылығында болу кедергі келтірді. RAAF 1945 жылы арнайы жабдықталған бөлім (No. 200 эскадрилья) құрды, ол жапондықтар бақылауындағы аймақтарда AIB топтарын тасымалдау және жабдықтау арқылы осы операцияларды қолдады.

Australia developed large intelligence services during the war. Prior the outbreak of war the Australian military possessed almost no intelligence gathering facilities and was reliant on information passed on by the British intelligence services. Several small signals intelligence units were established in 1939 and 1940, which had some success intercepting and deciphering Japanese transmissions before the outbreak of the Pacific War. MacArthur began organising large scale intelligence services shortly after his arrival in Australia. On 15 April 1942, the joint Australian US Central Bureau signals intelligence organisation was established at Melbourne. Central Bureau's headquarters moved to Brisbane in July 1942, and Manila in May 1945. Australians made up half the strength of Central Bureau, which was expanded to over 4,000 personnel by 1945. The Australian Army and RAAF also provided most of the Allied radio interception capability in the SWPA, and the number of Australian radio interception units was greatly expanded between 1942 and 1945. Central Bureau broke a number of Japanese codes and the intelligence gained from these decryptions and radio direction finding greatly assisted Allied forces in the SWPA. Australian special forces played a significant role in the Pacific War. Following the outbreak of war commando companies were deployed to Timor, the Solomon and Bismarck islands and New Caledonia. Although the 1st Independent Company was swiftly overwhelmed when the Japanese invaded the Solomon Islands in early 1942, the 2/2nd and 2/4th Independent Companies waged a successful guerrilla campaign on Timor which lasted from February 1942 to February 1943, when the Australian force was evacuated. Other commando units also played an important role in the New Guinea, New Britain, Bougainville and Borneo campaigns throughout the war where they were used to collect intelligence, spearhead offensives and secure the flanks of operations conducted by conventional infantry. Australia also formed small scale raiding and reconnaissance forces, most of which were grouped together as the Allied Intelligence Bureau. Z Special Unit conducted raids far behind the front line, including a successful raid on Singapore in September 1943. M Special Unit, coastwatchers and smaller AIB units also operated behind Japanese lines to collect intelligence. AIB parties were often used to support Australian Army units and were assigned to inappropriate tasks such as tactical reconnaissance and liaison. AIB missions in Timor and Dutch New Guinea were also hampered by being placed under the command of unpopular Dutch colonial administrators. The RAAF formed a specially equipped unit (No. 200 Flight) in 1945 to support these operations by transporting and supplying AIB parties in areas held by the Japanese.

Жапондық аралдарға қарсы операциялар

Австралия соғыс аяқталар кезде Жапонияны басып алуға қатысуға дайындалып, соғыстың соңғы айларында Жапонияға қарсы жорықта шағын рөл атқарды. Окинава шайқасы кезінде бірнеше австралиялық соғыс кемелері Британдық Тынық мұхит флотымен (БТФ) бірге жұмыс істеді, ал кейіннен австралиялық эсминецтер жапондық аралдардағы нысаналарға шабуыл жасағанда британдық ұшақ тасымалдағыштар мен соғыс кемелерін сүйемелдеді. Жапониядан қашықтығына қарамастан, Австралия БТФ-тің негізгі базасы болды және флотты қолдау үшін көптеген құрылыстар салынды. Австралияның Жапонияға жоспарланған басып алуға қатысуы одақтас күштер құрамындағы барлық үш әскер түрінің элементтерін қамтитын еді. АИФ қатарындағы әскери қызметшілерден жаңа 10-дивизия құру жоспарланған, ол британдық, канадалық және жаңазеландиялық бөлімшелермен бірге Ұлттар Достастығы корпусының құрамына кіретін еді. Корпустың ұйымдасқан құрылымы АҚШ армиясы корпусының ұйымдасқан құрылымымен сәйкес келуі керек еді және ол 1946 жылдың наурызына жоспарланған Жапонияның Хонсю аралына басып кіруге қатысқан болар еді. Австралиялық кемелер БТФ және АҚШ Тынық мұхит флотымен бірге жұмыс істемек, ал екі RAAF-тың ауыр бомбалаушы эскадрильясы мен көліктік эскадрильясы Ұлыбританиядан Окинаваға Тайгер күшінің құрамында Жапонияға стратегиялық бомбалауға қосылу үшін қайта орналастырылмақ еді. 1945 жылдың тамызында Хиросима мен Нагасакиге атом бомбалары тасталғаннан кейін Жапония бағынып берген соң, Жапонияға қарсы операцияларды жоспарлау тоқтатылды. Генерал Блэй 1945 жылдың 2 қыркүйегінде Миссури кемесінде өткен рәсімде Австралия атынан Жапонияның капитуляция құжатына қол қойды. Рәсім кезінде Токио шығанағында тұрған одақтас кемелердің арасында бірнеше RAN соғыс кемелері болды. Миссуридегі негізгі рәсімнен кейін жапондық әскери қолбасшылар Тынық мұхит аймағындағы одақтас күштерге бағынды. Австралиялық әскерлер жапондық қарсыластарының Моротай, Борнео, Тимор, Вейвак, Рабаул, Бугенвилл және Науруда өткен рәсімдерде капитуляциясын қабылдады.

Australia played a minor role in the Japan campaign in the last months of the war and was preparing to participate in the invasion of Japan at the time the war ended. Several Australian warships operated with the British Pacific Fleet (BPF) during the Battle of Okinawa and Australian destroyers later escorted British aircraft carriers and battleships during attacks on targets in the Japanese home islands. Despite its distance from Japan, Australia was the BPF's main base and a large number of facilities were built to support the fleet. Australia's participation in the planned invasion of Japan would have involved elements of all three services fighting as part of Commonwealth forces. It was planned to form a new 10th Division from existing AIF personnel which would form part of the Commonwealth Corps with British, Canadian and New Zealand units. The corps' organisation was to be identical to that of a US Army corps, and it would have participated in the invasion of the Japanese home island of Honshū which was scheduled for March 1946. Australian ships would have operated with the BPF and US Pacific Fleet and two RAAF heavy bomber squadrons and a transport squadron were scheduled to be redeployed from Britain to Okinawa to join the strategic bombardment of Japan as part of Tiger Force. Planning for operations against Japan ceased in August 1945, when Japan surrendered following the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki. General Blamey signed the Japanese Instrument of Surrender on behalf of Australia during the ceremony held on board Missouri on 2 September 1945. Several RAN warships were among the Allied ships anchored in Tokyo Bay during the proceedings. Following the main ceremony on board Missouri, Japanese field commanders surrendered to Allied forces across the Pacific Theatre. Australian forces accepted the surrender of their Japanese opponents at ceremonies conducted at Morotai, several locations in Borneo, Timor, Wewak, Rabaul, Bougainville and Nauru.

Австралиялықтар басқа театрларда

Негізгі операциялардан басқа, австралиялық әскери бөлімдер мен әскери қызметшілер соғыстың басқа театрларында да қызмет етті, көбінесе британдықтар басқарған Ұлттар Достастығы күштерінің құрамында. Шамамен 14 000 австралиялық сауда флотында қызмет етіп, әлемнің көптеген аймақтарында кемелерде жұмыс істеді. Австралия Африкадағы Виши Франциясының колониялық иеліктеріне қарсы британдықтар бастаған науқандардағы рөлі шағын болды. 1940 жылдың қыркүйек айының соңында, ауыр крейсер Дакарды басып алуға жасалған британдықтар мен еркін француз әскерлерінің сәтсіз әрекетіне қатысты, оның барысында Виши Франциясының эсминецін батырды. Австралия үкіметі крейсердің бұл операцияға қатысқаны туралы шайқасқа дейін хабардар болмады және британ үкіметіне шағымданды. 1942 жылдың қыркүйек айында үш австралиялық эсминец Мадагаскарға шабуылға қатысты. 1941 жылдың мамыр айында «Ярра» кемесі англо-ирак соғысы кезінде Гуркха әскерлерінің Басра маңына түсірілуіне қолдау көрсетті. 1941 жылдың тамызында «Ярра» мен «Канимбла» кемелері Иранға қарсы англо-советтік шабуылға қатысты, «Ярра» кемесі Кохоррамшаһр маңында Иранның «Бабр» шлюпын батырды, ал «Канимбла» кемесі Бандар Шапурға әскерді түсірді. 1942 жылы Персия шығанағында оннан астам кеме одақтас елдердің кемелерін сүйреп жүрді. Тынық мұхитындағы австралиялық бөлімдердің көпшілігі SWPA-да соғысқан болса, жүздеген австралиялықтар Бирма мен Үндістандағы британдық бөлімдерге жіберілді. Олардың ішінде 8-ші дивизиядан 45 адам болды, олар Қытайдың оңтүстігіндегі ағылшын миссиясы 204-ке ерікті түрде қосылып, қытай партизандарын оқытты және 1942 жылдың ақпанынан қыркүйегіне дейін сонда қызмет етті. Жүздеген австралиялықтар Үндістан мен Бирмадағы RAF бөлімдерінде де қызмет етті, бірақ RAAF бөлімдері осы театрға жіберілген жоқ. 1943 жылдың мамырында Үндістандағы қырық бір эскадрильяда 330-ға жуық австралиялық қызмет етті, олардың тек тоғызында оннан астам австралиялық болды.

Соғыс тұтқындары

Соғыс кезінде 29 000-нан аспайтын австралиялықтар Окпан әскері тарапынан тұтқынға алынды. Жапондықтар тұтқындаған 21 467 австралиялықтың ішінде 14 000-ы ғана аман қалды. Тұтқындағы өлім-жітімнің басым бөлігі нашар тамақтану мен ауруларға байланысты болды. Германия мен Италия тарапынан тұтқынға алынған 8 000 австралиялыққа Женева конвенциясының талаптарына сәйкес қарау жасалды. Олардың көп бөлігі 1941 жылы Грекия мен Криттегі шайқастар кезінде тұтқынға алынды, ал келесі үлкен топ – 1 400 ұшқыш Еуропа үстінде атып түсірілді. Басқа батыс одақтас әскери тұтқындары сияқты, австралиялықтар да Италия мен Германиядағы тұрақты лагерьлерде ұсталды. Соғыс аяқталуға жақын, немістер көптеген тұтқындарды елдің ішкі аймақтарына көшірді, одақтас әскерлерінің шабуылынан босатылуын болдырмау үшін. Бұл көшірулер көбінесе қатал ауа райында мәжбүрлі түрде жүріп өту арқылы жасалды және көптеген өлімге әкелді. 1944 жылдың наурыз айында Stalag Luft III лагерінен жаппай қашқан төрт австралиялық өлім жазасына кесілді. Австралиялық тұтқындар Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс және итальяндық тұтқындарға қарағанда жоғары өлім-жітім көрсеткенімен, жапондық тұтқындағы көрсеткіштен әлдеқайда төмен болды. Жапондықтар тұтқындаған басқа одақтас әскерилер сияқты, 1942 жылдың басында Малайя мен Сингапурды басып алу кезінде, сондай-ақ NEI және Жаңа Британияда тұтқындалған мыңдаған австралиялықтар қатал жағдайларда ұсталды. Австралиялықтар Азия-Тынық мұхиты аймағындағы лагерьлерде ұсталды және көптегендері тым тар кемелерде ұзақ сапарлар жасады. Жапондық тұтқындағы өлімге ұшыраған австралиялық тұтқындардың көпшілігі қасақана нашар тамақтану мен аурулардың құрбаны болды, бірақ жүздеген адамдар күзетшілер тарапынан қасақана өлтірілді. Бірма-Таиланд темір жолы соғыс тұтқындары үшін ең қорқынышты орын болды, себебі 1942 және 1943 жылдары 13 000 австралиялық, мыңдаған басқа одақтас әскери тұтқындарымен және жапондықтар шақырған азиялықтармен бірге жұмыс істеді; онда 2 650-ге жуық австралиялық қаза тапты. Мыңдаған австралиялық тұтқындар жапондық аралдарға жіберілді, онда олар фабрикаларда және шахталарда қатал жағдайда жұмыс істеді. Амбон мен Борнеодағы лагерьлердегі тұтқындардың өлім-жітім көрсеткіші ең жоғары болды; Амбондағылардың 77 пайызы қайтыс болды, ал Борнеодағы 2 500 австралиялық және британдық тұтқындардың көбі аман қалмады; олардың барлығы дерлік 1945 жылы шамадан тыс жұмыс істеуден және өлім-жітімге әкелген марштардан қаза тапты. Тұтқындарға жасалған қатыгездіктер соғыстан кейін көптеген австралиялықтардың жапондықтарға деген кері тарту сезімін күшейтті. Австралия билігі соғыстан кейін өз елінің жауапкершілігіндегі одақтас әскери тұтқындарына қатысты зұлымдықтарды тергеді, және тұтқындарға жамандық жасаған деп күдіктелген күзетшілер Австралияның соғыс қылмыстары бойынша сотталулардың қатарында болды. Соғыс кезінде Австралияда мыңдаған Окпан әскері тұтқынға алынды. Австралияда барлығы 25 720 әскери тұтқын ұсталды: 18 432 италиялық, 5 637 жапондық және 1 651 неміс. Бұл тұтқындар арнайы салынған лагерьлерде орналастырылды және олар Женева конвенциясының талаптарына сәйкес қарау жасалды. Сонымен қатар, 16 798 бейбіт азамат интернатталды. Олардың ішінде 8 921 австралиялық "душман шетелдіктер", ал қалғандары одақтас елдерден Австралияға тұтқындауға жіберілген азаматтар болды. 1944 жылдың 5 тамызында таңертең, Жаңа Оңтүстік Уэльстің Коура қаласына жақын орналасқан лагерьде ұсталған 1 104 жапондықтың шамамен жартысы қашып кетуге тырысты. Тұтқындар күзетшілерді басып оздырып, 400-ден астам адам сым қоршауларын бұзып шықты; алайда, қашып шыққандардың барлығы 10 күн ішінде ұсталды немесе өлтірілді.

Just under 29,000 Australians were taken prisoner by the Axis during the war. Only 14,000 of the 21,467 Australian prisoners taken by the Japanese survived captivity. The majority of the deaths in captivity were due to malnutrition and disease. The 8,000 Australians captured by Germany and Italy were generally treated in accordance with the Geneva Conventions. The majority of these men were taken during the fighting in Greece and Crete in 1941, with the next largest group being 1,400 airmen shot down over Europe. Like other western Allied POWs, the Australians were held in permanent camps in Italy and Germany. As the war neared its end the Germans moved many prisoners towards the interior of the country to prevent them from being liberated by the advancing Allied armies. These movements were often made through forced marches in harsh weather and resulted in many deaths. Four Australians were also executed following a mass escape from Stalag Luft III in March 1944. While the Australian prisoners suffered a higher death rate in German and Italian captivity than their counterparts in World War I, it was much lower than the rate suffered under Japanese internment. Like the other Allied personnel captured by the Japanese, most of the thousands of Australians captured in the first months of 1942, during the conquest of Malaya and Singapore, the NEI and New Britain were held in harsh conditions. Australians were held in camps across the Asia Pacific region and many endured long voyages in grossly overcrowded ships. While most of the Australian POWs who died in Japanese captivity were the victim of deliberate malnutrition and disease, hundreds were deliberately killed by their guards. The Burma–Thai Railway was the most notorious of the prisoner of war experiences, as 13,000 Australians worked on it at various times during 1942 and 1943, alongside thousands of other Allied POWs and Asians conscripted by the Japanese; nearly 2,650 Australians died there. Thousands of Australian POWs were also sent to the Japanese home islands where they worked in factories and mines in generally harsh conditions. The POWs held in camps at Ambon and Borneo suffered the highest death rates; 77 percent of those at Ambon died and few of the 2,500 Australian and British prisoners in Borneo survived; almost all were killed by overwork and a series of death marches in 1945. The treatment of the POWs prompted many Australians to remain hostile towards Japan after the war. Australian authorities investigated the abuses against Allied POWs in their country's zone of responsibility after the war, and guards who were believed to have mistreated prisoners were among those tried by Australian administered war crimes trials. Thousands of Axis POWs were held in Australia during the war. A total of 25,720 POWs were held in Australia: 18,432 Italians, 5,637 Japanese and 1,651 Germans. These prisoners were housed in purpose built camps and were treated in accordance with the Geneva Convention. A total of 16,798 civilians were also interned. These included 8,921 Australian resident "enemy aliens", while the remainder were civilians sent to Australia for internment by other Allied countries. On the morning of 5 August 1944, approximately half of the 1,104 Japanese held at a camp near Cowra, New South Wales, attempted to escape. The prisoners overwhelmed their guards and over 400 broke through the wire fences; however, every escapee was either recaptured or killed within 10 days.

Үйдің алдыңғы жағы

Соғыс кезінде Австралия үкіметі соғыс күшін жақсы бағыттау үшін өкілеттіктерін едәуір кеңейтті, ал Австралияның өнеркәсіптік және адам ресурстары одақтас қарулы күштерді қолдауға жұмылдырылды. Үкіметтің өкілеттіктерін кеңейту 1939 жылдың 9 қыркүйегінде Ұлттық қауіпсіздік заңы қабылданған кезде басталды. Бұл заң үкіметке өнеркәсіптік жұмылдыруды енгізуге мүмкіндік берді, сондай-ақ ерлер мен әйелдер маңызды салаларға жұмысқа тартылды. Рациондау алғаш рет 1940 жылы енгізілді және 1942 жылы күрт кеңейтілді. Үкімет сонымен қатар ресурстардың тапшылығын азайту мақсатында үнемдеу шараларын және соғыс облигацияларын қолдады. Соғысқа қатысты өнеркәсіптерді дамытуға бағытталған үкімет саясаты Австралияның өнеркәсіптік секторының жетілдірілуіне және қару-жарақтардың көп бөлігін өзімен-өзі қамтамасыз етуге ықпал етті. Соғысқа дейінгі онжылдықтарда Австралияның бірнеше үкіметі ұшақтар, автомобильдер, электроника және химия сияқты әскери өндіріс салаларын дамытуға жәрдемдесу үшін субсидиялар, тарифтер және басқа да ынталандырулар берді. Бұл қосалқы өнеркәсіптер 1940 және 1941 жылдары соғыс экономикасына интеграцияланды және 1942 жылға қарай армияның қажеттіліктерінің көп бөлігін қанағаттандыра алды. Үкімет басшылығымен жүргізілген озық технологияларды әзірлеу және өндіруге бағытталған жұмыстар сәтті нәтижелерге жетті, оның ішінде жеңіл радар жиынтықтары, артиллерияға арналған оптикалық құрылғылар және тропиктік аймақтарда қолдануға бейімделген жабдықтар жасалды. Австралия өнеркәсібі сонымен қатар әскерилер үшін жаппай өндірілетін жаңа қару-жарақтарды, соның ішінде Оуэн автоматтары мен Ordnance QF 25 фунттық зеңбіректің қысқартылған нұсқасын жасады. Бұған қоса, Австралия ғалымдары мен фармацевтикалық компаниялар тропикалық ауруларды емдеуде маңызды жетістіктерге қол жеткізді. Дегенмен, барлық жобалар сәтті болған жоқ: Австралия танкын (Sentinel) әзірлеуге жасалған тыраштанған әрекеттер, ол ескіргеннен және қажетсіз болғаннан кейін ғана тоқтатылды. Сондай-ақ, Австралияда жасалған озық бомбалаушы және күрес ұшақтарын – CAC Woomera және CAC CA 15-ті әзірлеу, оларға қажетті қозғалтқыштардың болмауына байланысты тоқтатылды, ал олардың орнына АҚШ және Ұлыбританияның лицензия бойынша өндірілген үлгілері қолданылды. Әскери күштердің едәуір кеңеюі ер адамдардың жұмыс күшінің тапшылығына және әйелдердің еңбекке қатысуының артуына әкелді. 1939 жылы жалақымен жұмыс істейтін Австралия әйелдерінің саны 644 000-нан 1944 жылы 855 000-ға дейін өсті. Бұл Австралиядағы барлық әйелдердің жұмыс істейтін үлесінің бес пайыздық тармаққа ғана өсуін көрсетсе де, көптеген әйелдер дәстүрлі "әйелдерге" тән рөлдерден, мысалы, үй шаруашылығы қызметкерлерінен өнеркәсіптегі "ерлерге" тән рөлдерге ауысты. 1941 жылы қарулы күштердің әйелдер бөлімдері құрылды, ал 1944 жылға қарай 50 000-ға жуық әйел Корольдік Австралия теңіз күштерінің әйелдер қызметінде, Австралия әйелдер армиясында және Австралия әуе күштерінің әйелдерге көмектесетін бөлімдерінде қызмет етті. Мыңдаған әйелдер Австралия әйелдерінің жер армиясында қызмет етті немесе соғысқа қатысты ерікті жұмыстарды атқарды. Соғыстың соңына қарай жұмыс күшінің жетіспеушілігі маңызды экономикалық мәселеге айналды, сондықтан 1944 жылдан бастап Австралия әскері соғыс өнеркәсібі мен азаматтық экономикаға жұмысшыларды босату үшін қысқартылды. Өнеркәсіптік жұмылдыру және өнімділікті арттыруға жасалған тыраштанған әрекеттер уақыт өте келе өнеркәсіптік тәртіпсіздікке әкелді. Көптеген жұмысшылар нашар жағдайда ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеуге мәжбүр болды және жұмыс күші заңдарына байланысты жұмысын өзгерте алмады. Жұмыс жағдайының нашарлауы үкіметтің үнемдеу шараларымен күшейтілді, бұл жұмысшылардың тұрмыс деңгейін төмендетті. Нәтижесінде, 1943 жылдан бастап Австралия өндірісін бұзған ереуілдер мен басқа да наразылық акциялары жиі болды. Бұл наразылықтар басқа азаматтар мен әскерилердің айтарлықтай сын-пікірлеріне ұшырады. 1943 жылдың мамырында үкімет заңсыз еңбек әрекеттеріне қатысқан жұмысшыларды әскери қызметке жұмылдыруға мүмкіндік беретін саясатты енгізді, бірақ бұл еңбек дауларына бейімделген салаларда білікті жұмыс күшінің жетіспеушілігіне байланысты тиімді болған жоқ. Екінші дүниежүзілік соғыс Австралияның ұзақ мерзімді экономикалық өсуінің басталуын білдірді. Соғыс Австралияның өндіріс секторының көлемін және маңыздылығын арттырды және технологиялық жағынан дамыған өнеркәсіптердің дамуын ынталандырды. Осы тенденцияның бөлігі ретінде көптеген жұмысшылар жоғары біліктілік деңгейін алды және әйелдердің еңбекке қатысу деңгейі едәуір артты. Дегенмен, соғыстан кейін көптеген әйелдер дәстүрлі түрде ерлерге тән өнеркәсіптерден шығарылды.

During the war the Australian Government greatly expanded its powers in order to better direct the war effort, and Australia's industrial and human resources were focused on supporting the Allied armed forces. The expansion of the government's powers began on 9 September 1939, when the National Security Act became law. This act enabled the government to introduce industrial conscription, and both men and women were ordered into essential industries. Rationing was first introduced in 1940, and was greatly expanded during 1942. The Government also strongly encouraged austerity and war bonds as a means of reducing demand for scarce resources. Government policies to develop war related industries were successful in increasing the sophistication of Australia's industrial sector and self sufficiency in most categories of weapons. In the decades leading up to the war successive Australian governments had provided subsidies, tariffs and other incentives to encourage the development of military related manufacturing sectors such as the production of aircraft, automobiles, electronics and chemicals. These secondary industries were integrated into a war economy during 1940 and 1941, and were able to meet most of the Army's needs by 1942. Government led efforts to develop and manufacture advanced technology enjoyed some notable successes, including the development of lightweight radar sets, optical devices for artillery and equipment adapted for use in the tropics. Australian industry also developed new weapons which were mass produced for the military, including the Owen submachine gun and a shortened version of the Ordnance QF 25 pounder. In addition, Australian scientists and pharmaceutical companies made important advances in the treatment of tropical diseases. Not all development projects were successful though: efforts to develop an Australian tank (the Sentinel) did not cease until after it had been rendered obsolete and unnecessary, and the development of Australian designed advanced bomber and fighter aircraft—the CAC Woomera and CAC CA 15 respectively—were abandoned as the engines these aircraft required were not available and adequate US and British designs were produced under licence instead. The massive expansion of the military led to a critical shortage of male workers and increased female participation in the labour force. The number of Australian women in paid employment increased from 644,000 in 1939, to 855,000 in 1944. While this was only a five percentage point increase in the proportion of all Australian women who were working, large numbers of women moved from traditionally "female" roles such as domestic servants into "male" roles in industry. Female branches of the armed forces were established in 1941, and by 1944 almost 50,000 women were serving in the Women's Royal Australian Naval Service, Australian Women's Army Service and Women's Auxiliary Australian Air Force. Thousands more served with the civilian Australian Women's Land Army or undertook voluntary war work. Manpower shortages became an increasingly significant economic issue towards the end of the war, and the Australian military was reduced in size from 1944, to free up personnel for war industries and the civilian economy. Industrial conscription and the drive to increase productivity led to an increasing degree of industrial unrest over time. Many workers were required to work long hours in poor conditions and were not able to change their employment due to the manpower laws. Poor work conditions were exacerbated by the Government's austerity measures reducing workers' standards of living. As a result, strikes and other forms of protest disrupted Australian production, especially from 1943 onwards. These protests attracted considerable criticism from other civilians and members of the military. In May 1943, the Government introduced policies which enabled workers who were undertaking unlawful industrial action to be conscripted into the military, but this had little impact due to the shortage of skilled labour in the industries most prone to industrial disputes. World War II marked the beginning of a long period of Australian economic growth. The war greatly increased the size and importance of the Australian manufacturing sector and stimulated the development of more technologically advanced industries. As part of this trend many workers acquired relatively high skill levels and female labour force participation rates greatly increased. Many women were forced out of traditionally male dominated industries after the war, however.

Соғыстан кейін

Екінші дүниежүзілік соғыс мыңдаған австралиялықтың өмірін құрбан етті және ұлттық табыстың үлкен бөлігін жұмсады. Соғыс барысында 27 073 австралиялық әскери қызметкер қаза тапты, жараларынан қайтыс болды немесе тұтқындықтан қайтыс болды. Олардың 9 572-сі Германия мен Италияға қарсы соғыста, ал 17 501-і Жапонияға қарсы соғыста қаза тапты. Жапондық тұтқындардағы әскери тұтқындар Тынық мұхитындағы Австралияның қаза болғандарының шамамен жартысын құрады. Соғыс кезінде кем дегенде 386 австралиялық азаматтық теңізші қаза тапты. Австралияның соғысқа жұмсаған жалпы шығыны 2 949 380 000 фунт стерлинг болды, ал 1942–43 жылдарығы ең жоғары шығындары ұлттық табыстың 40,1 пайызын құрады. Австралиялық күштер сондай-ақ НДҰ және Австралия аумақтарында қалған 344 000 жапондықты күзетуге және осы аймақтардағы соғыс қылмыстары бойынша сот процестерін жүргізуге жауапты болды. Жапониядағы Британ Достастығының оккупациялық күштеріне (BCOF) Австралияның үлесі ретінде еріктілерден жасақталған күш құрылды, және Австралия BCOF штаб-пәтерін және оның көп бөлігін қамтамасыз етті. Бұл күш кейіннен соғыстан кейінгі Австралия армиясының ядросын құрады, онда алғаш рет тұрақты жауынгерлік бөлімдер енгізілді. Жапондықтардың капитуляциясынан кейін Австралия армиясы жылдам демобилизацияланды. Соғыстың соңында әскер құрамында шамамен 600 000 адам болды, олардың 224 000-ы Тынық мұхитында, ал 20 000-ы Ұлыбританияда және басқа да жерлерде қызмет етті. Демобилизация жоспарлау 1942 жылдың соңында басталды, ал соңғы схема 1945 жылдың наурыз айында үкімет тарапынан бекітілді. Жалпы демобилизация 1945 жылдың 1 қазанында басталды және 1947 жылдың ақпан айында аяқталды. Процесс көбінесе жақсы жүрді, бірақ Моротай мен Бугенвильдегі кешігулерге байланысты наразылықтар болды. Әскери қызметкерлер демобилизация күтіп тұрғанда оқытудан өтті, ал үкімет демобилизациядан кейін жұмысқа орналасу, несиелер, білім беру және басқа да жәрдемақылармен көмектесті. Әйелдерге ерлерге ұқсас көмек көрсетілді, бірақ оларға «дәстүрлі» отбасылық рөлдерге оралуға қысым көрсетілді. Екінші дүниежүзілік соғыс Австралия қоғамында маңызды өзгерістерге әкелді. Экономикалық тұрғыдан алғанда, соғыс Австралияның өндіріс индустриясының дамуын үдетті және жұмыссыздықтың күрт төмендеуіне әкелді. Екінші дүниежүзілік соғыстың әсері Австралия қоғамын өзгертті және әйелдердің үлкен рөл атқара алатын, көбірек әртараптандырылған қоғамның дамуына үлес қосты. Соғыс сондай-ақ халықаралық істерге Австралияның көзқарасының жетілуіне әкелді, бұл соғыстан кейін тәуелсіз сыртқы саясатты дамыту және жаппай иммиграцияны ынталандыру арқылы көрсетілді.

World War II cost thousands of Australian lives and consumed a large portion of the national income. During the war, 27,073 members of the Australian military were either killed, died of wounds or died while prisoners of war. Of these, 9,572 were killed in the war against Germany and Italy and 17,501 in the war against Japan. Prisoners of war held by the Japanese made up nearly half of Australia's deaths in the Pacific. At least 386 Australian civilian seamen were killed during the war. Total Australian war expenditure was £2,949,380,000 and at its peak in 1942–43, military costs accounted for 40.1 percent of national income. Australian forces were also responsible for guarding the 344,000 remaining Japanese in the NEI and Australian territories and administering war crimes trials in these areas. A volunteer force was formed as Australia's contribution to the British Commonwealth Occupation Force (BCOF) in Japan, and Australia provided the BCOF's headquarters and a high proportion of its personnel. This force later formed the nucleus of the post war Australian Army, which included permanent combat units for the first time. The Australian military was rapidly demobilised after the Japanese surrender. At the end of the war the military had a strength of nearly 600,000 personnel, of whom 224,000 were serving in the Pacific and 20,000 in Britain and other places. Demobilisation planning had begun at the end of 1942 with the final scheme being approved by the Government in March 1945. General demobilisation started on 1 October 1945, and was completed in February 1947. The process generally ran smoothly, though there were protests over delays at Morotai and Bougainville. Personnel were provided with training while they waited to be demobilised and the government provided post demobilisation assistance with employment, loans, education and other benefits. Service women were given similar assistance to their male counterparts, but were placed under pressure to return to 'traditional' family roles. World War II led to significant changes to Australian society. Economically, the war accelerated the development of Australia's manufacturing industry and led to a large fall in unemployment. The impact of World War II changed Australian society, and contributed to the development of a more cosmopolitan society in which women were able to play a larger role. The war also resulted in a greater maturity in Australia's approach to international affairs, as demonstrated by the development of a more independent foreign policy and the encouragement of mass immigration after the war.