Саратога Спрингс: Гранд Юнион қонақүйінің тарихы

Кіріспе

Гранд Юнион қонақ үйі Нью-Йорк штатының Саратога-Спрингс қаласындағы Бродвейде орналасқан. 1802 жылы Гидеон Путнам салған пансионат ретінде басталып, 1953 жылы бұзылғанға дейін әлемдегі ең ірі қонақ үйге дейін өсті. Алғашында аймаққа минералды суларға тартылған жазғы демалыс шегушілер келіп тұратын. Уақыт өте келе ол бай және әулетті адамдарға қызмет көрсететін сәнді қонақ үйге айналды. Жаңарулар мен кеңейтімдер нәтижесінде қонақ үй 2000-нан астам қонаққа қызмет көрсететін демалыс орнына айналды. Grand Union Hotel Stakes атты жарыс 1958 жылға дейін Саратога ат шабу трассасында өткізіліп, осы тарихи қонақ үйдің құрметіне аталды.

Гидеон және Доанда Путнам жылдары (18021836)

Қала негізін қалаушы Гидеон Путнам салған Grand Union Hotel 1802 жылы Путнамның тавернасы және пансионаты ретінде бастама алды. Бастапқы ғимарат толыққанды қонақ үй деп есептелмеген, себебі заманауи қонақ үй тұжырымын американдық сәулетші Исайя Роджерс он жылдан кейін, 1823 жылы ойлап тапқан. Путнам судья Уолтоннан Конгресс-Спрингке жақын жерде бір акрлік құрылыс алаңын сатып алды. Пансион 1803 жылы аяқталды. Ғимарат – екі Федералды стильдегі үйдің біріне бітістіріліп салынған, қаптамалы және тік тіректері бар құрылыс ретінде сипатталды. Оның алдынан 10 терезе, сырты ақ түсті, қара жақтаулары бар еді. Ғимараттың ұзындығы 70 фут, биіктігі үш қабат, 70 қонақ бөлмесі болды. Бастапқы құрылымда кішкентай жеке қонақ бөлмелері, Путнамның тұрғын жайлары және бірнеше ресми залдар болған. 1822 жылы үлкен терраса қосылды, ал Гидеонның әйелі Доанда Путнам Путнамның тавернасы үшін Израиль Путнамның Коннектикут штатындағы соңғы қасқырды жойғанының суретін салған белгі жасады.

Қонақ үйдің алғашқы жылдарында ол, әдетте, жазда ғана ашық болды. Бұл Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі кең таралған практика еді; Балстон Спадағы ұқсас Sans Souci және Aldridge House қонақ үйлері де жаз айларында ғана жұмыс істеді. Аймақтың басты тартымдылығы – денсаулыққа пайдалы деп есептелетін минералды сулар, олар көбінесе жаз айларында ғана қолданылатын. Балстон Спа – алғашқы демалыс орны болды, ал Путнам минералды суларға жақын жерде қонақ үйін ашу арқылы туристік саудаға қатысуға үміттенді. Пансион алғашқы жазда 70 қонаққа толып, үлкен табысқа ие болды. Путнамның өмірінде ғимарат бастапқы көлемінен екі есеге жуық кеңейтілді. 1812 жылы Гидеон Путамның қайтыс болуынан кейін Доанда 1836 жылға дейін пансионды басқарды. Доанда қайтыс болғанға дейін пансионның атауы Юнион-холл деп өзгертілді.

Роквелл мен Вашингтон Путнам жылдары (1836-1864)

1836 жылы анасының қайтысынан кейін Роквелл мен Вашингтон Путнам ағалары мен апаларының Юнион-холлға деген үлесін сатып алып, 1836–1864 жылдар аралығында мекемені басқарды. Мейрамхана үнемі кеңейіп отырды. Көптеген жылдар бойы ол U пішінде болды, ғимараттың үлкен бөлігі Бродвейге қарап тұрды, ал екі үлкен қанаты жанама көшелерге созылды. Мейрамхананың бірінші қабатының барлығы қоғамдық кеңістік ретінде пайдаланылды. 1843 жылғы жарнамада Юнион-холлдың Бродвейге қарап тұрған жағы 400 футқа созылғандығы, және онда “кең залдар, асханалар, галереялар, сондай-ақ әдемі бақша мен демалыс алаңдары” бар екені айтылған. Бұл алаңдар шамамен төрт акр жерді алып жатты. Конгресс-Спринг ғимараттан батысқа қарай 200 фут қашықтықта орналасқан. 1846 жылғы жарнамада ғимараттың қайта жөнделгені, боялғаны және жаңартылғаны, сондай-ақ асханаға 70 фут қосымша салынғаны, нәтижесінде ол 450 адамды қабылдай алатыны мәлімделді. Олар бастапқы құрылысқа кіргенімен, кейіннен қосылғандарымен, 1860 жылға қарай Юнион-холлда түрлі қоралар мен сарайларды қоса алғанда, көптеген шаруашылық ғимараттары болды. 1860 жылдарға қарай мейрамхана кем дегенде төрт қабатқа дейін жаңартылып, екі ресми залға ие болды. Галерея үш қабатты болды. Негізгі кіреберіс және кеңсе Бродвейге қарап тұрған жағының ортасында, диаметрі 80 фут болатын және ғимараттың биіктігіне дейін созылатын ротундада орналасқан, кіреберіске және үлкен залға қарап тұрған бес қабаттың әрқайсысында балкон бар еді. Офистен сол жақта қабылдау бөлмелері мен үлкен зал орналасқан. Үлкен залда кішкентай жеке залдар болды. Конгресс-стрит қанатында бірнеше рет кеңейтілген асхана орналасқан. Асхананың қабырғаларына фрескалар салынған, және онда айналар қойылған. Мейрамхананың бөлмелері қолмен жасалған, әсем жиһаздармен жабдықталған. Отбасылық пайдалануға арналған бірнеше люкс болды. Юнион-холлда жазғы демалыс керемет оқиғаға айналуға тиіс еді. Асханада күн сайын әртүрлі тағамдар дайындалатын, бұл күн сайын кешкі асқа қатысуға және әр түнде әсем киіммен тойлауға ұқсас еді. Кешкі астан кейін, әсіресе демалыс күндері, залдарда жиі би биленетін. Юнион-холлға миллионерлер, губернаторлар, сенаторлар, конгрессмендер, судьялар, президенттер, әдебиет қайраткерлері және тағы да көптеген адамдар келіп демалатын. Юнион-холлдың 1854 жылғы кешкі ас мәзірінде шұбаға арналған вермишель, балыққа портвейн соусымен пісірілген бас, қайнатылған қой еті, тұздалған ет, шошқа етімен тауық, сиыр еті, Фиппстің ветчинасы, сиыр еті және тілдері бар еді. Росттарда: сиыр еті, бұзау еті, қой еті, түйеқұс, шам, бұзау еті, қаз, үйрек еті болды. Астарлы тағамдар: француз стиліндегі тауық пирогы, көкөністермен қой еті, шараппен дәмделген күріш крокеттері, бұзау еті, томат соусы, нанға оралған шам жаңқалары, қуырылған көгершіндер, америкалық стильде, картоппен пісірілген қой еті, кастрюль де рис а-ля финакоре, итальян стиліндегі макарон. Десерттерге ананас пирогы, алма пирогы, ванильді шарлотта, жүзім, бадам, жаңғақ, мускат жаңғағы, қарбыз, апельсин, алма және арбуз кірді. 1840 жылдары Элиас Бенедикт АҚШ мейрамханасын салған. Көп жылдар бойы Юнион-холл мен Конгресс-холл Саратога Спрингс қаласындағы ең әсем мейрамханалар болды. АҚШ мейрамханасы салынғаннан кейін, ол Юнион-холлдан бедел мен сұлулық жағынан озып кетті. Мейрамхана индустриясы өте бәсекеге толы болды, сондықтан нарықта бәсекеге қабілетті болу және ең бай, ең талғампаз клиенттерді тарту үшін мейрамханаларды жақсартуға, кеңейтуге және сәнді безендіруге үнемі қажеттілік туындады.

In 1836, following their mother's death, Rockwell and Washington Putnam bought their brothers’ and sisters’ interest in the Union Hall and ran the establishment from 1836–1864. The hotel itself constantly expanded. It retained a “U” shape for most of its existence, with one large section of building fronting Broadway and two large wings extending down the side streets. The entire first floor of the hotel would have been used as public space. In an advertisement dated 1843, the Union Hall was described as having 400 feet of frontage on Broadway and included “spacious saloons, dining halls, and piazzas, and also the delightful garden and pleasure grounds.” These covered about four acres of land. Congress Spring was about 200 feet to the west of the building. This 1846 advertisement claimed that the building “has again undergone thorough repair, been repainted and otherwise renovated, and an addition of 70 feet has been made to the dining hall, so that it is now capable of seating 450 persons.” The dining hall was over 200 feet in length. Whether they were original to the complex or later additions, by 1860 Union Hall had a great number of out buildings, including sundry barns and stables. The hotel had been renovated to include at least four floors by the 1860s and contained two formal parlors. The piazza out front was three stories high. The main entrance and office was at the center of the Broadway front, in a rotunda, which was 80 feet in diameter and extended to the top of the building, with balconies on each of the five stories overlooking the entrance and grand saloon. To the left of the office were reception rooms and a grand saloon parlor. Beyond the drawing room were smaller private parlors. On the Congress Street wing was the dining hall, which was expanded several times. The dining hall had frescoes and was furnished with mirrors. The rooms of the hotel were furnished with hand made, elegant furnishings. There were several suites for family use. Summertime at Union Hall was meant to be an event of epic proportions. The dining hall had elaborate meals every day, “it is like attending a dinner party every day, and a full dress party every night.” There was frequently dancing in the ballroom following dinner, especially on weekends. The elite came to stay at Union Hall, including millionaires, governors, senators, congressmen, judges, presidents, literary figures, and many others. Dinner menus at the Union Hall (1854) included Vermicilli for soup, for fish baked bass with port wine sauce, boiled leg of mutton, corned beef, chicken with pork, beef a la mode, Phipps ham, beef and tongues. Roasts were beef, veal, saddle of mutton, turkey, saddle of lamp, venison with currant jelly, ducks. Entrees included chicken pie French style, mutton with vegetables, rice croquettes flavored with wine, Ficandeau of veal, tomato sauce, breaded lamp chops, broiled pigeons, a la Americans, stewed mutton with potatoes, casserole de Ris a la Finacore, macaroni Italian style. Pastries included pineapple pie, apple pie, charlotte russe a la vanilla, and deserts were raisins, almonds, walnuts, nuts, nutmeg, melons, oranges, apples, and watermelons. In the 1840s, the United States hotel was built by Elias Benedict. For many years, Union Hall and Congress Hall were the most spectacular hotels in Saratoga Springs. When the United States Hotel was built, it passed the Union Hotel in prestige and beauty. The hotel industry was incredibly competitive, and there became a constant need to make improvements, enlargements, and more ornate decorations to the hotels in order to remain competitive in the market and to draw the richest, most elite clientele.

Лиланд ағайындылары (1864-1872)

Уоррен Лиланд, Чарльз Лиланд, Джордж Е. Лиланд және Льюис Лиланд 1864 жылы қонақ үйді сатып алды. Осы кезеңде Grand Union қонақ үйі өзінің танымалдылығы мен атағының ең жоғары нүктесіне жетті. Лиланд ағайындылары бұл өңірдегі Montgomery Hall сияқты басқа да қонақ үйлерге иелік етіп, тәжірибелі қонақ үй иелері ретінде танымал болды. Лиланд ағайындыларының басшылығымен, қонақ үй индустриясындағы бәсекелестік күшейгендіктен, қонақ үй үнемі жақсартылып, кеңейтіліп жатты. Қонақ үй төрт қабатқа дейін жетіп, өте әсем интерьерге ие болды. Лиланд ағайындылары қонақ үйдің атын 1864 жылы Union Hall, ал 1869 жылы Grand Union қонақ үйі деп өзгертті. Қонақ үйдің сыртқы түрі Екінші Империя сәулет стиліне сәйкес өзгертілді. Бұл стиль 1870 жылы қосылған шиферлі шатырлармен, шатырдың үстіндегі кәрниздермен және ептің астындағы тіреулермен әсемделіп, мансардтық шатырларда көрініс тапты. Қонақ үйде төрт үлкен төртбұрышты мұнара болды, олардың бірі қалғандарынан бір қабат жоғары, ал үстінде ротонда орналасқан. Төрт мұнараның да жоғарғы қабатында терезелер болды және әрбір мұнараның басында тулар желбіреп тұрды. Базар алаңында классикалық бағаналар бой көтерді. Бұл безендірулер ғимаратты зор, сәнді және қымбатқа шақыру үшін жасалған. Лиланд ағайындыларының бірінші қадамы – Федерал-стрит маңындағы Union Hotel аумағында 1600 орындық опера театрын салу болды. Опера театры 1865 жылдың 4 шілдесінде ашылды, ал Азамат соғысының батыры және кейіннен АҚШ президенті болған генерал Улисс С. Грант ашылу салтанатына қатысты. Опера театрының екі жағында «коттедждер» деп аталатын, жеке үйлерге ұқсас, біріккен шағын үйлер салынды. Бұл коттедждер өте бай адамдарға жеке және кең жай ұсынды. Асхана қонақ үйдің дизайнындағы маңызды бөліктердің бірі болды. Зал бірнеше рет кеңейтіліп, 1000 адамға дейін сыйымдылыққа жетті, үстелдер бөлменің ортасымен 5 фунт аралықта, ал ортасымен 10 фунт енді жолмен орналастырылды. Асхана Азамат соғысынан кейін бір уақытта 1400 адамға қызмет көрсету үшін кеңейтілді. Кейінгі кеңейтулерде бильярд залы мен оқу бөлмелері қосылды. Сонымен қатар, құны 50 мың долларға бағаланған шарап сақтау бөлмесі де болды. 1871 жылғы жарнамада Лиланд ағайындылары: «Бұл мекеме әлемдегі ең үлкен және ең толыққанды қонақ үй болып табылады. Әртүрлі ғимараттарымен, коттедждерімен, газондарымен, бұталарымен және серуендеу жолдарымен жеті акр жерді алып жатыр, қаланың дерлік толық блобын құрайды. Бірінші және екінші қабаттарда 400 кең және жарық бөлме бар, олардың барлығы Atwood вертикальді теміржолы арқылы оңай қол жетімді. Олардың көпшілігі отбасыларға арналған люкс болып табылады және отбасылық жағдайлар үшін арнайы салынған және жабдықталған бірнеше жеке коттедждер бар. Әр коттеджте ваннасы мен шкафы бар сегіз кең және жағымды бөлме бар. Бұл мекеменің маңызды ерекшелігі болып табылатын банкет залында 1200 адамға арналған кең және сәнді орын бар. Оның орасан зор көлемі – 240 футқа 60 фут, төбелері 25 фут биіктігі, 40 үлкен тереземен жарықтандырылған және ас үйден бөлінген бұл керемет зал әрқашан ауалы және жағымды». Осы кезеңде жеке ванна бөлмелері тек өте байлар үшін ғана мүмкін болды, ал Grand Union ыстық және суық душтары, суға түсу және жүзуге арналған ванналары бар кең ванна үйлерін ұсынды. 1865 жылдан бастап әр таңертең Grand Union алаңында концерттер өткізілді. Кештер билерге, ал түстен кейін бақшадағы кештерге арналды. Аптасына бір рет балалар бақшасында кештер ұйымдастырылды. Канфилд казиносы («Морриссидің клуб үйі») 1862 жылы Джон Морриси салған, ал Саратога жарыс жолы 1864 жылы ашылды. Екі құмар ойыны орны да өте танымал болды, Саратога Спрингс пен Grand Union қонақ үйіне келушілер саны экспоненциалды түрде өсті. Лиланд ағайындыларына ғимаратқа қосымша құрылыс салу тым қымбатқа түсті, сондықтан олар 1872 жылдың 28 ақпанында банкроттық жариялады.

Warren Leland, Charles Leland, George E. Leland, and Lewis Leland bought the hotel in 1864. During this period of time, the Grand Union Hotel reached the pinnacle of its popularity and fame. The Leland brothers were already well known hotel proprietors and also owned additional hotels in the area, such as Montgomery Hall. Under the direction of the Leland brothers, the hotel saw constant improvements and enlargements in order to respond to the growing competition in the hotel industry. The hotel grew to four stories with incredibly ornate interiors. The Leland brothers changed the hotel's name to Union Hall (1864) and then the Grand Union Hotel (1869). The exterior of the hotel morphed until it reflected the Second Empire architectural style. This style was reflected in the ornate mansard roofs with slate shingles (added in 1870), cornices at the tops of the roofs and brackets under the eaves. There were four large rectangular towers with one being larger than the others by one floor and rotunda on the top. All four towers had dormer windows on the top floor and flags flying high on the tops of each tower. There were classical columns along the piazza. The ornamentation was designed to make the structure appear huge, imposing, and expensive. The Leland brothers’ first order of business was to erect a 1,600 seat opera house on the grounds of the Union Hotel, near Federal Street. The Opera House opened on July 4, 1865, and General Ulysses S. Grant, hero of the Civil War and subsequently President of the United States was present for the opening. On either side of the Opera House were erected what were called “cottages,” which were like private houses clustered together and provided private and spacious accommodations for the very wealthy. The dining room was one of the focal points of the hotel's design. The hall was expanded several times until it was able to seat 1000 people, the tables placed across the room at intervals of five feet and a 10 foot passageway down the middle of the room. The dining room was expanded after the Civil War years to serve up to 1,400 people at a time. A billiards room and reading rooms were added in later expansions. Also, there was a wine storage room purported to be worth $50,000. In an advertisement in 1871, the Leland brothers write “This establishment is by far the largest and most complete hotel in the world, and with its various buildings, cottages, lawns, groves, and promenades, occupies seven acres of land comprising nearly an entire block of the town four hundred large and airy rooms on the first and second floors, all rendered easy of access by Atwood’s vertical railway. Many of these in suites for the accommodation of families and several detached cottages, built and furnished expressly for family accommodations. Each cottage contains eight airy pleasant rooms with bath and closet. The banqueting room, an important feature of this establishment, has ample and sumptuous accommodations for 1,200. its enormous size—240 feet by 60, ceilings 25 feet high, lighted by 40 large windows and detached from the culinary department renders this superb apartment airy and pleasant at all times.”
During this area, private baths were unheard of except for the extremely wealthy, and the Grand Union offered spacious bath houses with hot and cold showers, plunge and swimming baths. Concerts were held every morning on the piazzas of the Grand Union from 1865 on. Evenings were reserved for hops, afternoons for garden parties. Once a week there were children's garden parties. The Canfield Casino (“Morrissey’s Club House”) was built in 1862 by John Morrissey and the Saratoga Race Course opened in 1864. The two gambling locations were received with explosive fame, and attendance to Saratoga Springs and to the Grand Union Hotel increased exponentially. The additions on the building proved too expensive for the Leland brothers, and they declared bankruptcy on February 28, 1872.

А. Т. Стюарт жылдары (18721876)

1872 жылдың 13 наурызында Александр Терни Стюарт банкрот болған Лелэнд ағайындарынан Юнион-холлды 532 000 долларға сатып алып, дереу кеңейту жұмыстарын бастады. Дәстүрге сай, қонақ үй туристерге қызмет көрсетті, мамыр айының басында ашылып, қазан айының басында жабылатын. Стюарттың иелігінде қонақ үйдің фасады 1400 футқа дейін жетті, оның ішінде Бродвей бойындағы 450 футы бар. 1876 жылы артқы жағына ішкі алаңша салынды, бір жыл өткен соң жарнамада оның сипаттамасы былай делінген: “18 фут ені, үш қабат биіктігі, 1250 фут ұзындығы”. Қонақ үйдің ішкі бөлігі толығымен қайта жаңартылып, 4 акрлық бағы жаңартылды. 1876 жылғы екінші маңызды өзгеріс – опера үйі орналасқан жерге 60х85 фут көлеміндегі әсем ақ және алтын түсті бал залының салынуы. Төбеден үш үлкен, жартылай электрленген кристалдық люстралар, тулар мен мақтау жазбалары ілінді. Ақ шыршы ағашынан жасалған еденнің үстінде Адольф Ивонның 600 фунт салмақтағы “Американың рухы” атты аллегориялық картинасы ілінді. Нейпир Лотиан 1880 жылдан 1890 жылдарға дейін Grand Union қонақ үйінде Бостон симфониялық оркестріне дирижерлік етті. Концерттер әр таңда, қонақ үйдің алаңшасында, ал кейде кешкі уақытта бал залында өтілді. Балаларға арналған ойын-сауықтар әр апта сайын ұйымдастырылды. Қонақ бөлмелері 2000 қонақты қабылдау үшін кеңейтілді. Асхананың көлемі 55×280 футқа жетеді, онда 1200 қонақ сыйып, ал бал залы 60×85 фут көлемде болды. Мұнда боулинг және бильярд залдары, сондай-ақ жеке тамақтану және кешкі ас залдары да бар. Лифттер 1872 жылы, тіпті одан бұрын да орнатылған. 1877 жылға қарай, қонақ үйдің ішінде су құбырлары жүргізілді, “жер астына салынған құбырлар арқылы таза және дәмді судың мұздай суы бар көзінен қонақ үйдің барлық бөлмелеріне ыстық және суық су үздіксіз жеткізіледі”. 1876 жылға қарай Grand Union қонақ үйі әлемдегі ең үлкен қонақ үй атағын алды. Саратога Спрингстегі жазғы демалыс уақытында қоғамның элитасы демалып, қонақ үй ең бай адамдарды өзіне тартуға тырысты. 1866 жылдың тамызында Комодор Корнелиус Вандербильт пен оның досы Уильям Уилсон Коркоранның Grand Union қонақ үйінде тамақтанғаны туралы мәліметтер бар. Атақты актриса Лилиан Расселл 1882 жылы теміржол магнаты Даймонд Джим Брэдидің қолында Саратогада алғаш рет пайда болды. Оның өнер көрсетулері 1900 жылдан кейін де жалғасты. Ол көбінесе Бродвей көшесімен Викториялық атпен және екі сәйкес келетін таза қанды жылқымен саяхаттап, немесе алтынмен қапталған велосипедімен жүріп, көздерді таңдандыратын, басымдықтарында алмаз бен изумрудтармен безендірілген рульдері бар. 1877 жылы қонақ үйдің менеджері және Стюарттың өсиетін орындаушы Генри Хилтон еврей Джозеф Селигман мен оның отбасына кіруге тыйым салды, бұл бүкіл елде қызу дау тудырды. Бұл АҚШ-та кеңінен жарияланған және антисемиттік сипаттағы алғашқы оқиға болды. 1876 жылдың сәуір айында Стюарт қайтыс болғаннан кейін, оның мұрагерлері осы алып қонақ үйдің тым ауыр жүк екенін шешті. Олар ғимаратты 1892 жылы Вулли мен Геррансқа жалға берді, ал В. Эдгар Вулли 1911 жылға дейін оны басқарды.

Alexander Turney Stewart bought Union Hall from the bankrupt Leland brothers for $532,000 on March 13, 1872 and immediately began adding on. Keeping with tradition the hotel catered to the tourist trade, opening around the first of May and closing around the first of October. Under Stewart's ownership the hotel's frontage was 1400 feet, 450 on Broadway. A rear interior piazza was added in 1876, described in an advertisement a year later "18 feet in width, three stories in height, 1250 feet in length." The whole interior was remodeled, and the 4 acre garden renovated. The second major change in 1876 was the addition of an ornate 60 x 85 foot white and gold ballroom where the Opera House used to be. Three huge partially electric crystal chandeliers, banners, and flags hung from the ceiling. Over a white pine floor hung an allegorical painting by Adolphe Yvon, The Genius of America, weighing 600 pounds. Napier Lothian conducted the Boston Symphony Orchestra at the Grand Union Hotel for many years, from 1880 through the 1890s. The Concerts were given every morning on the piazzas of the hotel and hops on occasional evenings in the ballroom. Entertainment for children was held every week. The guestrooms were expanded to accommodate 2000 guests. The dining room is listed as 55 × 280 feet and could accommodate 1200 guests, and the ballroom at 60×85 feet. There are listed bowling alleys and billiard rooms, as well as private dining and supper rooms. Elevators were installed by 1872, possibly earlier. By 1877 there was indoor plumbing, with "ice cold spring of pure and delicious fresh water, connected by underground pipes, whereby a constant and abundant supply, both hot and cold, is furnished in every room of the hotel." By 1876 the Grand Union Hotel could claim the title as the world's largest hotel. Society's elite stayed in Saratoga Springs during the summertime, and the Hotel sought to attract the most wealthy to it. There is at least one account of Commodore Cornelius Vanderbilt and his friend William Wilson Corcoran dining at the Grand Union in August 1866. The famous actress Lillian Russell first appeared in Saratoga with railroad tycoon Diamond Jim Brady on her arm in 1882. Her appearances continued beyond 1900. She often traveled down Broadway in her Victorian carriage and two matching thoroughbreds, or shocked observers by riding a gold plated bicycle with handlebars bearing her initials spelled out in diamonds and emeralds. In 1877, Henry Hilton, the manager of the hotel and executor of Stewart's will, denied entry to Jewish Joseph Seligman and his family, creating nationwide controversy. It was the first antisemitic incident of its kind in the United States to achieve widespread publicity. After Stewart's death in April 1876, his heirs decided that the enormous hotel was too big a burden. They first leased the building to Woolley and Gerrans in 1892, and W. Edgar Woolley ran it until 1911.

Вулли жылдары (18921911)

В. Эдгар Вулли – сахна, радио және экранда танымал болған Эдгар Монтильон "Монти" Вуллидің әкесі. У. Эдгар Вулли 1890 жылдардың соңында және 1900 жылдардың басында Grand Union қонақ үйін жалға алды. Осы кезеңде Вулли мен Джерранс Нью-Йорк штатындағы қонақ үй иелері ретінде белгілі болды. Вулли 1892 жылы Grand Union қонақ үйіне әйгілі Виктор Герберт оркестрін әкелді, және оркестр кем дегенде 1905 жылға дейін концерттер өткізіп келді. Осы жылдары оркестрдің танымалдылығының арқасында қонақ үй өте табысты болды. Виктор Герберт оркестрі 50-ден астам мүшеден тұратын және күніне бірнеше рет алаңда және балл залында концерттер берді. Осы уақытта "Бейбс ин Toyland" (1903) операсы жазылып, Grand Union қонақ үйінде қойылған деген әңгіме тарады. Вулли Grand Union қонақ үйін конгресс орталығына айналдыруға тырысты. Республикалық штаттық конвенция 1894, 1895, 1896 және 1904 жылдары қонақ үйге келді. Нью-Йорк штатының Ұлы Армия департаменті 1896 жылдың маусымында келді, ал 1905 жылы Нью-Йорк штатының Темплер рыцарьдарының Ұлы қолбасшылығы және Жоғарғы соттың апелляциялық бөлімінің отырыстары өтті. 1906 жылы Гиберниялықтардың ежелгі ордені мен Ұлы Армияның Штаттық департаменті де келді. АҚШ Тамплиерлер ордендерінің 30-шы үшжылдық конвенциясы 1907 жылдың 6 шілдесінде Grand Union қонақ үйінде өтті, ал Республиканың Ұлы Армиясының Ұлттық лагері 1907 жылдың 9-14 қыркүйегінде болды. Басқа конгрестерге Дүниежүзілік қанағаттандыру конгресі, Ұлттық қонақ үй иелері конгресі, Ұлы Кеңес Корольдік Арканумы және тағы да басқалары кірді. Grand Union сонымен қатар Саратога көлінде өткен регатаның табысынан пайда табуға тырысты. 1902 жылы балл залы үшін кем дегенде бір кристалл люстра 20 000 долларға сатып алынды. Вулли 1911 жылы қонақ үйді жалға алу шартын жаңартпады. Кем дегенде бір мақалада олардың қонақ үйді жалға беруден бас тартуының себебі 1911 жылы ат жарысына қойылған тыйыммен байланысты екені айтылады. Қонақ үй әлі де Стюарт мұражайларына тиесілі болды. Иесін қорғаушылар қонақ үйдің жиһаздарын аукционға шығарып, жердің құны қонақ үйден артық екенін айтып, оны бұзуды жоспарлады. Алайда, Фрэнк Хаторнның арқасында қонақ үй бұзылмай сақталды.

W. Edgar Woolley was the father of Edgar Montillion "Monty" Woolley of the stage, radio and screen fame. W. Edgar Woolley leased the Grand Union Hotel during the late 1890s and into the early part of the 1900s. Woolley and Gerrans were prominent in hoteliers in New York State during this time period. Woolley brought the famous Victor Herbert Orchestra to the Grand Union Hotel in 1892, and the orchestra continued to play through at least 1905. During these years, the hotel handled its greatest businesses due in large part to the attraction of the orchestra. The Victor Herbert Orchestra played with over 50 members and held several concerts a day on the piazza and in the ballroom. It is rumored that the famous Babes in Toyland operetta (1903) was written and performed at the Grand Union during this time. Woolley sought to make the Grand Union Hotel a convention center. The Republican State Convention came to the hotel in 1894, 1895, 1896 and 1904. The Department of New York Grand Army of the Republic came to the hotel in June 1896, the Grand Commandery of the Knights Templar of the State of New York and the Sessions of the Appellate Division of the Supreme Court both came in 1905, the Ancient Order of Hibernians and the State Department of the Grand Army of the Republic both came in 1906. The 30th Triennial Convention of the Templar Orders of the United States came to the Grand Union on July 6, 1907 and the National Encampment of the Grand Army of the Republic came on September 9–14, 1907. Other conventions included the World's Temperance Congress and the National Hotel Men's Convention, the Grand Council Royal Arcanum, and many others. The Grand Union also sought to cash in on the success of the regatta during this time period that was held on Saratoga Lake. At least one crystal chandelier in the ballroom was purchased for $20000 in 1902. Woolley did not renew its lease on the hotel in 1911. At least one article attributes their decline to re lease the hotel on the ban on horse racing, which occurred in 1911. The hotel was still owned by the Stewart Estate. The legal team representing the owners planned to auction off the furnishings of the hotel and demolish the hotel, claiming that the land would be more valuable than the hotel itself. The hotel was saved from demolition by Frank Hathorn.

Франк және Флоренс Хаторн жылдары (1912-1950)

Фрэнк Хаторн 1912 жылы «Гранд Юнион» қонақүйін сатып алып, Саратога Спрингс үшін сақтап қалды, бірақ Хаторн бір жылдан кейін қайтыс болды. Оның қызы Флоренс Хаторн көп жылдар бойы «Гранд Юнионды» басқарды; ол меншік құқығы кезінде қонақүйді жаңғыртуға тырысты. Ол вестибюльді жаңадан жиһаздандырып, жасыл және ақ түстермен безендірді. Ол сондай-ақ, Вуллидің алдындағыдай, қонақүйге конвенцияларды әкелуге тырысты және 1944 жылы испан соғысының ардагерлерін, Пифиас орденінің Ұлы ложасын, Нью-Йорк штатының азық-түлік саудагерлері қауымдастығын және Нью-Йорк штатының CIO ұйымын әкелуге сәтті болды. Үлкен мәзірханада тамақ ішілді, ал сенбі күндері кешке белгілі музыкалық топ жетекшісі Берни Коллинздің музыкасымен би билеуге болатын. Келесі жылы қонақ үйде 14 конгресс өткізілді. Бөлме және тамақ құны күніне 10 және 12 доллар болды (жеке дәретханасы жоқ бөлме үшін). Жеке дәретханалар қонақүйдің шамамен 30% -ын құрады, ал олардың бағасы бір адам үшін 15 және 18 доллар, екі адам үшін 22-40 доллар болды. Қонақүй басшылары жазғы маусымға дайындық үшін 50 000 доллар жұмсалатынын есептеді, бұл шығынға бояу, қағаз, төсем, сантехника және тауар қорын толықтыру кірді. Алайда, Ұлы депрессия, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс демалыс индустриясына және орасан зор құрылысты жаңартуға қаражатқа ауыр соққы берді. Қала да ғимаратқа ауыр салық салды. Флоренс Хаторн ақырында қонақүйді Нью-Йорк қаласының «Tikvah Associates, Inc.» компаниясына сатты. Ирвинг Бараш осы компанияның президенті болды, оның отбасы Саратога Спрингсте орналасқан «Empire» және «Brooklyn» қонақүйлеріне иелік етті. Көп ұзамай «Гранд Юнион» қонақүйін акционерлер тобы сатып алды. 1950 жылға дейін қонақүйді Эдвард С. Суини басқарды, ол 150 000 долларға Гленс-Фоллстан Луис Гинзберг басқаратын «Broadway Saratoga Corporation» компаниясына сатылды. Соңғы корпорация екі жылдан кейін қонақүйді басқарудан бас тартып, оны «Grand Union Company» компаниясына сатты. Ғасырдың басында құмар ойындарға қарсы көзқарас күшейді. «Canfield Casino» 1904 жылы жабылды, ал «Saratoga Race Course» 1911 және 1912 жылдары өткізілмеді. Бұл залал Саратога қаласы мен «Grand Union» қонақүйіне үлкен экономикалық зиян келтірді. Қонақүйдің болашағы 1913 жылы «Congress Hall Hotel» бұзылуымен болжалды. Фрэнктың әкесі Генри Х. Хаторн бұрын «Congress Hall Hotel» иесі болған және оны қайта салған.

Frank Hathorn purchased the Grand Union Hotel in 1912 to save the hotel for Saratoga Springs, but Hathorn died one year later. His daughter, Florence Hathorn, ran the Grand Union for many years; she sought to modernize the hotel during her proprietorship. She managed to refurnish and redecorate the lobby in green and white colors. She also sought to bring conventions to the hotel as Woolley had done before her, and was successful in bringing the Spanish War Veterans, Grand Lodge of Knights of Pythias, New York State Food Merchants Association, and the New York State CIO in 1944. Dining was still served in the large dining room, and dancing was scheduled for Saturday nights, with music by Bernie Collins, a well known band leader. The following year the hotel saw 14 conventions booked at the hotel. Rates for a room plus meals were $10 and $12 per day (for a room without a private bathroom). Private baths took up approximately 30% of the hotel, and rates for those rooms were $15 and $18 for singles and $22 to $40 for a double. The managers of the hotel estimated that it would cost $50,000 to get to the hotel ready for the summer season, that cost involving painting, papering, upholstering, plumbing, and restocking the inventory. However, the Great Depression, followed by World War II took a heavy toll on the vacation industry and funds for updating the enormous structure. The city also enforced heavy taxes on the building. Florence Hathorn eventually sold the hotel to Tikvah Associates, Inc. of New York City. Irving Barasch was the president of this company, whose family owned the Empire and Brooklyn Hotels also located in Saratoga Springs. Eventually the, Grand Union Hotel was purchased by a group of citizens as stockholders. The hotel was conducted by the late Edward C. Sweeny until 1950 when it was sold to Broadway Saratoga Corporation, headed by Louis Ginsberg from Glens Falls, for $150,000. The last corporation gave up the struggle to run the hotel after two years and sold it to the Grand Union Company. The turn of the century saw a rise of anti gambling sentiment. The Canfield Casino closed in 1904, and the Saratoga Race Course did not run in 1911 or 1912. This loss created a major economic loss for the city of Saratoga and for the Grand Union Hotel. The future of the hotel was foreshadowed by the demolition of Congress Hall Hotel in 1913. Frank's father Henry H. Hathorn previously owned and rebuilt the Congress Hall Hotel.

1950 Құрып тастау

Grand Union қонақ үйі аукциондық компаниялар Джордж және Хайман Сигелге 400 000 долларға сатылды. Бұл бағаға жиһаз үшін 100 000 доллар, ал жылжымайтын мүлік үшін 300 000 доллар кірді. 1952-1953 жылдары, қонақ үй салынғанының 150 жылдығында ғимарат біртіндеп бұзылды. Бұзу алдында аукциондық компаниялар қонақ үйдің барлық заттарын сатты. Әйгілі кристалл люстралар 1500 долларға сатылып, Вашингтон қаласындағы бір қонақ үйге орналасты, ал инкрустацияланған ағаш едендер Кохус қаласындағы фабрикаға жіберілді. "Американың генийі" Нью-Йорк штатының білім беру департаментіне сыйға берілді. Бос қалған жерге супермаркет салынды. Қызығы, супермаркеттің аты "Grand Union" болды, бірақ бұл атаудың берілуі кездейсоқ еді.