Сэмюэль Лейбовиц: Қорғаушы адвокат және Скоттсборо ісі

Кіріспе

Америкалық судья, ақпаратты блогерге сыртқа шығарушы.

Сэмюэл Саймон Лейбовиц (14 тамыз 1893 – 11 қаңтар 1978) – Румынияда туған американдық қылмыстық қорғау адвокаты. Ол Scottsboro Boys ісі бойынша қорғаушы ретінде ең көп танылды, кейін Нью-Йорк штатының Жоғарғы сотының судьясы болды.

Алғашқы жылдар

Сэмюэл Саймон Лейбовиц 1893 жылы Румыния Корольдігінің Яссы қаласында дүниеге келген. Ол румындық еврей иммигранттары Исаак пен Бина Лебоның тұңғыш баласы болды және 1897 жылдың 14 наурызында Нью-Йоркке келді. Бір көрші Исаак Лебоға өзінің тегін америкалық үлгіде өзгертуді кеңес берді, осылайша ол бизнесмен ретінде одан да табысқа жетеді. Содан кейін тегі Лейбовицке өзгертілді. Отбасы Төменгі Шығыс жағындағы Эссекс көшесіндегі үйлердің бірінде тұрды. Оның әкесі Нью-Йорктің шығысында шағын дүкенге ие болды. Ол Жамайка орта мектебін бітіріп, Корнелл университетінде бакалавр дәрежесін алды. Содан кейін 1915 жылы Корнелл құқық мектебін бітірді. 1919 жылдың 25 желтоқсанында Белл Мунвесқа үйленді және үш баланың әкесі болды. Бұл Виктория Прайс деп аталатын күдіктінің қатал тексеруінен кейін болды. Бір ұлттық тілші бірнеше адамның: «Егер ол осы жерден аман-есен шыға алса, ғажайып болар еді», - деген сөздерін естіді. Сот барысында оны қорғау үшін Ұлттық гвардияның бес әскери қызметкері тағайындалды, ал тағы 150 әскери қызметкер линчтен қорғауға дайын тұрды. Жоғарыдағы танымал сурет Лейбовиц пен айыпталушылардың Декатурдағы сот кезінде Ұлттық гвардияның қорғауында болғанын көрсету үшін кеңінен таралды. Лейбовиц 1933 жылы Паттерсонның ісінде қазылардың кінәлі деп тануына қатты ренжіді. Ол бұл үкімді «Абрахам Линкольннің қабіріне түкірумен» теңеді. Соттан кейін Нью-Йоркке оралғаннан кейін Лейбовиц айыпталушыларды «тозақ мұзы қатқанша» қорғауға ант берді. Ол құлшыныспен тыңдаған мыңдаған адамдардың алдында сөйледі және АҚШ Жоғарғы сотына кінәлі үкімдерді алып, Алабама ақыры бас тартқанша қайтадан шағымдануға уәде берді: «Бұл айналмалы ойын болады, егер Ку-Клуксердің бірі менің басыма оқ атпаса, мен жолаушыларды түсіргенше жалғаса беремін». Лейбовицтің табандылығы клиенттерінің құрметіне ие болды. Хейвуд Паттерсон Лейбовиц туралы: «Мен оны өмірімнен де артық жақсы көремін», - деді. Алабама судьясы Паттерсонды жаңа сотқа жібергеннен кейін және штат істі судья Уильям Каллаханның залына ауыстырғаннан кейін Лейбовицтің наразылығы күшейді. Каллахан алдында Лейбовицтің барлық өтініштері мен қарсылықтары қабылданбады немесе жоққа шығарылды, ал айыптау тарапынан берілген барлық өтініштер мен қарсылықтар қабылданды немесе қолдау тапты. Оның ашуы байқалды, және Лейбовиц судьядан қорқыныш пен сөгіс алды. Паттерсон мен Норриске кінәлі үкім шығарылып, өлім жазасы тағайындалғаннан кейін Лейбовиц пен ILD арасында іске иелік ету үшін күрес басталды. Лейбовицтің ILD-ге деген ашуы екі адвокатының Виктория Прайсқа пара беруге тырысқаны үшін айыпталғаннан кейін күшейді. Алабама Жоғарғы соты айыпталушылардың үкімін бекіткеннен кейін Лейбовиц АҚШ Жоғарғы сотының алдында Паттерсон мен Норрис үкімінің апелляциясына қатысу үшін пайда болды, олардың қара нәсілді адамдар Алабама штатының қазылар алқасынан жүйелі түрде шығарылғанын айтты. Лейбовиц қазылар тізіміне енген қара нәсілді адамдардың есімдері Паттерсонның ісі басталғаннан кейін жалған қосылғанын мәлімдегенде, Бас судья Чарльз Эванс Хьюз Лейбовицтен бұл айыптаманы дәлелдей алатынын сұрады. Лейбовиц бұл сұрақты күткендіктен, қазылар алқасының тізімін Вашингтонға әкелді. Ол сотқа жүгінген адамды шақырып, қазылар тізімін және бас судьяға үлкейту көзінің берілуін сұрады. Құжаттар судьядан судьяға берілді, бұл Жоғарғы сотта ауызша дәлелдеу кезінде өте сирек кездесетін жағдай, ал сегіз судьяның жүзіндегі реакциялар олардың наразылығын көрсетті. Жоғарғы сот Норриске қарсы Алабама ісі бойынша айыпталушылардың үкімін қайтадан жойды, бұл Лейбовицтің «американдық әділдіктің жеңісі» деп атаған шешімі болды. Үшінші соттан кейін Лейбовиц Скотсборо ісіне қатысы жоқ жобаларға қайтадан араласа бастады. Ол өлім жазасына кесілген Бруно Хауптманмен, Чарльз Линдбергтің баласын ұрлаған деп айыпталған неміс иммигрантымен бірнеше рет кездесті, оны қылмыстың егжей-тегжейін ашуға көндіруге үміттенді. 1937 жылдың басында Томас Найтпен бірқатар құпия кездесулерден кейін Лейбовиц өте ойсырап, келісімге келісті, нәтижесінде Скотсборо жігіттерінің төртеуі босатылып, қалғандарына қарсы қудалау қайтадан басталды. Лейбовиц келісім туралы: «Мен келісемін, бірақ ауыр жүрекпен, мен бұл туралы өте жаман сезінемін», - деді. Скотсборо ісі бойынша келесі сот процестерінде Лейбовиц жергілікті адвокатқа жаттықтырушы рөлін берді. Лейбовиц пен Скотсборо жігіттерінің әл-ауқатымен азаматтар сот процестерінің солтүстік Алабамадағы бұрынғыдан да танымал емес Лейбовицтің өзіне қатысты референдумға айналуынан қорқып, сот процестерінің өтетін жеріне алаңдады. Скотсборо ісі бойынша жұмысы аяқталғаннан кейін Лейбовиц Нью-Йорктегі практикасына оралды.

Samuel Simon Leibowitz was born in Iași, Kingdom of Romania, in 1893. He was the first child of Romanian Jewish immigrants, Isaac and Bina Lebeau, and arrived in New York City on March 14, 1897. A neighbor recommended that Isaac Lebeau should Americanize his last name to prosper even further as a businessman and so it was changed to Leibowitz. The family lived in a tenement on Essex Street on the Lower East Side. His father had a small shop in East New York. He graduated from Jamaica High School and received his undergraduate degree from Cornell University. He then graduated from Cornell Law School in 1915. He married Belle Munves on December 25, 1919 and fathered three children. after his tough cross examination of the alleged victim Victoria Price. One national reporter overheard several people saying, "It'll be a wonder if he gets out of here alive." Five uniformed members of the National Guard were assigned to protect him during the trial, with another 150 available to defend against a possible lynch mob. The famous photo above was widely distributed to show the extent to which Leibowitz and these defendants had to be protected by the National Guard to keep the mob away from them during the Decatur trials. Leibowitz was stunned by the jury's guilty verdict in Patterson's 1933 trial. He compared the verdict to "the act of spitting on the tomb of Abraham Lincoln." Back in New York after the trial, Leibowitz vowed to defend the defendants "until hell freezes over." Speaking before enthusiastic audiences sometimes numbering in the thousands, he promised to take guilty verdicts to the US Supreme Court and back until Alabama finally gave up: "It'll be a merry go round, and if some Ku Kluxer doesn't put a bullet through my head, I'll go right along until they let the passengers off." Leibowitz's determined efforts won the affection of his clients. Haywood Patterson said of Leibowitz, "I love him more than life itself." After an Alabama judge ordered a new trial for Patterson and the state transferred the cases to the courtroom of Judge William Callahan, Leibowitz's frustration grew. Virtually every motion or objection that Leibowitz made before Callahan was denied or overruled, and virtually every motion or objection made by the prosecution was granted or sustained. His anger showed, and Leibowitz found himself mocked, scolded, and reprimanded by the judge. After guilty verdicts and death sentences were handed to Patterson and Norris, a battle for control of the case ensued between Leibowitz and the ILD. Leibowitz's anger with the ILD exploded after two of its attorneys had been charged with attempting to bribe Victoria Price. After the defendants' convictions were affirmed by the Alabama Supreme Court, Leibowitz appeared before the US Supreme Court to participate in the appeal of Patterson's and Norris's convictions on the ground that blacks were systematically excluded from Alabama's juries. When Leibowitz alleged that the names of blacks appearing on jury rolls were fraudulently added after Patterson's trial began, Chief Justice Charles Evans Hughes asked Leibowitz if he could prove that allegation. Leibowitz, having anticipated that question, had caused the jury roll books to be brought to Washington. He asked a page to hand the jury rolls and a magnifying glass up to the chief justice. The documents were passed from Justice to Justice, which was highly unusual during oral argument in the Supreme Court, and the facial reactions of the eight Justices sitting indicated their disgust. The Supreme Court again reversed the defendants' convictions in Norris v. Alabama, a decision that Leibowitz called a "triumph for American justice." After a third set of trials, Leibowitz began to involve himself again in projects unrelated to Scottsboro. He met on death row several times with Bruno Hauptmann, the German immigrant convicted of kidnapping Charles Lindbergh's baby, in the hopes of convincing him to reveal details of the crime. In early 1937, after a series of secret meetings with Thomas Knight, Leibowitz reluctantly agreed to a compromise, which would result in the release of four of the Scottsboro Boys and allow prosecutions to again go forward against the others. Of the compromise, Leibowitz said, "I say yes, but with a heavy heart, and I feel very badly about it." In the next set of Scottsboro trials, Leibowitz allowed a local attorney to assume the more visible role while he did the coaching. Leibowitz and others concerned with the Scottsboro Boys' welfare feared that the trials might become a referendum on Leibowitz himself, who had become more unpopular than ever in northern Alabama. After his work on the Scottsboro Boys case was finished, Leibowitz returned to his New York practice.

Роберт Ирвиннің бейнесі

1937 жылдың маусым айында ол Роберт Джордж Ирвиннің қорғауын қолға алды. Ирвин – бұрынғы психикалық науқас, ол Пасха мерекесі күндері Нью-Йорк қаласында пульп-журналдың моделі Вероника Гедеонды, оның анасын және бір бөлмеде тұратын адамды өлтірді деген айып тағылды. Ирвинге жалпыұлттық іздеу жүргізіліп жатқанда, Нью-Йорк детективтері Ирвиннің ақыл-есі салмасы жоқ деп мәлімдеді. Бірақ Ирвин өздігінен бас бергеннен кейін, оны бірінші дәрежелі кісі өлтіруде айыптады және енді ол ақыл-есі дұрыс екенін жеткізді. Сот барысында Лейбовиц Ирвинге өлім жазасынан құтылуға мүмкіндік беретін келісімге келді, бірақ ол өмірінің соңына дейін қамауда болады. Өліміне аз уақыт қалғанда, Лейбовицті Александр Солженицын 1959 жылы кеңестік жазалау жүйесі туралы жасаған пікірлері үшін сынады. "Жоғарыдан төменге дейін ақылды, көреген және адамгершілікпен кемелденген басқару", - деп жазды 65 жастағы Лейбовиц Кеңес Одағына сапар шеккеннен кейін: "Жазасын өтеген тұтқын өзінің қадір-қасиетін сақтайды". Солженицын: "Нью-Йорк штатының судьясы осындай көреген ақымақ болғанына қандай бақыт!" - деп түйді. Солженицын Лейбовицтің сөзін Советтік үкімет пен оның жазалау жүйесі туралы Батыстың наивтігін сынау үшін пайдаланды. Лейбовицке 1958 жылдың 31 шілдесінде қатаң тәртіпті жазалау колониясы емес, Крюководағы "қауіпсіздігі ең төмен" түрмесі көрсетілді, онда тұтқындарға өздері қалаған мамандықты үйренуге мүмкіндік берілді және олардың әйелдері бірнеше күнге келіп тұруға рұқсат етілді. Түрме "қорғаушыдан гөрі 10-12 тұтқыннан тұратын комитетпен басқарылды". Лейбовицтің пікірлері оның сапары барысында көргендеріне қатысты. Оған нақты түрмені көрсеткені ме, жоқ па – бұл бөлек мәселе. Лейбовиц сонымен қатар Советтік қылмыстық сот жүйесін зерттеді. Ол "Советтік қылмыстық құқық жүйесінің барлық жағынан да жетілдіруге мұқтаж екенін" айтты және оны "сұр және көңіл көншітпейтін" деп сипаттады. Ол сондай-ақ қарастыруға лайық деп атаған бірнеше процедураларды атап өтті, соның ішінде "сот басталғанға дейін айыпталушыға қарсы барлық дәлелдер көрсетілуі керек, бұл тәжірибе АҚШ-тағы айыпталушының құқықтарын одан әрі нығайтады".

In June 1937 he undertook the representation of Robert George Irwin, a former mental patient who was accused of murdering pulp magazine model Veronica Gedeon, her mother, and a roomer in New York City during Easter Weekend. During a nationwide search for Irwin, New York detectives announced their belief that Irwin was insane, but after Irwin had turned himself in, they indicted him for first degree murder and claimed that he was now sane. Early in trial, Leibowitz negotiated a plea bargain under which Irwin avoided the death penalty but would remain in custody for the rest of his life. Shortly before his death, Leibowitz was taken to task by Aleksandr Solzhenitsyn for comments he made in 1959 about the Soviet penal system. "What an intelligent, far sighted humane administration from top to bottom," wrote the 65 year old Leibowitz after had visited the Soviet Union: "In serving out his term of punishment the prisoner retains a feeling of dignity." Solzhenitsyn commented, "Oh, fortunate New York State, to have such a perspicacious jackass for a judge!" Solzhenitsyn used Leibowitz's remark to criticise Western naivety about the Soviet regime and its penal system. What Leibowitz had been shown on 31 July 1958 was not a strict regime penal colony but the "minimum security" prison at Kryukovo, where inmates were given an opportunity to learn the trade of their choice, and their wives could come and stay for several days. The prison was "governed less by a warden than by a committee of some 10 to 12 prisoners." Leibowitz's comments were directed at what he saw during his visit. Whether he was shown a representative prison is a different question. Leibowitz also reviewed the Soviet criminal court system. He concluded that "the Soviet system of criminal law as a whole left much to be desired" and called it "bleak and disheartening." He also noted a few procedures he called worthy of consideration, including the "requirement that the defendant must be shown all the evidence against him before the start of his trial, a practice which would further bolster the rights a U. S. defendant now has."

Өлім және мұра

Лейбовиц 1978 жылдың қаңтарында қайтыс болды. Оның 1939 жылдан 1976 жылға дейінгі жеке және құқықтық құжаттарының жинағы Корнелл университетінің кітапханасында сақталады. Корнелл университетіндегі сот ісін жүргізу бойынша адвокаттық профессорлық қызмет, бұрын белгілі заңгер, судья және лекторы Ирвинг Янгер атқарған, Лейбовицтің құрметіне аталды. Лейбовицтің рөлін Тимоти Хаттон 2006 жылғы "Аспан құлап" фильмінде ойнады, бұл фильм 1931 жылғы Скотсборо ісіне негізделген. Лейбовицтің есімі "Тамаққа келген адам" пьесасында еске алынады. Лейбовиц "Скотсборо жігіттері (музыкалық)" музыкалық спектаклінде, Кандер мен Эббтың туындысында кейіпкер ретінде көрінеді.