Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Натан Исгур (25 мамыр 1947 – 24 шілде 2001) – АҚШ және Канададан шыққан теориялық физик.
Nathan Isgur (May 25, 1947 – July 24, 2001) was a theoretical physicist from the U. S. and Canada.
Білім
Исгур Техастың Оңтүстік Хьюстонында дүниеге келді және Оңтүстік Хьюстон орта мектебінде бітірді. Ол Калтехте стипендиямен оқыды. Бастапқыда биологияға қызығған, бірақ физикаға көшті және 1968 жылы B. Sc дәрежесін алды. Исгур Калифорния университетінде, Берклиде докторлық диссертациясын бастады, бірақ ондағы бірінші курсында әскерге шақыру туралы хабарлама алды. Берклиде оқуын жалғастыру үшін әскерге шақырудан бас тартуға рұхсат берілмегендіктен, ол аспирантурасын аяқтау үшін және моральдық және саяси көзқарастарына қайшы келетін соғыста қызмет етуден қашу үшін Торонтоға кетті. Исгур Берклидегі Нобель сыйлығының лауреаты Оуэн Чемберленнен Торонто университетінің Р. Э. Пуға ұсыныс хат алды, ол оны аспирант ретінде қабылдады. Исгур 1974 жылы Торонтода бөлшектер теориясы бойынша философия докторы (Ph. D.) дәрежесін алды.
Isgur was born in South Houston, Texas and finished high school at South Houston High School. He was a scholarship student at Caltech. where his initial interest was in biology, but he moved toward physics and graduated with a B. Sc degree in 1968. Isgur began work on his doctorate at the University of California, Berkeley, but received his draft notice during his first year there. Denied a draft deferment to continue his education at Berkeley he went to Toronto in order to pursue his graduate studies and to avoid serving in a war he disagreed with on moral and political grounds. Isgur received a letter of introduction from Nobel Laureate Owen Chamberlain at Berkeley, to R. E. Pugh, at the University of Toronto, who took him on as a graduate student. Isgur received a Ph. D. degree in particle theory from Toronto in 1974.
Соғыс әскеріне шақыру
Соңында Исгур АҚШ паспортын жаңарта алмауына және соғысқа қарсылық білдіруші ретіндегі ұстанымына байланысты саяхаттау мүмкіндігі шектеулі болғандықтан Канада азаматы болды. Бұл жағдай оның АҚШ-қа баруына бөгет болды, бірақ президент Джимми Картер барлық әскери қызметтен бас тартушыларға толық кешірім бергенге дейін.
Isgur eventually became a Canadian citizen due to his inability to travel, having been unable to renew his U. S. passport due to his draft status, and because of his position as a war resister. This situation continued to inhibit his ability to travel to the United States until President Jimmy Carter issued a blanket amnesty for all draft resisters.
Жұмыс
Докторлық диссертациясын аяқтағаннан кейін Исгурға Табиғи ғылымдар және инженериялық зерттеулер кеңесінің стипендиясы тағайындалды, бұл оған Торонтода докторантурадан кейінгі зерттеуші ретінде қалуға мүмкіндік берді. 1976 жылы физика кафедрасының доценті қызметіне қабылданды, оның еңбегін кафедра меңгерушісі Робин Армстронг жоғары бағалады. 1975 жылы Исгур глюондарға аннигиляция арқылы туындаған псевдоскалярлы мезондардың араласу бұрышы туралы жариялаған. Ол Гвельф университетінің профессоры Габриэль Карлмен ұзақ мерзімді ынтымақтастыққа түсті, олар кварк модельдеріндегі қозулы бариондарды зерттеді. Модельдің негізгі физикалық идеясы кванттық хромодинамикадан алынған: кварктар арасындағы күштер дәмге тәуелсіз. Бұл идея олардың «QCD-жақсартылған» кварк моделін құруға әкелді. Исгурдың әдетте 5-6 студенттен тұратын үлкен аспиранттар тобы болды. Торонто университетіндегі 14 жылдық еңбек жолында ол 13 PhD диссертациясын қорғауға көмектесті: Саймон Капстик, Кевин Дули, Пол Гейгер, Стивен Годфри, Грегори Грондин, Ричард Кокоски, Роман Конюк, Дэвид Котчан, Ким Малтман, Колин Морнингстар, Кэтрин Ридер, Эрик Свонсон және Джон Вайнштейн. Ол ұйымдастырған екі конференция: Торонтодағы Барион конференциясы (1980) және Уайтхорстағы Кварк өзара әрекеттесулері жөніндегі жоғары біліктілік мектебі (1984) жеңіл және ауыр кварк спектроскопиясын дамытуға пайдалы болды. Исгур CHEER жобасының жетекшілерінің бірі болды, бұл жоба Канадалық топтың Фермилабта электрондар мен протондардың соқтығысуын зерттеу үшін электронды сақинаны салуды көздеген. CHEER Теватрон протон-антипротон коллайдерінің пайдасына қаржыландырылмады, бірақ Германияның Гамбург қаласындағы HERA электрон-протон коллайдеріндегі ZEUS экспериментіне Канаданың белсенді қатысуына әкелді. Ол АҚШ-қа, жаңадан салынған Ньюпорт Ньюс (CEBAF) үдеткішіне оралды, ол ақырында Джефферсон зертханасына айналды, толығымен жаңа Теориялық топты құру және зертхананың эксперименттік зерттеулеріне ықпал ету үшін. 1990 жылы Исгур Джефферсон зертханасының Теориялық тобының жетекшісі болды, ал 1996 жылы бас ғалым атанды. Ол Уильямсбургтегі Уильям және Мэри колледжінің профессоры болып жұмыс істеді. Исгур мен Марк Уайз шарм және төмен кварктары бар мезондардың жартылайлептондық ыдырауларын зерттеді және олар қазір QCD-ның ауыр кварк симметриясы деп белгілі нәрсені ашты. Бұл симметрия, кварктардың шексіз ауырлығы үшін дәл болады, мұндай ыдыраулардағы форма факторларын ыңғайлы түрде жеңілдетеді. Кейіннен ол бірнеше Табиғи ғылымдар және инженериялық зерттеулер кеңесінің гранттарды іріктеу комиссияларына қатысты және 1990 жылдардың басында Субатомдық физика жөніндегі бас хатшы болып тағайындалды. Исгур Канададағы ядролық және бөлшектер физикасын қаржыландыру жолын өзгертуге ықпал етті, субатомдық физика үшін «конверт» жүйесін енгізуге көмектесті. Ол Канаданың жетекші бөлшектер мен ядролық физика орталығы – ТРИУМФ-қа қызығушылық танытты. 1996 жылы ол көп миеломамен ауырып, бес жылдан кейін 54 жасында қайтыс болды.
After completion of his doctorate, Isgur was granted a Natural Sciences and Engineering Research Council Fellowship, which allowed him to stay at Toronto as a post doctoral candidate. He was hired as an assistant professor in the department of physics in 1976 in recognition of his outstanding merit by department head Robin Armstrong, even though he had not been able to travel to gain experience outside the Department owing to passport difficulties. In 1975 Isgur published on the mixing angle of pseudo scalar mesons due to annihilation into gluons. He embarked on a long collaboration with Gabriel Karl from the University of Guelph, involving the study of excited baryons in quark models. The principal physical idea of the model was taken from quantum chromodynamics: the forces between quarks are flavour independent. This idea gave rise to their "QCD improved" quark model. Isgur had a large group of graduate students, usually 5 6 at a given time. During his 14 years at the University of Toronto, he mentored 13 Ph. D. s: Simon Capstick, Kevin Dooley, Paul Geiger, Stephen Godfrey, Gregory Grondin, Richard Kokoski, Roman Koniuk, David Kotchan, Kim Maltman, Colin Morningstar, Catherine Reader, Eric Swanson, and John Weinstein. Two conferences he organized included the Baryon Conference (1980) in Toronto and the Advanced Study Institute on Quark Interactions at Whitehorse, Yukon (1984) useful in the development of light and heavy quark spectroscopy. Isgur was one of the leaders of the CHEER project, this envisaged an electron ring to be built at Fermilab by a Canadian group to study electron proton collisions. CHEER was not funded, in favor of the Tevatron proton–antiproton collider, but led to a strong Canadian involvement in the ZEUS experiment at the HERA electron proton collider in Hamburg, Germany. He returned to the USA to the newly built accelerator at Newport News (CEBAF), which eventually became Jefferson Lab, to build an entirely new Theory Group and influence the experimental research of the Laboratory. Isgur become the head of the Theory Group at Jefferson Lab in 1990 and eventually became the chief scientist in 1996. He joined the faculty at the College of William & Mary at Williamsburg. Isgur and Mark Wise studied the semileptonic decays of mesons with a charm and bottom quark and they discovered what is now known as the heavy quark symmetry of QCD. This symmetry, which becomes exact for infinitely heavy quarks, leads to important simplifications of form factors in such decays. He was also involved later on in several Natural Sciences and Engineering Research Council grant selection committees, becoming the chair of the Subatomic Physics GSC in the early 1990s. Isgur was influential in changing the manner in which nuclear and particle physics was funded in Canada, helping to bring in an "envelope" system of funding for subatomic physics. He took a strong interest in TRIUMF, Canada's premiere particle and nuclear physics facility. He was diagnosed with multiple myeloma in 1996, and died five years later at the age 54.
Марапаттар
2001 жылы Уайзбен бірге жұмыс істегені үшін М. Волошинмен бірлесіп Американдық физикалық қоғамның (АФҚ) Сакурай сыйлығына ие болды. Оған төмендегідей мақтау берілді:
The work with Wise led to them receiving the Sakurai Prize of the American Physical Society (APS) in 2001, jointly with M. Voloshin. He was awarded the prize with the following citation:
Исгур сонымен қатар Герцберг сыйлығын (CAP), Стейси стипендиясын (NSERC), Стейси сыйлығын және Физика бойынша Резерфорд естелік медалін (RSC) (1989) алды. Ол Канада Корольдік қоғамының және Американдық физикалық қоғамның мүшесі болды.
Isgur was also a recipient of the Herzberg Prize (CAP), the Steacie Fellowship (NSERC), the Steacie Prize, and the Rutherford Memorial Medal in Physics (RSC) (1989). He was a Fellow of the Royal Society of Canada and of the American Physical Society.