үнді актері И.С. Жохар өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Индиялық актер Индра Сен Джохар (16 ақпан 1920 – 10 наурыз 1984), I. S. Johar деген атпен әйгілі, комедиялық рөлдерде өте жақсы ойнаған, бірақ халықаралық көрермендерге «Лоуренс Арабияда» эпикалық фильміндегі Гасим рөлімен танымал болған үнді актері, жазушысы, продюсері және режиссері.

Ерте өмір

Индра Сен Жохар 1920 жылдың 16 ақпанында Британдық Үндістанның (қазіргі Пәкістанның Пәнджаб провинциясы, Талаганг ауданы) Талаганг қаласында, Талаганг Техсилі, Джелум ауданында дүниеге келген. Ол заңгерлік білімін аяқтамай тұрып, экономика және саясат саласында магистратураны бітірген. Жохар Лахорға қайтып оралған жоқ. Бір кезде ол Жаландхарда жұмыс істесе, отбасы Делиде қалды.

Мансап

Джохар 1950-жылдардан бастап 1980-жылдардың басына дейін көптеген хинди фильмдерінде ойнады және «Гарри Блэк» (1958), «Солтүстік-Батыс шекарасы» (1959), «Арабияның Лоренсі» (1962) және «Нил өзеніндегі өлім» (1978) сияқты халықаралық фильмдерде, сондай-ақ АҚШ телехикаясы «Мая» (1967) сериалдарында ойнады. Ол сонымен қатар пәнджәби фильмдерінде де ойнады, оның ішінде «Чаддиан Ди Доли» (1966), Притхирадж Капурмен бірге «Нанк Нам Джахаз Хай» (1969) және Хеленмен «Ямла Джат». И. С. Джохар фильмдерді жазып, режиссерлік етті, оның ішінде «Настик» (1954), «Гоадағы Джохар Мехмуд» және «Гонконгтағы Джохар Мехмуд». Бұл фильмдер Боб Хоуп пен Бинг Кросби стиліндегі «Road to» сериясының комедиялық фильмдерінен шабыт алды. Джохар – ерекше және есімді тұлға, өмір бойы либералдық көзқараста болды және институционалдық өзін-өзі қанағаттандыратын мақтанды көңілділікке күлді. Бұл көзқарас оны негізінен иерархиялық және консервативті үнділік элитаға ұнатуға айналдырмады және оның әдеттегі сценарийлеріне қаржы табу қиындықтарына әкелді. Соня Сахни оның көптеген фильмдерінде, оның өзі түсірген фильмдерінде де, ойнаған фильмдерінде де басты рөлді ойнады, ең бастысы – 1964 жылғы «Гоадағы Джохар Мехмуд» фильмінде. Сондай-ақ, ол «Мера Наам Джохар», «Кашмирде Джохар» және «Бомбейде Джохар» сияқты өзінің аты-жөнін атаған фильмдерде де ойнады, бұл оның үлкен эгоизміне, сондай-ақ қарапайым халық арасындағы танымалдылығына дәлел. Жохар есімімен түсірілген фильм оңай күлудің кепілі болды, сонымен қатар ол үнділік әдет-ғұрыптарына, моральдық нормаларына, ырым-жырымдарына және институттарына жұмсақ ирониямен немесе тікелей сарказммен қарады. Оның «Насбанди» (Вазектомия) фильмі премьер-министр Индира Гандидің төтенше жағдай кезінде мәжбүрлеп вазектомия жасау арқылы халықты бақылау саясатының сәтсіздігін көрсетті және алғаш рет жарық көрген кезде «тыйым салынды». Жохар өзінің пьесаларында да биліктегілерді сынады. Бхутто туралы пьесасында ол Пәкістанның премьер-министрі Зұлфиқар Әли Бхутто және генерал Мохаммед Зия әл-Хақ туралы жазды. Яш Чопра өзінің кино мансабын И. С. Джохардың режиссер көмекшісі ретінде бастады. 1963 жылы Марио Камерини режиссерлік еткен екі итальян фильмінде «Гопал» рөлін сомдады: «Кали Юг, ла деа делла вендетта» («Кали Юг, кек құдайы») және «Il Mistero del tempio indiano» («Хинду ғибадатханасының құпиясы»). 1984 жылдың 10 наурызында Бомбейде қайтыс болды. Оның екі баласы да 1970-ші жылдардың аяғында бірнеше фильмде жұмыс істеді, соның ішінде «Насбанди» (1978) және екеуі де қатысқан «5 мылтық». Рамма Банс өзі бірнеше фильмде кішігірім рөлдерде ойнады, әсіресе «Гарам Хава» фильмінде Балрадж Сахнидің айлакер қарындасы ретінде. Джохар мен Рамма ажырасып, елдегі ең алғашқы заңды ажырасулардың бірі болды. Осы ажырасудан кейін Джохар тағы төрт әйелге үйленді және ажырасты (барлығы бес неке, сондай-ақ ажырасулар). Оның кейінгі әйелдерінің бірі актриса Соня Сахни болды, ол Жохардың «Жохар Мехмуд» фильмінде дебют жасады. Жохардың кейінгі некелерінің ешқайсысынан бала тумады.

Johar acted in numerous Hindi films from the 1950s through to the early 1980s and appeared in international films such as Harry Black (1958), North West Frontier (1959), Lawrence of Arabia (1962) and Death on the Nile (1978), besides acting in Maya (1967), a US TV series. He also appeared in Punjabi films, including Chaddian Di Doli (1966), Nanak Nam Jahaz Hai (1969) with Prithviraj Kapoor, and Yamla Jatt with Helen. I. S. Johar also wrote and directed films, including the partition based Hindi movie Nastik (1954), Johar Mehmood in Goa and Johar Mehmood in Hong Kong, in which he co starred with comedian Mehmood. These were inspired by comedy films of the Bob Hope Bing Crosby style Road to series. Johar was a unique and idiosyncratic individual, a lifelong liberal who poked fun at institutionalised self satisfied smugness – an attitude which did not endear him to the essentially hierarchical and conservative Indian establishment, and led to difficulties finding finance for his unconventional screenplays. In many of his films, both those he directed and those he acted in, Sonia Sahni was the leading lady, most notably in Johar Mehmood in Goa, 1964. He also starred in films with his own surname in the title such as Mera Naam Johar, Johar in Kashmir and Johar in Bombay, which is a testament both to his immense egotism, as well as his popularity with the common masses – for whom a movie with the Johar name was a guarantee of easy laughs, as well as subtle ironic or frankly sarcastic jibes at Indian customs, mores, superstitions and institutions. His film Nasbandi (Vasectomy) was a spoof on Prime Minister Indira Gandhi's failed policy of population control by coerced vasectomies during the period of Emergency and was "banned" when it was first released. In the plays written by him too, Johar attacks those in power. In a play on Bhutto, he writes about Pakistan's Prime Minister Zulfiqar Ali Bhutto as well as Gen Mohammed Zia ul Haq. Yash Chopra started his film career as an assistant director with I. S. Johar. In 1963 he starred as "Gopal" in two Italian films directed by Mario Camerini: Kali Yug, la dea della vendetta (Kali Yug, Goddess of vengeance) and Il Mistero del tempio indiano (The secret of the Hindu temple). He died in Bombay, on 10 March 1984. Both his children worked in a handful of films in the late 1970s, including Nasbandi (1978) and 5 Rifles featuring both of them. Ramma Bans herself acted in small roles in a couple of films, most notably as Balraj Sahni's cunning sister in Garam Hawa. Johar and Ramma were divorced; theirs was one of the earliest legal divorces in the country. After this divorce, Johar married and divorced no less than four more women (five marriages in all, and as many divorces). One of his later wives was the actress Sonia Sahni, who had made her film debut in Johar's production Johar Mehmood in Goa (1965). None of Johar's later marriages resulted in children.