Кіріспе

Термиялық іске қосылатын қауіпсіздік клапаны, бөгеттердегі су төгілетін арна.

Эритін тығын – әдетте қола, мыс немесе құймадан жасалған, ішінен бойлық саңылау салынған цилиндр тәрізді металл бөлік. Бұл саңылаудың іші еріп кетіп, алдын ала белгіленген жоғары температураға жеткен кезде ағып шығатын төмен балқу температуралы металлмен тығыздалады. Эритін тығын бастапқыда бу машиналары қазандықтарындағы су деңгейінің төмендеуіне қарсы қауіпсіздік шарасы ретінде қолданылған, бірақ кейіннен оның қолданылу аймағы ауа баптау жүйелері және коррозиялық немесе сұйытылған мұнай газын тасымалдауға арналған резервуарлар сияқты басқа жабық ыдыстарға дейін кеңейтілді.

Мақсаты

Қауіпті қысым емес, қауіпті температураға жеткенде, жабық ыдыста балқымалы тығын қауіпсіздік клапаны ретінде жұмыс істейді. Бу қазандықтарында балқымалы тығын оттық қораптың (жоғарғы тақтаның) тажына бұралып, әдетте оның үстіндегі су кеңістігіне шамамен бір дюйм (25 мм) дейін созылады. Оның мақсаты – су деңгейі қауіпті түрде төмендеген жағдайда соңғы қауіпсіздік құрылғысы ретінде қызмет ету: тығынның жоғарғы бөлігі судан шыққан кезде ол қызып кетеді, төмен балқу температуралы ядросы балқып кетеді және осының салдарынан оттық қорапқа будың қатты шығуы операторларды қауіп туралы ескертеді, бұл оттық қорабының толығымен құрғап, қазандықтың күйреуіне алып келмес бұрын болады. Бу машинасының оттық қорабындағы түтін газдарының температурасы 1000°F (550°C) дейін жете алады, мұндай температурада мыс, одан көптеген оттық қораптар жасалған, қазандық қысымын көтере алмайтын жұмсақ күйге жетеді және егер қазандыққа тез су құйылмаса және от өшірілмесе немесе алынбаса, ауыр жарылыс болады. Тығын арқылығы тесік бу қысымын төмендетуге жеткіліксіз, ал одан өткен судың шамалы мөлшері, егер болса, өртті сөндіруге елеулі әсер етпейді.

Тарих

Бұл құрылғы 1803 жылы Ричард Тревитикпен ойлап табылды, ол атмосфералық емес, жоғары қысымды бу машиналарының жақтаушысы болатын. Бір жаңа қазанның жарылуы салдарынан осы құрылғы пайда болды. Оның қарсыластары жоғары қысымды бу тұжырымдамасын толығымен сынауға асықты, бірақ Тревитик апаттың себебі оның отты жағушысы қазанды сумен толтыруды ұмытқандығын көрсетті. Ол бұл сынды жою үшін өнертабысын патентсіз кеңінен жариялады.

Тәжірибелер

1830 жылдары Бостондағы Франклин институтында жүргізілген тәжірибелер бастапқыда құрылғыдан бу шыққан кезде су қосу практикасына күмән келтірді. Бу қазандығына кішкентай шыны терезе орнатылып, су деңгейі оттықтан төмен болғанда, қалыпты жұмыс температурасынан артық қыздырылды. Су қосылғанда, қысым күрт өскені және бақылау әйнегінің сынығы анықталды. Бұл есепте металдың жоғары температурасы қосылған суды тым жылдам буландырып, жарылысқа себеп болды деген қорытынды жасалды. Алайда, 1852 жылға дейін бұл болжам күмәндалған жоқ: Институттың инспекторларының бірі Томас Редмонд, сол жылдың 3 сәуірінде Огайо өзеніндегі «Редстоун» кемесінде болған қазандықтың жарылуын тергеу барысында бұл теорияны нақты жоққа шығарды. 1907 жылы Уэльсте өткізілген тергеу де осыған ұқсас қорытындыға келді: «Римни» темір жолына тиесілі бу локомотиві қауіпсіздік клапандары дұрыс жиналмаған күйде жолға шығарылған. Қазандықтағы қысым инжекторлардың істен шығуына дейін көтерілді; қазан қақпағы ашылып, оттың ыстығынан әлсіреп, күшті жарылыс болды. Темір жол инспекциясының полковнигі Дрюит басқарған тергеу, машинистер инжекторларды іске қоса алған және суық судың күрт құйылуы будың көп мөлшерін тудырып, қазандықтың жарылуына себеп болған деген теорияны жоққа шығарды. Ол Манчестер Бу пайдаланушылар қауымдастығының (ұлттық қазандық сертификаттау және сақтандыру органы) жүргізген тәжірибелерінің нәтижелерін келтірді, олар мыстың салмағы (оның жылу сыйымдылығы ескерілгенде) қазандықтың қысымын көтеруге жеткілікті бу шығаруға жеткіліксіз екенін дәлелдеді. Шындығында, суық су қосылғанда қысым төмендеді. Осыдан кейін, балқымалы түйреуіш жұмыс істеген кезде дұрыс әрекет – су қосу екені қабылданды.

Кескілі тұтқалар

Бастапқы дизайн қарапайым қатты тығын болды, іші төмен балқу температуралы қорытпамен толтырылған. Бұл қорытпа балқығанда, тығынның ортасынан тар канал түрінде балқиды. Бу мен су бірден осы канал арқылы шыға бастайды. 1860 жылдары қорытпа жұмсақтай бастағанда кеңірек ашылу үшін ішкі қуысты тығын жасалды. Бұл нұсқада қатты мыс немесе қоладан жасалған орталық бөлік бар, ол төмен балқу температуралы қорытпаның қабатымен бекітілген. Тығын артық қызған кезде, қорытпа орталық бөлікті босатуға жеткілікті балқығанша, онда бу немесе су шықпайды. Енді тығын күрт бұзылады, толық диаметрі бірден ашылады. Осы толық ашылған каналды байқау мүмкіндігі артады.

Есілмеген балқытылған тығындар

1948 жылы 7 наурызда Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының «Коронация Тихоокеан» локомотиві «Принцесса Александра» Гласгоу қаласынан Лондонға жолаушылар пойызын тартқан кезде оттық қабырғасының жоғары жағында ақаулық анықталды. Тексерулер көрсеткендей, екі су деңгейін көрсететін аспап та бұрыс жұмыс істеген, ал сол күні ертерек бір немесе екі қорғаушы түтік балқыған, бірақ локомотив экипажы бұған назар аударған жоқ, себебі күшті жел шыққан бу олардан қашып кеткен.

Құрамында қорытпа бар

Зерттеулер қоспаның плагиннің тозуына (ескіруіне) тигізетін маңызды әсерін көрсетті. Алғашқыда қорытпалар таза металдарға қарағанда төмен эвтектикалық балқу температурасына ие болғандықтан басымдыққа ие болды. Бірақ, қорытпалар нашар тозатыны және плагиннің су бетінде оксидтердің қабатының пайда болуына себеп болатыны анықталды. Бұл қабаттың балқу температурасы тым жоғары болғандықтан плагиннің жұмыс істемей қалуына әкелді. 1888 жылы АҚШ Бу кемелерін тексеру қызметі плагиндерді таза банко қалайысынан жасау және оларды жыл сайын ауыстыру міндетті екенін талап етті. Бұл қорғасын мен мырышпен ластанудың алдын алды. Мырышпен ластану соншалықты қауіпті мәселе саналды, сол себепті плагиндердің корпусы мырыш қоспасы бар латуньден (мыс пен мырыш қорытпасы) мырышсыз мыс қолаға өзгертілді, корпустан плагинде мырыш көшіп кету қаупін болдырмау үшін.

Сымдырманың ескіруі

1920 жылдары АҚШ Стандарттар бюросының Бу кемелерін тексеру қызметімен бірлесіп жүргізген зерттеулерінде, пайдалану барысында, балқитын өзектің үстіндегі қабықшалану мен тотығу құрылғының балқу температурасын жоғарылатып, қажет болғанда жұмыс істеуіне бөгет жасайтыны анықталды: қолданылған мысалдарда 2000 °F (1100 °C) жоғары балқу температуралары кездесті.

Басқа қолданбалар

Қорытылатын тығын принципі сұйытылған мұнай газдарын тасымалдауға да қолданылады, онда қорытылатын тығын (немесе контейнерлердің қаптамалық мембранасының кішкентай, ашық бөліктері) тым жоғары температураға жеткен кезде балқып немесе кезеңді болады: әдеттегі 250°F (120°C) температурада бақыланатын шығарылым, жоғары температурадағы жарылыс шығарылымынан ("BLEVE") жақсы. Сұйық хлор сияқты коррозиялық газ контейнерлері 158–165°F (70–74°C) шамасындағы жұмыс температурасы бар бір немесе бірнеше қорытылатын тығындармен жабдықталады. Қорытылатын тығындар көбінесе ұшақтардың дөңгелектерінде, әсіресе үлкен немесе жоғары өнімділікке ие ұшақтарда қолданылады. Қалыпты емес қону және тежелу жағдайларында (мысалы, жоғары жылдамдықта ұшып көтерілуден бас тарту кезінде, жанармаймен ауыр ұшақ өте жоғары жылдамдықтан салыстырмалы түрде қысқа қашықтықта тоқтау үшін күшті тежелуі керек) туындайтын үлкен жылу жүктемелері дөңгелектердегі қысымды дөңгелек жарылуы мүмкін болатын деңгейге дейін көтеруі мүмкін, сондықтан қорытылатын тығындар жеңілдету механизмі ретінде қолданылады. Шығарылған газ тежегіш беттерді салқындатуға бағытталуы мүмкін. Ауа компрессорларының қабылдағыштарына кейде майлау майының буының тұтануына қарсы сақтық шарасы ретінде қорытылатын тығындар орнатылады. Егер компрессор ауаны қауіпсіз температурадан жоғары қыздырса, өзек балқып, қысымды босатады. Автомобильдердің кондиционерлерінде 100–110°C температурада жұмыс істейтін қорытылатын тығындар жиі орнатылған, бірақ шығарылған тоңазытқыш газдың қоршаған ортаға тигізетін әсеріне байланысты бұл функция электрлік қосқышқа ауыстырылды. 1867 жылы жарияланған патенттік өртке қарсы сейф сыртқы температура тым жоғары болған жағдайда оның ішіндегі заттарды сумен сөндіру үшін қорытылатын тығынды пайдаланады. Қорытылатын тығындар сұйық фторид торийлі ядролық реакторлардың қауіпсіздігін реактордың қызып кетуіне жол бермейтін арқылы арттырады. Егер шекті температураға жетілсе, реактордың түбіне орналастырылған қорытылатын тығын балқып, сұйық реакторлық отынның жер асты сақтау резервуарларына ағып кетуіне мүмкіндік береді, бұл ядролық балқудың алдын алады.