Бразилиялық саяхатшы: Элоиза Еленаның өмір жолы мен саяси қызметі

Кіріспе

Бразилиялық саясаткер Хелоиза Хелена Лима де Мораес Карвалхо (eloˈizɐ eˈlenɐ ˈlimɐ dʒi moˈɾajs kaʁˈvaʎu; 1962 жылдың 6 маусымында Алагоас штатының Пао-де-Асукар қаласында туған) – бразилиялық медбике, мектеп мұғалімі және саясаткер, Rede Sustentabilidade саяси партиясының мүшесі. Ол 2010 жылы президент сайлауында Марина Силва мен Дилма Русефтен кейін үшінші орынға ие болған бразилиялық әйел. 1998 жылы ол Алагоас штатының сенаторы болып сайланды және сол сайлауда ең көп дауыс жинады. Бұл кезде Жұмысшылар партиясының мүшесі болған ол, кейбір саясаттардың тым консервативті екеніне келіспеді. Сондықтан, 2003 жылы президент Луис Инасио Лула да Силваның алғашқы мерзімінде жүзеге асырылған мемлекеттік қызметкерлер зейнетақысын реформалауға қарсы дауыс берді және осының нәтижесінде партиядан қуылды. Келесі жылы ол Социализм және Бостандық партиясының негіс қалаушыларының бірі болды. 2013 жылы Rede Sustentabilidade партиясын құруға көмектесті және содан бері оның мүшесі болып табылады.

Мансап

Елена – маманданған медбике, Алагоас федералды университетінің денсаулық сақтау орталығын құруға көмектесті. Ол әскери диктатураға қарсы студенттік қозғалыстарға да қатысты. Ол солшыл Жұмысшылар партиясының (ПТ) мүшесі және ПТ-дегі троцкишіл фракциясының көшбасшысы болды. 1992 жылы Хелена ПТ-ПСБ коалициялық үкіметінің құрамында Масейоның вице-мэрі болып сайланды. 1994 жылы Алагоастағы кеңес мүшесі болып сайланды, ал 1998 жылы Федералды сенатқа сайланды. 2002 жылы ПТ партиясының Луис Инасио Лула да Силва президент болып сайланғаннан кейін, Хелоиса жаңа үкіметтің орталық саясатына бейімделуіне ең қатты сыншылардың бірі болды. Сенатта партия ұсынысына қарсы дауыс бергеннен кейін, ол 2003 жылдың желтоқсанында партиялық тәртіпті бұзғаны үшін партиядан шығарылды. Ол Сенаттағы орнынан тәуелсіз саясатшы ретінде қалды. Шығарылғаннан кейін, Хелена және басқа да ПТ мүшелері 2004 жылдың соңында жаңа партия – Социализм және бостандық партиясын (PSOL) құрды. Ол 2004 жылдан 2010 жылға дейін PSOL президенті болды, сонымен қатар партияның «Азаттық және революция» фракциясын басқарды. Хелена 2006 жылғы жалпы сайлауда PSOL партиясының президенттікке кандидаты болды. Ол дауыс берудің 6% -ын иеленді, 6,6 миллион дауыс жинады. Келесі сайлау кезінде ол Масейоның кеңес мүшесі болып сайланды, ол 30 000-ға жуық дауыс жинағаннан кейін Алагоас штатында ең көп дауыс жинаған кандидат болды. 2010 жылдың 20 қазанында Хелоисаның PSOL президенті қызметінен кетіп қалғаны туралы БАҚ хабарлады. Кеңесші және бұрынғы сенатор партияның президенттік лауазымынан кетуді 2010 жылғы сайлаудың екінші турында Жұмысшылар партиясының президенттік кандидаты Дилма Русефке қолдау көрсеткені үшін шешкенін айтты. (Шындығында, PSOL Русефке тек «критикалық қолдау» білдірді, бұл сайлауда «оңшыл» кандидат Хосе Серраның жеңілісін қамтамасыз ету үшін ғана жасалды және ол орталықшыл ПТ үкіметін қарсы тұруды жалғастыра береді; партияның көптеген мүшелері, соның ішінде жеңілген президенттікке үміткер Плиньо де Арруда Сампаио, өздерінің дауыстарын жоюды таңдады, Русефке қолдау көрсетуден бас тартты.) Баспасөз хабарламасында Хелена PSOL-де жалғасатынын нақты айтты. Сол сайлауда Хелена Алагоас Сенатының депутаттығына үміткер болды. Сауалнамаларда ұзақ уақыт жетекшілік еткеніне қарамастан, ол 417,636 дауыс (жалпы санының 16,6%) алып, жарысты Бенедито де Лира мен Ренан Кальхейростан кейінгі үшінші орынға аяқтады. 2022 жылдың наурызында ол Ресейдің Украинаға басып кіргенінен кейін ресейлік феминистер бастаған соғысқа қарсы феминистік қарсылыққа қолдау білдіру мақсатында «Соғысқа қарсы феминистік қарсылық: манифест» атты манифестке қол қойған 151 халықаралық феминисттің бірі болды.

A trained nurse, Helena helped found the Center of Health at the Federal University of Alagoas. She was also involved in the student movements against the military dictatorship. She became a member of the left wing Workers' Party (PT) and a leader of Socialist Democracy, a Trotskyist caucus in PT. In 1992, Helena was chosen as deputy mayor of Maceió as part of the PT PSB coalition government. In 1994, she was elected as a councilwoman in Alagoas and in 1998 was elected to the Federal Senate. After PT's Luiz Inácio Lula da Silva won the presidency in 2002, Heloísa became one of the strongest critics of the new government's alignment with centrist politics. After voting against the party recommendation in the Senate, she was expelled from PT in December 2003 for allegedly breaking party discipline. She kept her seat in the Senate as an Independent politician. Following her expulsion, Helena and other dissident members of PT founded a new party, the Socialism and Freedom Party (PSOL) in late 2004. She was the president of PSOL from 2004 to 2010, in addition to leading the Freedom and Revolution faction of the party. Helena was PSOL's candidate for president in the 2006 general elections. She had 6% of the voting, obtaining almost 6.6 million votes. During the following election, she was elected a councilwoman for Maceió, becoming the top voted candidate in the Alagoas state after achieving almost 30,000 votes. On 20 October 2010, it was announced by the media that Heloísa had left the presidency of PSOL. The councilwoman and former senator said she decided to departure from the national presidency of the party because of its support to Workers' Party presidential candidate Dilma Rousseff during the second round of the 2010 election. (In reality, PSOL only declared "critical support" of Rousseff, stating that it only chose to do so in order to secure the defeat of "right wing" candidate José Serra in the general elections, and that it would continue to oppose the centrist PT government; many members of the party, including defeated presidential candidate Plínio de Arruda Sampaio, chose to annul their vote, refusing to support Rousseff.) In the press release, Helena made it clear that she will continue on PSOL. At the same election, Helena unsuccessfully ran for a seat in the Senate for Alagoas. Despite leading the polls for a considerable amount of time, she got 417,636 votes (16.6% of the total), finishing the race in third, behind Benedito de Lira and Renan Calheiros. In March 2022 she was amongst 151 international feminists signing Feminist Resistance Against War: A Manifesto, in solidarity with the Feminist Anti War Resistance initiated by Russian feminists after the Russian invasion of Ukraine.