Америкалық кинокомпаниялардың тресі және патенттік жүйесі
Motion Picture Patents Company
АҚШ фильм индустриясы: Edison Trust (MPPC) – 1908-15 ж. аралығындағы фильм өндірісін, таратуын басқарған компаниялардың тресі. Патенттер, стандарттау, сапаны арттыру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық кинокомпания
American films company
Motion Picture Patents Company (MPPC, сондай-ақ Edison Trust деп те аталады) 1908 жылдың желтоқсанында құрылып, 1915 жылы федералдық антимонополиялық сотқа ұтылғаннан кейін таратылды. Бұл АҚШ-тың барлық ірі кинокомпаниялары мен жергілікті шетелдік филиалдарының (Edison, Biograph, Vitagraph, Essanay, Selig Polyscope, Lubin Manufacturing, Kalem Company, Star Film Paris, American Pathé), жетекші кино таратушысы (Джордж Клейн) және кинолентаның ең ірі жеткізушісі Eastman Kodak-тың біріккен компаниясы болды. MPPC АҚШ кинотеатрларындағы шетелдік фильмдердің басымдығын тоқтатты, фильмдердің АҚШ-та таратылу және көрсетілу әдістерін стандартизациялады және ішкі бәсекелестік арқылы американдық кинофильмдердің сапасын жақсартты. Сонымен қатар, ол мүшелерінің толық метражды фильмдерді өндіруге кірісуіне және сыртқы қаржыландыруды пайдалануына кедергі келтірді, бұл әрекеттердің салдарынан мүшелері кейін зиян шекті.
The Motion Picture Patents Company (MPPC, also known as the Edison Trust), founded in December 1908 and effectively terminated in 1915 after it lost a federal antitrust suit, was a trust of all the major US film companies and local foreign branches (Edison, Biograph, Vitagraph, Essanay, Selig Polyscope, Lubin Manufacturing, Kalem Company, Star Film Paris, American Pathé), the leading film distributor (George Kleine) and the biggest supplier of raw film stock, Eastman Kodak. The MPPC ended the domination of foreign films on US screens, standardized the manner in which films were distributed and exhibited within the US, and improved the quality of US motion pictures by internal competition. It also discouraged its members' entry into feature film production, and the use of outside financing, both to its members' eventual detriment.
Жасау
MPPC-ге дейін 1907-1908 жылдары қолданылған Эдисонның лицензиялық жүйесі болды, және MPPC сол жүйе үлгісінде құрылды. 1890 жылдары Томас Эдисонның қолында қозғалыс суретке түсіретін камераларға қатысты АҚШ-тың көптеген маңызды патенттері болды. Эдисон Manufacturing Company компаниясының ішкі бәсекелестеріне қарсы қозғалған патенттік сот процестері АҚШ киноиндустриясын әлсіретіп, өндірісті негізінен екі компанияға дейін қысқартты: Эдисон және Биограф, олар басқа камера дизайнын пайдаланды. Бұл Эдисонның басқа бәсекелестеріне француз және британ фильмдерін импорттаудан басқа амал қалдырмады. 1902 жылдан бастап Эдисон дистрибьюторлар мен көрсетушілерге егер олар Эдисон машиналары мен фильмдерін ғана қолданбаса, Эдисонның патенттерін бұзу арқылы фильм жасауды қолдағандықтары үшін сотқа беріледі деп ескертті. Сот процестерінен шаршаған Эдисонның бәсекелестері – Essanay, Kalem, Pathé Frères, Selig және Vitagraph – 1907 жылы оған лицензиялық келісім туралы келіссөздер жүргізу үшін жүгінді, сондай-ақ Любин де осы келісімге қосылуға шақырылды. Лицензиялық келісімнен тыс қалған бір ғана белгілі кинорежиссер – Биограф болды, Эдисон оны нарықтан ығыстыруды көздеді. Басқа өтініш берушілер лицензия алуға мүмкіндік алған жоқ. Эдисонның заңгерінің сөзіне сәйкес, лицензиялық келісімнің мақсаты – «қазіргі өндірушілердің бизнесін сақтау және барлық бәсекелестерге есік ашу емес». 1909 жылдың ақпан айында ірі еуропалық өндірушілер ұқсас еуропалық ұйым құру мақсатымен Париж киноконгресін өткізді. Бұл топқа MPPC мүшелері Pathé және Vitagraph та кірді, олардың Еуропада өндіріс және тарату саласында үлкен мүдделері болды. Алайда, бұл ұсынылған еуропалық картель сәтсіз аяқталды, өйткені Pathé, сол кезде әлемдегі ең ірі компания, сәуір айында одан бас тартты.
The MPPC was preceded by the Edison licensing system, in effect in 1907–1908, on which the MPPC was modeled. During the 1890s, Thomas Edison owned most of the major US patents relating to motion picture cameras. The Edison Manufacturing Company's patent lawsuits against each of its domestic competitors crippled the US film industry, reducing production mainly to two companies: Edison and Biograph, which used a different camera design. This left Edison's other rivals with little recourse but to import French and British films. Since 1902, Edison had also been notifying distributors and exhibitors that if they did not use Edison machines and films exclusively, they would be subject to litigation for supporting filmmaking that infringed Edison's patents. Exhausted by the lawsuits, Edison's competitors — Essanay, Kalem, Pathé Frères, Selig, and Vitagraph — approached him in 1907 to negotiate a licensing agreement, which Lubin was also invited to join. The one notable filmmaker excluded from the licensing agreement was Biograph, which Edison hoped to squeeze out of the market. No further applicants could become licensees. The purpose of the licensing agreement, according to an Edison lawyer, was to "preserve the business of present manufacturers and not to throw the field open to all competitors." In February 1909, major European producers held the Paris Film Congress in an attempt to create a similar European organisation. This group also included MPPC members Pathé and Vitagraph, which had extensive European production and distribution interests. This proposed European cartel ultimately failed when Pathé, then still the largest company in the world, withdrew in April.
Биографиялық қосымша
Biograph компаниясы сенім келісімінен шеттетілгеніне жауап ретінде, сол кезде қолданыстағы барлық кинокамералардың маңызды бөлігі болған Latham фильмінің циклына патент сатып алып кек қайтарды. Эдисон патентті бақылауға алу үшін сотқа жүгінді. 1907 жылы федералды сот патенттің заңдылығын растағаннан кейін, Эдисон 1908 жылдың мамыр айында Biograph компаниясымен Эдисонның лицензиялық жүйесін қайта ұйымдастыру бойынша келіссөздер бастады. Нәтижеде құрылған сенім 16 кинопатентті біріктірді. Оның он патенті аз маңызды деп есептелді. Ал қалған алты патент фильмдерге, камераларға және Latham циклына, ал үш патент проекторларға қатысты.
Biograph retaliated for being frozen out of the trust agreement by purchasing the patent to the Latham film loop, a key feature of virtually all motion picture cameras then in use. Edison sued to gain control of the patent. After a federal court upheld the validity of the patent in 1907, Edison began negotiation with Biograph in May 1908 to reorganize the Edison licensing system. The resulting trust pooled 16 motion picture patents. Ten were considered of minor importance. The remaining six pertained one each to films, cameras, and the Latham loop, and three to projectors.
Саясат
MPPC фильмдерді дистрибьюторлар мен көрсетушілерге тікелей сатуды жойды, оны жалға берумен алмастырды, бұл бұрын өте ұзақ көрсетілген фильмдердің сапасын бақылауға мүмкіндік берді. Трест сонымен қатар барлық лицензияланған фильмдерге бірыңғай жалға алу тарифін белгіледі, осылайша көрсетушілер фильмді таңдағанда бағаның маңыздылығын жойды және сапаға басымдық беруге мүмкіндік берді, бұл өндіріс деңгейін жақсартуға ықпал етті. MPPC сондай-ақ кино өндірісінің барлық саласына монополия орнатты. Eastman Kodak шикі пленкаға патентті иеленді, ал компания трест мүшесі болғандықтан, акцияларын тек басқа мүшелерге сатуға келісті. Сондай-ақ, трест кинокамераларға патенттерді бақылау арқылы тек MPPC студиялары ғана фильм түсіре алатынын қамтамасыз етті, ал проекторларға патенттер трестке дистрибьюторлар мен театрлармен лицензиялық келісімдер жасауға және осылайша фильмдерін кім және қайда көрсеткенін анықтауға мүмкіндік берді. MPPC-ге тиесілі патенттер оларға лицензиялық келісімдерді күшіне енгізу және олардың камераларын, фильмдерін, проекторларын және басқа да жабдықтарын рұқсатсыз пайдалануды болдырмау үшін федералды құқық қорғау органдарын пайдалануға мүмкіндік берді. Кейбір жағдайларда MPPC жалдамалы қарапайым қылмыскерлер мен мафия байланыстарын пайдаланып, трест лицензияламаған өндірістерді күшпен тоқтатып тастады.
The MPPC eliminated the outright sale of films to distributors and exhibitors, replacing it with rentals, which allowed quality control over prints that had formerly been exhibited long past their prime. The trust also established a uniform rental rate for all licensed films, thereby removing price as a factor for the exhibitor in film selection, in favor of selection made on quality, which in turn encouraged the upgrading of production values. The MPPC also established a monopoly on all aspects of filmmaking. Eastman Kodak owned the patent on raw film stock, and the company was a member of the trust and thus agreed to sell stock only to other members. Likewise, the trust's control of patents on motion picture cameras ensured that only MPPC studios were able to film, and the projector patents allowed the trust to make licensing agreements with distributors and theaters – and thus determine who screened their films and where. The patents owned by the MPPC allowed them to use federal law enforcement officials to enforce their licensing agreements and to prevent unauthorized use of their cameras, films, projectors, and other equipment. In some cases, the MPPC made use of hired thugs and mob connections to violently disrupt productions that were not licensed by the trust.
Мазмұны
MPPC сонымен қатар фильмдерінің өндіріс мазмұнын қатаң реттеді, негізінен шығындарды бақылау мақсатында. Бастапқыда фильмдердің ұзындығы бір катушкамен (13–17 минут) шектелген, бірақ 1912 жылға қарай тәуелсіз және шетелдік өндірушілердің бәсекесі екі катушкалы фильмдердің, ал 1913 жылға қарай үш және төрт катушкалы фильмдердің пайда болуына әкелді.
The MPPC also strictly regulated the production content of their films, primarily as a means of cost control. Films were initially limited to one reel in length (13–17 minutes), although competition by independent and foreign producers by 1912 led to the introduction of two reelers, and by 1913, three and four reelers.
Жағдай және бас тарту
Көптеген тәуелсіз киноөндірушілер, отандық нарықтың төрттен бірінен үштен біріне дейін бақылап, MPPC құрылғаннан кейін өз қызметтерін Голливудқа көшірді. Голливудтың Нью-Джерсидегі Эдисонның негізгі орнынан алыс болуы MPPC-ге патенттерін қолдануды қиындатты. Сан-Францискода орналасқан және аймақты қамтитын 9-шы апелляциялық сот патенттік талаптарды күшіне енгізуге қарсы болды. Оңтүстік Калифорния жыл бойындағы әдемі ауа райы мен алуан түрлі ландшафты үшін таңдалды; топографиясы, жартылай шөлейтті климаты және кең суару жүйесі оның ландшафтына шөлдер, джунглилер және биік тауларда түсірілім жасауға қолайлы көріністерді ұсынуға мүмкіндік берді. Голливудтың тағы бір артықшылығы болды: лицензиясы жоқ студияға сот процесі ашылған жағдайда, Мексикаға қашып кету үшін жүз шақырым ғана қашықтықта болатын, онда траст патенттері қолданылмағандықтан жабдықтар тәркіленбес еді. MPPC-нің құлдырауының себептері көп. Бірінші соққы 1911 жылы Eastman Kodak компаниясы MPPC-мен жасасқан эксклюзивті шартын өзгерткенде болды. Сапасы мен бағасы бойынша өнеркәсіпке жетекшілік еткен Kodak компаниясы лицензиясы жоқ тәуелсіздерге шикі пленкасын сатуға мүмкіндік алды. Тәуелсіз фильмдерді көрсеткен кинотеатрлар саны он екі ай ішінде 33 пайызға өсіп, барлық кинотеатрлардың жартысына жетті. Тағы бір себеп – MPPC патенттік сот процестері арқылы киноөнеркәсібін бақылау тиімділігін дұрыс бағаламауы және тәуелсіздерді лицензиялаудан шеттетуі. Патент бұзушылықтарын анықтау үшін детективтерді пайдалану және бұзушыларға қарсы бұйрық алу процесі жаңа компаниялардың түрлі аймақтарда қарқынды өсуіне жете алмады. 1912-1913 жылдары тәуелсіз өндірушілер мен шетелдік импорттан келген көркем фильмдердің танымалдылығына қарамастан, MPPC мұндай ұзақ фильмдерді тарату үшін қажетті өзгерістерді жасауға өте шыдамсыздық танытты. Эдисон, Биограф, Эссанай және Витаграф алғашқы көркем фильмдерін 1914 жылға дейін шығармады, ал ондаған, тіпті жүздеген көркем фильмдер тәуелсіздер тарапынан бұрыннан-ақ шығарылған болатын. MPPC патенттік роялтилері 1913 жылдың қыркүйегінде коммерциялық кино өндірісі мен көрсетілімінің бастапқы кезеңінде, 1890 жылдардың ортасында тіркелген патенттердің мерзімі аяқталғаннан кейін тоқтатылды. Осылайша, MPPC патенттік лицензиялау арқылы американдық киноөнеркәсібін бақылау мүмкіндігінен айырылып, 1910 жылы құрылған еншілес компаниясы – General Film Company-ға сүйенуге мәжбүр болды, ол АҚШ-тағы кино таратуды монополиялады. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, еуропалық нарықтың көп бөлігі жабылды, бұл MPPC мүшелері үшін тәуелсіздерге қарағанда кіріс пен пайданың маңызды бөлігін құрады, олар негізінен АҚШ нарығына бағытталған вестерн фильмдеріне шоғырланды. Соңы 1915 жылдың 1 қазанында АҚШ-тың Motion Picture Patents Co. компаниясына қарсы федералды соттағы шешіммен аяқталды, ол MPPC-нің әрекеттері "патенттерді пайдалануды немесе олармен байланысты монополияны қорғау үшін қажетті шектен әлдеқайда асып түседі" деп шешті және Шерман монополияға қарсы заңы бойынша сауданы шектеу болып табылады. Апелляциялық сот MPPC-нің шағымын қабылдамады және 1918 жылы компанияны ресми түрде таратып жіберді.
Many independent filmmakers, who controlled from one quarter to one third of the domestic marketplace, responded to the creation of the MPPC by moving their operations to Hollywood, whose distance from Edison's home base of New Jersey made it more difficult for the MPPC to enforce its patents. The Ninth Circuit Court of Appeals, which is headquartered in San Francisco, California, and covers the area, was averse to enforcing patent claims. Southern California was also chosen because of its beautiful year round weather and varied countryside; its topography, semi arid climate and widespread irrigation gave its landscapes the ability to offer motion picture shooting scenes set in deserts, jungles and great mountains. Hollywood had one additional advantage: if a non licensed studio was sued, it was only a hundred miles to "run for the border" and get out of the US to Mexico, where the trust's patents were not in effect and thus equipment could not be seized. The reasons for the MPPC's decline are manifold. The first blow came in 1911 when Eastman Kodak modified its exclusive contract with the MPPC to allow Kodak, which led the industry in quality and price, to sell its raw film stock to unlicensed independents. The number of theaters exhibiting independent films grew by 33 percent within twelve months, to half of all houses. Another reason was the MPPC's overestimation of the efficiency of controlling the motion picture industry through patent litigation and the exclusion of independents from licensing. The slow process of using detectives to investigate patent infringements, and of obtaining injunctions against the infringers, was outpaced by the dynamic rise of new companies in diverse locations. Despite the rise in popularity of feature films in 1912–1913 from independent producers and foreign imports, the MPPC was very reluctant to make the changes necessary to distribute such longer films. Edison, Biograph, Essanay, and Vitagraph did not release their first features until 1914, after dozens, if not hundreds, of feature films, had been released by independents. Patent royalties to the MPPC ended in September 1913 with the expiration of the last of the patents filed in the mid 1890s at the dawn of commercial film production and exhibition. Thus the MPPC lost the ability to control the American film industry through patent licensing and had to rely instead on its subsidiary, the General Film Company, formed in 1910, which monopolized film distribution in US. The outbreak of World War I in 1914 cut off most of the European market, which played a much more significant part of the revenue and profit for MPPC members than for the independents, which concentrated on Westerns produced for a primarily US market. The end came with a federal court decision in United States v. Motion Picture Patents Co. on October 1, 1915, which ruled that the MPPC's acts went "far beyond what was necessary to protect the use of patents or the monopoly which went with them" and was, therefore, an illegal restraint of trade under the Sherman Antitrust Act. An appellate court dismissed the MPPC's appeal, and officially terminated the company in 1918.