Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колумбиялық заңгер, профессор және саясаткер (1937–2015)
Colombian lawyer, professor and politician (1937–2015)
Карлос Эмилио Гавирия Диас (8 мамыр 1937 – 31 наурыз 2015) – колумбиялық заңгер, профессор және саясаткер. Ол Колумбия Конституциялық сотының 5-ші бас судьясы болды, 1993 жылдан 2001 жылға дейін судья қызметін атқарды. Соттан зейнетке шыққаннан кейін ол 2002 жылы Колумбия Сенатына сайланды және 2006 жылғы президенттік сайлауда «Альтернативтік демократиялық полюс» партиясынан кандидат ретінде қатысты, бірақ екінші мерзімге қайта сайлануға тырысқан бұрынғы президент Альваро Урибе Велес жеңіске жетті.
Carlos Emilio Gaviria Díaz (8 May 1937 – 31 March 2015) was a Colombian lawyer, professor and politician. He served as the 5th Chief Magistrate of the Constitutional Court of Colombia, where he served as a Magistrate from 1993 to 2001. After retiring from the Court, he went into politics becoming a Senator of Colombia in 2002, and running for President as an Alternative Democratic Pole candidate in the 2006 presidential election, ultimately losing to ex president Álvaro Uribe Vélez, who was seeking his second term in office.
Академиялық мансап
1961 жылы Антиокия университетінің заң бакалаврын бітірген ол, Форд стипендиясының арқасында Гарвард заң мектебінде Карл Фридрих, Пол Фрёнд және Лон Фуллер сияқты профессорлардың басшылығымен оқыды. 1971 жылы ол магистр дәрежесін алды. Ол Колумбияға оралып, Антиокия университетінің докторантура бағдарламасына түсті, онда 1965 жылы «Заңды зерттеуге кіріспе курсы туралы жазбалар» тақырыбындағы диссертациясын қорғап, заң және саясаттану ғылымдарының докторы ғылымын алды, бұл жұмысы үшін оған арнайы мақтау берілді. Ол өз университетіне оралып, оқу орнында әртүрлі лауазымдарда жұмыс істеді және түрлі курстар оқытты; университетке кірген кезінде 1967 жылдан 1969 жылға дейін заң факультетінің деканы, 1974 жылдан 1980 жылға дейін мемлекеттік құқық кафедрасының директоры болды. 1980 жылы ол Медельиндегі Адам құқықтарын қорғау жөніндегі өңірлік комитеттің вице-президенті болды. Осы мекемеде және Антиокия университетіндегі қызметі үшін ол Колумбиядағы жарымәскери күштердің қарсыластарын жою науқанына, оның ішінде Гавирияға қатысты; ол өлім туралы угрозалар алды және Аргентинаға жер аударылуға мәжбүр болды. Кейін ол Антиокия университетіне оралып, 1988 жылы Саяси ғылымдар институтының директоры, ал 1989 жылдан 1992 жылға дейін университет ректорының орынбасары болып жұмыс істеді. Бірақ уақыт өте келе екеуінің саяси көзқарастары алыстады, нәтижесінде 2000-шы жылдары олар саяси қарсыластарға айналды.
Graduated from the University of Antioquia with a Bachelor of Law in 1961, he earned a Ford Fellowship that allowed him to attend Harvard Law School, studying under professors such as Carl J. Friedrich, Paul A. Freund, and Lon L. Fuller, and where he graduated in 1971 with a MA. He returned to Colombia to enrol in the Doctorate Program of the University of Antioquia, where he earned his Doctorate of Law and Political Science in 1965 with his thesis titled Notes on an Introductory Course on the Study of Law, which earned him an Honourable Mention. He returned to his alma mater, this time as faculty occupying various posts throughout his career in the institution and teaching different courses; along his incursion in the institution, he was Dean of the Faculty of Law from 1967 to 1969, Director of the Department of Public Law from 1974 to 1980. In 1980 he became the Vice President of the Regional Committee for the Protection of Human Rights in Medellín; for his work in this institution and in the University of Antioquia, he became involved in a campaign by paramilitary forces in Colombia to weed out their detractors, among them Gaviria; he received death threats and was forced to go into exile in Argentina. He returned later and resumed his work at the University of Antioquia as Director of the Institute of Political Science in 1988, and Deputy Rector of the University from 1989 to 1992. but as time passed both moved away from each other in the political spectrum leading up to become the political antagonists they were during the 2000s.
Сот мансабы
Гавирия өзінің сот карьерасын 1961 жылы университетті бітірген жылы бастады, Рионегро қаласының судьясы болып тағайындалды, бірақ Антиокия университетінде профессор болып тағайындалғаннан кейін Медельинге қайтып келді. 1992 жылы Гавирия Конституциялық соттың жаңа мүшелерін сайлау процесінің бөлігі ретінде Сенатқа ұсынылған Мемлекеттік кеңестің үштік тізіміне енгізілді. Гавирия Сенатта бекітілді және 1993 жылдың 1 наурызында Конституциялық соттың алғашқы тұрақты құрамына 8 жылдық мерзімге кірді. 1996 жылдың 1 наурызында Гавирия Конституциялық соттың төрағасы болып сайланды, 1996 жылдың 1 наурызынан 2001 жылдың 1 наурызына дейін Жозе Грегорио Эрнандес Галиндоны алмастырды, осы кезде Гавирия соттағы судьялық өкілеттігін аяқтады және оның орнына Alfredo Beltrán Sierra төраға болып тағайындалды.
Gaviria began his judicial career the same year he graduated from university in 1961 when he was appointed Municipal Promiscuous Judge of Rionegro, but he returned to Medellín when he was named Professor at the University of Antioquia. In 1992 Gaviria was nominated as part of the Council of State's ternary list presented to the Senate as part of the election process for new members of the Constitutional Court, a High Court of the Judicial Branch of Colombia recently created by the Colombian Constitution of 1991. Gaviria was successfully confirmed by the Senate, and took office on 1 March 1993 as part of the first permanent Constitutional Court for a constitutional term of 8 years. On 1 March 1996 Gaviria was elected Chief Magistrate of the Constitutional Court, replacing José Gregorio Hernández Galindo from 1 March 1996 to 1 March 2001, when Gaviria finished his term as Magistrate in the court, and was replaced by Alfredo Beltrán Sierra as Chief Magistrate.
Саяси мансап
2002 жылы ол солшыл саяси күш, Әлеуметтік және саяси фронт атынан Колумбия сенаторы болып сайланды, сайлауда ең көп дауыс алған бес кандидаттың бірі болды. 2006-2010 жылдар аралығында Колумбия президенттігіне «Альтернативті демократиялық полюс» партиясынан үміткер ретінде қатысты, Антонио Наварроны басып осы партияның кандидаттығына ие болды. 2006 жылдың сәуір айының соңындағы сауалнамалар Гавирияны қазіргі президент Альваро Урибеден кейін екінші орынға қойды, ал үшінші рет президенттікке түсіп жатқан Либералдық партияның өкілі Хорасио Серпа одан қалып қойды. Ол 2006 жылғы мамыр сайлауында президент Урибеге 62%-қа 22% есебімен жеңілді.
In 2002, he was elected Senator of Colombia representing the leftist political formation, the Social and Political Front, after achieving the fifth highest voting result in the elections. He ran for the presidency of Colombia for the 2006–2010 term, as the candidate of the Alternative Democratic Pole, after winning the bloc nomination over Antonio Navarro. Polls in late April 2006 placed Gaviria in second place after incumbent President Álvaro Uribe, leaving behind the Liberal Party's Horacio Serpa, who was running for president for the third consecutive time. He lost to President Uribe in the May 2006 election by a margin of 62% to 22%.
Саяси көзқарастар
Оның басты саяси ұсыныстарының бірі Колумбияның әлеуметтік-экономикалық моделін өзгертуге талпыну болды, ол капитализмнің жаһандық және жергілікті деңгейдегі ең жағымсыз ерекшеліктерін көрсетеді деп санды. Осы арқылы Гавирия ең байлар мен ең кедейлер арасындағы айырмашылықты азайтуды көздеді. Гавирия, көптеген қолдаушылары сияқты, бұл айырмашылық 2000-ші жылдардан бері үлкейіп, жалғасуда деді, бұл ішінара президент Альваро Урибе басқарған үкіметтердің экономикалық саясатының салдарынан болды. Ол жұмысшы табының мүддесіне зиян келтіретін, жергілікті және шетелдік инвестицияларды көбейтуге бағытталған шаралармен келіспеді, сонымен қатар кедейлерге арналған жанама салықтарды арттырып, байларға табыс салығын төмендетуге қарсы болды. Гавирия Колумбияның 1991 жылғы Конституциясын қағида бойынша қорғады, бірақ оның адам, этникалық және саяси құқықтарға қатысты тарауларын толыққанды қолдану қажет деп есептеді, сонымен бірге мемлекеттің ел экономикасы мен қоғамын бақылауда ұстауы тиіс екенін ойлады және осы бақылауларды қайта орнатуды ұсынды.
One of his main political proposals was to attempt to change Colombia's socio economic model, which he believed to exemplify some of the worst characteristics of capitalism at a global and local level. By doing this, Gaviria intended to reduce the gap between the rich and poor. Gaviria argued, as do many of his supporters, that this gap has increased over the 2000s and continues to grow, in part due to the economic policies of President Álvaro Uribe's administrations. He disagreed with measures intended to make local and foreign investment more attractive at the cost of reducing benefits for the working class, while simultaneously increasing indirect taxes on the poor and reducing income taxes for the wealthy. Gaviria was also a strong defender of Colombia's 1991 Constitution, in principle, but believed it necessary to fully apply its chapters on human, ethnic and political rights, while at the same time restoring some of the controls that he considered the government and the state should have over the nation's economy and society.
Сайлау тарихы
+ 2002 жылғы Колумбия парламент сайлауы Үміткер Партия Жалпы дауыс саны Жалпы санының үлесі Альваро Урибе Велес Колумбия Бірінші 7 397 835 62,35% Карлос Гавирия Диас Алтернативті демократиялық полюс 2 613 157 22,02% Хорасио Серпа Урибе Либералдық партия 1 404 275 11,83% Антанас Мокус Шивикас Түпкі халықтардың әлеуметтік одағы 146 583 1,23% Энрике Парехо Гонсалес Ұлттық демократиялық жаңғырту 42 652 0,35% Альваро Лейва Дуран Ұлттық келісім қозғалысы 18 263 0,15% Карлос Артуро Ринкон Баррето Коммуналдық және қауымдық қозғалыс 15 388 0,12%
+ 2002 Colombian legislative election CandidatePartyTotal VotesPercent of Total Álvaro Uribe Vélez Colombia First 7,397,835 62.35% Carlos Gaviria Díaz Alternative Democratic Pole 2,613,157 22.02% Horacio Serpa Uribe Liberal 1,404,275 11.83% Antanas Mockus Šivickas Indigenous Social Alliance 146,583 1.23% Enrique Parejo González National Democratic Reconstruction 42,652 0.35% Álvaro Leyva Duran National Movement for Reconciliation 18,263 0.15% Carlos Arturo Rincón Barreto Communal and Communitarian Movement 15,388 0.12%
Жеке өмір
Карлос Эмилио 1937 жылдың 8 мамырында Антиокия облысының Сопетран қаласында Карлос Гавирия Аранго мен Маруя Диас Холгуин отбасында дүниеге келді. Ол 1966 жылдың жазында Испанияда танысқан Мария Кристина Гомес Тороға үйленді және сол жылы 16 желтоқсанда Медельин қаласындағы Мәңгі көмекші Мария шіркеуінде католик діні бойынша үйлену тойын өткізді, әйтсе де ол діншіл католик болған жоқ. Олардың Хуан Карлос, Ана Кристина, Наталия және Химена деген төрт баласы болды. Ол өзін агностик санады, бірақ рим-католик дәстүрінде тәрбиеленген.
Carlos Emilio was born on 8 May 1937 in Sopetrán, Antioquia to Carlos Gaviria Arango and Maruja Díaz Holguín, He married María Cristina Gómez Toro, whom he had met in Spain in the summer of 1966, and married later that year on 16 December in a Catholic ceremony in the Church of Our Lady of Perpetual Help in Medellín, albeit him not being a practising Catholic. Together they bore four children, Juan Carlos, Ana Cristina, Natalia, and Ximena. He considered himself an agnostic, but came from a Roman Catholic tradition.