1791-1794 жылдардағы АҚШ-тағы арақ көтерілісі

Кіріспе

1791–1794 жылдардағы АҚШ-тағы салық төңкерісі

Виски көтерілісі (Виски бүлігі деп те аталады) – 1791 жылы басталып, 1794 жылы Джордж Вашингтон президенттігі кезінде АҚШ-та болған, зорлық-зомбылыққа толы салыққа қарсы наразылық. «Виски салығы» – жаңа құрылған федералды үкіметтің ішкі өнімге салған алғашқы салығы еді. Сыраны тасымалдау қиын болғандықтан, ол ром мен вискиге қарағанда тез бұзылатын. Америка Құрама Штаттарында ромды қуыру американдық революциялық соғыс кезінде тоқтап, содан кейін виски тарату мен тұтыну артты (бірақ 1791 жылға дейін жалпы өндіріс ромды басып өтпеді). «Виски салығы» 1791 жылы заң күшіне енді және революциялық соғыс кезінде туындаған соғыс қарызын төлеу үшін кіріс табу мақсатында қабылданды. Салық барлық дистилляцияланған спирттерге қатысты, бірақ американдық вискиге деген сұраныс 18-шы ғасырдың соңында күрт өсті, сондықтан акциз кеңінен «виски салығы» деп танылды. Батыс шекарадағы фермерлер артық жүгері, арпа, бидай, жүгері немесе ашытылған дән қоспаларын виски жасау үшін дистилляциялауға үйренген. Олар бұл салыққа қарсылық көрсетті. Бұл аймақтарда виски көбінесе айырбас құралы ретінде қолданылды. Көптеген қарсыластар соғыс ардагерлері болды, олар американдық революцияның қағидаларын, әсіресе жергілікті өкілдіксіз салық салуға қарсы қорғап күресіп жатыр деп сенді, ал федералды үкімет салықтардың Конгрестің салық салу өкілеттігінің заңды көрінісі екенін мәлімдеді. Батыс Пенсильвания округтерінде наразылық білдірушілер федералды шенеуніктердің салық жинауына кедергі келтіру үшін зорлық-зомбылық пен қорқытуды пайдаланды. Қарсылық 1794 жылдың шілдесінде, АҚШ маршалы Пенсильванияның батысына акциз төлемеген дистилляторларға шақыру қағаздарын табыстау үшін келгенде өршіп кетті. Дабыл қағылды, және 500-ден астам қарулы адам салық инспекторы Джон Невилдің бекітілген үйіне шабуыл жасады. Вашингтон бұған жауап ретінде Пенсильванияның батысына бейбітшілік комиссарларын бүлікшілермен келіссөздер жүргізу үшін жіберді, сонымен бірге губернаторлардан салықты күштеп орындау үшін милиция күшін жіберуді талап етті. Вашингтон өзі әскердің басында көтерілісті басуға аттанды, Виргиния, Мэриленд, Нью-Джерси және Пенсильвания губернаторлары 13 000 милицияшыны ұсынды. Көтерілісшілер әскер келгенге дейін үйлеріне тарады, ешқандай қақтығыс болған жоқ. 20-ға жуық адам тұтқындалды, бірақ кейін барлығы ақталып немесе кешірілді. Жақын жердегі Кентуккидегі дистилляторларға салық салу мүмкін емес болып шықты – алты жыл ішінде Кентуккидегі 175-тен астам дистиллятор салық заңын бұзғаны үшін сотталды. Қарсылықтың көптеген мысалдары сот құжаттарында және газеттерде тіркелген. Виски көтерілісі жаңа ұлттық үкіметтің өз заңдарына қарсы зорлыққа қарсы тұруға ниеті мен қабілеті бар екенін көрсетті, бірақ виски акцизін жинау қиын болып қала берді. Бұл оқиғалар АҚШ-та саяси партиялардың қалыптасуына да ықпал етті, бұл процесс бұрыннан жүріп жатқан еді. Виски салығы Джефферсон әкімшілігі кезінде 1800 жылдардың басында жойылды. Тарихшы Кэрол Беркиннің пікірінше, бұл эпизод ұзақ мерзімді перспективада АҚШ-тың ұлттық сезімін күшейтті, өйткені халық Вашингтонның бүлікшілерді тирандыққа жүгінбестен қалай басқарғанын бағалады.

The Whiskey Rebellion (also known as the Whiskey Insurrection) was a violent tax protest in the United States beginning in 1791 and ending in 1794 during the presidency of George Washington. The so called "whiskey tax" was the first tax imposed on a domestic product by the newly formed federal government. Beer was difficult to transport and spoiled more easily than rum and whiskey. Rum distillation in the United States had been disrupted during the American Revolutionary War, and whiskey distribution and consumption increased afterwards (aggregate production had not surpassed rum by 1791). The "whiskey tax" became law in 1791, and was intended to generate revenue to pay the war debt incurred during the Revolutionary War. The tax applied to all distilled spirits, but consumption of American whiskey was rapidly expanding in the late 18th century, so the excise became widely known as a "whiskey tax". Farmers of the western frontier were accustomed to distilling their surplus rye, barley, wheat, corn, or fermented grain mixtures to make whiskey. These farmers resisted the tax. In these regions, whiskey often served as a medium of exchange. Many of the resisters were war veterans who believed that they were fighting for the principles of the American Revolution, in particular against taxation without local representation, while the federal government maintained that the taxes were the legal expression of Congressional taxation powers. Throughout Western Pennsylvania counties, protesters used violence and intimidation to prevent federal officials from collecting the tax. Resistance came to a climax in July 1794, when a US marshal arrived in western Pennsylvania to serve writs to distillers who had not paid the excise. The alarm was raised, and more than 500 armed men attacked the fortified home of tax inspector John Neville. Washington responded by sending peace commissioners to western Pennsylvania to negotiate with the rebels, while at the same time calling on governors to send a militia force to enforce the tax. Washington himself rode at the head of an army to suppress the insurgency, with 13,000 militiamen provided by the governors of Virginia, Maryland, New Jersey, and Pennsylvania. The rebels all went home before the arrival of the army, and there was no confrontation. About 20 men were arrested, but all were later acquitted or pardoned. Most distillers in nearby Kentucky were found to be all but impossible to tax—in the next six years, over 175 distillers from Kentucky were convicted of violating the tax law. Numerous examples of resistance are recorded in court documents and newspaper accounts. The Whiskey Rebellion demonstrated that the new national government had the will and ability to suppress violent resistance to its laws, though the whiskey excise remained difficult to collect. The events contributed to the formation of political parties in the United States, a process already under way. The whiskey tax was repealed in the early 1800s during the Jefferson administration. Historian Carol Berkin argues that the episode, in the long run, strengthened US nationalism because the people appreciated how well Washington handled the rebels without resorting to tyranny.

Виски салығы

1789 жылы АҚШ Конституциясы ратификацияланғаннан кейін АҚШ-тың жаңа федералды үкіметі жұмыс істей бастады. Конфедерация мақалалары бойынша бұрынғы орталық үкімет салық жинауға қабілетсіз болды; ол шығындарды жабу және Тәуелсіздік соғысын қаржыландыру үшін ақша қарызға алды, нәтижесінде 54 миллион долларлық қарыз жинады. Штаттар тағы 25 миллион доллар қарызға батты. Қаржы министрі Александр Гамильтон осы қарызды американдық өркендеуді және ұлттық біртіндеуді қолдайтын қаржы жүйесін құру үшін пайдалануға тырысты. Ол "Мемлекеттік несие туралы" есебінде Конгреске штаттық және ұлттық қарыздарды федералды үкімет қаржыландыратын біртұтас қарызға біріктіруді ұсынды. Конгресс 1790 жылдың маусым және шілде айларында осы шараларды бекітті. Бұрынғы облигация иелеріне тиіс соманы төлеу үшін үкімет кірісінің көзі қажет болды. 1790 жылдың желтоқсанына қарай Гамильтон үкіметтің негізгі кіріс көзі – импорттық баж салығын мүмкіндігінше көтергенін сендірді. Сондықтан ол отандық дистилляцияланған спирттерге акциз салығын енгізуді ұсынды. Бұл ұлттық үкіметтің ішкі өнімге алғаш рет салатын салығы болды. Шығыс қалалық орталықтардан алыс орналасқан фермерлер үшін бір галлон тасымалдау құны жоғары болды, сондықтан виски сияқты ішкі алкогольді дистилляциялауға салынатын бір галлондық салықтан пайда пропорционалды түрде азайды. Бұл салық "виски салығы" деп аталды. Салықтар саяси жағынан ұнамайтындықтан, Гамильтон виски акцизін сән-салтанат салығы деп есептеді және үкімет енгізе алатын ең аз наразылық тудыратын салық болады деп ойлады. Ол осы пікірінде спирттің зиянды әсері туралы халықты хабардар ететін "күнә салығын" енгізуді үміттенген әлеуметтік реформаторлардың қолдауын алды. "Виски заңы" деп те аталатын виски акцизі заңы 1791 жылдың наурыз айында қабылданды. Джордж Вашингтон кіріс аудандарын белгіледі, кіріс қадағалаушыларын және инспекторларын тағайындады және олардың жалақысын 1791 жылдың қарашасында бекітті.

A new U. S. federal government began operating in 1789, following the ratification of the United States Constitution. The previous central government under the Articles of Confederation had been unable to levy taxes; it had borrowed money to meet expenses and fund the Revolutionary War, accumulating $54 million in debt. The state governments had amassed an additional $25 million in debt. Secretary of the Treasury Alexander Hamilton sought to use this debt to create a financial system that would promote American prosperity and national unity. In his Report on Public Credit, he urged Congress to consolidate the state and national debts into a single debt that would be funded by the federal government. Congress approved these measures in June and July 1790. A source of government revenue was needed to pay the respectable amount due to the previous bondholders to whom the debt was owed. By December 1790, Hamilton believed that import duties, which were the government's primary source of revenue, had been raised as high as feasible. He therefore promoted passage of an excise tax on domestically produced distilled spirits. This was to be the first tax levied by the national government on a domestic product. The transportation costs per gallon were higher for farmers removed from eastern urban centers, so the per gallon profit was reduced disproportionately by the per gallon tax on distillation of domestic alcohol such as whiskey. The excise became known as the "whiskey tax." Taxes were politically unpopular, and Hamilton believed that the whiskey excise was a luxury tax and would be the least objectionable tax that the government could levy. In this, he had the support of some social reformers, who hoped that a "sin tax" would raise public awareness about the harmful effects of alcohol. The whiskey excise act, sometimes known as the "Whiskey Act", became law in March 1791. George Washington defined the revenue districts, appointed the revenue supervisors and inspectors, and set their pay in November 1791.

Батыс наразылықтары

Батыс Пенсильванияның халқы 1790 жылы 17 000 адамды құрады. Аймақтағы фермерлер арасында виски акцизі бірден дау тудырды, шекарадағы көптеген адамдар батыстықтарды әділетсіз мақсат еткенін мәлімдеді. Виски кең таралған сусын болды, ал фермерлер кішкентай дистилляция зауыттарын ашып, табыстарын арттырды. Аппалачи тауларының батысындағы шаруалар астықтың артығын вискиге айналдырды. Вискиге салық салу батыс фермерлерін шығыстағы астық өндірушілермен бәсекелесу мүмкіндігін азайтады. Сонымен қатар, сол кездегі ақшалай қаражат (алтын және күміс монеталар) шекарада үнемі жетіспеді, бірақ заң салықты тек ақшалай қаражатпен төлеу керектігін нақты көрсетті. Ақшаның орнына виски көбінесе айырбас құралы ретінде қолданылды, яғни вискимен жалақы алатын кедей адамдар үшін акциз, байырақ шығыстағылар төлемейтін табыс салығы сияқты болды. Шағын фермерлер де Гамильтонның акцизі ірі дистилляторларға әділетсіз салық жеңілдіктерін береді деп наразылық білдірді, олардың көпшілігі шығыста орналасқан. Виски акцизін төлеудің екі жолы болды: біржолғы төлем (дистилляция құрылғысы үшін) немесе галлон бойынша төлеу. Ірі дистилляция зауыттары вискиді көп көлемде өндірді және біржолғы төлемді төлей алды. Олардың тиімділігі артаған сайын, галонға төленетін салық та азайды (Гамильтонның айтуынша, 6 центке дейін). Шағын дистилляция зауыттары бар батыс фермерлерінің оларды жыл бойы толық қуатпен жұмыс істеуге жеткілікті уақыты мен артық астығы болмады, сондықтан олар галонға жоғары салық төледі (9 цент), бұл оларды бәсекеге қабілетсіз етті. Салықтың регрессивті сипаты қосымша фактормен күшейді: виски ақша жетіспейтін батыс шекарасында байырақ және халық саны көп шығысқа қарағанда әлдеқайда арзан сатылды. Яғни, тіпті барлық дистилляторлар галонға бірдей салық төлеуге міндетті болса да, шағын шекаралық дистилляторлар өз өнімдерінің құнының үлкен бөлігін үлкен шығыс дистилляторларына қарағанда төлеуге мәжбүр болды. Бұл дәуірде сауатсыз болған, білімдері төмен шаруалар жемқор салық жинаушылардан алданып қалудан қорқады. Шағын дистилляторлар Гамильтон салықты оларды құрту және ірі бизнесті дамыту үшін әдейі жасады деп санайды, бұл пікірді кейбір тарихшылар қолдады. Алайда тарихшы Томас Слотхер "осындай құпияны дәлелдеу қиын" деді. Қалай болғанда да, ірі дистилляторлар акциздің оларға берген артықшылықты сезіп, оны қолдады. Акциз туралы заңның басқа да аспектілері де алаңдаушылық тудырды. Заң бойынша барлық дистилляция құрылғыларын тіркеу керек болды, ал салық төлемегендер жергілікті сотқа емес, алыс федералды соттарға баруға міндетті болды. Жалғыз федералды сот Филадельфияда орналасқан, Питтсбургтің шекара маңындағы шағын елді мекенінен 483 шақырым қашықтықта. Бастапқыда федералды үкімет шекарада виски салығын жинауда аз табысқа жетті. Көптеген батыс шағын дистилляторлар салық төлеуден бас тартты. Федералды салық органдары мен оларға көмек көрсеткен жергілікті тұрғындар наразылық білдірушілердің ашуына ұшырады. Салықшылар бірнеше виски салығын жинаушыларды қорқытты, оларға кеңсе немесе тұрғын үй ұсынғандарды қорқытты немесе ұрды. Нәтижесінде көптеген батыс округтерде резиденттік федералды салық қызметкері болған жоқ. Конгресс Пенсильвания Ассамблеясына және Филадельфияда орналасқан АҚШ Өкілдер палатасына наразылықтарды жою туралы өтініш жолдады. Осы және басқа да өтініштердің нәтижесінде 1792 жылдың мамыр айында акциз туралы заңға өзгерістер енгізілді. Өзгерістерге Батыс Пенсильваниядан конгрессмен Уильям Финдли ұсынған салықты 1 центке төмендету кірді, бірақ жаңа акциз заңы әлі де көптеген батыс тұрғындарын қанағаттандыра алмады. Зорлық-зомбылықсыз қарсылық көрсетуге шақырулар нәтиже бермеді. 1791 жылдың 11 қыркүйегінде Вашингтон округінде жап-жас маскаланған топ жаңадан тағайындалған салық жинаушы Роберт Джонсонды қайыңмен және қауырсынмен ашты. Джонсонға шабуыл жасағандарға сот ордерлерін жеткізу үшін жіберілген адам қамшымен қамшыланып, қайыңмен қапталды. Осы және басқа да зорлық-зомбылық әрекеттердің салдарынан 1791 және 1792 жылдың басында салық алынбай қалды. Шабуылшылар өз әрекеттерін Америка революциясының наразылықтарына негіздеді. Акциздің жақтастары колониялық Америкада өкілдіксіз салық салу мен американдықтардың сайланған өкілдерінің салығы арасында айырмашылық бар деп дәлелдеді. Виски көтерілісі туралы ескі деректер оны тек Батыс Пенсильваниямен шектелген деп көрсетеді, бірақ Аппалачидегі басқа штаттардың батыс округтерінде де (Мэриленд, Вирджиния, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Грузия) виски салығына қарсылық болды. Виски салығы Кентукки штатының шекаралық аймақтарында жиналмады, онда ешкім заңды орындауға немесе қашқындарды соттауға көндірілмеді. 1792 жылы Гамильтон Солтүстік Каролинаның батысындағы зорлық-зомбылыққа қарсы әскери шаралар қолдануды ұсынды, бірақ Бас прокурор Эдмунд Рэндольф мұндай реакцияны заңды түрде негіздеу үшін жеткілікті дәлелдер жоқ екенін мәлімдеді. 1792 жылдың тамыз айында Питтсбургте виски салығына қарсылықты талқылау үшін екінші конгресс өткізілді. Бұл жиын алғашқы конгресстен радикалдырақ болды, модераторлар, мысалы Бракенридж және Финдли қатыспады. Болашақ Қаржы министрі Альберт Галлатин қатысқан модераторлардың бірі, кейін оған өкімшілік болды. Миңго Крик қауымдастығы деп аталатын радикал топ конгрессті басып алып, радикал талаптарды қойды. Олардың кейбіреулері Америка революциясында болғандай, бостандық туларын көтерді, хат алмасу комитеттерін құрды және жергілікті милицияны бақылауға алды. Олар заңсыз сот құрды және қарызды өндіріп алу және ипотекаға салуды шектеді. Гамильтон екінші Питтсбург конгресін федералды үкіметтің заңдарына қауіпті деп санады. 1792 жылдың қыркүйегінде ол Батыс Пенсильваниядағы жағдайды зерттеу үшін Пенсильвания салық адамы Джордж Клаймерді жіберді. Клаймер өзінің жалған киімдерімен және жергілікті шенеуніктерді қорқыту әрекетімен жағдайды нашарлатты. Оның шамадан тыс бағаланған есебі Вашингтон әкімшілігінің шешімдеріне үлкен әсер етті. Вашингтон және Гамильтон Пенсильваниядағы федералды заңдарға қарсылықты ұятты жағдай деп қарады, өйткені ұлттық астана сол штаттың ішінде орналасқан. Гамильтон бастамасымен акциз заңдарына қарсылықты айыптау туралы президенттік жарлық жобаланды және Бас прокурор Рэндольфқа жіберілді, ол кейбір сөздерді жұмсартты. Вашингтон 1792 жылдың 15 қыркүйегінде жарлыққа қол қойды, ол брошюра ретінде жарияланды және көптеген газеттерде басылды. Батыс Пенсильваниядағы федералды салық инспекторы, генерал Джон Невилл акциз заңын орындауға бел буды. Ол көрнекті саясаткер және бай шаруа болды және ірі дистиллятор да болды. Ол бастапқыда виски салығына қарсы болды, бірақ кейіннен ойын өзгертті, бұл Батыс Пенсильваниялықтардың кейбіреулерін ашуландырды. 1792 жылдың тамыз айында Невилл Питтсбургте салық кеңсесі үшін бөлме жалдады, бірақ үй иесі Миңго Крик қауымдастығының зорлық-зомбылықпен қорқытуынан кейін оны шығарып тастады. Осы сәттен бастап салық жинаушылар ғана емес, федералды салық органдарымен ынтымақтасқандар да қорқытуға ұшырады. Анонимді хаттар мен "Том Тинкер" атты газет мақалалары виски салығына сәйкес келетіндерді қорқытты. Ескертулерді орындамағандардың амбарлары өртке түсіріліп, дистилляция құрылғылары қиратылуы мүмкін. Акциз салығына қарсылық 1793 жыл бойына Аппалачи шекаралық округтерінде жалғасты. Наразылық Батыс Пенсильванияда әсіресе күшті болды. Маусым айында Невилл Вашингтон округінде 100-ге жуық адамнан тұратын көшірушілер тобымен өртеліп жатты. 1793 жылдың 22 қарашасы күні бір топ адам...

The population of Western Pennsylvania was 17,000 in 1790. Among the farmers in the region, the whiskey excise was immediately controversial, with many people on the frontier arguing that it unfairly targeted westerners. Whiskey was a popular drink, and farmers often supplemented their incomes by operating small stills. Farmers living west of the Appalachian Mountains distilled their excess grain into whiskey, which was easier and more profitable to transport over the mountains than the more cumbersome grain. A whiskey tax would make western farmers less competitive with eastern grain producers. Additionally, cash, which at this time consisted of specie (gold and silver coins), was always in short supply on the frontier, nevertheless the law explicitly stipulated the tax could only be paid in specie. In lieu of specie, whiskey often served as a medium of exchange, which for poorer people who were paid in whiskey meant the excise was essentially an income tax that wealthier easterners did not have to pay. Small scale farmers also protested that Hamilton's excise effectively gave unfair tax breaks to large distillers, most of whom were based in the east. There were two methods of paying the whiskey excise: paying a flat fee (per still) or paying by the gallon. Large distillery produced whiskey in volume and could afford the flat fee. The more efficient they became, the less tax per gallon they would pay (as low as 6 cents, according to Hamilton). Western farmers who owned small stills did not typically have either enough time nor enough surplus grain to operate them year round at full capacity, so they ended up paying a higher tax per gallon (9 cents), which made them less competitive. The regressive nature of the tax was further compounded by an additional factor: whiskey sold for considerably less on the cash poor Western frontier than in the wealthier and more populous East. This meant that, even if all distillers had been required to pay the same amount of tax per gallon, the small scale frontier distillers would still have to remit a considerably larger proportion of their product's value than larger Eastern distillers. Less educated farmers, who in this era were often illiterate, also feared they would be cheated by corrupt tax collectors. Small scale distillers believed that Hamilton deliberately designed the tax to ruin them and promote big business, a view endorsed by some historians. However, historian Thomas Slaughter argued that a "conspiracy of this sort is difficult to document". Whether by design or not, large distillers recognized the advantage that the excise gave them and they supported it. Other aspects of the excise law also caused concern. The law required all stills to be registered, and those cited for failure to pay the tax had to appear in distant federal courts, rather than local courts. The only federal courthouse was in Philadelphia, some 300 mile (483 km) away from the small frontier settlement of Pittsburgh. From the beginning, the federal government had little success in collecting the whiskey tax along the frontier. Many small western distillers simply refused to pay the tax. Federal revenue officers and local residents who assisted them bore the brunt of the protesters' ire. Tax rebels harassed several whiskey tax collectors and threatened or beat those who offered them office space or housing. As a result, many western counties never had a resident federal tax official. The convention sent a petition for redress of grievances to the Pennsylvania Assembly and the U. S. House of Representatives, both located in Philadelphia. As a result of this and other petitions, the excise law was modified in May 1792. Changes included a 1 cent reduction in the tax that was advocated by William Findley, a congressman from western Pennsylvania, but the new excise law was still unsatisfactory to many westerners. Appeals to nonviolent resistance were unsuccessful. On September 11, 1791, a recently appointed tax collector named Robert Johnson was tarred and feathered by a disguised gang in Washington County. A man sent by officials to serve court warrants to Johnson's attackers was whipped, tarred, and feathered. Because of these and other violent attacks, the tax went uncollected in 1791 and early 1792. The attackers modeled their actions on the protests of the American Revolution. Supporters of the excise argued that there was a difference between taxation without representation in colonial America, and a tax laid by the elected representatives of the American people. Older accounts of the Whiskey Rebellion portrayed it as being confined to western Pennsylvania, yet there was opposition to the whiskey tax in the western counties of every other state in Appalachia (Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina, and Georgia). The whiskey tax went uncollected throughout the frontier state of Kentucky, where no one could be convinced to enforce the law or prosecute evaders. In 1792, Hamilton advocated military action to suppress violent resistance in western North Carolina, but Attorney General Edmund Randolph argued that there was insufficient evidence to legally justify such a reaction. In August 1792, a second convention was held in Pittsburgh to discuss resistance to the whiskey tax. This meeting was more radical than the first convention; moderates such as Brackenridge and Findley were not in attendance. Future Secretary of the Treasury Albert Gallatin was one moderate who did attend, to his later regret. A militant group known as the Mingo Creek Association dominated the convention and issued radical demands. As some of them had done in the American Revolution, they raised liberty poles, formed committees of correspondence, and took control of the local militia. They created an extralegal court and discouraged lawsuits for debt collection and foreclosures. Hamilton regarded the second Pittsburgh convention as a serious threat to the operation of the laws of the federal government. In September 1792, he sent Pennsylvania tax official George Clymer to western Pennsylvania to investigate. Clymer only increased tensions with a clumsy attempt at traveling in disguise and attempting to intimidate local officials. His somewhat exaggerated report greatly influenced the decisions made by the Washington administration. Washington and Hamilton viewed resistance to federal laws in Pennsylvania as particularly embarrassing, since the national capital was then located in the same state. On his own initiative, Hamilton drafted a presidential proclamation denouncing resistance to the excise laws and submitted it to Attorney General Randolph, who toned down some of the language. Washington signed the proclamation on September 15, 1792, and it was published as a broadsheet and printed in many newspapers. Federal tax inspector for western Pennsylvania General John Neville was determined to enforce the excise law. He was a prominent politician and wealthy planter—and also a large scale distiller. He had initially opposed the whiskey tax, but subsequently changed his mind, a reversal that angered some western Pennsylvanians. In August 1792, Neville rented a room in Pittsburgh for his tax office, but the landlord turned him out after being threatened with violence by the Mingo Creek Association. From this point on, tax collectors were not the only people targeted in Pennsylvania; those who cooperated with federal tax officials also faced harassment. Anonymous notes and newspaper articles signed by "Tom the Tinker" threatened those who complied with the whiskey tax. Those who failed to heed the warnings might have their barns burned or their stills destroyed. Resistance to the excise tax continued through 1793 in the frontier counties of Appalachia. Opposition remained especially strident in western Pennsylvania. In June, Neville was burned in effigy by a crowd of about 100 people in Washington County. On the night of November 22, 1793, men broke into the home of tax collector Benjamin Wells in Fayette County. Wells was, like Neville, one of the wealthier men in the region. At gunpoint, the intruders forced him to surrender his commission. President Washington offered a reward for the arrest of the assailants, to no avail. In addition to the unrest in Fayette county, on August 9, 1794, 30 men surrounded the house of William McCleery, the local tax collector in Morgantown, Virginia, as retaliation for the new whiskey taxes. McCleery felt threatened enough by the angry mob to disguise himself as a slave, flee from his home and swim across the river to safety. The subsequent three day siege of Morgantown by outsiders and townspeople led state authorities to fear that the events would influence other frontier counties to join the anti tax movement.

Көтеріліс

1794 жылы қарсылық қозғалысы өршіп, ең жоғарғы шегіне жетті. Сол жылдың мамыр айында федералды округ прокуроры Уильям Роул Пенсильвания штатында акциздік салықты төлемеген 60-тан астам дистилляторға сотқа шақыру қағаздарын жіберді. Сол кездегі заңға сәйкес, осы қағаздарды алған дистилляторлар Филадельфияға барып, федералды сотта жауап беруге міндетті болды. Батыс шекарадағы фермерлер үшін мұндай сапар өте қымбатқа түсіп, көп уақыт алатын және олардың күшіне шақпайтын нәрсе еді. Уильям Финдлидің ықпалымен Конгресс 1794 жылдың 5 маусымында бұл заңды өзгертіп, акциздік істерді жергілікті штаттық соттарда қарауға рұқсат берді. Бірақ сол кезде АҚШ маршалы Дэвид Ленокс бұйрықтарды тапсыру үшін жіберілген еді, ол салық төлемеген дистилляторларды Филадельфияға шақырып отырды. Бас прокурор Уильям Брэдфорд кейіннен бұл шақыру қағаздары заңды орындауға мәжбүрлеу үшін жіберілгенін, ал үкімет Филадельфияда сот отырысын өткізуді жоспарламағанын мәлімдеді. Осы оқиғалардың уақыты кейіннен дау тудырды. Финдли Гамильтонның өткір саяси қарсыласы болды және ол көтеріліс туралы жазған кітабында қазынашылық хатшысының заң жеңілдетілгенге дейін сотқа шақыру қағаздарын жіберу арқылы көтерілісті әдейі тудырғанын айтты. 1963 жылы Гамильтонның еңбектерінің редакторы, тарихшы Джейкоб Кук бұл айыптаманы «ақылға сыймас» деп бағалап, оны Гамильтонның федералды үкіметке бақылауын асыра көрсеткен «қастандық теориясы» деп атады. 1986 жылы тарихшы Томас Слотчер бұл кездегі көтерілістің басталуын «ирониялық кездейсоқтықтардың тізбегімен» түсіндірді, бірақ «мотивтер туралы сұрақ әрқашан ашық қалуы керек» деді. 2006 жылы Гамильтонның американдық тарихындағы рөлін сынаған Уильям Хогленд Гамильтон, Брэдфорд және Роул «федералды әскери басып алуды ақтауға қажетті зорлық-зомбылықты» тудыратын әрекеттерді қасақана істегенін мәлімдеді. Хогленд Гамильтонның 1783 жылғы Ньюбург дағдарысынан бері осы сәттерге қарай жұмыс істеп жатқанын айтты, онда ол Уиски көтерілісі сияқты тікелей салық салуға қарсы халықтың қарсылығын басу үшін әскери күш қолдануды жоспарлаған. Тарихшы С. Э. Морисон Гамильтонның акциздік заңды «кіріс көзі ретінде емес, әлеуметтік тәртіпті сақтау шарасы ретінде» күшіне енгізуді қалағанын сенеді.

The resistance came to a climax in 1794. In May of that year, federal district attorney William Rawle issued subpoenas for more than 60 distillers in Pennsylvania who had not paid the excise tax. Under the law then in effect, distillers who received these writs would be obligated to travel to Philadelphia to appear in federal court. For farmers on the western frontier, such a journey was expensive, time consuming, and beyond their means. At the urging of William Findley, Congress modified this law on June 5, 1794, allowing excise trials to be held in local state courts. But by that time, U. S. marshal David Lenox had already been sent to serve the writs summoning delinquent distillers to Philadelphia. Attorney General William Bradford later maintained that the writs were meant to compel compliance with the law, and that the government did not actually intend to hold trials in Philadelphia. The timing of these events later proved to be controversial. Findley was a bitter political foe of Hamilton, and he maintained in his book on the insurrection that the treasury secretary had deliberately provoked the uprising by issuing the subpoenas just before the law was made less onerous. In 1963, historian Jacob Cooke, an editor of Hamilton's papers, regarded this charge as "preposterous", calling it a "conspiracy thesis" that overstated Hamilton's control of the federal government. In 1986, historian Thomas Slaughter argued that the outbreak of the insurrection at this moment was due to "a string of ironic coincidences", although "the question about motives must always remain". In 2006, William Hogeland, who is generally critical of Hamilton's role in American history, argued that Hamilton, Bradford, and Rawle intentionally pursued a course of action that would provoke "the kind of violence that would justify federal military suppression". Hogeland claimed that Hamilton had been working towards this moment since the Newburgh Crisis in 1783, where he conceived of using military force to crush popular resistance to direct taxation in the same vein as the Whiskey Rebellion. Historian S. E. Morison believed that Hamilton, in general, wished to enforce the excise law "more as a measure of social discipline than as a source of revenue".

Боуэр төбесіндегі шайқас

Федералды маршал Ленокс көптеген бұйрықтарды оқиғасыз жеткізді. 15 шілдеде оған генерал Невилл қосылды, ол Аллегей округінде оның жетекшісі болуға келісім берді. Сол күні кешке Питтсбургтен оңтүстікке қарай 16 шақырымдай жердегі Миллер шаруашылығында ескерту оқтары атылды. Невилл үйіне қайтты, ал Ленокс Питтсбургке шегінді. 16 шілдеде кем дегенде 30 Минго-Крик жасақтары Невиллдің Боуэр-Хиллдегі нығайтылған үйін қоршап алды. Олар федералды маршалды, ішінде ол бар деп сенгенін, тапсыруды талап етті. Невилл «қозбалаңдардың» бірі Оливер Миллерді мерт қалдырған оқпен жауап берді. Қозбалаңдар от ашты, бірақ Невиллдің құлдарының көмегімен үйді қорғағандықтан, оны ығыстыра алмады. Қозбалаңдар жақын маңдағы Коуч бекінісіне күш жинауға кетті. Келесі күні көтерілісшілер Боуэр-Хиллге қайта оралды. Олардың қатары 600-ге жуық адамға дейін көбейді, енді оларды Революциялық соғыстың қатысушысы, майор Джеймс Макфарлейн басқарды. Невиллге де күш-қуат келді: Невиллдің жеңешесі майор Абрахам Киркпатриктің басшылығындағы Питтсбургтен 10 АҚШ армиясының сарбазы. Қозбалаңдар келгенге дейін Киркпатрик Невиллге үйден шығып, жақын жердегі шатқалға жасырынуды бұйырды. Дэвид Ленокс және генерал Невиллдің ұлы Пресли Невилл де аймаққа оралды, бірақ олар үйге кіре алмады және көтерілісшілер оларды тұтқынға алды. Сәл нәтижелі келіссөздерден кейін әйелдер мен балаларға үйден кетуге рұқсат берілді, содан кейін екі тарап та оқ атуды бастады. Шамамен бір сағаттан кейін Макфарлейн оқ атуды тоқтатуды жариялады; кейбіреулердің айтуынша, үйде ақ ту көтерілген. Макфарлейн ашыққа шыққанда, үйден оқ атылып, ол мерт қалды. Ашуланған көтерілісшілер үйді, оның ішінде құлдардың тұрған жерлерін де өртеп жіберді, ал Киркпатрик басылды. Боуэр-Хиллдегі қаза болғандардың саны белгісіз; Макфарлейн және тағы бір-екі жасақшы қаза тапты; шайқаста алған жарақатынан бір АҚШ сарбазы қайтыс болған болуы мүмкін. Көтерілісшілер АҚШ сарбаздарын жіберді. Киркпатрик, Ленокс және Пресли Невилл тұтқынға алынды, бірақ кейін қашып кетті.

Federal Marshal Lenox delivered most of the writs without incident. On July 15, he was joined on his rounds by General Neville, who had offered to act as his guide in Allegheny County. That evening, warning shots were fired at the men at the Miller farm, about 10 mile (16 km) south of Pittsburgh. Neville returned home while Lenox retreated to Pittsburgh. On July 16, at least 30 Mingo Creek militiamen surrounded Neville's fortified home of Bower Hill. They demanded the surrender of the federal marshal, whom they believed to be inside. Neville responded by firing a gunshot that mortally wounded Oliver Miller, one of the "rebels". The rebels opened fire but were unable to dislodge Neville, who had his slaves' help to defend the house. The rebels retreated to nearby Couch's Fort to gather reinforcements. The next day, the rebels returned to Bower Hill. Their force had swelled to nearly 600 men, now commanded by Major James McFarlane, a veteran of the Revolutionary War. Neville had also received reinforcements: 10 U. S. Army soldiers from Pittsburgh under the command of Major Abraham Kirkpatrick, Neville's brother in law. Before the rebel force arrived, Kirkpatrick had Neville leave the house and hide in a nearby ravine. David Lenox and General Neville's son Presley Neville also returned to the area, though they could not get into the house and were captured by the rebels. Following some fruitless negotiations, the women and children were allowed to leave the house, and then both sides began firing. After about an hour, McFarlane called a ceasefire; according to some, a white flag had been waved in the house. As McFarlane stepped into the open, a shot rang out from the house, and he fell mortally wounded. The enraged rebels then set fire to the house, including the slave quarters, and Kirkpatrick surrendered. The number of casualties at Bower Hill is unclear; McFarlane and one or two other militiamen were killed; one U. S. soldier may have died from wounds received in the fight. The rebels sent the U. S. soldiers away. Kirkpatrick, Lenox, and Presley Neville were kept as prisoners, but they later escaped.

Питтсбургке қарсы шабуыл

18 шілдеде Макфарленге қаһармандық жерлеу рәсімі жасалды. Оның "өлтірілуі", көтерілісшілердің пікірінше, елді одан әрі радикалдандырды. Браккенридж сияқты орташалық көзқарастағылар халықты ұстау үшін күшті күш жұмсады. Дэвид Брэдфорд сияқты радикалды көшбасшылар пайда болды, олар зорлықпен қарсылық көрсетуге шақырды. 26 шілдеде Брэдфорд басқаратын топ Питтсбургтен шығып бара жатқан АҚШ поштасын тонады, сол қалада оларға қарсы кімдер екенін анықтау және көтерілісшілерді айыптаған бірнеше хаттарды табуды үмітті. Брэдфорд және оның тобы Питтсбургтен шамамен 8 миль (13 км) шығысқа қарай орналасқан Брэддок алаңында әскери жиын өткізуге шақырды. 1 тамызда Брэддок алаңында шамамен 7000 адам жиналды. Көпшілік бөлігі жерсіз кедейлер еді, ал көптегенінің виски айтуға арналған құралдары да болмады. Виски салығына байланысты туған дау-жанжал басқа экономикалық наразылықтарды күшейтті. Осы кезде зорлық-зомбылықтың құрбандары көбінесе виски салығымен ешқандай қатысы жоқ байлар еді. Ең радикалды наразылардың кейбіреуі Питтсбургке, оны "Содом" деп атап, байлардың үйлерін тонап, қаланы толығымен өртеп жібергісі келді. Басқалары Файет бекінісіне шабуыл жасауды жоспарлады. Француз революциясына мақтау айтылып, Америкаға гильотина әкелу туралы талаптар қойылды. Девид Брэдфорд өзін француз террорының басшысы Робеспьермен салыстырып отырғандығы айтылды. Брэддок алаңында АҚШ-тан тәуелсіздік жариялау және Испаниямен немесе Ұлыбританиямен одақтасу туралы әңгімелер болды. Радикалдар өз тәуелсіздігін жариялайтын арнайы туды көтерді. Тудың алты жолағы болды, олар жиналғандардың әр округін білдірді: Пенсильванияның Аллегейни, Бедфорд, Файетт, Вашингтон және Вестморленд округтері, сондай-ақ Вирджинияның Огайо округі. Питтсбург тұрғындары көтерілісшілерді ренжіткен хаттары ұсталған үш адамды қуу арқылы және Брэддок алаңына жиынды қолдайтын делегация жіберу арқылы қауіпті сейілтуге көмектесті. Браккенридж көпшілікті наразылықты қала бойынша шерумен шектеуге көндірді. Питтсбургте майор Киркпатриктің амбары өртенді, бірақ басқа ештеңе болған жоқ.

McFarlane was given a hero's funeral on July 18. His "murder", as the rebels saw it, further radicalized the countryside. Moderates such as Brackenridge were hard pressed to restrain the populace. Radical leaders emerged, such as David Bradford, urging violent resistance. On July 26, a group headed by Bradford robbed the U. S. mail as it left Pittsburgh, hoping to discover who in that town opposed them and finding several letters that condemned the rebels. Bradford and his band called for a military assembly to meet at Braddock's Field, about 8 mile (13 km) east of Pittsburgh. On August 1, about 7,000 people gathered at Braddock's Field. The crowd consisted primarily of poor people who owned no land, and most did not own whiskey stills. The furor over the whiskey excise had unleashed anger about other economic grievances. By this time, the victims of violence were often wealthy property owners who had no connection to the whiskey tax. Some of the most radical protesters wanted to march on Pittsburgh, which they called "Sodom", loot the homes of the wealthy, and then burn the town to the ground. Others wanted to attack Fort Fayette. There was praise for the French Revolution and calls for bringing the guillotine to America. David Bradford, it was said, was comparing himself to Robespierre, a leader of the French Reign of Terror. At Braddock's Field, there was talk of declaring independence from the United States and of joining with Spain or Great Britain. Radicals flew a specially designed flag that proclaimed their independence. The flag had six stripes, one for each county represented at the gathering: the Pennsylvania counties of Allegheny, Bedford, Fayette, Washington, and Westmoreland, and Virginia's Ohio County. Pittsburgh citizens helped to defuse the threat by banishing three men whose intercepted letters had given offense to the rebels, and by sending a delegation to Braddock's Field that expressed support for the gathering. Brackenridge prevailed upon the crowd to limit the protest to a defiant march through the town. In Pittsburgh, Major Kirkpatrick's barns were burned, but nothing else.

Федералды жауап

Президент Вашингтон Пенсильвания штатының батысында қарулы көтеріліс сияқты жағдайға тап болды және үкіметтік билікті сақтауға бекініп, сақтықпен әрекет етті. Ол халық пікірін наразылыққа ұшыратпау үшін, министрлер кабинетінен дағдарысты қалай шешу керектігі туралы жазбаша пікірлер сұрады. Кабинет күш қолдануды ұсынды, бірақ Мемлекеттік хатшы Эдмунд Рэндолф келісімге келуге шақырды. Вашингтон екеуін де істеді: ол көтерілісшілермен келісу үшін комиссарларды жіберді, сонымен бірге халықтық армияны жинады. Вашингтон жекелей комиссарлардың қандай да бір нәтижеге жете алатынына күмәнданды және одан әрі зорлық-зомбылықты тоқтату үшін әскери экспедиция қажет деп ойлады. Осы себепті тарихшылар кейде бейбітшілік комиссиясы тек сыртқы әсер үшін жіберілді деп айыптады және күш қолдану сұрағында күмән болған жоқ. Тарихшылар Стэнли Элкинс және Эрик Маккитрик әскери экспедицияның "өзі келісім процесінің бір бөлігі" болғанын айтты, себебі күшті күш көрсету одан әрі зорлық-зомбылықты азайтуға мүмкіндік береді. Осы уақытта Гамильтон Филадельфия газеттерінде "Тулли" деген атпен мақалалар жариялай бастады, онда Пенсильвания штатының батысындағы халықтың наразылығы айыпталды және әскери шаралар қолдау табады. Демократиялық-республикалық қоғамдар елдің барлық аймақтарында құрылды және Вашингтон мен Гамильтон олардың азаматтық тәртіпсіздіктің себебі екеніне сенді. 2003 жылы тарихшы Марк Спенсер былай деп жазды: "Тарихшылар виски көтерілісіндегі қоғамдардың нақты рөлі туралы әлі де келісімге келген жоқ, бірақ қоғам мүшелігі мен виски көтерілісшілері арасында белгілі бір байланыс болды". Әскерлерді жинау үшін, 1792 жылғы милиция заңына сәйкес, АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы құқық қорғау органдары жергілікті биліктің бақылауынан шығып кеткенін растауы керек болды. 1794 жылдың 4 тамызында судья Джеймс Уилсон Пенсильвания штатының батысында көтеріліс болып жатқанын мәлімдеді. 7 тамызда Вашингтон президенттік жарлық шығарып, "ең терең өкінішпен" бүлікті басу үшін милиция шақырылатынын жариялады. Ол Пенсильвания штатының батысындағы көтерілісшілерге 1 қыркүйекке дейін тарап кетуді бұйырды.

President Washington was confronted with what appeared to be an armed insurrection in western Pennsylvania, and he proceeded cautiously while determined to maintain governmental authority. He did not want to alienate public opinion, so he asked his cabinet for written opinions about how to deal with the crisis. The cabinet recommended the use of force, except for Secretary of State Edmund Randolph who urged reconciliation. Washington did both: he sent commissioners to meet with the rebels while raising a militia army. Washington privately doubted that the commissioners could accomplish anything, and believed that a military expedition would be needed to suppress further violence. For this reason, historians have sometimes charged that the peace commission was sent only for the sake of appearances, and that the use of force was never in doubt. Historians Stanley Elkins and Eric McKitrick argued that the military expedition was "itself a part of the reconciliation process", since a show of overwhelming force would make further violence less likely. Meanwhile, Hamilton began publishing essays under the name of "Tully" in Philadelphia newspapers, denouncing mob violence in western Pennsylvania and advocating military action. Democratic Republican Societies had been formed throughout the country, and Washington and Hamilton believed that they were the source of civic unrest. "Historians are not yet agreed on the exact role of the societies" in the Whiskey Rebellion, wrote historian Mark Spencer in 2003, "but there was a degree of overlap between society membership and the Whiskey Rebels". Before troops could be raised, the Militia Act of 1792 required a justice of the United States Supreme Court to certify that law enforcement was beyond the control of local authorities. On August 4, 1794, Justice James Wilson delivered his opinion that western Pennsylvania was in a state of rebellion. On August 7, Washington issued a presidential proclamation announcing, with "the deepest regret", that the militia would be called out to suppress the rebellion. He commanded insurgents in western Pennsylvania to disperse by September 1.

Келіссөздер

1794 жылдың тамыз айының басында Вашингтон батысқа үш комиссар жіберді, олардың барлығы Пенсильваниялықтар: Бас прокурор Уильям Брэдфорд, Пенсильвания Жоғарғы Сотының судьясы Джаспер Йейтс және сенатор Джеймс Росс. 21 тамыздан бастап комиссарлар Браккенридж бен Галлатинды қоса, батыстықтардан құралған комитетпен кездесті. Үкімет комиссарлары комитетке зорлық-зомбылықтан бас тартып, АҚШ заңдарына толығымен бағынуға келісу керектігін, сондай-ақ жергілікті халықтың шешімді қолдайтынын анықтау үшін халықтық референдум өткізу керектігін мәлімдеді. Осы талаптарды қабылдағандарға одан әрі қудалаудан рақымшылық көрсетілетін еді. Комитет радикалдар мен орташалықтарға бөлінді және үкіметтің талаптарына бағыну туралы ұсынысты тартысты дауыспен қабылдады. Халықтық референдум 11 қыркүйекте өтті, оның нәтижелері де әртүрлі болды. Кейбір округтер АҚШ заңдарына бағынуды толық қолдады, бірақ кедей және жерсіз халық көп шоғырланған аймақтарда үкіметке қарсылық күшті қалды. 1794 жылдың 24 қыркүйегінде Вашингтон комиссарлардан «заңдарды тиісінше орындау үшін азаматтық билікке әскери күшпен көмектесу қажет» деген пікір білдірді. 25 қыркүйекте Вашингтон Нью-Джерси, Пенсильвания, Мэриленд және Вирджиния штаттарының милицияларын қызметке шақырып, жариялады және көтерілісшілерге көмектескендер өздеріне зиян келтіретінін ескертті. Милицияға шақырылғандардың саны жеткіліксіз болғандықтан, іріктеу жүргізілді. Іріктеуден қашу кең таралды, ал милицияға шақыруға байланысты наразылықтар мен тәртіпсіздіктер тіпті шығыс аймақтарда да орын алды. Вирджиния штатының шығысындағы үш округте қарулы қарсылық болды. Мэриленд штатының губернаторы Томас Сим Ли Хагерстаундағы милицияға шақыруға қарсы көтерілісті басу үшін 800 адамды жіберді; шамамен 150 адам тұтқындалды. Милиция жиналған кезде әртүрлі жерлерде бостандық тулары көтерілді, бұл федералды шенеуніктерді алаңдатты. 1794 жылдың 11 қыркүйегінде Пенсильвания штатының Карлайл қаласында бостандық туы орнатылды. Федералды милиция сол айдың соңында қалаға келді және ту көтерушілердің күдіктілерін тұтқындады. Бұл операциялар барысында екі бейбіт тұрғын қаза тапты. 29 қыркүйекте қарусыз ұл офицердің тапаншасының абайсызда атылуынан қаза тапты. Екі күннен кейін «жолаушы адам» тұтқындауға қарсылық көрсеткен кезде сарбаздың шабуылынан қаза тапты (ол қарсыласынан мылтықты тартып алуға тырысқан; ол жақын маңдағы 500-ге жуық ирландтық жұмысшылар тобының мүшесі болуы мүмкін, олар «Скулкиллге канал қазып» жатқан; бұл жұмысшылар тобының кем дегенде бір мүшесі өлтіруге қатты наразылық білдірді, сондықтан ол «қоршауға алынды»). Президент Вашингтон екі сарбазды тұтқындап, оларды азаматтық билік органдарына тапсыруға бұйрық берді. Сот отырысында өлім жағдайлары абайсызда болғаны анықталды және сарбаздар босатылды. Вашингтон 30 қыркүйекте Филадельфиядан (сол кезде АҚШ-тың астанасы) әскери экспедицияның барысын тексеру үшін аттанды. Жолда ол Пенсильвания штатының Рединг қаласына тоқтады, содан кейін Карлайлда жұмылдырылған милицияның қалған бөлігімен кездесу үшін жол тартты. 3 қазан күні таңертең ерте Харисбургке қарай аттандық, сағат 12-де жеттік. Сағат 1-де Президенттің жақындауы туралы хабар алдық, соған байланысты мен полкті қабылдау үшін уақтылы шеру жасадым, бұл менің қанағаттануымды қамтамасыз етті. Кейін ол мені өз резиденциясына шақырып, «жолаушы адам» мен «ескі сарбаз» арасындағы оқиға туралы сұрады [журналдың 3-бетінде айтылған оқиға] және алған жауаптардан қанағаттанды. Күш көрсету наразылықты бірде-бір оқ атусыз тоқтатты. Көтеріліс басылғаннан кейін Морган 1795 жылға дейін Пенсильванияда қалған әскердің қалдығына, яғни 1200 милиция сарбазына, олардың бірі Мериуэтер Льюиске қолбасшылық етті.

In early August 1794, Washington dispatched three commissioners to the west, all of them Pennsylvanians: Attorney General William Bradford, Justice Jasper Yeates of the Pennsylvania Supreme Court, and Senator James Ross. Beginning on August 21, the commissioners met with a committee of westerners that included Brackenridge and Gallatin. The government commissioners told the committee that it must unanimously agree to renounce violence and submit to U. S. laws and that a popular referendum must be held to determine if the local people supported the decision. Those who agreed to these terms would be given amnesty from further prosecution. The committee was divided between radicals and moderates, and narrowly passed a resolution agreeing to submit to the government's terms. The popular referendum was held on September 11 and also produced mixed results. Some townships overwhelmingly supported submitting to U. S. law, but opposition to the government remained strong in areas where poor and landless people predominated. On September 24, 1794, Washington received a recommendation from the commissioners that in their judgment, "(it was) necessary that the civil authority should be aided by a military force in order to secure a due execution of the laws " On September 25, Washington issued a proclamation summoning the New Jersey, Pennsylvania, Maryland and Virginia militias into service and warned that anyone who aided the insurgents did so at their own peril. Relatively few men volunteered for militia service, so a draft was used to fill out the ranks. Draft evasion was widespread, and conscription efforts resulted in protests and riots, even in eastern areas. Three counties in eastern Virginia were the scenes of armed draft resistance. In Maryland, Governor Thomas Sim Lee sent 800 men to quash an anti draft riot in Hagerstown; about 150 people were arrested. Liberty poles were raised in various places as the militia was recruited, worrying federal officials. A liberty pole was raised in Carlisle, Pennsylvania on September 11, 1794. The federalized militia arrived in that town later that month and rounded up suspected pole raisers. Two civilians were killed in these operations. On September 29, an unarmed boy was shot by an officer whose pistol accidentally fired. Two days later, an "Itinerant Person" was "Bayoneted" to death by a soldier while resisting arrest (the man had tried to wrest the rifle from the soldier he confronted; it is possible he had been a member of a 500 strong Irish work crew nearby who were "digging, a canal into the Sculkill" ; at least one of that work gang's members protested the killing so vigorously that he was "put under guard"). President Washington ordered the arrest of the two soldiers and had them turned over to civilian authorities. A state judge determined that the deaths had been accidental, and the soldiers were released. Washington left Philadelphia (which at that time was the capital of the United States) on September 30 to review the progress of the military expedition. Along the way he traveled to Reading, Pennsylvania on his way to meet up with the rest of the militia he ordered mobilized at Carlisle. blockquote|quote=October 3d Marched early in the morning for Harrisburgh , where we arrived about 12 O'clock. About 1 O'Clock recd. information of the Presidents approach on which, I had the regiment paraded, timely for his reception, & considerably to my satisfaction. Being afterwards invited to his quarters he made enquiry into the circumstances of the man [an incident between an "Itinerant Person" and "an Old Soldier" mentioned earlier in the journal (p. 3)] & seemed satisfied with the information. The massive show of force brought an end to the protests without a shot being fired. After the uprising had been suppressed, Morgan commanded the remnant of the army that remained until 1795 in Pennsylvania, some 1,200 militiamen, one of whom was Meriwether Lewis.

Салдары

1794 жылғы қазан айында федералды армия Пенсильванияның батысына қарай жорығанда, көтеріліс күйреп кетті. Дэвид Брэдфорд сияқты көтерілістің ең белгілі басшылары қауіпсіздік үшін батысқа қашып кетті. Сотталғандардың ісіне қарау алты айға созылды. Көпшілігі жаңылысқандықтан, сенімсіз куәліктер мен куәгерлердің жетіспеуіне байланысты ақталды. Екеуі асылуға кесілді, төмендегі мәліметтерге назар аударыңыз. Тұтқындаулар алдында, шамамен 2000 көтерілісші тауларға, жасақтардың жете алмайтын жерге қашып кеткен. Бұл Хамильтон үшін үлкен көңіл көшіру болды, ол Дэвид Брэдфорд сияқты көтерілісшілердің басшыларын Филадельфияда соттап, оларды мемлекетке опасыздық жасағаны үшін асылуға үміттенген еді. Бірақ жасақтар соңында кері қайтқанда, ұстаған күдіктілердің арасынан тек жиырмасы ғана үлгі ретінде таңдалды. Олар көтерілісте ең болмағанда маловаты рөл атқарды, бірақ бәрінен жақсы болды. Тұтқынға алынған қатысушылар мен федералды жасақтар Рождество күні Филадельфияға келді. Артиллерия атылып, шіркеу қоңыраулары естілді, «Брод-стрит бойында үлкен көпшілік әскерлерді қарсы алып, көтерілісшілерді ұнатпады». [Пресли] Невилл оларға «көңілі қынжылғанын» айтты. Тұтқынға алынған көтерілісшілер Брод-стрит көшесімен «ұятқа қалдырылып, киімдері жыртылып, жартылай аш күйде» шығарылды. Басқа да мәліметтерде 24 адамның мемлекетке опасыздық жасағаны үшін айыпталып, сотқа тартылғаны айтылады. Айыпталушылардың көпшілігі тұтқындалудан қашып кеткендіктен, федералды сотта тек он адам ғана сотталды. Олардың ішінде тек Филип Вигл мен Джон Митчелл кінәлі деп танылды. Вигл салық жинаушыны ұрып, үйін өртеп жіберген; Митчелл – Дэвид Брэдфордтың көндіргенімен АҚШ поштасын тонаған қарапайым адам. Мемлекетке опасыздық жасады деп танылып, асылуға кесілген осы екі адам кейіннен президент Вашингтонмен кешірілді. Пенсильвания штатының соттары заң бұзушыларды соттауда табысқа жетті, көптеген шабуылдар мен тәртіпсіздіктер үшін айыптау үкімдері шығарылды. Өзінің жетінші мемлекеттік мәлімдемесінде Вашингтон Митчелл мен Виглді кешіру туралы шешімін түсіндірді. Хамильтон мен Джон Джей Вашингтон соңғы редакциясын жасамас бұрын басқалары сияқты мәлімдеменің жобасын дайындады: «Жолдан жаңылысқандар өз қателіктерінен бас тартты», - деді ол. «Мен конституциялық өкілеттіктерді қатаңдықпен және күшпен жүзеге асыруды әрқашан қасиетті міндет деп санаймын, бірақ менің жеке сезіміммен қатар, мемлекеттік мүддеге сәйкес келетін ұлттық әділдік, бедел және қауіпсіздікке жол беретін үкіметтің іс-қимылдарындағы барлық шама мен нәзіктікті араластыру да маған орынды көрінеді». Вискиге салық салуға қарсылық тоқтады, бірақ салыққа саяси қарсылық жалғасты. Ішкі салықтарға қарсы шыққандар Томас Джефферсонның кандидатурасын қолдады және оған 1800 жылғы сайлауда президент Джон Адамсты жеңуге көмектесті. 1802 жылы Конгресс дистилляцияланған спиртке акциздік салықты және басқа да ішкі федералды салықтарды жойды. 1812 жылғы соғысқа дейін Федералды үкімет кіріс үшін тек импорттық тарифтерге ғана сүйенді, ол елдің кеңейіп келе жатқан сыртқы саудасымен бірге тез өсті.

The insurrection collapsed as the federal army marched west into western Pennsylvania in October 1794. Some of the most prominent leaders of the insurrection, such as David Bradford, fled westward to safety. It took six months for those who were charged to be tried. Most were acquitted due to mistaken identity, unreliable testimony and lack of witnesses. Two were sentenced to hang, see below. Immediately before the arrests " as many as 2,000 of [the rebels] had fled into the mountains, beyond the reach of the militia. It was a great disappointment to Hamilton, who had hoped to bring rebel leaders such as David Bradford to trial in Philadelphia and possibly see them hanged for treason. Instead, when the militia at last turned back, out of all the suspects they had seized a mere twenty were selected to serve as examples, They were at worst bit players in the uprising, but they were better than nothing." The captured participants and the Federal militia arrived in Philadelphia on Christmas Day. Some artillery was fired and church bells were heard as " a huge throng lined Broad Street to cheer the troops and mock the rebels [Presley] Neville said he 'could not help feeling sorry for them. The captured rebels were paraded down Broad Street being 'humiliated, bedraggled, [and] half starved ' "

Other accounts describe the indictment of 24 men for high treason. Most of the accused had eluded capture, so only ten men stood trial for treason in federal court. Of these, only Philip Wigle and John Mitchell were convicted. Wigle had beaten up a tax collector and burned his house; Mitchell was a simpleton who had been convinced by David Bradford to rob the U. S. mail. These, the only two convicted of treason and sentenced to death by hanging, were later pardoned by President Washington. Pennsylvania state courts were more successful in prosecuting lawbreakers, securing numerous convictions for assault and rioting. In his seventh State of the Union Address, Washington explained his decision to pardon Mitchell and Wigle. Hamilton and John Jay drafted the address, as they had others, before Washington made the final edit:

"The misled have abandoned their errors," he stated. "For though I shall always think it a sacred duty to exercise with firmness and energy the constitutional powers with which I am vested, yet it appears to me no less consistent with the public good than it is with my personal feelings to mingle in the operations of Government every degree of moderation and tenderness which the national justice, dignity, and safety may permit." While violent opposition to the whiskey tax ended, political opposition to the tax continued. Opponents of internal taxes rallied around the candidacy of Thomas Jefferson and helped him defeat President John Adams in the election of 1800. By 1802, Congress repealed the distilled spirits excise tax and all other internal Federal taxes. Until the War of 1812, the Federal government would rely solely on import tariffs for revenue, which quickly grew with the Nation's expanding foreign trade.

Мұра

Вашингтон әкімшілігінің Виски көтерілісін басуы халық арасында кең қолдау тапты. Бұл оқиға жаңа ұлттық үкіметтің өз заңдарына қарсы күш көрсетушілерді басуға ниеттілігі мен қабілеттілігін көрсетті. Сондықтан Вашингтон әкімшілігі оны табысқа жеткені деп есептеді, және тарихшылар да көбінесе осы пікірді қолдайды. Дегенмен, Вашингтон әкімшілігі мен оның жақтастары виски акцизін жинаудың қиындығы мен көптеген батыс тұрғындарының салық төлеуден жалтарғанын әдетте айтпайтын. Осы оқиғалар АҚШ-та саяси партиялардың құрылуына үлес қосты, бұл үдеріс бұрыннан басталған еді. Виски салығы Томас Джефферсонның Республикалық партиясы 1801 жылы билікке келгеннен кейін, Гамильтон мен Вашингтонның Федералистік партиясына қарсы күресінен соң жойылды. Көтеріліс жаңа Конституция шеңберінде қандай наразылықтарға рұқсат етілетіні туралы мәселені көтерді. Құқық тарихшысы Кристиан Г. Фриц Конституция ратификацияланғаннан кейін де АҚШ-та егемендік туралы бір пікірге келе алмағанын айтты. Федералистер үкіметтің халық құрғандықтан егеменді екенін сендірді; олардың ойынша, Американдық революция кезіндегі радикалды наразылықтар рұқсат етілген, бірақ енді заңды емес. Алайда, Виски көтерілісшілері мен олардың жақтастары Революция халықты "ұжымдық егеменді" етіп орнатып, халықтың конституциялық емес жолдармен үкіметті өзгертуге немесе сынға алуға ұжымдық құқығы бар деп есептеді. Тарихшы Стивен Бойд Виски көтерілісін басу федералистерге қарсы батыс аймағындағы тұрғындарды Конституцияны қабылдауға және үкіметке қарсылық танытудың орнына Республикалық партияға дауыс беру арқылы өзгеріс іздеуге итермеледі деп мәлімдеді. Ал Федералистер халықтың басқарудағы рөлін қабылдап, енді жиналыс еркіндігі мен петиция беру құқығына күдік келтірмеді.

Қазіргі заманғы көздер

Сондай-ақ қараңыз.