АҚШ әскеріндегі жауынгерлік топ (RCT) – бұл жеке құрамды толықтыру арқылы құрылатын уақытша ірі бөлім. 2-дүниежүзілік соғыс, Корея соғысында қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ-тың уақытша ірі жаяу әскері бөлімі
Provisional major U. S. infantry unit
Полкке қарасты жауынгерлік топ (RCT) – АҚШ Қарулы Күштерінің түрлері қолданған уақытша ірі жаяу әскері бөлімі. Ол, әдеттегі жаяу әскер полкіне кіші жауынгерлік, жауынгерлік қолдау және жауынгерлік-көмекші бөлімдерді қосымша тарту арқылы құрылады. АҚШ Армиясы RCT тұжырымдамасын алғаш рет Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін қабылдады, онда ол бронетанктік күштердің қолданатын ұрыс командасына жаяу әскерге бағытталған балама ретінде қызмет етті. RCT-лар Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы кезінде кеңінен қолданылды, бірақ 1957 жылы Пентомикалық құрылым қабылданғаннан кейін таратылды. АҚШ Теңіз жаяу әскерлері RCT-ны қазіргі күнге дейін қолданып келеді.
A regimental combat team (RCT) is a provisional major infantry unit which has seen use by branches of the United States Armed Forces. It is formed by augmenting a regular infantry regiment with smaller combat, combat support and combat service support units. The United States Army first adopted the RCT concept just prior to World War II, where it served as the infantry centric counterpart to the Combat Command used by armored forces. RCTs were widely used during World War II and the Korean War but were disbanded after the adoption of the Pentomic structure in 1957. The United States Marine Corps maintains the use of the RCT to the present day.
АҚШ әскері
1939 жылы АҚШ армиясы формальды түрде шаршы дивизиядан үшбұрышты дивизияға көшті, бригаданы таратып, полкті дивизияның негізгі жауынгерлік бөлімшесі ретінде қалдырды. Дегенмен, армия дивизиядан кіші тапсырмаларды орындау үшін жеке жаяу әскер күші қажет екенін түсінді және полктік жауынгерлік топты (RCT) құрды. Үшбұрышты дивизия тұжырымдамасын алғаш сынаған 2-дивизия бастапқыда осы құрылымды «эшелон» деп атады, бірақ термин әскери анықтамалар бойынша қалыптасқандықтан, «жауынгерлік топ» термині ресми түрде қабылданды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әдеттегі RCT жаяу әскер полкі, далалық артиллерия батальоны, жауынгерлік инженерлік рота, медициналық рота және байланыс взводынан тұратын. Бірақ ұйымдастыру миссияға қарай өзгертілуі мүмкін және жеке танк батальонынан рота, танктерді жоятын батальоннан рота, және зениттік артиллерия батальонынан батарея сияқты қосымша бөлімдер кіруі мүмкін. Әдетте RCT-ге жаяу әскер полкінің командирі (полковник) басшылық етсе, кейде бригада генералы да тағайындалатын. Көптеген жаяу әскер полктері дивизия құрамына кірмей, RCT ретінде ұйымдастырылды, бірақ соғыс аяқталған кезде көптеген жаяу әскер дивизиялары да өз полктерін RCT ретінде ұйымдастырды. Бұл тұжырымдама Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де сақталды және RCT-ге арнайы белгі берілді. RCT Корея соғысында кеңінен қолданылды, 187-ші әуе десанттық полктік жауынгерлік тобы осы кезеңдегі RCT ұйымдастыруының типін көрсетті. RCT 1957 жылға дейін сақталды, содан кейін армия Пентомикалық құрылым бойынша қайта ұйымдастырылды, нәтижесінде полктер мен батальондар тактикалық бөлімдер ретінде таратылып, олардың орнына жауынгерлік топтар келді.
In 1939, the US Army formally switched from the square division to the triangular division, eliminating the brigade and leaving the regiment as the basic combat subunit of a division. However, the Army also recognized that it would need a separate infantry force to conduct missions too small for a division and created the regimental combat team (RCT). The 2nd Division, which was first to test the triangular division concept, initially referred to this type of formation as an "echelon" but as the term already had generally accepted military definitions the combat team term was officially adopted instead. During World War II a typical RCT consisted of an infantry regiment, a field artillery battalion, a combat engineer company, a medical company, and a signals platoon. However the organization could be tailored to fit its mission and might include additional units, such as a company from a separate tank battalion, a company from a tank destroyer battalion, and a battery from an anti aircraft artillery battalion. Usually the RCT was led by the commanding officer of the infantry regiment (Colonel) but on occasion a brigadier general was sent to command it. Most infantry regiments not part of a division were organized as RCTs, but by the end of the war most infantry divisions were also organizing their regiments as RCTs. The concept was retained after the end of World War II and RCTs were issued their own shoulder sleeve insignia. RCTs were used extensively during the Korean War, with the 187th Airborne Regimental Combat Team illustrating the typical organization of an RCT from this era. The RCT was retained until 1957 when the Army was reorganized under the Pentomic structure, under which both regiments and battalions were eliminated as tactical units and replaced with battle groups.