АҚШ Әскері Ұлттық гвардиясының 36-шы дивизиясы тарихы

Кіріспе

АҚШ Ұлттық гвардиясы құрамасы, Конфедеративтік Штаттар Армиясы дивизиясы Американдық Азамат соғысы кезінде.

36-шы жаяу әскер дивизиясы ("Arrowhead"), сондай-ақ "Пантера дивизиясы", "Жалғыз Жұлдыз дивизиясы", "Техас армиясы" және "Т-пачерлер" деп белгілі, АҚШ Армиясының жаяу әскер дивизиясы және Техас Армиясы Ұлттық гвардиясының бір бөлігі. 36-шы жаяу әскер дивизиясы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1914–1918 жж.) Техас Ұлттық гвардиясы және Оклахома Ұлттық гвардиясы бөлімшелерінен құрылған. Толығымен Техас құрамындағы "Arrowhead" дивизиясы Екінші дүниежүзілік соғысқа (1937–1945) 1940 жылдың 25 қарашасында шақырылып, 1943 жылдың сәуір айында Еуропа операциялық театрына жөнелтілді және 1945 жылдың желтоқсанында Техас Армиясы Ұлттық гвардиясына қайта оралды. 1941 жылдың соңында 36-шы жаяу әскер дивизиясының 2-ші батальоны, 131-ші далалық артиллерия бөлімі Жапон күштеріне қарсы Тынық мұхиты операциялық театрына (PTO) бөлініп, жөнелтілді. Соғыс барысында Жапон императорлық армиясы 2/131 ФА-дан бірнеше сарбаздарды тұтқынға алып, мәжбүрлі еңбекке тартты. Олардың тағдыры Екінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде белгісіз болды, нәтижесінде 2/131 FA батальоны PTO-ның "Жоғалған батальоны" деп аталды. 2004 жылы 36-шы жаяу әскер дивизиясы 49-шы бронетанкті дивизияны қайта ұйымдастыру барысында қайта құрылды.

Соғыс аралық кезең

36-шы дивизия штабы 11 айлық шетелдегі қызметтен кейін 1919 жылғы 4 маусымда USS Patricia кемесімен Нью-Йорк портына келді және 1919 жылғы 18 маусымда Боуи лагерінде демобилизацияланды. 1920 жылғы Ұлттық қорғаныс заңына сәйкес, дивизия Техас штатына бөлінді және 1921 жылы VIII корпустың құрамына қосылды. «Техас дивизиясы» үшін мобилизациялық оқу орталығы Техас штатының Паласиос қаласына жақын Матагорда шығанағындағы Хюлен лагері болды, онда соғыстар арасында дивизияның көптеген оқу шаралары өтті. Дивизия штабы қайта ұйымдастырылып, 1923 жылғы 2 мамырда Хьюстон қаласында федералдық деңгейде мойындалды. Дивизия штабы 1930 жылғы 20 қыркүйекте Форт-Уортқа, ал 1936 жылғы 22 қыркүйекте Техас штатының Сан-Антонио қаласына көшірілді. 61-ші далалық артиллерия бригадасынан басқа, дивизия өзінің жазғы лагерін 1922-1923 жылдары Остиндегі Мейбри лагерінде, 1924 жылы Форт-Крокетте, 1925 жылы Мейбри лагерінде және 1926-1939 жылдары Хюлен лагерінде өткізді. 61-ші далалық артиллерия бригадасы әр екі жылда бір рет Техастағы Булис лагерінде жаттығулар өткізді, осылайша оның бағынышты бөлімшелері сол жерде орналасқан полигондарда тікелей атыс жаттығуларын жүргізе алды. Кем дегенде үш жыл бойы, 1931, 1932 және 1933 жылдары дивизияның бағынышты бөлімшелері Хюлен және Булис лагерлерінде 90-шы дивизияның 170-тен астам рота командирлерін оқытты. 26-шы дивизия сияқты, 36-шы дивизия да Ұлттық гвардияның бірнеше дивизияларының бірі болды, олар бір штаттың ішінде орналасқандықтан, бір бөлімше ретінде жаттығу мүмкіндігін барынша пайдалана алды. 1922-1935 жылдар аралығында 36-шы дивизия бөлімшелерінің біліктілігі арта келе жаттығу деңгейін біртіндеп арттырды. Оқу-жаттығулар бастапқыда жеке деңгейде, ал кейінгі лагерьлерде полк деңгейінде жүргізілді. 1936 жылы дивизия және бригада штабтары Булис лагерінде Үшінші армияның командалық пункттік жаттығуына (CPX) қатысты. CPX 1938 жылы өткізілетін ірі маневрлерге штабтарды дайындау мақсатында жоспарланды. Дивизия 1938 жылғы тамызда Булис лагерінде Үшінші армияның Сегізінші корпус аймағындағы маневрлеріне қатысты. Бұл маневр кезінде 36-шы дивизия уақытша құрылған Көк корпустың құрамында 2-ші және 45-ші дивизияларға қарсы операция жүргізді. 1940 жылғы қаңтарда 36-шы дивизияның қолбасшысы генерал және оның штабы Кристин қаласының жанында (Техас штаты) 2-ші дивизияның маневріне қатысты. Жаттығудың соңғы кезеңінде дивизия командирі мен штабы 2-ші дивизияның имитациялық жауынгерлік әрекеттерін бақылауға алды. 1940 жылғы тамызда «Техас дивизиясы» үшінші армияның маневріне қайта қатысты, бұл жолы Луизианадағы Кисатчи ұлттық орманның жанында уақытша VIII корпус құрамында.

The 36th Division headquarters arrived at the port of New York aboard the USS Patricia on 4 June 1919 after 11 months of overseas service and was demobilized on 18 June 1919 at Camp Bowie. In accordance with the National Defense Act of 1920, the division was allotted to the state of Texas and assigned to the VIII Corps in 1921. The designated mobilization training center for the “Texas Division” was Camp Hulen on Matagorda Bay near Palacios, Texas, where much of the division’s training activities occurred between the wars. The division headquarters was reorganized and federally recognized on 2 May 1923 at Houston, Texas. The division headquarters was relocated on 20 September 1930 to Fort Worth, and on 22 September 1936 to San Antonio, Texas. The division, less the 61st Field Artillery Brigade, conducted its summer camp at Camp Mabry, in Austin, Texas, from 1922–23, Fort Crockett, Texas, in 1924, back to Camp Mabry in 1925, and at Camp Hulen from 1926 1939. The 61st Field Artillery Brigade conducted its training every other year at Camp Bullis, Texas, so that its subordinate batteries could conduct live fire training at the ranges located there. For at least three years, in 1931, 1932, and 1933, the division’s subordinate units trained over 170 company grade officers of the 90th Division at Camp Hulen and Camp Bullis. Like the 26th Division, the 36th Division was one of the few National Guard divisions that was located all in one state and therefore could maximize the opportunity to train as one unit. From 1922 1935, the 36th Division gradually increased the levels of training proficiency as its units became more skilled. The training was conducted at individual level initially and up to regimental level for the later camps. In 1936, the division and brigade staffs participated in the Third Army command post exercise (CPX) at Camp Bullis. The CPX was designed to prepare the staffs for the large scale maneuvers to be held in 1938. The division participated in the Eighth Corps Area concentration of the Third Army maneuvers at Camp Bullis in August 1938. During that maneuver, the 36th Division operated as part of the provisional Blue Corps against the 2nd and 45th Divisions of the Brown Corps. In January 1940, the 36th Division commanding general and his staff participated in the 2nd Division's maneuver near Christine, Texas. For the final phase of the exercise, the division commander and staff assumed control of the simulated combat actions of the 2nd Division. In August 1940, the “Texas Division” again participated in the Third Army maneuvers, this time near the Kisatchie National Forest in Louisiana as part of the provisional VIII Corps.

Екінші дүниежүзілік соғыс

36-дивизия 1940 жылы 25 қарашада Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (АҚШ бұл кезеңде бейтарап болғанымен) қайтадан белсенді федералдық қызметке шақырылды, 1940 жылы 14 желтоқсанда Боуи лагеріне жиналу орынына аттанды. Генерал-майор Клод В. Биркхед басқаратын дивизия 1941 жылдың 1 маусымында Техас штатының Браунвуд қаласына көшірілді, онда 1941 жылдың 13 маусымына дейін VIII корпустың Браунвуд маневрлеріне қатысты. Содан кейін дивизия Боуи лагеріне қайта оралды. Кейін дивизия Луизиана штатының Мансфилд қаласына көшіп, 1941 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Луизиана маневрлеріне қатысты. Қазір Огайо штатынан келген, тұрақты армия офицері және Бірінші дүниежүзілік соғыстың қадірлі ардагері, бригадир генерал Фред Л. Уокер басқаратын дивизия 1941 жылдың 2 қазанында Боуи лагеріне оралды, онда 1942 жылдың 1 ақпанында шаршы дивизиядан үшбұрышты дивизияға қайта ұйымдастырылды және 1942 жылдың 1 ақпанында 36-шы жаяу әскер дивизиясы болып қайта аталды, бұл АҚШ-тың 1941 жылдың 7 желтоқсанындағы Перл-Харборға жасалған жапон шабуылынан кейін, содан кейін төрт күннен кейін Германияның АҚШ-қа соғыс жариялауынан кейін болды. Осы қайта ұйымдастырудың нәтижесінде 144-ші жаяу әскер және көптеген қолдау бөлімшелері дивизиядан шығарылды. Содан кейін дивизия 1942 жылдың 19 ақпанында Флорида штатының Бландинг лагеріне көшіп, 1942 жылдың 9 шілдесінен 1942 жылдың 15 тамызына дейін Каролина маневрлеріне қатысты. Содан кейін дивизия 1942 жылдың 17 тамызында Массачусетс штатының Эдвардс лагерінде Еуропа операциялар театрына (ETO) аттануға дайындалды. Эдвардс лагерінде дивизия болашақ десанттық операцияларға дайындық ретінде Марта Виниярд аралына шабуылдар жасады. Дивизия 1943 жылдың 2 сәуірінде Нью-Йорк портынан (NYPOE) Жерорта теңізі операциялар театрына (MTO) қызмет ету үшін аттанды.

Солтүстік Африка және Италия 1943-1944

36-дивизия 1943 жылдың 13 сәуірінде Солтүстік Африкаға қонды және Арзев пен Рабатта жаттықты. Алайда, мамыр айында Тунис науқаны аяқталғанда 25 000-ға жуық тұтқынды күзету қажеттілігі жаттығуды қиындатты. Ол генерал-майор Эрнест Дж. Доулидің VI корпусына, Бесінші армияның бір бөлігі ретінде қосылды, бірақ жабдықтау үшін Солтүстік Африка операциялық театрының жабдықтау қызметіне (NATOUSA) қарасты. 36-дивизия бастапқыда Сицилияға қарсы одақтас шабуылға қатысуы жоспарланған, бірақ 7-армия қолбасшысы генерал-лейтенант Джордж С. Паттон тәжірибелі әскерлерді пайдалануды жөн көрді, сондықтан 36-дивизия Солтүстік Африкада қалды. Бесінші армияға генерал-лейтенант Марк У. Кларк басшылық етті, ол 36-дивизияны армияның құрлық әскерлерінің қолбасшысы генерал-лейтенант Лесли Дж. Макнейрдің штаб бастығы болған кезінен жақсы білді. Ол тәжірибелі 34-ші жаяу әскер дивизиясының орнына, 46-шы және 56-шы жаяу әскер дивизияларымен бірге 36-дивизияны таңдады. Олар Италиядағы Салерноға одақтас шабуылда алдыңғы қатарда болып, «Avalanche» кодолық атымен белгіленді. Сицилиядағы шайқастан қалысқан дивизия алғаш рет Италия кампаниясында әрекет етіп, 1943 жылдың 9 қыркүйегінде Салерноға қонды. Ол теңіз арқылы Паэстумға келгенде Еуропа құрлығында шайқасқан алғашқы американдық әскерлік бөлім болды және Салерно шайқасында қатал неміс қарсылығына қарсы күресті. Немістер 12-14 қыркүйекте көптеген қарсы шабуылдар жасады, бірақ 36-шы дивизия, шайқас кезінде майданның 35 мильдік бөлігін (толық құрамды жаяу әскер дивизиясы ұстай алатыннан алты есе көп) қорғады және әуе көмегі мен теңіз атысының көмегімен оларды кері қайтарды. 82-ші әуеде десанттық дивизияның бөлігі болған 504-ші парашютші жаяу әскер полкінің десанттық әскерлерінің көмегімен Агрополиден Алтавильяға дейінгі аймақты бағындырды. Бірінші ірі шайқаста 4000-нан астам адам қаза тапқаннан кейін дивизия келесі бірнеше аптаны желілердің артында өткізді, Бесінші армия резервінде болып, жаңадан келген әскерлерді қабылдады және болашақ жауынгерлік операцияларға дайындық жасады. Ауыр шығындарға қарамастан, 36-шы дивизия жақсы шайқасқан деп есептелді және төрт әскерге «Құрмет медалі» берілді. 36-шы дивизия алты апта демалыстан кейін қарашаның ортасында қайтадан соғысқа қатысты, енді генерал-майор Джеффри Кейстің II корпусының қолбасшылығымен. Олар Маджоре тауы, Лунго тауы және Сан-Пьетро ауылын жаудың күшті бекіністеріне және қыстың қатал ауа-райына қарамастан басып алды. Бернхардт желісіне қарсы бұл ауыр науқан 1944 жылдың 1 қаңтарынан 8 ақпанына дейін Гари өзенінен қауіпсіз көпір басын құруға жасалған сәтсіз әрекеттермен ерекшеленді (бұл өзен қате түрде Рапидо деп аталды). Дивизия 20 қаңтарда Гари өзенінен шабуыл жасады, бірақ 15-ші танк-гренадиерлік дивизиясы оларды қатты кері қайтарды. 141-ші және 143-ші жаяу әскер полктері дерлік жойылды және шабуыл 22 қаңтарда тоқтатылды. 48 сағат ішінде 36-шы дивизия 1681 адамды жоғалтты, олардың 143-і қаза тапты, 663-і жараланды, 875-і хабарсыз жоғалды, бұл шайқасқа қатысқан 6000-ға жуық адамның арасынан. Жоғалғандардың көп бөлігі жаңадан келген әскерлерден тұрды, олар өз бөлімшелеріне толыққанды енгізілмеген. Неміс әскерлерінің шығыны аз болды, тек 64 адам қаза тауып, тағы 179 адам жарақат алды. 143-ші жаяу әскер полкінің командирі: «Менде 184 адамым болды. 48 сағаттан кейін менде 17 адам қалды. Егер бұл жаппай қырғын болмаса, мен білмеймін», – деді. 36-шы дивизияның 1944 жылдың қаңтарының соңына дейінгі шығыны 2255 жауынгерлік және 2009 жауынгерлік емес жарақаттарды құрады, 141-ші және 143-ші жаяу әскер полкінің жауынгерлік қабілеті жойылды. Дивизия офицерлері арасында қатты дау туды. Бесінші армия қолбасшысы генерал-лейтенант Кларк қиын фронталдық шабуылға бұйрық бергені үшін қатты сынға алынды және апатқа себепкер болды деп айыпталды. Соғыстан кейін Конгресс дивизияның ардагерлерінің талабымен Гари өзеніндегі жеңілістің себептерін және жауапкершілігін зерттеді. Кларк кінәсінен босатылды және ол шабуылдың қажеттілігіне сенді, солтүстік Италиядан неміс резервтерін ауыстыру үшін, олардың Анциода қолданылуын болдырмау үшін, онда ағылшын-американдық күштер Қысқы желіні айналып өтуге, Италияның астанасы Римді басып алуға және мүмкін немістерді олардың мықты қысқы қорғаныс шебінен шегінуге мәжбүрлеу үшін «Shingle» кодолық атымен шабуыл жасады. Алайда, солтүстік Италияда анықталған неміс резервтері Монте-Кассино шайқасының бірінші кезеңінде британдық X корпусының майданына бірнеше күн бұрын тартылып, 36-шы дивизияның шабуылын қажетсіз етті, бірақ бұл Кларкқа сол кезде белгісіз болды. Кассиноға шабуылда 34-ші жаяу әскер дивизиясына көмектескеннен және Гари өзені бойында қорғаныс шайқастарын жүргізгеннен кейін, 36-шы дивизия 12 наурызда демалысқа шықты. Дивизия 22 мамырда генерал-майор Луциан Трускотттың VI корпусының басшылығымен Анцио жағажайына теңіз арқылы келді, «Diadem» операциясына қатысу үшін, жағажайдан шығу келесі күні басталды. Олар Веллетри қаласын басып алу үшін солтүстіс бағытына жылжыды және 1944 жылдың 5 маусымында Римге кірді, Нормандияға қонған күнді алдында. Римнен жоғары көтерілген 36-шы дивизия Мальянода қарсылыққа тап болды, бірақ 26 маусымда Пиомбиноға жетті, содан кейін демалыс үшін Паэстумға қайта оралды. Шілдеде генерал-майор Уолкер, 1941 жылдың қыркүйегінен бері 36-шы дивизияға басшылық еткен, генерал-майор Джон Е. Далквистпен ауыстырылды.

The 36th Division landed in French North Africa on 13 April 1943, and trained at Arzew and Rabat. However, the training was hampered by the need to supply guards for some 25,000 Axis prisoners of war (POWs) who had surrendered at the conclusion of the Tunisian campaign in May. It was assigned to Major General Ernest J. Dawley's VI Corps, part of the Fifth Army, but attached to the Services of Supply, North African Theater of Operations, United States Army (NATOUSA), for supply. The 36th Division was originally intended to take part in the Allied invasion of Sicily, codenamed Operation Husky, but Lieutenant General George S. Patton the Seventh Army commander, preferred to use experienced troops instead and the 36th Division remained in North Africa. The Fifth Army was commanded by Lieutenant General Mark W. Clark, who knew the 36th Division well from his time as chief of staff to Lieutenant General Lesley J. McNair, commander of Army Ground Forces, and specifically chose the 36th Division, rather than the more experienced 34th Infantry Division, together with the British 46th and 56th Infantry Divisions, to spearhead the Allied assault landings at Salerno, Italy, which was given the codename of Operation Avalanche. Having missed out on the fighting in Sicily, the division first saw action in the Italian campaign, landing at Salerno on 9 September 1943. It was the first U. S. combat unit to fight on the European continent when it landed by sea at Paestum and fought in the Battle of Salerno against intense German opposition. The Germans launched numerous fierce counterattacks on 12–14 September, but the 36th, which at one stage during the battle was holding a 35 mile sector of the front (six times more than a full strength infantry division was able to hold), repulsed them with the aid of air support and naval gunfire, and, with the help of paratroopers of the 504th Parachute Infantry Regiment (part of the 82nd Airborne Division), advanced slowly, securing the area from Agropoli to Altavilla. After sustaining over 4,000 casualties in its first major action, the division spent the next few weeks behind the lines, where it remained in the Fifth Army reserve, absorbing replacements and training for future combat operations. Despite the heavy losses, the 36th Division was considered to have fought well, and four men were awarded the Medal of Honor. The 36th Division returned to combat in mid November, after six weeks of rest, now under Major General Geoffrey Keyes' II Corps command. It captured Mount Maggiore, Mount Lungo, and the village of San Pietro despite strong enemy positions and severe winter weather. This grueling campaign against the Bernhardt Line was marked by futile attempts to establish a secure bridgehead across the Gari River, erroneously identified as the Rapido on 1 January 1944, to 8 February. The division attacked across the Gari River on 20 January but was harshly repulsed by the 15th Panzergrenadier Division. The 141st and 143rd Infantry Regiments were virtually destroyed, and the attack was stopped on 22 January. In 48 hours, the 36th Division had sustained 1,681 casualties, 143 of them killed, 663 wounded, and 875 missing, out of almost 6,000 men who took part. Many of the casualties consisted of newly arrived replacements who were poorly integrated into their units. German losses were minimal, with only 64 killed and a further 179 wounded. A company commander in the 143rd Infantry said, "I had 184 men. Forty eight hours later, I had 17. If that's not mass murder, I don't know what is." 36th Division losses until the end of January 1944 was of 2,255 battle casualties and 2,009 non battle, with the combat effectiveness of the 141st and 143rd Infantry Regiment lost. Strong controversy flared among the officers of the division. Lieutenant General Clark, the Fifth Army commander, was severely criticized for having ordered a difficult frontal attack, and was accused of having caused the disaster. After the war Congress, urged on by veterans of the division, conducted an investigation into the causes and responsibility for the defeat on the Gari River. Clark was absolved of blame and he personally believed the attack to be necessary, in order to attract German reserves from Northern Italy to prevent their use at Anzio, where an amphibious assault, codenamed Operation Shingle, was being launched by Anglo American forces in an attempt to outflank the Winter Line, capture the Italian capital of Rome, and potentially force a German withdrawal away from their formidable Winter Line defenses. However, the German reserves identified in Northern Italy had already been drawn forward onto the front of the British X Corps during the First Battle of Monte Cassino a few days before, thus making the 36th Division's assault unnecessary, although this was unknown to Clark at the time. After assisting the 34th Infantry Division in the attack on Cassino and fighting defensively along the Gari River, the severely depleted 36th withdrew from the line on 12 March, for rest and recreation. The division arrived by sea at the Anzio beachhead on 22 May, under the command of Major General Lucian Truscott's VI Corps, to take part in Operation Diadem, with the breakout from the beachhead commencing the following day. It drove north to capture Velletri on 1 June, and entered Rome on 5 June 1944, the day before the Normandy landings. Pushing up from Rome, the 36th encountered sharp resistance at Magliano, but reached Piombino on 26 June, before moving back to Paestum for rest and recreation. In July Major General Walker, who had commanded the 36th Division since September 1941, was replaced by Major General John E. Dahlquist.

Батыс Еуропа 1944-1945 жылдар

1944 жылдың 15 тамызында АҚШ-тың 6-шы армия тобының құрамында дивизия Оңтүстік Франциядағы Достасқандардың басып кіруі операциясы "Драгун" аясында Францияның оңтүстігіндегі Сен-Рафаэль – Фрежюс аймағында жеңіл қарсылыққа ұшыраса, тағы бір десант шабуылын жасады. Шабуылдың жылдамдығы Рона өзені аңғарын ашты. Монтелимар 28 тамызда түсті, ал ірі неміс бөлімдері қоршауға түсті. 15 қыркүйекте дивизия француздық бірінші армияға қосылды. 36-шы дивизия Мозель өзеніне дейін жетіп, Ремиремонт пен Вогез тауларының етегінде орналасты. 30 қыркүйекте 442-ші полк ұрыс тобы (жапон-американдық 442-ші РҰТ) дивизияны нығайту үшін 36-шы дивизияға тағайындалды. 442-ші РҰТ кейіннен Брюер және Бифонтайн қалаларын басып алуға жұмылды, онда олар күшті қарсылыққа тап болды. 24 қазанда 143-ші жаяу әскер 100-ші және 3-ші батальондарды алмастырды, олар солтүстікке қарайғы Белмонт кішкентай қаласына қысқа мерзімді демалысқа жіберілді. 23 қазанда 141-ші жаяу әскердің 1-ші батальоны Бифонтайн қаласының сыртында қирады. 27 қазанда 442-ші РҰТ жоғалған батальонды құтқару үшін қайта шақырылды. 30 қазанның түстен кейін 3-ші батальон бұзып өтіп, 141-ші жаяу әскердің 1-ші батальонына жетіп, бес күнде 800 сарбазды жоғалтып, 211 "Т Патчерді" құтқарып алды. Алайда, 442-ші РҰТ 141-ші жаяу әскерден өткеннен кейін шайқас жалғасты. Олар 17 қарашада Сен-Диеге жеткенге дейін шабуылды жалғастырды, содан кейін кері қайтарылды. 100-ші дивизияда бұрын 1432 сарбаз болған, бірақ қазір 239 жаяу әскер және 21 офицер қалды. 2-ші батальонда 316 атқыш және 17 офицер болды, ал 3-ші батальонның ешбір ротасында 100-ден астам атқыш болған жоқ; бүкіл 100/442 РҰТ 800-ден аз сарбазға дейін азайды. 1944 жылдың 13 қазанында 36-шы жаяу әскер дивизиясына қосылған кезде бөлімде 2943 атқыш және офицер болды, бірақ үш апта ішінде 140 сарбаз қаза тауып, 1800-і жарақат алды, ал 43-і жоғалып кетті. Осы әрекеті үшін 442-ші РҰТ өзінің 7 Президенттік бірлік марапатының 3-ін алды. Қиын шабуылда дивизия Мюрте өзенінен өтіп, Сент-Мари асуын бұзып, Эльзас жазығына жетті. Жау 1944 жылдың 13 желтоқсанында қарсы шабуыл жасады, бірақ 36-шы дивизия Кольмар қалтасының периметрін ұстап тұрды. Екі күннен кейін дивизия француздық бірінші армияға қосылудан босатылып, VI корпустың бақылауына қайтарылды, қазір генерал-майор Эдвард Х. Брукс басқаратын, генерал-лейтенант Александр Патч басқаратын жетінші армияның құрамында. Кольмар қалтасынан жасалған неміс шабуылдары соншалықты күшті болды, кейде артиллерия жақын қашықтықта ашық нысанаға оқ атуға мәжбүр болды. 1944 жылдың 20 желтоқсанында дивизия Рейн өзенінің бойымен Мангеймге қарай солтүстікке қарай шабуылды жаңартты, Хагенау, Оберхофен және Виссембургте күшті қарсылыққа тап болды. Бұл шарада 143-ші жаяу әскердің "G" ротасы Президенттік бірлік марапатын алды. 1944 жылдың 27 желтоқсанында дивизия генерал-майор Фрэнк В. Милберннің жетінші армияның XXI корпусына қайта тағайындалды және 1944 жылдың 30 желтоқсанында жетінші армия резервіне қайтарылды. Франциядағы осы шайқастар кезінде дивизия американ армиясының барлық дивизиялары арасындағы дезертирлік көрсеткіші ең жоғары болды. Дивизия Францияның оңтүстігіне қонғаннан бері алғаш рет майданнан алынды. 1945 жылдың 3 қаңтарында дивизия генерал-майор Уэйд Х. Хейслиптің XV корпусына қайта тағайындалды. 1945 жылдың қаңтар айында дивизия VI корпусына қайта тағайындалды. Ол наурыздың басында қайтадан майданға оралды. 36-шы дивизия 1945 жылдың 29 наурызында жетінші армияға қайта тағайындалды және 1945 жылдың 22 сәуірінде Дунай өзеніне көшірілді. 36-шы дивизия Дахау концлагерінің қосалқы лагерлерін қорғағандығы үшін азат етуші бөлімше ретінде танылды. 36-шы дивизия 1945 жылдың 27 сәуірінде XXI корпусына қайта тағайындалды және 30-ы Кюнцельзау аймағына шабуыл жасады. 36-шы дивизияның 142-ші жаяу әскерінің мүшелері 5 мамырда күшейту ретінде келгені Касл-Иттер үшін шайқасты АҚШ армиясы / Вермахттың Ваффен СС шабуылына қарсы қорғанысы пайдасына өзгертті, бұл екінші дүниежүзілік соғыста неміс және американдық күштердің жақтасып соғысқан жалғыз оқиға. 1945 жылдың 8 мамырында, Еуропадағы Жеңіс күні (VE күні) деп аталатын 36-шы дивизия Австрияның Кицбюхель қаласында орналасқан. Ол Батыс майдандағы барлық неміс қарулы күштерінің қолбасшысы генерал-фельдмаршал Герд фон Рундштедтті тұтқындады. 400 күндік ұрыстан кейін 36-шы жаяу әскер дивизиясы 1945 жылдың желтоқсан айында АҚШ-қа оралды. Ол Техас армиясының Ұлттық гвардиясына 1945 жылдың 15 желтоқсанында қайтарылды.

On 15 August 1944, as part of the U. S. 6th Army Group, the division made another amphibious assault landing, against light opposition in the Saint Raphaël Fréjus area of southern France as part of Operation Dragoon, the Allied invasion of Southern France. A rapid advance opened the Rhone River Valley. Montelimar fell, 28 August, and large German units were trapped. On 15 September, the division was attached to the French First Army. The 36th advanced to the Moselle River at Remiremont and the foothills of the Vosges. On 30 September, the 442nd Regimental Combat Team (442nd RCT, a Japanese American unit) was assigned to the 36th to help shore up the division. The 442nd was subsequently used to spearhead the capture towns of Bruyères and Biffontaine where they faced stiff opposition. On 24 October the 143rd Infantry relieved the 100th and 3rd Battalion who were sent to Belmont, another small town to the north, for some short lived rest. On 23 October the 1st Battalion, 141st Infantry were cut off just beyond the town or Biffontaine. On 27 October the 442nd RCT was called back in to save this Lost Battalion. On the afternoon of 30 October 3rd Battalion broke through and reached 1st Battalion, 141st, rescuing 211 T Patchers at the cost of 800 men in five days. However, the fighting continued for the 442nd as they moved past the 141st Infantry. The drive continued until they reached Saint Die on 17 November when they were finally pulled back. The 100th fielded 1,432 men shortly before, but was now down to 239 infantrymen and 21 officers. The 2nd Battalion was down to 316 riflemen and 17 officers, while not a single company in the 3rd Battalion had over 100 riflemen; the entire 100th/442nd Regimental Combat Team was down to less than 800 soldiers. On 13 October 1944, when attached to the 36th Infantry Division, the unit was at 2,943 rifleman and officers, but in only three weeks 140 were killed and 1,800 were wounded, while 43 were missing. For this action, the 442nd RCT would earn 3 of its 7 Presidential Unit Citations. In a grinding offensive, the division crossed the Meurthe River, breached the Ste. Marie Pass and burst into the Alsatian Plains. The enemy counterattacked, 13 December 1944, but the 36th held the perimeter of the Colmar Pocket. Two days later, the division was released from attachment to the French First Army, and returned to the control of VI Corps, now under Major General Edward H. Brooks, under the Seventh Army, commanded by Lieutenant General Alexander Patch. The German counterattacks out of the Colmar Pocket were so fierce, that at times, the field artillery was forced to fire over open sights at point blank range to stop them. On 20 December 1944, the division resumed the attack, advancing northward along the Rhine River to Mannheim meeting heavy resistance at Haguenau, Oberhöfen, and Wissembourg. In this action Company "G" of the 143rd Infantry received a Presidential Unit Citation. On 27 December 1944, the division was reassigned to Major General Frank W. Milburn's XXI Corps of the Seventh Army, and was pinched out and returned to Seventh Army reserve on 30 December 1944. During these battles in France the division had the highest rate of desertion out of any division in the American Army. The division was taken out of the line for the first time since it had landed in the south of France. On 3 January 1945, the division was reassigned to Major General Wade H. Haislip's XV Corps. In January 1945, the division was reassigned to VI Corps. It returned to the line early March. The 36th was reassigned to the Seventh Army on 29 March 1945, and moved to the Danube River on 22 April 1945. The 36th Division has been recognized as a liberating unit for its work securing the subcamps of the Dachau concentration camp system. The 36th Division was reassigned to the XXI Corps on 27 April 1945, and attacked the Künzelsau area on the 30th. Members of the 36th Division's 142nd Infantry arriving as reinforcements on 5 May tipped the Battle for Castle Itter in favor of a combined U. S. Army/Wehrmacht defense against a Waffen SS attack, the only time German and American forces fought side by side in World War II. By 8 May 1945, otherwise known as Victory in Europe Day (VE Day), the 36th Division was based in Kitzbühel, Austria where it captured Generalfeldmarschall Gerd von Rundstedt, the commander of all German Armed Forces on the Western Front, and its final station was at Kufstein, Austria on 14 August 1945. After 400 days of combat, the 36th Infantry Division returned to the United States in December 1945. It was returned to the Texas Army National Guard on 15 December 1945.

Жоғалған батальондар

36-шы ID Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ауыр шығынға ұшырады, соғыс барысында екі рет батальонды «жоғалды» деп есептелді. «Жоғалған батальон» – 1944 жылдың 24 қазанында Вогез тауларында неміс әскерлерімен қоршалып қалған 141-ші жаяу әскер дивизиясының 1-ші батальоны. Оларды екінші буынның жапон-американдықтарынан құралған, бөлек ұсталған 442-ші полк ұрыс тобы құтқарады. Бес күндік шайқаста 442-ші полктің 800-ден астам сарбазы неміс қорғанысын бұзып, 141-ші полктің 211 аман қалған әскерін құтқару үшін қаһармандық түрде қаза тапты. Техас штатының губернаторы Джон Конналли 1962 жылы 442-ші полк мүшелерін 141-ші жаяу әскерін құтқаруы үшін құрметті техастықтар деп жариялады. Филиппинге АҚШ әскерлеріне күштер ретінде жіберілген 131-ші далалық артиллерияның 2-ші батальоны 1941 жылдың 21 қарашасында Тынық мұхитындағы соғысқа қосылу үшін 36-шы жаяу әскер дивизиясынан бөлінді. 131-ші батальон Ява шайқасына қатысып, 1942 жылдың наурыз айында жапондықтарға тұтқынға түскенге дейін Поронгта бірнеше одақтас бөлімшелермен бірге аяусыз шайқасты. Бөлімнің тағдыры белгісіз болды және Жавада голландтар капитуляциялағаннан кейін АҚШ үкіметіне ешқандай хабар келмегендіктен «жоғалған» деп есептелді. Тұтқын ретінде олар Бирма мен Таиландтағы Квай өзеніндегі көпірмен әйгітленген Бирма темір жолында, сондай-ақ Жапония мен Оңтүстік-Шығыс Азия елдеріндегі көмір шахталарында, доктарда және кеме құрылыс орындарында жұмыс істеуге мәжбүр болды. Жағдайлар қиын, қарым-қатынас қатал, ал өлім-жітім көрсеткіші жоғары болды. 1944 жылдың қыркүйегінде американдық теңіз асты қайықтарымен құлатылған және құтқарылған жапондық тұтқын конвойлерінен аман қалғандарды сұраққа тартып алу арқылы ғана АҚШ үкіметі бөлімнің тағдырын біле алды. 1945 жылдың тамызында соғыс аяқталғаннан кейін отанына оралған «жоғалған батальонның» аман қалған тұтқындары Ява, Сингапур, Бирма, Таиланд, Француз Индоқытайы, Жапония, Қытай және Маньчжурияға таралып кетті.

Бірлік сыйлықтары

Президенттік наградасы: 12.

COVID-19 пандемиясы

36-шы жаяу әскер дивизиясы Техас Ұлттық гвардиясының басқа бөлімшелерімен бірге COVID-19 пандемиясына көмектесу үшін шақырылды. 36-шы жаяу әскер дивизиясы 7000-нан астам тақтайшадағы қорғаныс жабдықтарын тестілеу орталықтарына жеткізуге, зейнеткерлер үйлерін дезинфекциялауға және 5,9 миллионнан астам COVID-19 тестін таратуға көмектесті.

Азаматтық тәртіпсіздіктер

36-шы жаяу әскер дивизиясының тағы да көптеген әскери қызметшілері Джордж Флойд наразылықтарынан туындаған азаматтық тәртіпсіздіктерге (қанаушылық пен тонау) дайындалуға көмектесті. Әскери қызметшілер көпшілікті бақылау тактикасы бойынша, соның ішінде қаутарлық шаралар мен азаматтық полиция органдарына көмек көрсету бойынша оқытылды. Белсенді әскерлер Кувейт, Сауд Арабиясы және Иорданияда қызмет етеді.

Бөлім басшылары

+36-шы жаяу әскер дивизиясыБасталу күніАяқталу күніКоммандир 25 тамыз 1917 18 қыркүйек 1917МГ Эдвин Сент-Джон Гребл 18 қыркүйек 1917 6 желтоқсан 1917BG Джордж Блейкли 6 желтоқсан 1917 8 шілде 1918МГ Эдвин Сент-Джон Гребл 8 шілде 1918 13 шілде 1918BG Джон А. Хюлен 13 шілде 1918МГ Уильям Р. Смит 18 маусым 1919Дивизия мемлекеттік басқаруға қайта оралды 2 мамыр 1923МГ Уильям Р. Смит 2 мамыр 1923 9 қыркүйек 1935МГ Джон А. Хюлен 9 қыркүйек 1935 12 қазан 1936МГ Джордж Р. Рейнс 12 қазан 1936МГ Клод В. Биркхед 25 қараша 1940Дивизия федералдық қызметке шақырылды 12 қыркүйек 1941МГ Клод В. Биркхед 12 қыркүйек 1941 7 шілде 1944МГ Фред Л. Уокер 7 шілде 1944 1 қараша 1945МГ Джон Э. Дахлквист 1 қараша 1945BG Роберт И. Стак 15 желтоқсан 1945Дивизия мемлекеттік басқаруға қайта оралды 29 сәуір 1946Бөлім мемлекеттік басқаруда қайта жандандырылды 29 сәуір 1946 7 шілде 1948МГ Престон А. Ветерред 7 шілде 1948 1 наурыз 1953МГ Х. Миллер Эйнсуорт 1 наурыз 1953 21 қыркүйек 1961МГ Карл Л. Финни 21 қыркүйек 1961 15 қаңтар 1968МГ Эверетт С. Симпсон 18 маусым 1969Дивизия мемлекеттік басқаруда таратылды 1 мамыр 2004Дивизия мемлекеттік басқаруда қайта жандандырылды 1 мамыр 2004 1 сәуір 2006МГ Майкл Тейлор 1 сәуір 2006 1 қазан 2007МГ Джон Т. Фурлоу 1 қазан 2007 17 сәуір 2009МГ Хосе С. Майорга 18 сәуір 2009 20 қаңтар 2012МГ Эдди М. Спъргин 21 қаңтар 2012 31 мамыр 2014 МГ Джеймс К. "Ред" Браун 1 маусым 2014 30 сәуір 2017МГ Лестер Симпсон 1 мамыр 2017 3 қыркүйек 2018МГ С. Ли Генри 4 қыркүйек 2018 30 қазан 2021МГ Патрик М. Гамильтон 30 қазан 2021 17 наурыз 2022МГ Чарльз К. Арис 17 наурыз 2022 қазіргі уақытқа дейінМГ Рональд В. Беркетт II