Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Динклаж () - Германиядағы Төменгі Саксониядағы Вехта округінің қаласы. Ол шамамен 13 км оңтүстік-батыста орналасқан Вехта, және 45 км солтүстікте орналасқан Оснабрук.
Dinklage is a town in the district of Vechta, in Lower Saxony, Germany. It is situated approximately 13 km southwest of Vechta, and 45 km north of Osnabrück.
Тарих
Динкладж қамалы 980 жылы дерсагау графтары Кальвелагемен салынған; Динкладж атауы алғаш рет 1231 жылы ресми түрде тіркелген (алғашқыда Тинкладж, кейіннен Динкладж, ал 1270 жылы Динкладж). 1080 жылы қамал Херрен фон Динклаге ("Динкладж иелері") берілді, олар Динкладждың асыл отбасы болды. Олар 1372 жылы өз билігін орнатуға тырысты, бірақ Мюнстер епискобынан жеңілді, ал қамал қиратылды. Динклаж иелері ықпалын жоғалтқаннан кейін қайта құрылған қаланы 1667 жылы Кристоф Бернхард, граф (граф) фон Гален, сол кезде Мюнстер епискобы сатып алды. 1826 жылы Матиас, граф фон Гален келісімшартқа қол қойды, ол бұрын Мюнстер епархиясына тиесілі болған Динкладжды Гросгерцогтумның (Ольденбургтің Ұлы Герцогтығы) бөлігіне айналдырды. Епархияның жері Наполеонға қарсы соғыстан кейін секуляризацияланған болатын. "Динкладж" атауы көне норвег тіліндегі "thing" сөзінен шыққан, бұл парламент немесе сот соты сияқты жиналыс орнын білдіреді. Атауы "Gaugraf" (аудандық граф) лауазымы сияқты ескі; "Gaugrafen" - бұл жергілікті графтар, олар "Тинг" деп аталатын жиналыстардан билік жүргізген, дәстүрлі түрде линда ағашының астында жиналған. "Тинкладж" деген атау 1231 жылы жазылған құжатта кездеседі. Неміс тілінде "th" дыбысының жоғалуымен, жыл өткен сайын жазылуы "Dinclage" және ақырында "Dinklage" болып өзгерді.
Dinklage Castle was built by the counts of the Dersagau of Calvelage around 980; the name Dinklage was first officially recorded in 1231 (first as Thinclage, later Dynclage, and, by 1270, Dinklage). In 1080, the castle was given to the Herren von Dinklage ("lords of Dinklage"), who became the noble family of Dincklage. They tried to establish their own rule in 1372 but were defeated by the bishop of Münster, and the castle was destroyed. After the lords of Dinklage lost influence, the reconstructed castle was bought in 1667 by Christoph Bernhard, Graf (Count) von Galen, who was bishop of Münster at that time. In 1826, Matthias, Graf (Count) von Galen signed a contract which made Dinklage, which had formerly belonged to the diocese of Münster, a part of the Großherzogtum (Grand Duchy of Oldenburg). The lands of the diocese had been secularized after the war against Napoleon. The name "Dinklage" comes from the Old Norse word "thing", which means a place of assembly such as for a parliament or a judicial court. The name is as old as the office of "Gaugraf" (district count); "Gaugrafen" were local counts who exercised jurisdiction over a district (Gau), ruling from an assemblies called a "Thing", that traditionally met under a linden tree. The name "Thinclage" appears in a document dated 1231. With the loss of the "th" sound in German, the spelling changed over the years to "Dinclage", and finally to "Dinklage".
Джон Динкладж
1231 жылы Джон Динкляж және оның ұлы Бертрам (қоршалған рыцарь) Швабия императоры Филиппен одақтасқан Вехтаны Клоппенбург граф фон Текленбургпен одақтасқан Брансвик Оттомен дау-дамайда қолдады. Бертрам Динкладж (1200-1251) Алтыншы крест жорығына қатысқанда 30 жаста болған және 1229 жылы мамыр айында Иерусалимнің патшасы ретінде Фредерик II-нің таққа отырғызылуына куә болған. Оның Джон және Бертрам деген екі ұлы болды. Бертрам - Вектаның Отто II-нің жақтасы. Бертрам 1235 жылы Англияның Изабелланың император Фредерик ІІ-ге үйлену тойына қатысты. Тойға төрт патша, он бір герцог, отыз граф, көптеген архиепископтар және он екі мыңнан астам рыцарь қатысты. 1252 жылы Текленбургтің жесір әйел Ютта елді Мюнстер епискобына сатып жіберді. Содан кейін Вехта резиденция қаласынан Дростенштадтқа дейін құлдырады, ал ел Нидерштифт Мюнстерланд деп аталды. Джон Динкладж (12581290) Вехта округінің дростені болды; ол Вехта округінде егеменнің өкілдері болған дворяндар одағының жетекшісі болды. 1258 жылдан бастап Джон көптеген келіссөздердің куәгері және кепілі болды. 1298 жылы Динкладж иелеріне арнап елтаңба жасалды. Оның жоғарғы жағында 5 жапырақты үш роза, ал төменгі жағында үш қисық айқыш бар.
In 1231, John of Dinklage and his son Bertram (an armored knight) backed Vechta, which was allied with Emperor Philip of Swabia in a dispute with Otto of Brunswick, who was allied with the Cloppenburg Count von Tecklenburg. Bertram of Dinklage (1200–1251) was 30 years old when he took part in the Sixth Crusade and was a witness to the May 1229 coronation of Frederick II, Holy Roman Emperor as King of Jerusalem. He had two sons, John and Bertram. Bertram, a knight, was a supporter of Otto II of Vechta. Bertram was present at the 1235 wedding of Isabella of England to Emperor Frederick II. Four kings, eleven dukes, thirty counts, many archbishops, and more than twelve thousand knights took part in the wedding. In 1252, the childless widow Jutta of Tecklenburg sold the country to the Bishop of Münster. Vechta then sank from a residence city to a Drostenstadt, and the country became known as Niederstift Münsterland. John of Dinklage (1258–1290) became the drosten of the district of Vechta; he was in charge of a union of noblemen who were the representatives of the sovereign in the district of Vechta. Beginning in 1258, John was a witness to and guarantor of many negotiations. In 1298, a coat of arms was devised for the lords of Dinklage. It has an upper field with three 5 leaf roses and a lower field with three slanted crosses.
Фредерик Динкладжский
Фредерик Динкладж (1350-1396) Динкладждағы кішкентай қамалға қанағаттанбады. Ол империяның жалпы құлдырауы мен қауіпсіздігін XIV ғасырдың соңында саяхаттап жүрген саудагерлерді ұрлау және тонау үшін ақталып алды. Фредерик пен оның ұлдары саудагерлік пойызды тонап, саудагерлерді Ферниндсбургке алып кетеді, онда олар төлем үшін барымтаға алынады. Саудагерлердің әйелдері мен Ганза Лигасы бұл жағдайға наразылық білдірді. 1371 жылы қарашада император Мюнстердің билеушісі Флоренцке Динклаждағы қамалға қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Фредерик қаланы жиырма арық пен қамалмен нығайтты. Епископ Фернинандсбургті жалғыз өзі басып ала алмайтынын білген соң, одақтастар іздеді. Падерборн, Оснабрук епископтары, Ольденбург, Клоппенбург және Марк графтары көмек жіберді. 1372 жылдың 15 және 16 қыркүйегінде шабуыл басталды. Фердинандсбург қамалы, Ворбург, барлық қосымша ғимараттар мен бекіністер толығымен қираған. Фридрих пен оның ұлдары алдымен Вехтаға, содан кейін Дифолцке шегініп кетті. Фредерик 1393 жылы, ұлдары Стаций мен Бертран сияқты қайтыс болды. 1383 жылы олар Динкладж қаласында ешқашан қамал салуға ант бермейтін антқа қол қоюға мәжбүр болды.
Frederick of Dinklage (1350–1396) was not satisfied with the small castle at Dinklage. He used the general decay and insecurity of the empire at the end of the 14th century as an excuse to extort and rob travelling merchants. Frederick and his sons robbed a merchant train and took the merchants to the Fernindandsburg, where they were held hostage for ransom. The wives of the merchants and the Hanseatic League complained about this situation. In November 1371, the Emperor ordered Florenz, the Prince Bishop of Münster, to proceed against the castle at Dinklage. Frederick reinforced the castle with twenty ditches and ramparts. The bishop, realizing that he could not conquer the Ferninandsburg alone, sought allies. The bishop of Paderborn, the bishop of Osnabrück, and the counts of Oldenburg, Cloppenburg, and Mark sent reinforcements. On September 15 and 16, 1372, the attack began. The Ferdinandsburg castle, the Vorburg, all of the outbuildings, and the fortifications were completely destroyed. Frederick and his sons retreated, first to Vechta, then to Diepholz. Frederick died around 1393—in the same year as his sons Statius and Bertrand. In 1383 they were forced to sign an oath pledging never again to build a castle at Dinklage.
Фредериктің ұлдары
1393 жылы епископ Флоренц Фредериктің Герборд, Дитрих, Гюго және Джон есімді төрт тірі ұлына Динкладж пен Вектадағы бұрынғы иеліктерін берді. Герборд Гербордсбургті шамамен 1400 жылы Фердинандсбургтің (бүгінгі Рентей) шығысында салды. Дитрих Дитрихбург (қазіргі Вассербург) қаласын салған. Гуго Гугобургті қазіргі қамалдың шіркеуінің орнына салды. Төртінші қамал туралы көп нәрсе белгілі емес, ол басқа жерде, мүмкін қазіргі Динкладж қаласында салынған және көп ұзамай тасталып кеткен. Әр қамалдың тұрғындары өз өмірлерін өздері алып жүрді, олар Хугобургке жақын су диірменін ғана бөлісті. Басқаратын мүлкі аз, экономика тұрақсыз және шектеуші ортамен, қарыздар пайда болды, ал Динкладж иелері өздерінің қасарындағы лауазымдарға өтініш жасады.
In 1393, Bishop Florenz invested the four living sons of Frederick, named Herbord, Dietrich, Hugo, and John, with the former possessions in Dinklage and Vechta. Herbord built the Herbordsburg in about 1400 at the exit of the Ferdinandsburg (today the Rentei). Dietrich built the Dietrichburg (the present day Wasserburg). Hugo built the Hugoburg at the present location of the castle's chapel. Not much is known about the fourth castle, which was built at some other location, possibly in the present town of Dinklage, and soon abandoned. The inhabitants of each castle led their own lives, sharing only the water mill near the Hugoburg. With little property to control, and an unstable economy and restrictive environment, debts arose, and the lords of Dinklage applied for positions outside their castle.
Мартин Лютер
1543 жылы Джон Динкладж Мартин Лютердің реформациясын қолдады. 1560 жылы Гюгоның ұрпақтары өздерінің меншігін Гербордсбургті басып алғанша кеңейтті. Фрауенбург деп аталатын жаңадан сатып алынған қамал, көбінесе, иеленушілердің жесірінің ордасы болды. 1587 жылы Дитрихсбург Каспар Ледебурдің меншігіне айналды және Ледебаргсхаус деп аталды. Бұл қазіргі заманның қамалы. 1592 жылы жесір Гертруд фон Динклаж Ассен әулеті Германн Кеттлермен тұрмысқа шықты. Осылайша Гербордсбург, Фрауэнберг және Кеттерсбург атаулары бір қамалға (бүгінгі Рентей) қатысты. 1641 жылы Отыз жылдық соғыс кезінде Мюнстердің билеушісі Генрих фон Галенді Динклажға Вехта графының атағымен жіберді. 1650 жылы Кристофер Бернхард фон Гален Мюнстердің билеушісі болды. Осылайша оның ағасы, Дростен Генрих фон Гален Динкладждың позициясы нығайды. 1671 жылы Епископ хан Dinklager-дің барлық иелігін сатып алды. Гербордсбург тауарлар мен тауарлардың тасымалы үшін пайдаланылған, ал Гугобургте қойма, сот залы және екі тұтқынды орын алған. Отбасы Дидрихсбургте тұратын. 1677 жылы билік иелері Динкладж пен Брокдорф шаруаларын өзінің билігі мен әкімшілігі бар Ерліліхтейт деп аталатын еркін аумаққа біріктірді.
In 1543 John of Dinklage supported the reformation of Martin Luther. In 1560 the descendants of Hugo extended their property to a point where they took over the Herbordsburg. The newly acquired castle, called the Frauenburg, often served as a seat for the widow of the Lord in succession times. In 1587 the Dietrichsburg became the property of Kaspar Ledebur, and was renamed the Ledebargshaus. This is the present day castle. In 1592 the widow Gertrud von Dinklage wed Hermann of Kettler of the House of Assen. Thus the names Herbordsburg, Frauenberg, and Kettersburg all indicate the same castle (today's Rentei). In 1641, during the Thirty Years' War, the sovereign bishop of Münster sent the trusted Heinrich von Galen to Dinklage with the title Count of Vechta. In 1650 Christopher Bernhard von Galen became Prince Bishop of Münster. The position of his brother, the Drosten Heinrich von Galen of Dinklage, was thus strengthened. In 1671 the Prince Bishop acquired the entire possessions of the Dinklager. The Herbordsburg was used for the administration of goods, while the Hugoburg contained a storeroom, a courtroom, and two dungeons. The family resided in the Diedrichsburg. In 1677 the sovereign united Dinklage and the peasantry of Brockdorf into a free territory known as a Herrlichkeit, with its own jurisdiction and its own administration.
Отыз жылдық соғыс
Отыз жылдық соғыс Мюнстерландқа қатты азап әкелді; тонау мен өрт көптеген шаруашылықтарды қиратты, ал жер өңделмеген, тұрғындары қашып кеткен немесе қайтыс болды. Сауда тоқтады. Соғыс ұзаққа созылғандықтан, халық пен дінбасылар ұнжырғасы түсіп, олардың рухани билікке деген сенімдері мүлдем жоғалып кетті. Ғибадатханалар елеусіз қалдырылды, қиратылды немесе мүлдем қиратылды. Олардың қалпына келтіруіне қажетті қаражат жетіспеді, өйткені ұзақ соғыс шіркеудің жинақтаған қаражатын толығымен сарп етті. Епископтық викарийлер генералдар докторлар Хартман, Николартий және Лузеньюс соғыс кезінде Нидерштифтің (яғни Төменгі Принц Епископтығының) шіркеулеріне ресми сапарлар (тексеру) жасады, 1618, 1619, 1620, 1625, 1630 және 1644 жылдары. Соғыстан кейін Оснабрюк князь-епископы Франц Вильгельм өзінің рухани қызметін епископ ретінде атқарып, Нидерштифттегі шіркеулердің жағдайын түзетуге тырысты, олар оның зайырлы юрисдикциясының бір аспектісі ретінде Мюнстер князьдік епископтығына қатаң бағынышты болды. Ол Вехта және Клоппенбург округтерінің барлық приходтарын өзінің жеке басшылығымен немесе епископтық комиссарлардың басқаруымен қалдырды. 1651, 1652, 1654 және 1655 жылдары жүргізілген аралауларға сәйкес, Вехта ауданындағы шіркеулер өкінішті жағдайда болды. Чиркөө отыз жылдық соғыстан кейін Дростен фон Галеннің араласуы арқылы қалпына келтірілді, ол өзінің резиденциясын Динклажға көшірді. 1655 жылы жазылған деректерге сай, ғибадатхананың "барлығы керемет көрінеді, бірақ жағдайдың қолайсыздығынан көп нәрсе қираған, ал киелі шатыр мен күміс тостаған ұрланған".
The Thirty Years' War spread severe misery over the Münsterland; looting and fire devastated many farms, and the land lay uncultivated, the inhabitants having fled or died. Trade ceased. The people and the clergy were demoralized at the war's long duration; their trust in terrestrial and spiritual authority completely vanished. Churches were neglected, ruined, or were utterly destroyed. Any funds which might have provided for their restoration were lacking because the long war had nearly exhausted church savings. The episcopal vicars general Drs Hartmann, Nikolartius, and Luzenius conducted formal visitations (of inspection) of the parishes of the Niederstift (i. e. the Lower Prince Bishopric) during the course of the war, in 1618, 1619, 1620, 1625, 1630, and 1644. After the war, Prince Bishop Franz Wilhelm of Osnabrück, exercising his spiritual function as a bishop, tried to correct the circumstances of the churches in the Niederstift, which were subject to the Prince Bishopric of Münster strictly as an aspect of his secular jurisdiction. He either left all the parishes of the districts of Vechta and Cloppenburg under his personal leadership or under the management of episcopal commissioners. According to the visitations conducted in 1651, 1652, 1654, and 1655, the churches in Vechta district were in a sad condition. The church was restored after the Thirty Years' War, through the intervention of the Drosten von Galen, who transferred his residence to Dinklage. In 1655, records stated: "Everything looks complete and marvelous in the place of worship [ ] but unfavorable circumstances have also left much devastation; [and] the paraments and the silver chalice were stolen."
XIX ғасыр
1803 жылы Динклаж Ольденбург герцогтігіне қосылды. 1827 жылы Герлихехт аяқталғанға дейін Динклаж фон Галенс ауданының орталығы болды. 1843 жылы Гугобург қиратылды және оның орнында қамал үшін шіркеу салынды. Г. Галленнің отбасы мүшелері Оңтүстік Ольденбургтің рейхстаг мүшесі болды. 1933-1946 жылдар аралығында Мюнстердің епископы болған граф Клеменс Август осы қалада дүниеге келген. Ол "Мюнстер арыстаны" деген атпен танылып, нацистік үкіметке қарсы белсенділік танытты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қамал бенедиктиндік монастырға айналды.
In 1803 Dinklage was absorbed into the Duchy of Oldenburg. Dinklage remained the seat of the von Galens' district until the Herrlichkeit ended in 1827. In 1843 the Hugoburg was demolished and a chapel for the castle was built on its site. Many members of the von Galen family served as members of the South Oldenburg Reichstag. Count Clemens August, who served as the bishop of Münster from 1933 to 1946, was born in the castle. He became known as the "Lion Of Münster" and took an active stand against the Nazi government. After World War II the castle became a Benedictine monastery.
Франция билігі
XIX ғасырдың басында Наполеон I бүкіл Еуропаны басып алуға тырысты, оның жоспарларының алғашқы бөлігі Германия болды. Оның әскерлері Австрия, Пруссия және Ресейді билеп-төстеді. Пруссия Тильзит бейбітшілігін (1807) қабылдады, ал Эльбаның батысындағы барлық аймақтар Наполеонның ағасы Жеромның басшылығымен жаңадан анықталған Вестфалия корольдігінің құрамына енді. Наполеон 1806 жылы Рейн қауымдастығын құрып, өзінің протектораты астына он алты неміс ханзадасын қойды. Олденбург герцогiне де қысым жасалды. 1808 жылы ол неміс князьдерінің Рейн қауымдастығына қосылды. Фридрих Людвигтің бұл әрекеті француздарды көп уақыт қанағаттандырған жоқ. 1810 жылы 13 желтоқсанда олар Солтүстік теңіз мен белгілі бір сызықтың арасындағы барлық аймақтар Француз империясының бөлігі болатынын жариялады. Француз әскері барлық мемлекеттік қазынаны тәркіледі. Гамбургтен Кеверберг префекті аумақты басып алды. Герцог бекер қарсылық білдірді, бірақ 1811 жылы 26 ақпанда биліктен бас тартуға мәжбүр болды және Александр патшаның шақыруымен Санкт-Петербургке барды. 1811 жылы 28 ақпанда префект Ольденбургтегі Ламбертикирхеге барып, Францияға адалдық ант берді. Француз заңдары мен әдет-ғұрыптары күшіне енді. Шаруалардың жеке меншік қатынастары, мұрагерлік құқық, феодалдық сипаттағы барлық мүмкіндіктер жойылды. Азаматтық құжаттар шіркеулік тіркелімдердің орнын басып, мемлекеттік құжаттар ретінде қолданылды. Француз тілі ресми стильге айналды. Солтүстік Германия төрт департаментке бөлінді. Бір бөлім Оберем бөлімшесі болды, оның бас кеңсесі Оснабрук қаласында орналасқан еді. Кевербергтік Карл Людвиг Вильгельм префект болып қызмет етті. Бұл департамент төрт округке бөлінген. Квакенбруктегі вице-префект бұрынғы Вехта және Клоппенбург кеңселерінің аумағын басқарды. Кейін Квакенбрук округі 10 кантонға бөлінді. Олардың бірі Динкладж кантоны болды, оған Динкладж, Лоне және Штайнфельд қауымдастықтары кірді. XIX ғасырдың басында фон Галлендер өздерінің үйлерін Вестфалияға (Ассендер әулеті) көшірді.
At the beginning of the 19th century, Napoleon I attempted to gain control of all of Europe and Germany was an early part of his plans. His armies dominated Austria, Prussia and Russia. Prussia submitted to the Peace of Tilsit (1807), and all areas to the west of the Elbe became part of the newly defined Kingdom of Westphalia under Napoleon's brother Jerome. Napoleon had already established the Rhine Association in 1806, placing under his protectorate sixteen German princes. Pressure was also applied on the Duke of Oldenburg. In 1808, he joined the German princes' Rhine Association. This move by Friedrich Ludwig did not long satisfy the French. On December 13, 1810, they declared that all areas between the North Sea and a certain line became part of the French Empire. The French military confiscated all public treasuries. From Hamburg, the Prefect of Keverberg seized the territory. The duke protested in vain, but had to give up the power on February 26, 1811, and went to St Petersburg at the invitation of Czar Alexander. On February 28, 1811, the Prefect went to Lambertikirche in Oldenburg and swore allegiance to France. French laws and customs came into force. The personal relationships of the farmers as property owners, the patrimonial jurisdiction, and all facilities of a fief nature were lifted. Civilian records replaced church registers as the official records of the state. French became the official style. Northern Germany was divided into four departments. One department was the Oberems Department, with Osnabrück as the headquarters. Karl Ludwig Wilhelm of Keverberg served as the Prefect. In this department, there were four arrondissements. A sub prefect at Quakenbrück governed the area of the former offices Vechta and Cloppenburg. The Arrondissement of Quakenbrück was then divided into 10 cantons. One was the Dinklage Canton, which included the communities of Dinklage, Lohne, and Steinfeld. At the beginning of the 19th century, the von Galens transferred their home to Westphalia (the House of Assen).
Қала әкімдері
Қала тұрғындары үшін "Майр" (Мэр) деп аталатын азаматтық басшылар тағайындалды. Динкладждың мэрі бұрынғы констебль Иоганн Конрад Бекман болды. Лоне қаласының әкімі Карл Генрих Нибердинг болды. Штейнфельд қаласында әкім Август Хильдебранд болды. Қала әкімдеріне туылғандар, қайтыс болғандар және некеге тұрғандар туралы мәліметтерді сақтау міндеті жүктелген. Қала әкімдері азаматтық некеге отыра алады. Олар қауымның қаржы мәселелерін қадағалау мен басқаруға да жауапты болды. Олар әскери қызметке шақыруды және қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз етуді қадағалаған. Бір қиын міндет - Францияның мал мен астық жеткізуге деген шамадан тыс сұранысын қадағалау және орындау болды. Бұл әсіресе, адам күші қажет болған кезде, мысалы, Гамбург Везель жолының құрылысында қиын болды.
Civil leaders called Maire (Mayors) were appointed for the communities. The maire of Dinklage was the former constable, Johann Conrad Böckmann. The maire of Lohne was Karl Heinrich Nieberding. In Steinfeld, the maire was August Hildebrand. The maires were given the responsibility of maintaining public birth, death, and marriage records; this service had formerly been provided by the priests in the community. The mayors could perform civil weddings. They were also responsible for the supervision and administration of the financial affairs of the community. They supervised conscription and the maintenance of public safety. One difficult task was the supervision and enforcement of the excessive demands of France for the delivery of livestock and grain. This was especially difficult when the levy involved manpower, as in the construction of the Hamburg Wesel road.
Міндетті еңбек
Жол салу және басқа да қол еңбегі қажет болды. Солтүстік Германияда Наполеонның жоспарларына кедергі жасайтын себеп - әскерлерді тез тасымалдау үшін жеткілікті жолдардың болмауы. Гамбургтен Бремен арқылы Оснабрук пен Весселге дейін автомобиль жолы жоспарланған. Олденбургте болмаса да, Динкладж округінің тұрғындары Барнсторфтан Корнауға дейінгі бөлімде жұмыс істеуге мәжбүр болды. Жұмыс үлесі жермен байланысты: Гейерманның бір, Кёттердің екі, фермер мен дворянның төрт. Сонымен қатар, 12 және одан жоғары жастағы әйелдер мен балалар командалармен жұмыс істеді. Әр жұмысшы соқа мен басқа да құралдарды жеткізуі керек еді. Бір команданы басқа команда алмастырмас бұрын, олар сегіз күн бойы жұмыс істеді. Жұмысқа ақы төленді. Ер адам күніне 16 1/2 грамм, әйел 13 1/2 грамм, ұл немесе қыз 9 1/4 грамм алады. Мари Бекман 1814 жылы 4 шілдеде "1813 жылдың наурыз айынан қазан айына дейін Dinklage қауымы, солдаттарды, соғыс оқ-дәрілерін тасымалдау мақсатында және т.б. Дифолцке әрқайсысы төрт ат тартқан 538 арба мен 600 жетекші ат беріп отырды".
Road construction and other manual labour were required. In Northern Germany, an obstacle to Napoleon’s plans was the lack of adequate roads for the rapid movement of troops. A highway was planned from Hamburg, by way of Bremen, to Osnabrück and Wesels. Although this was not in Oldenburg, inhabitants from the county of Dinklage were forced to work on the section from Barnstorf to Cornau. The assignment of work was based on the relationship to the land: the Heuerman had one, the Kötter two, the farmer and noblemen four. Also women and children age 12 and over worked with the teams. Each worker had to supply spades and other tools. A deployment lasted eight days before replacement by another team. The work was reimbursed. A man got 16 1/2 grotes, a woman 13 1/2 grotes, a boy or girl 9 1/4 grotes per day. Marie Böckmann reported on July 4, 1814 that "from March through October of the year 1813 the community Dinklage, for the purpose of transporting soldiers, war ammunition, etc. to Diepholz provided 538 wagons each drawn by four horses plus 600 leader horses."
Әскери қызмет
1811 жылдың сәуірінде Динкладж округінің тұрғындары Наполеонға әскер жеткізуге тиіс болды. Ол Англияны бағындыруды ойлады, соғыс кемелеріне теңізшілер керек болды. 1811 жылы 7 мамырда 25 жас адам Лонеден Квакенбрюкке, одан соң Антверпен мен Тулонға сапар шегіп, адмиралдың "Коммерс де Париж" кемесінде теңізшілер болып қызмет етті. Француз армиясына да сарбаздар қажет болды. 28 тамызда Куакенбрук ауданынан 303 адамнан тұратын контингент, оның ішінде 30 адам Динклаж кантонынан келді. 1812 жылы маусымда Наполеон тарихтағы ең үлкен армиямен шығысқа қарай жылжиды - 400 000 сарбаз, олардың үштен бірі немістер - Ресейге. Көптеген ер адамдар қашып кетуге тырысты. Олар қашып кеткендерді аяусыз жазалады. Дезертирлерге көмектескендер алты айға дейін түрмеге қамалды. Доктор Антон Тапехорн фермер Хьюго Вестендорфпен бірге қызметтен қашу үшін Бюннеге жасырынды. Дезертирлікпен шабуыл жасағандар Наполеон Ресейден жеңілгенде, өлім жазасынан құтқарылды.
Already in April 1811, the people in Dinklage county were to supply troops for Napoleon. He wanted to subjugate England, and demanded sailors for his warships. On May 7, 1811, 25 young people left Lohne, traveled to Quakenbrück, and then on to Antwerp and Toulon, where they served as sailors on the admiral's ship Commerce de Paris. The French army also required soldiers. On August 28, the district of Quakenbrück provided a contingent of 303 men, including 30 from the Canton Dinklage. In June 1812, Napoleon moved eastwards with the biggest army in history – 400,000 soldiers, a third of them Germans – to Russia. Many men tried to desert. They punished deserters without leniency. Those who helped deserters were imprisoned for up to six months. Dr. Anton Tapehorn, along with the farmer Hugo Westendorf, hid in Bünne to escape service. Those who deserted escaped from a certain death penalty when Napoleon was defeated in Russia.
Бейбіт сот, судьялар, қызметшілер
1811 жылдың тамызында француз соттары мен трибуналдары құрылды. Гамбург императорлық соттың ордасы болды. Әр округке бірінші сатыдағы сот (бірінші сатыдағы сот) тағайындалды. Әр кантонда кішігірім құқық бұзушылықтарды қарау үшін бейбіт сот құрылды. Динкладж қаласында ол Амтхауста құрылды, кейін ол алғашқы Динкладж ауруханасы болды. Сотта бұрын Вехтада округтік сот төрешісі болған Фридрих Кристиан Ленц болды. Кантон жалақыны төледі. Динкладждағы Huissier (usher) - бұл Фридрих Кристиан Харм болатын. Ол сотқа мәлімет беруді міндет тұтқан. Бейбітшілік сотының хатшысы Генрикус Антониус Бальман болды. Ол француз оккупациясы кезінде салық жинаушы болған. Динкладждың бейбіт сот файлдары жартылай екі тілде, парақшаның сол жартысы француз тілінде, ал оң жағы төменгі неміс тілінде. Императордың ұлы Наполеон II-нің тууына орай 1811 жылдың наурыз айында Вик пен Динкладж тұрғындарына той өткізуге рұқсат берілді. Олар 31 наурызда түстен кейін сағат 3-те билеп, көңіл көтере алды. Барон Карл Людвиг Вильгельм Кеверберг 1768 жылы 14 наурызда Люттихтің фламанд бөлігіндегі Хелен қаласында дүниеге келген. Ол сәнді және бай отбасына жататын, Пруссия университеттерінде оқыған. Ол өзінің білімі мен тәжірибесі бойынша префект болып сайланды. Ол өзінің өкілеттігі кезінде Динклаж кантонына барды. 1812 жылы тамыздағы осындай сапарларының бірінде ол "Мейкель мейманханасында" тұрды. Шаруа префекті мен оның серіктеріне "28 грн. бағамен 6 кружка Брантвейн, 1,5 грн. бағамен 59 кружка Брантвейн және 3 грн. бағамен 80 кружка сыра" ұсынды.
French courts of justice and tribunals were established in August 1811. Hamburg was the seat of the imperial court of justice. Each arrondissement received a tribunal of first instance (primary jurisdiction). In each canton, a peace court was established to handle minor infractions. In Dinklage, it was established in the Amtshaus, which later became the first Dinklage hospital. Serving as magistrate was Friedrich Christian Lentz from Höfften, who had previously served as the county court assessor in Vechta. The Canton paid the salary. The Huissier (usher) in Dinklage was the resident Friedrich Christian Harm. As an usher, he was required to deliver court information. The Greffier (court writer) at the peace court was Henricus Antonius Bahlman. He was also a tax collector during the French occupation. The files of the peace court of Dinklage are partially bilingual, with the left half of the page in French and the right in Low German. On the occasion of the birth of the Emperor’s son, Napoleon II, in March 1811, the inhabitants of Wiek and Dinklage were granted a license to hold a party. They were allowed to dance and amuse themselves as they could at 3:00 in the afternoon on March 31. Baron Carl Ludwig Wilhelm of Keverberg was born on March 14, 1768, in Haelen in the Flemish part in Lüttich. He belonged to an elegant and affluent family and had studied at Prussian universities. He was chosen as prefect because of his knowledge and experience. During his term of office, he visited the canton of Dinklage. On one such visit in August 1812, he stayed at the Mäkel Inn. The proprietor served the prefect and his companions "6 mugs of Brantwein at 28 Grs., 59 Glasses of Brantwein at 1½ Grs., and 80 mugs of beer at 3 Grs."
Француз билігінің құлдырауы
Халық Ресейден әскердің кері шегінуі мен содан туындайтын әскери құрбандықтар туралы білген. Пруссияның ұлттық қарсылығы оянып, Пруссия патшасы Ресеймен одақтасып, Францияға қарсы соғыс жариялады. 1813 жылдың наурыз айының ортасында бүкіл Солтүстік Германияда тәртіпсіздіктер орын алды. Оберемс департаменті, Квакенбрук округімен бірге Гамбургті Ресей әскерлері басып алған кезде әсер етті. Квакенбрюктегі төреші азаматтардың күзетшілері арқылы қауіпсіздікті қамтамасыз етті. 1813 жылдың тамызында Австрия орыс-англис-пруссиялық одаққа қосылды. 1813 жылдың қазан айында Францияға үлкен коалиция қарсы шықты. Ол Наполеонның толық жеңілуімен аяқталады. 15 қазанда Кеверберг префекті егер 24 сағат ішінде артта қалған ақшаны және құрметті күзетшіге аударымдарды төлемесе, әкімдерді қызметтен босатумен қорқытты. Халық жандармерияның округтен кетуіне көңілі толды. 1813 жылы 2 қарашада префект өзінің қызметкерлерімен бірге Оснабрюктен кетіп қалды. Олденбургтік герцог Петр Фридрих Людвиг Ресейден оралып, 1813 жылы 12 желтоқсанда үкімет басқаруын қолға алды. Экономикалық дағдарыс бүкіл Ольденбург мемлекетін белсенді түрде қайта құруды қажет етті. Ескі заңдар біртіндеп күшіне енді. Бұрынғы француздарға қызмет еткен болса да, бұрынғы басшылар қайтадан билікке келді. Құлдық жойылып, жаңа қылмыстық құқықтық жүйе әрбір азаматтың жеке бостандығын қамтамасыз етті. Француздардың шетелдік қожайындары қатал шектеу ретінде сезілді. Ал, бұл елге ешқандай пайда әкелмеді. Бұл және Оберм департаменттің қысқа (қазіргі уақытта 3 жыл) болуы француз әкімшілігінің сәтті болмағанын білдірді. Векшадағы Бомхоффтың фон Фрикен отбасы. Фон Фрикендер отбасы - Вехтадағы ең ірі ферманың иелері. Барон Фон Фрикен ауыл шаруашылығы кәсіпорнының иесі (шарт серіктесі Стено). Эдуардо фон Фрикен 2022 жылдан бастап Гут Бомхофта тұрады
The populace knew about the retreat of the army from Russia and the resulting military casualties. The national resistance of Prussia was awakened, with the King of Prussia allying with Russia against and declaring war on France. Unrest broke in the middle of March 1813 in all of Northern Germany. The Oberems Department, with the Arrondissement Quakenbrück, was affected when Hamburg was occupied by Russian troops. The sub prefect in Quakenbrück provided security with Citizen guards. In August 1813, Austria joined the Russian English Prussian alliance. By October 1813 France faced a large coalition. It would end with Napoleon’s total defeat. On October 15, the Prefect of Keverberg threatened the mayors with release from office if payment of the backlogs and the contributions to the honorary guard were not fulfilled within 24 hours. The population was relieved when the Gendarmerie withdrew from the Arrondissement. The Prefect and his officials left Osnabrück on November 2, 1813. Duke Peter Friedrich Ludwig of Oldenburg returned from Russia and took control of the government on December 12, 1813. Economic depression necessitated the energetic reconstruction of the entire Oldenburger State. The old laws gradually took effect. The old officials were put in charge again, even if they had served the French. Serfdom remained abolished and a new criminal legal system secured personal freedom for each citizen. The French presence as foreign masters was felt as a harsh restriction. Heavy taxes and conscription were enormous burdens that brought the country no advantage. This, and the short existence (hardly 3 years) of the Oberems Department, meant that the French administration was not successful. The Von Fricken Family of Bomhoff in Vechta Included. Von Fricken Family owners of the largest farm in Vechta known as Gut Bomhof. Baron Von Fricken is owner of an agricultural enterprise (partner Steno). Eduardo Von Fricken resides in Gut Bomhof as of 2022
Көшіп кету
XIX ғасырдың ортасында көптеген жергілікті азаматтар кедейліктен құтылу үшін көшіп кетті, әсіресе АҚШ-та. Динкладж эмигранттары үшін Огайо, Кентукки, Канзас, Мичиган, Миссури, Висконсин және Иллинойс штаттары ерекше танымал болды. Нью-Йорк штатының Кингс округінде фон Фрикеннің отбасы мүшелері де бар. Бруклин және кейбіреулері Тройға, Нью-Йоркке және Лонг-Айлендтің көптеген бөліктеріне, Нью-Йоркке көшіп барды Джеймс фон Фрикен Смиттаундан / Нью-Йорк
The Mid 19th century saw many local citizen emigrate to escape poverty, particularly in the United States. Particularly popular with Dinklage emigrants were the states of Ohio, Kentucky, Kansas, Michigan, Missouri, Wisconsin, and Illinois. And to Kings County, New York many of the Family of Von Fricken. Brooklyn and some moved to Troy, NY and to many parts of Long Island, NY James Von Fricken of Smithtown/NY
Бірінші жергілікті парламент
Алғашқы жергілікті парламент 1856 жылы 1 мамырда құрылды. Парламент мүшелері: Рензе зу Бахлен (шаруа), Тёббе Швегманн (шаруа), Клокер (шаруа), Брункенкель (шаруа), Хёрстманн (тұрғын үй иесі), Диерс Бюннемейер (шаруа), Бекманн (шаруа), Секстро (шаруа), Шульте (шаруа), Хёрстманн (шаруа), Мейер (шаруа), Борнорст (шаруа), Ниманн (шаруа), Хьюго (шаруа) және Кеппель (фармацевт). Жохан Остендорф парламенттік басшы болып қызмет етті.
The first local parliament was established on 1 May 1856. The members of parliament were Mr Renze zu Bahlen (farmer), Mr Többe Schwegmann (farmer), Mr Klöcker (farmer), Mr Brunkenkel (farmer), Mr Hörstmann (innkeeper), Mr Diers Bünnemeyer (farmer), Mr Böckmann (farmer), Mr Sextro (farmer), Mr Schulte (farmer), Mr Hörstmann (farmer), Mr Meyer (farmer), Mr Bornorst (farmer), Mr Niemann (farmer), Mr Hugo (farmer), and Mr Keppel (pharmacist). Johann Ostendorf served as parliamentary head.
Экономика
Экономикасы ауыл шаруашылығы мен азық-түлік өнеркәсібімен сипатталады. Сонымен қатар өнеркәсіптік қондырғылар мен машиналар, мал азығы, жиһаз және пластикалық бұйымдар өндіріледі.
The economy is characterized by farming and the food industry. Industrial facilities and machines, animal feed, furniture and plastic products are also produced.
Статистика
Халықтың конфессиясы % Рим католиктері 69,3% Протестанттар 16,9% Басқа конфессиялар 13,8% (соңғы жаңарту: 31 желтоқсан 2004)
Confessions percent of population Roman Catholic 69.3% Protestant 16.9%Other denominations 13.8% (Last update: 31 December 2004)
Атақты тұрғындар
Клеменс Август Граф фон Гален, Мюнстердің Рим-католик архиепискобы, кейін кардинал.
Clemens August Graf von Galen, Roman Catholic Archbishop of Münster, later Cardinal.