Кіріспе

Chain - 2004 жылы түсірілген фильм. Бұл екі жас әйелдің әлеуметтік-экономикалық жағдайының қарама-қарсы тұстарынан тұрады. Бірі (Михо Никаидо) - өзінің корпорациясы АҚШ-тағы ойын-сауық парктерін тексеруге жіберген жапондық маман. Екіншісі (Мира Биллотт) сауда орталығының жанында қоныстанған және бірнеше тұйық жұмыста жұмыс істейтін қашқын. Әйелдер ешқашан кездеспейді немесе бір-бірімен сөйлеспейді, бірақ фильмнің соңында олардың көзқарастары ұқсас болады, өйткені олардың өміріне сауда мәдениеті мен инфрақұрылымының біркелкілігі әсер етеді. Ол "арнаулы/документальды" гибрид ретінде сипатталды, The New York Times басылымының Стивен Холден "қасақана көркем әдебиет, деректі фильм және кино очерк арасындағы шекараны бұзады" деп айтты.

Сюжет

Жапониялық компанияның жетекшісі Тамиконы компаниясы "Жүгіретін әлем" деп аталатын жобамен ойын-сауық парктеріне кіруді көздеп, АҚШ-қа жібереді. Оның міндеті - Америкадағы ойын-сауық парктері туралы ақпаратты жинап, ол туралы басшыларына хабарлау. Аманда - үйсіз жүрген жас босқын. Ол сауда орталығының қарама-қарсы жағындағы тастап кеткен қоймада тұрады. Бірнеше қысқа мерзімді жұмыс істеп жүріп, оның ішінде туристік қайықта концессиялық жұмысшы және мотельде тазалаушы әйел ретінде ол оқшауланған отбасына жіберуге ниеттенген бейне күнделігін жазады. Аманда мен Тамиконың өмірлері мен айырмашылықтары қарама-қарсы. Екі әйел де әлемдегі сауда мәдениеті ұқсас болғандықтан, өңірлік бірегейлігін жоғалтумен өзгеріп жатыр.

Өндіріс

Джем Коэн фильмнің идеясы фотосуретте орынсыз болып көрінетін құрылымдарды, мысалы, жарнама тақталары мен франчайзингтік мейрамханаларды алдыға қойып, ортаға қою болды дейді. Ол былай деп түсіндірді: "Бізді сауда орталықтары мен логотиптер, үлкен дүкендер және тағы басқалар қоршап тұр, бірақ олар осы таңғажайып көрінбейтіндіктен көрінеді. Мен оларды жыл бойы түсірдім, оны анық көрсету үшін 16 мм пленканы қолдандым. Бұл - ешнәрседен тұратын архив". Фильмге Барбара Эренрайхтың "Никель және дим" кітабы әсер етті, ол Америкадағы төменгі жалақыға жұмыс істейтін жұмысшылардың қиындықтарын зерттейді. Екі әйелдің ойдан шығарылған сюжеті Коэннің бірнеше жыл бойы Еуропа, АҚШ, Жапония және Австралиядағы сауда орталықтарында, қонақ үйлерде және кеңсе парктерінде түсірген кадрларына тоғысқан.

Шығару

Фильмнің премьерасы Ұлыбританияда 2004 жылы 22 тамызда Эдинбург халықаралық кинофестивалінде өтті. Бельгияда ол 2004 жылы 6 қазанда Фландрия халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. Францияда ол 2004 жылы 30 қарашада Белфонт Entrevues кинофестивалінде көрсетілді. Оның американдық тұсаукесері 2005 жылы 23 сәуірде Бостонның тәуелсіз кинофестивалінде болды. Фильм Манхэттендегі тәуелсіз кино орталығында қысқа уақытқа көрсетілді. The Village Voice газетінің редакторы Эд Халтер фильмді "әдеттегі дүниені таңғажайып жаңалыққа айналдыратын арманға ұқсас саяхаттық ролик" деп атады. The New York Times газетінде Стивен Холден: "Барлық қараңғылығына қарамастан, он шақты штатта және жарты оншақты елде түсірілген фильм белгілі бір сұлулықтан айырылмайды. Біркелкілік пен біркелкілік көңілге жұбаныш береді. Фильмнің соңында камера қан қызыл түстегі күннің батуына қараған жерді көруге тоқтаса, оның адамзаттың түнеп бара жатқан өркениетін бейнелеуі жанды қайғылы күйге түсіреді".

Марапаттар

Джем Коэн 2005 жылы Independent Spirit Awards сыйлығының "Кімде-кімді бақылап отыру керек" сыйлығына ұсынылды. Белфорт Entrevues кинофестивалінде фильм Prix Leo Scheer сыйлығын жеңіп алды. Фильм Монреаль әлемдік кинофестивалінде "Жылдың ең үмітті он фильмі" тізіміне енді.