Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Chain - 2004 жылы түсірілген фильм. Бұл екі жас әйелдің әлеуметтік-экономикалық жағдайының қарама-қарсы тұстарынан тұрады. Бірі (Михо Никаидо) - өзінің корпорациясы АҚШ-тағы ойын-сауық парктерін тексеруге жіберген жапондық маман. Екіншісі (Мира Биллотт) сауда орталығының жанында қоныстанған және бірнеше тұйық жұмыста жұмыс істейтін қашқын. Әйелдер ешқашан кездеспейді немесе бір-бірімен сөйлеспейді, бірақ фильмнің соңында олардың көзқарастары ұқсас болады, өйткені олардың өміріне сауда мәдениеті мен инфрақұрылымының біркелкілігі әсер етеді. Ол "арнаулы/документальды" гибрид ретінде сипатталды, The New York Times басылымының Стивен Холден "қасақана көркем әдебиет, деректі фильм және кино очерк арасындағы шекараны бұзады" деп айтты.
Chain is a 2004 docufiction film written and directed by Jem Cohen. It follows two young women from opposite ends of the socioeconomic spectrum. One (Miho Nikaido) is a Japanese professional who has been sent by her corporation to inspect theme parks in the United States. The other (Mira Billotte) is a runaway who is squatting near a mall and works a series of dead end jobs. The women never meet or communicate with each other, but by the end of the film, their viewpoints have become similar as their lives are both impacted by the homogenization of retail culture and infrastructure. It has been described as a "narrative/documentary" hybrid, with Stephen Holden of The New York Times saying it "deliberately blurs the lines between fiction, documentary and cinematic essay."
Сюжет
Жапониялық компанияның жетекшісі Тамиконы компаниясы "Жүгіретін әлем" деп аталатын жобамен ойын-сауық парктеріне кіруді көздеп, АҚШ-қа жібереді. Оның міндеті - Америкадағы ойын-сауық парктері туралы ақпаратты жинап, ол туралы басшыларына хабарлау. Аманда - үйсіз жүрген жас босқын. Ол сауда орталығының қарама-қарсы жағындағы тастап кеткен қоймада тұрады. Бірнеше қысқа мерзімді жұмыс істеп жүріп, оның ішінде туристік қайықта концессиялық жұмысшы және мотельде тазалаушы әйел ретінде ол оқшауланған отбасына жіберуге ниеттенген бейне күнделігін жазады. Аманда мен Тамиконың өмірлері мен айырмашылықтары қарама-қарсы. Екі әйел де әлемдегі сауда мәдениеті ұқсас болғандықтан, өңірлік бірегейлігін жоғалтумен өзгеріп жатыр.
Tamiko, a corporate executive from Japan, is sent to the United States by her company, which is looking to enter the theme park business with a venture potentially called "Floating World". Her assignment is to compile information on American theme parks and report the findings to her bosses. Amanda, a young homeless drifter, squats in an abandoned warehouse across the street from a mall. While working a series of short term jobs, including as a concessions worker on a sightseeing boat and as a cleaning woman at a motel, she records a video diary that she intends to send to estranged family. Amanda and Tamiko's lives and differences are contrasted. Increasingly, both women are changed by the loss of regional identity due to the similarity of retail culture worldwide.
Өндіріс
Джем Коэн фильмнің идеясы фотосуретте орынсыз болып көрінетін құрылымдарды, мысалы, жарнама тақталары мен франчайзингтік мейрамханаларды алдыға қойып, ортаға қою болды дейді. Ол былай деп түсіндірді: "Бізді сауда орталықтары мен логотиптер, үлкен дүкендер және тағы басқалар қоршап тұр, бірақ олар осы таңғажайып көрінбейтіндіктен көрінеді. Мен оларды жыл бойы түсірдім, оны анық көрсету үшін 16 мм пленканы қолдандым. Бұл - ешнәрседен тұратын архив". Фильмге Барбара Эренрайхтың "Никель және дим" кітабы әсер етті, ол Америкадағы төменгі жалақыға жұмыс істейтін жұмысшылардың қиындықтарын зерттейді. Екі әйелдің ойдан шығарылған сюжеті Коэннің бірнеше жыл бойы Еуропа, АҚШ, Жапония және Австралиядағы сауда орталықтарында, қонақ үйлерде және кеңсе парктерінде түсірген кадрларына тоғысқан.
Jem Cohen said the original idea behind the film was to take structures that seemed out of place in a photograph, such as billboards or franchise restaurants, and put them front and center. He commented, "We’re so surrounded by malls and logos, big box stores and all, but they seem to take on this weird invisibility I shot them for years, using fine grain 16 mm film to do it more clearly. A sort of archive of nothingness." An influence on the film was the Barbara Ehrenreich book Nickel and Dimed, which investigates the difficulties faced by low wage workers in America. The fictional storyline of the two women was interwoven into the footage Cohen shot over several years at malls, hotels and office parks in Europe, the continental US, Japan, and Australia.
Шығару
Фильмнің премьерасы Ұлыбританияда 2004 жылы 22 тамызда Эдинбург халықаралық кинофестивалінде өтті. Бельгияда ол 2004 жылы 6 қазанда Фландрия халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. Францияда ол 2004 жылы 30 қарашада Белфонт Entrevues кинофестивалінде көрсетілді. Оның американдық тұсаукесері 2005 жылы 23 сәуірде Бостонның тәуелсіз кинофестивалінде болды. Фильм Манхэттендегі тәуелсіз кино орталығында қысқа уақытқа көрсетілді. The Village Voice газетінің редакторы Эд Халтер фильмді "әдеттегі дүниені таңғажайып жаңалыққа айналдыратын арманға ұқсас саяхаттық ролик" деп атады. The New York Times газетінде Стивен Холден: "Барлық қараңғылығына қарамастан, он шақты штатта және жарты оншақты елде түсірілген фильм белгілі бір сұлулықтан айырылмайды. Біркелкілік пен біркелкілік көңілге жұбаныш береді. Фильмнің соңында камера қан қызыл түстегі күннің батуына қараған жерді көруге тоқтаса, оның адамзаттың түнеп бара жатқан өркениетін бейнелеуі жанды қайғылы күйге түсіреді".
The filmed premiered in the United Kingdom on August 22, 2004 at the Edinburgh International Film Festival. In Belgium, it premiered on October 6, 2004 at the Flanders International Film Festival. In France, it premiered at the Belfont Entrevues Film Festival on November 30, 2004. Its American debut was at the Independent Film Festival of Boston on April 23, 2005. The film was given a brief theatrical run at Manhattan's Independent Film Center. Ed Halter of The Village Voice called the film "a dreamlike travelogue that transforms a mundane world into something strange and new." In his review for The New York Times, Stephen Holden wrote, "For all its bleakness, the movie, filmed in nearly a dozen states and in half a dozen countries, is not without a certain beauty. There is comfort to be found in blandness and homogeneity. And late in the film, when the camera lingers on a landscape darkening under a blood red sunset, its evocation of human civilization at its twilight stirs up a piercing sadness."
Марапаттар
Джем Коэн 2005 жылы Independent Spirit Awards сыйлығының "Кімде-кімді бақылап отыру керек" сыйлығына ұсынылды. Белфорт Entrevues кинофестивалінде фильм Prix Leo Scheer сыйлығын жеңіп алды. Фильм Монреаль әлемдік кинофестивалінде "Жылдың ең үмітті он фильмі" тізіміне енді.
Jem Cohen was nominated for the Someone to Watch award at the 2005 Independent Spirit Awards. At the Belfort Entrevues Film Festival, the film won the Prix Leo Scheer Award. The film also made the Ten Most Promising Films of the Year list of at the Montreal World Film Festival.