W58 — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

W58 жобасы 1964 жылы пайдалануға берілді, ал соңғы модельдер 1982 жылы соңғы Polaris зымырандарымен зейнеткерлікке шықты. Қорғаныс министрлігі қарудың барлық аспектілеріне жауапты болды, тек оқ-дәріден басқа. Lockheed Missiles and Space Division компаниясына қайта кіру корпусын, зымыран мен сынақ жабдықтарын әзірлеу тапсырылды, ал Naval Ordnance Laboratory фьюзинг және атыс жүйесін жасады. 1962 жылдың қазан айына 14 сынақтан тұратын ұшу сынақ бағдарламасы жоспарланды. Алғашқы өндіріс 1964 жылдың қаңтарына жоспарланған, ал пайдалану мерзімі 1964 жылдың маусым айына жоспарланған. Фузинг жүйесіне жарылудың үш биіктігі бар барометриялық ауа жарылу фюзелі және беткі жарылу фюзелі кіреді. Атыс жүйесі жарылғыш электрлік түрлендіргіш түрінде болады, оқ-дәрі жабық болады, ал газ резервуары ұңғымаға орналасады, ол оқ-дәрі тұмбасын сындырмай алып тастауға және ауыстыруға мүмкіндік береді. 1961 жылы наурыз айында титан орнына магнийді қолдау корпусына таңдады, өйткені ол ең аз салмақ, өңдеу оңайлығы және жоғары температураға орташа төзімділік ұсынды. Радиациялық корпусты қоршаған ортадан жеткілікті қорғауға арналған құралдар болмағандықтан, радиациялық корпусқа арналған қорғаныс банкасы берілді. Жарылғыш электрлік трансформатор кейіннен ферромагниттік трансформатормен алмастырылды, өйткені технология әлі жеткілікті дәрежеде дамыған жоқ. 1961 жылдың тамызында әскери-теңіз флоты үшін ұшақтың ұсынылып отырған сипаттамалары қанағаттанарлық деп табылды. Қарудың құрамына жарушы, тұтастай зарядтау және атылу жүйесі және қаруды қоршап тұрған сыртқы жылу қалқаны кіреді. Жоспарланған пиролитті графит оқ-дәрі құрылымына кіріктірілген аблативті жылу қалқаны үшін ауыстырылды. Қайта кіру корпусы Mark 2 деп аталды. 1962 жылдың наурыз айында жарылыс басының қайта жобалануы болды, бұл XW 58 X1 жарылыс басының қайта жобаланған номенклатурасына әкелді. Бұл қайта жобалау оқ-дәрі компоненттерін тығыз интеграциялауды, соның ішінде оқ-дәрі корпусын жылу қалқанымен интеграциялауды және отын тарту және атылу жүйесін бір блокқа біріктіруді қамтыды. Бұл қайта жобалау дизайнның шығарылу күнін үш айға созды. Mk 58 Mod 0 1963 жылы мамыр айында қайта кіру корпусы мен негізгі сатыдан басқа шығарылды. 1963 жылдың маусым айында аралық тексеруден кейін алғашқы кезең ауыстырылды. Жаңа негізгі механикалық қорғау жүйесін жою, ол туралы әскери-теңіз флоты қауіптенген. Mk 58 Mod 1 жарылыс батырының алғашқы өндірісі 1964 жылдың наурыз айында басталды және жарылыс батырымен жабдықталған алғашқы су асты кемесі 1964 жылдың қазан айында іске қосылды. Mk 58 Mod 2 1965 жылдың желтоқсанында жоғары энергиялы рентген сәулелеріне төзімділік беру үшін ұсынылды, бірақ бағдарлама ешқашан рұқсат етілмеген. 1975 жылы W58 жарылыс басында коррозия проблемалары анықталды. Проблеманы ядролық сынақтардың орнына компьютерлік модельдеу арқылы бағалады. Модельдеу барысында қаруды жөндеуде кейбір кішігірім өзгерістер жасау арқылы проблеманы шешу мүмкін екендігі анықталды. Алайда, қабылданған әрекеттерге қарудың жоспарланған зейнеткерлікке шығу күні әсер еткен болуы мүмкін. 1982 жылы сәуірде ядролық жарылыс жарылысынан шығарылды.

The W58 was in diameter and long, and weighed The yield was The warhead used the Kinglet primary, which it shared with the W55 and W47 warheads. The W58 design entered service in 1964 and the last models were retired in 1982 with the last Polaris missiles. The department of defense was responsible for all aspects of the weapon except for the warhead itself. Lockheed Missiles and Space Division were assigned development of the reentry body, missile and testing equipment, while the Naval Ordnance Laboratory developed the fuzing and firing system. A flight test program consisting of 14 tests was scheduled for October 1962. Early production was planned for January 1964, with a planned operational availability date of June 1964. The fuzing system would contain a barometric airburst fuze with three height of burst options, and a surfaceburst fuze. The firing system would be of the explosive electric transducer type, the warhead would be sealed, and the boosting gas reservoir would be contained in a well that allowed for removal and replacement without breaking the warhead seal. Magnesium instead of titanium was selected for the support casing in March 1961 as it offered minimum weight, ease of machining and moderate resistance to high temperatures. A protective can for the radiation case was provided as no means of sufficiently protecting the radiation case from the environment was known. The explosive electric transducer was later substituted for a ferromagnetic transducer as the technology had not yet not sufficiently advanced. In August 1961, the proposed ordinance characteristics of the warhead were found to be satisfactory to the Navy. The warhead with reentry body was wide at the flare, long and weighed The weapon consisted of a warhead, integrated fuzing and firing system and an outer heat shield surrounding the weapon. The planned pyrolytic graphite was substituted for an ablative heat shield integrated into the warhead structure. The reentry body was known as the Mark 2. In March 1962, a warhead redesign occurred, leading to the redesigned warhead nomenclature of XW 58 X1. This redesign included close integration of warhead components, including integration of warhead casing with the heat shield and consolidation of the fuzing and firing system into a single unit. This redesign caused the design release date to slip by three months. The Mk 58 Mod 0 was designed released in May 1963, with the exception of the reentry body and primary stage. In June 1963, the primary stage was replaced following an interim review. The new primary eliminated the mechanical safing system which the navy had expressed vulnerability concerns about. Early production of the Mk 58 Mod 1 warhead began in March 1964 and the first submarine equipped with the warheads was on station in October 1964. The Mk 58 Mod 2 was proposed in December 1965 to provide resistance to high energy x rays, but the program was never authorized. In approximately 1975, corrosion problems were discovered in some W58 warheads. The problem was evaluated with computer modelling rather than nuclear testing. The modelling determined that the problem could be overcome with some minor changes to weapon maintenance. However, the actions taken may have been influenced by the planned retirement date for the weapon. The warhead was retired in April 1982.

Дизайн

Соңғы оқ-дәрі алюминий қаптамасы бар магний қаптамасынан жасалды. Найлонды фенолды жылу қалқаны магний корпусына қосылған. Жарылыс басының қақпағында нысананы анықтау үшін екі радар антеннасы, қысым туралы ақпарат беретін баропорт және жауын басына құрғақ ауа толтыратын клапан бар. Бұл бір арналы құрылғы. Термиялық батарея мен радар антенналары жарылыс жарығы бөлімінде орнатылған. Ауа жарылысы тұншықтыратын құрылғыны таймер мен бароауысқыш басқаратын, жарылыстың үш биіктігі бар, ал беткі жарылысты тұншықтыратын құрылғыны электронды сәулелі құрылғы қамтамасыз еткен. Ату құрылғысы екі арналы типте болды және қару сыртқы нейтрон генераторын қолданды. Ядролық жүйе детонация кезінде атылу жүйесіне сәйкес келетін зарядты ғана шығаруға арналған. Қауіпсіздік жүйесіне термиялық батарея мен бағдарламалаушыға жарылыс бас электр жүйесін қосқан 65000 фут (19812 м) биіктікте ұшырудан кейін шамамен 55 секундтан кейін жабылатын жеделдетумен іске қосылатын байланыстар кірді. Жарылыс басында Кинглет ядролық реакторы қолданылған. Қарудың өнімділігі: Қарудың жарылыс балы қайта кіру корпусы жалындауда кең, ұзын және салмақты болды.