Кіріспе
Mavis Leslie de Trafford Gallant, , тумасы Young (11 тамыз 1922 18 ақпан 2014), - өмірінің көп бөлігін және мансабын Францияда өткізген канадалық жазушы. Ол ең алдымен қысқа әңгімелер жазушысы ретінде танымал, сонымен қатар романдар, пьесалар мен очерктер жариялады. және оның әйелі, Бенедиктин Уайзман. 1932 жылы жас өлімге ұшырады. Галлант АҚШ пен Канаданың 17 мемлекеттік, жеке және монастырлық мектептерінде білім алды. 1942 жылы Виннипег музыканты Джон Галлантқа тұрмысқа шықты.
Mavis Leslie de Trafford Gallant, , née Young (11 August 1922 – 18 February 2014), was a Canadian writer who spent much of her life and career in France. Best known as a short story writer, she also published novels, plays and essays. and his wife, Benedictine Wiseman. Young died in 1932 of kidney disease,
Gallant was educated at 17 public, private, and convent schools in the United States and Canada. She married John Gallant, a Winnipeg musician, in 1942.
Мансап
20 жасында Галлант Монреаль стандартында (1944-1950) репортер болып жұмысқа орналасудан бұрын Ұлттық кино басқармасында қысқа уақыт жұмыс істеді. 1950 жылы Галлант журналистиканы тастап, толық уақытты көркем әдебиет жазуға кірісті. Көп ұзамай журналға оның басқа да әңгімелері, соның ішінде "Июньдегі бір таң" және "Пикник" басылып шықты. Ол бастапқыда бұл кейінірек әңгімелерді журналдың қабылдағанын білмеді, өйткені оның әдеби агенті Жак Шамбрун оған 1535 доллар авторлық сыйақыны төлеп, журналдың оның әңгімелерін қабылдамағанын айтты, сонымен бірге ол журналға оның тұрғылықты жері туралы өтірік айтты, сондықтан олар онымен тікелей байланыса алмады; ол кітапханада оқып жатқанда журналға өз атын көргеннен кейін ғана жарияланғанын анықтады, осылайша журналмен ұзақ уақыттан бері қарым-қатынасын орнатты. тікелей байланысып, Нью-Йорктегі көркем әдебиет редакторы Уильям Максвеллмен достыққа түсті. Ол өзінің бүкіл мансабында The New Yorker журналында 116 әңгімені жариялады, бұл оны Джон Чивер немесе Джон Апдайкпен бірдей лигаға қосты. Элис Мунромен бірге Галлант - журналға үзбей еңбектері шыққан бірнеше канадалық авторлардың бірі. Оның "Линнет Мьюр" сериясы, оның бірнеше кітабында пайда болған, үйдегі шындықтарда жиналғаннан кейін, оның жартылай автобиографиялық шығармалары. Галланттың алғашқы мансабында канадалық әдеби сыншылар оның шетелде жүргендігіне байланысты Канадада әділетсіз назардан тыс қалған деп жиі жазған; шын мәнінде, 1970 жылдардан бұрын оның кітаптарын канадалық баспагерлер мүлдем қабылдамады және Канаданың Макмиллан компаниясы он бесінші округтен баспа құқығын сатып алғанға дейін тек сирек және қымбат американдық импорт ретінде қол жетімді болды. Журналист Роберт Фулфордтың айтуынша, бұл екі бағытта да болды, өйткені Галлант 1970 жылдардың соңында Macmillan редакторы Дуглас Гибсон оған жақындағанға дейін канадалық баспагерді қамтамасыз ету үшін ешқандай күш салмады. Осыған жауап ретінде Гибсон "Үй ақиқаттары: Канадалық таңдалған әңгімелер" жинағын шығарды. Бұл кітап 1981 жылы ағылшын тіліндегі әдебиет үшін генерал-губернатордың сыйлығын жеңіп алды. Галлант Нью-Йорктегі Симфониялық кеңістікте 2006 жылдың 1 қарашасында "Шорт-шоттар" байқауында құрметке бөленді. Оның авторлары Расселл Бэнкс, Джумпа Лахири және Майкл Ондатже оны құрметтеп, оның шығармаларынан үзінділер оқыды. Галлант өзінің жеке жеке көрінісін жасап, оның қысқа әңгімелерінің бірін толық оқыды. Галланттың жеке журналдары McClelland and Stewart and Knopf баспасында жариялануға жоспарланған, оның бірінші томы 1952-1969 жылдар аралығын қамтиды, бірақ 2023 жылға дейін әлі жарияланбаған. Галлант өз еркіндігі мен жеке өмірін сақтағысы келетінін ашық айтты. 1978 жылы Canadian Fiction журналында Джефф Хэнкокпен сұхбаттасқанда, ол өзінің "өмірлік жобасы" мен Францияға жазу үшін қасақана көшуі туралы былай деді: "Мен жазуға еркін болатындай жағдай жасадым. Бұл менің сүйікті ісім". Ол өзінің "Үй ақиқаттары: Канадалық таңдалған әңгімелер" (1981) жинағының алғы сөзінде Борис Пастернактың сөздерін өзінің эпиграфы ретінде қолданды: "Жалғыз жеке тәуелсіздік маңызды".
Өлім
Галлант 2014 жылдың 18 ақпанында 91 жасында қайтыс болды.
Саналы бағалау
Грейзия Мерлер өзінің "Мэвис Галлант: баяндау үлгілері мен құрылғылары" атты кітабында: "Мэвис Галланттың әңгімелерінің негізі психологиялық кейіпкерді дамыту емес, сюжет те емес. Алайда, нақты жағдайды дамыту және ақыл-ойының немесе жүрегінің күйін қалпына келтіру басты мақсат болып табылады". Галланттың әңгімелері көбінесе жоғалып кеткен немесе оқшауланған сезімге ұшыраған шетелдік ерлер мен әйелдерге; әлсіз немесе нашарлаған некелерге; құлдырап, қазір иллюзия, өзін-өзі алдау мен шындықтың арасында көлеңкелі аймақта жүретін өмірлерге арналған. Өзінің мұрасы мен акад тарихы туралы түсінігі үшін ол көбінесе Антонина Майллетпен салыстырылады, ол Канададағы акад мәдениетінің өкілі болып саналады. Жаныс Кулик Кифер өзінің "Мэвис Галлантты оқу" атты сыншыл кітабында былай дейді: "Галлант - тіл білімімен, жаңаша баяндау формаларын қолдануымен, ақыл-ойының өткірлігімен және ақыл-ойының өткірлігімен таңғалдыратын жазушы. Алайда ол бізге адам өміріндегі қиындықтар мен шектеулерді баса айтып, бізді мазалайды". 1978 жылы Books in Canada журналында оның еңбегін қарастырған Джефф Хэнкок "Мэвис Галланттың көркем шығармалары канадалықтардың ең үздік шығармаларының бірі. Бірақ, көмілген қазынадай, автор да, оның жазбалары да әлі табылмаған". Роберт Фулфорд Canadian Reader журналында былай деп жазады: "Оның ең жақсы сәттерін әдебиет тарихындағы ірі тұлғалардың сәттерімен салыстыруға болады. Генри Джеймс, Чехов, Джордж Элиот сияқты есімдер ойға түседі".
Фашизм бейнесі
Фашизм Галлант әңгімелерінде қайталанатын тақырып болып табылады. Ол бірде өзінің 1973 жылғы "The Pegnitz Junction" жинағын "фашизмнің қайдан пайда болғаны туралы кітап" деп сипаттаған. Фашизмнің тарихи себептері емес, тек оның адамдардағы шағын мүмкіндіктері". Галланның ең көп антологияланған шығармасы және "оның шедеврі" деп аталатын әңгімеде 1970-ші жылдардағы Францияда фашизмді баяу қабылдап жатқан көркемсурет сатушысы бейнеленген. Сонымен қатар, оның фашистік идеологиямен байланысын әлсірететін де мәліметтер бар. Сыншы Энди Ламидің айтуынша, "Спек идеясының" басты кейіпкерін, шынымен де, фашист ретінде қарастыру керек, "бірақ белгілі бір идеологиялық емес типте". 1970 жылдары Францияда Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік басқыншылармен елдің ынтымақтастығы туралы пікірталас жүрді. Лами Галланттың оқиғасы осы пікірталасқа негізделгенін дәлелдейтін тарихи материал ұсынады. Ол "Спек идеясын" "француз халқының бір бөлігі, оның орталық кейіпкері, фашистік идеяларға терең сүйенуден басқа себептермен фашизмге төзімділік танытып, оны қалай төзімділікпен қабылдай алатыны туралы драмаландыру" деп сипаттайды. Бұған бей-жайлық пен жеке мүдделер жатады. Галлант кейіпкері фашизмнің тек идеологиялық емес, сонымен қатар оппортунистік мотивацияларға қалай сүйенгенін көрсетеді".
Романдар
Жасыл су, жасыл аспан (Хьютон Миффлин, 1959). "Жақсы уақыт" (Рандом Хаус, 1970).
Өлеңдер
Барлық мақалалар The New Yorker-де жарияланған, басқалары көрсетілген. "Madeline's Birthday" жинағында жиналған атау 1951 жылдың 1 қыркүйегі "Бір мамыр күні таңертең" "Мұнайлы таң" 7 маусым 1952 "Басқа Париж" "Пикник" 9 тамыз 1952 "Басқа Париж" Әлемнің соңы және басқа да әңгімелер "Мари Бланштың алдаулары" Сыйлық (1953 жылдың наурызы) "Басқа Париж" "Басқа Париж" 11 сәуір 1953 "Басқа Париж" Әлемнің соңы және басқа да әңгімелер "Сеньор Пинедо" 9 қаңтар 1954 "Басқа Париж" "Ақпанның фишкалары" 17 сәуір 1954 "Мұра" 26 маусым 1954 "Теңіз жағасында" 17 шілде 1954 "Кедей Франци" Харпер базары (қазан 1954) "Басқа Париж" "Жерге шығу" 18 желтоқсан 1954 "Женева туралы" Сыйлық (1955 жылдың маусымы) "Басқа Париж" Әлемнің соңы және басқа да "Күзгі күн" әңгімелер 29 қазан 1955 "Басқа Париж" "Барша күн сияқты күн" ? "Италияда" 25 ақпан 1956 "Қарапайым" "Қарапайым шай үшін рахмет" 9 маусым 1956 "Қарапайым" "Ұрылар мен қарақшылар" "Эсквайр" (шілде 1956) "Бернадетта" 12 қаңтар 1957 "Жүрегім сынды" "Тез арада" 16 ақпан 1957 "Қарапайым" "Қысқаша махаббат тарихы" Монреаль (маусым 1957) "Жигіттер" 27 шілде 1957 "Моабит" 2 қараша 1957 "Жасыл су, жасыл аспан"* 27 маусым 1959 * Жасыл су, жасыл аспаннан үзінді "Саяхатқа қуаныш керек"* 11 шілде 1959 "Тамыз"* 29 тамыз 1959 "Жорринда мен Жориндел" 19 қыркүйек 1959 "Жүрегіштер" 21 қараша 1959 "Олардың жолдарын қабылдау" 30 қаңтар 1960 "Жүрегім сынды" "Әлемнің басқа да әңгімелері" "Біз жастық кезімізде" 15 қазан 1960 "Біздің жастық шағымызда" 3 желтоқсан 1960 "Біздің өмір сүрегіміз" және "Тұңғыртылған уақыт" 17 желтоқсан 1960 "Тұңғыртылған уақыт" және "Тұңғырғылмаған сұрақтар". "Декласс" Мадемуазель (1987 жылдың ақпан айы) "Оны өткізіп жіберіңіз" 1987 жылдың 18 мамыры "Концерт партиясы" 1988 жылдың 28 қаңтары "Соғыста" 1989 жылдың 30 қазаны "Көпірдің арғы жағында" 1991 жылдың 18 наурызы Көпірдің арғы жағында "Шетел" 1991 жылдың 24 маусымы "Әлеуметтік жағдай" 1991 жылдың 23 желтоқсаны "Мльфим. Диас де Корта" 28 желтоқсан 1992 ж. & 4 қаңтар 1993 ж. "Фентон баласы" 1993 ж. Мавис Галланттың жинақталған әңгімелері "Ашық көзбен" 25 қазан 1993 ж. "Шал, буын, сандалдар" 20 & 27 ақпан 1995 ж.
Марапаттар мен құрметтер
1981 жылы Галлант әдебиетке қосқан үлесі үшін Канада орденінің офицері атанды.
Танымал мәдениетте
2018 жылы пакистандық-америкалық автор Садия Шепард "Шетелдік қайтып келді" атты әңгімесінде Галланттың "Көшеден төмен келе жатқан мұз вагоны" атты қысқа әңгімесін көшіріп алды деп айыпталды. Режиссер Вес Андерсон 2021 жылы түсірілген "Француздық диспетчер" фильміндегі оқиғалардың бірін "Мамырдағы оқиғалар: Париж жазба кітабы" атты екі бөлімді Нью-Йоркерге Галлант жазған әңгімеге негіздеді. Галланттан шабыт алған ойдан шығарылған репортерді фильмде актриса Фрэнсис МакДорманд ойнады.