Кіріспе
1969 жылғы Ольстер Юнионисттік партиясының басшылығына сайлау партияның алпыс төрт жылдық тарихындағы алғашқы даулы сайлау болды. 1963 жылы Теренс О'Нилл Брукбороның партия басшысы және Солтүстік Ирландияның премьер-министрі болып, Брайан Фолкнер мен Джек Эндрюстің қатты бәсекелесуіне қарамастан, дауыс беру арқылы емес, пайда болды. 1969 жылғы жалпы сайлаудың қорытындылары бойынша О'Нилл отставкаға кеткен кезде, Парламент тобының ішіндегі қолдау бөлінісі жаңа көшбасшыны таңдау үшін сайлау қажет болды.
Нәтиже
КандидатTotalVotes%James ChichesterClark 1851.4Brian Faulkner1748.6Total35100 Бастапқыда Фаукнер жеңеді деп болжалды, алайда Парламент партиясының көптеген мүшелері Фаукнер сияқты қатал адам көшбасшы болмауы керек деп шешті. Сенаттың жетекшісі Джек Эндрюс О'Ниллді қоса алғанда, көптеген адамдардың қысымына ұшырап, ол бас тартты. Өзінің естеліктерінде Кеннет Блумфилд Чичестер Кларктың министрлікте қызметінен кетуі О'Ниллдің өз қызметінен кетуіне себепші болды деп болжайды. Өзінің естеліктерінде Фолкнер бұл таптық айырмашылық мәселесі екенін, онда жоғарғы таптар Премьер-лиганы орта таптың қолынан ұстауға ниеттенгенін айтады. Оның бас бетін ұстап алған отставкасынан кейін және Эндрюс кандидатурасының жоқтығында О'Ниллдің қолдауынан кейін Чичестер Кларк айқын айырмашылықпен жеңіске жетеді деп күтілді және жақын нәтиже үлкен таңғалдыру болды. О'Нилл өзінің алыс туысына дауыс берді, сонымен қатар өзінің дауыс беруін пайдаланды. Ол Чичестер Кларкты алыс туыстық байланыстары үшін емес, Фолкнердің оны ұзақ уақыт бойы арқасына пышақ салғандықтан жақсы көретінін айтты. Фолкнердің екі негізгі жақтасы бірден Чичестер Кларктың пайдасына бірауыздан шешім қабылдады. Жаңа басшы өзінің жаңа үкіметінде Фолкнер мен оның жас жақтасы Джон Тейлорды қосу арқылы көп таңғалдырды.
It had initially been assumed that Faulkner would win the contest, however many within the Parliamentary Party were determined that a hardliner such as Faulkner should not be leader. Jack Andrews, leader of the Senate, came under pressure from many including O'Neill, to stand, however he refused. In His memoirs, Kenneth Bloomfield suggests that Chichester Clark's resignation from the cabinet which precipitated O'Neill's own resignation, had been a ploy to deprive Faulkner. In his own memoirs, Faulkner claims that it was a matter of class distinction, where the upper classes had conspired to keep the Premiership out of middle class hands. Following his headline grabbing resignation, and O'Neill's endorsement in the absence of Andrews candidature, Chichester Clark was expected to win by a clear margin and the close result came as a great surprise. O'Neill voted for his distant cousin, and also used his casting vote in his favour. It has been said that he favoured Chichester Clark not due to their distant family links, but as Faulkner had been stabbing him in the back for longer. Two of Faulkner's main supporters promptly proposed and seconded a unanimous decision in favour of Chichester Clark. The new leader caused much surprise by including Faulkner and a young supporter, John Taylor, in his new Government.