Кіріспе
Ақпаратты сақтауға көмектесетін оқу әдісі Есте сақтау өнері (ars memoriae) - бұл жады әсерлерін ұйымдастыру, есте сақтауды жақсарту және идеяларды біріктіру мен "жасауға" көмектесу үшін қолданылатын бірнеше ерікті түрде байланысты мнемоникалық принциптер мен әдістердің бірі. Алдыңғы термин "Ars Memorativa" деп аударылады, бірақ оның тура мағынасы "Меморативтік өнер" болып табылады. Оны мнемотехника деп те атайды. Бұл - Аристотельдік мағынадағы "өнер", яғни адамның прагматикалық, табиғи іс-әрекетінде тәртіп пен тәртіпті қосатын әдіс немесе рецепт жиынтығы. Бұл принциптер мен әдістердің танылған тобы ретінде кем дегенде б.з.д. бірінші мыңжылдықтың ортасынан бастап болды және әдетте риторика немесе логика бойынша оқытумен байланысты болды, бірақ өнердің нұсқалары басқа жағдайларда, әсіресе діни және сиқырлы жағдайларда қолданылды. Өнерде жиі қолданылатын әдістерге визуализацияланған орындардағы эмоционалды әсерлі естелік суреттерді біріктіру, суреттер топтарын тізбектеу немесе біріктіру, суреттерді схемалық графикамен немесе ноталармен біріктіру ("белгілер, таңбалар, суреттер" латын тілінде) және мәтінді суреттермен біріктіру жатады. Осы әдістердің кез келгені немесе барлығы көбінесе сәулет, кітаптар, мүсін және сурет салуды зерделеумен немесе зерттеумен бірге қолданылған, оларды есте сақтау өнерінің практиктері ішкі есте сақтау суреттері мен / немесе ұйымының сыртқы түрлері ретінде қараған. Принциптер мен әдістердің әртүрлілігі мен олардың әртүрлі қолданылуынан кейбір зерттеушілер бір-бір өнердің орнына "жады өнерін" айтады. Есте сақтау өнерінің негізгі классикалық көздері, бұл тақырыпқа ұзақ уақыт қатысады, оның ішінде Rhetorica ad Herennium (Bk III), Цицеронның De oratore (Bk II 350360), және Квинтилианның Institutio Oratoria (Bk XI). Сонымен қатар, бұл өнер гректердің ежелгі еңбектеріндегі фрагменттерде, соның ішінде шамамен б.з.д. Аристотель есте сақтау туралы көп жазған, және есте сақтауды реттеу үшін суреттерді орналастыру әдісін атап өткен. Оның "Жүрек туралы" және "Естелік пен еске алу туралы" шығармаларындағы үзінділер ортағасырлық схоластиканың өнерін қайта жаңғыртуға ықпал етті. Есте сақтау өнерінің пайда болуы туралы ең көп таралған әңгіме гректің әйгілі ақыны Симонидтің оқиғасына негізделген. Симонидті өзінің қонағы, Фессалияның асыл адамы құрметіне лирикалық өлең айтуға шақырған. Симонид өзінің қонағын мақтаған кезде, Кастор мен Полюкс егіз құдайларды да атады. Оқиға аяқталғаннан кейін, дворян Simonidesке тек баталық сөз үшін келісілген төлемнің жартысын ғана төлейтынын және ол аталған екі құдайдан төлемнің қалдығын алуы керектігін айтты. Көп ұзамай Симонидке сыртта екі ер адам күтіп тұрғаны айтылды. Ол қонақтарды қарсы алуға шықса да, ешкімді таба алмады. Ол қонақ бөлмесіне кіргенде, бөлмесі құлап, ішіндегілердің бәрін қырып тастады. Мәйіттер сондай күйде болғандықтан, оларды дұрыс жерлеуге болмай қалды. Бірақ Симонид қонақтардың қай жерде отырғанын есіне түсіріп, оларды жерлеу үшін анықтады. Бұл тәжірибе Симонидке өз өнерінің дамуының негізгі принциптерін ұсынды. Ол осы қабілетті (ес) жаттықтыруға ұмтылған адамдар орындарды таңдап, есте сақтауды қалаған нәрселердің психикалық бейнелерін қалыптастырып, сол бейнелерді орындарда сақтауы керек деп тұжырымдады, сондықтан орындар тәртібі заттардың тәртібін сақтайды, ал заттардың бейнелері заттардың өздерін білдіреді, біз орындар мен бейнелерді шамы жазу тақташасы және оған жазылған әріптер ретінде қолданамыз. Ертедегі христиан монахтары есте сақтау өнерінде кең тараған техникаларды композиция және медитация өнері ретінде қабылдады, бұл бастапқыда оқытылған риторикалық және диалектикалық контекстке сәйкес келді. Бұл әдіс Киелі кітапты есте сақтау үшін қолданылған. Бұл дәстүрде есте сақтау өнері кейінгі орта ғасырлар мен қайта өрлеу дәуіріне (немесе ерте заманауи кезеңге) берілді. Есте сақтау өнері қасиетті және христиандық контекстке 13-ші ғасырдағы Ноторий өнері (лат. Ars Notoria) деп аталатын сиқырлық кітапта кірді, онда адал христиан дәрігер белгілі бір тұлғаларды тексеру үшін лоци әдісінің бөлігі ретінде тексерді. жеті либералды өнер сияқты белгілі бір пәндер туралы білімді басып шығару, сақтау және алу. Цицерон мен Квинтилиан 13 ғасырдан кейін қайта тірілген кезде гуманистік ғалымдар осы ежелгі жазушылардың тілін олар жақсы білетін ортағасырлық дәстүрлер аясында түсінді, олар монахтық оқу мен композицияның медитативтік практикасымен қатты өзгерді. Се...
The art of memory (ars memoriae) is any of a number of loosely associated mnemonic principles and techniques used to organize memory impressions, improve recall, and assist in the combination and 'invention' of ideas. An alternative term is "Ars Memorativa" which is also translated as "art of memory" although its more literal meaning is "Memorative Art". It is also referred to as mnemotechnics. It is an 'art' in the Aristotelian sense, which is to say a method or set of prescriptions that adds order and discipline to the pragmatic, natural activities of human beings. It has existed as a recognized group of principles and techniques since at least as early as the middle of the first millennium BCE, and was usually associated with training in rhetoric or logic, but variants of the art were employed in other contexts, particularly the religious and the magical. Techniques commonly employed in the art include the association of emotionally striking memory images within visualized locations, the chaining or association of groups of images, the association of images with schematic graphics or notae ("signs, markings, figures" in Latin), and the association of text with images. Any or all of these techniques were often used in combination with the contemplation or study of architecture, books, sculpture and painting, which were seen by practitioners of the art of memory as externalizations of internal memory images and/or organization. Because of the variety of principles and techniques, and their various applications, some researchers refer to "the arts of memory", rather than to a single art. The primary classical sources for the art of memory which deal with the subject at length include the Rhetorica ad Herennium (Bk III), Cicero's De oratore (Bk II 350–360), and Quintilian's Institutio Oratoria (Bk XI). Additionally, the art is mentioned in fragments from earlier Greek works including the Dialexis, dated to approximately 400 BCE. Aristotle wrote extensively on the subject of memory, and mentions the technique of the placement of images to lend order to memory. Passages in his works On The Soul and On Memory and Reminiscence proved to be influential in the later revival of the art among medieval Scholastics. The most common account of the creation of the art of memory centers around the story of Simonides of Ceos, a famous Greek poet, who was invited to chant a lyric poem in honor of his host, a nobleman of Thessaly. While praising his host, Simonides also mentioned the twin gods Castor and Pollux. When the recital was complete, the nobleman selfishly told Simonides that he would only pay him half of the agreed upon payment for the panegyric, and that he would have to get the balance of the payment from the two gods he had mentioned. A short time later, Simonides was told that two men were waiting for him outside. He left to meet the visitors but could find no one. Then, while he was outside the banquet hall, it collapsed, crushing everyone within. The bodies were so disfigured that they could not be identified for proper burial. But, Simonides was able to remember where each of the guests had been sitting at the table, and so was able to identify them for burial. This experience suggested to Simonides the principles which were to become central to the later development of the art he reputedly invented. He inferred that persons desiring to train this faculty (of memory) must select places and form mental images of the things they wish to remember and store those images in the places, so that the order of the places will preserve the order of the things, and the images of the things will denote the things themselves, and we shall employ the places and the images respectively as a wax writing tablet and the letters written upon it. The early Christian monks adapted techniques common in the art of memory as an art of composition and meditation, which was in keeping with the rhetorical and dialectical context in which it was originally taught. It became the basic method for reading and meditating upon the Bible after making the text secure within one's memory. Within this tradition, the art of memory was passed along to the later Middle Ages and the Renaissance (or Early Modern period). The art of memory entered a sacred and Christian context in the 13th century book of magic called the Notory Art (Latin: Ars Notoria) in which a devout Christian practitioner would inspect certain figures as part of the method of loci in order to imprint, store, and retrieve knowledge of certain subjects such as the seven liberal arts. When Cicero and Quintilian were revived after the 13th century, humanist scholars understood the language of these ancient writers within the context of the medieval traditions they knew best, which were profoundly altered by monastic practices of meditative reading and composition. Saint Thomas Aquinas was an important influence in promoting the art when, in following Cicero's categorization, he defined it as a part of Prudence and recommended its use to meditate on the virtues and to improve one's piety. In scholasticism artificial memory came to be used as a method for recollecting the whole universe and the roads to Heaven and Hell. The Dominicans were particularly important in promoting its uses, see for example Cosmos Rossellius. The Jesuit missionary Matteo Ricci who from 1582 until his death in 1610, worked to introduce Christianity to China described the system of places and images in his work, A Treatise On Mnemonics. However, he advanced it only as an aid to passing examinations (a kind of rote memorization) rather than as a means of new composition, though it had traditionally been taught, both in dialectics and in rhetoric, as a tool for such composition or 'invention'. Ricci was apparently trying to gain favour with the Chinese imperial service, which required a notoriously difficult entry examination. Perhaps following the example of Metrodorus of Scepsis, vaguely described in Quintilian's Institutio oratoria, Giordano Bruno, a defrocked Dominican, used a variation of the art in which the trained memory was based in some fashion upon the zodiac. Apparently, his elaborate method was also based in part on the combinatoric concentric circles of Ramon Llull, in part upon schematic diagrams in keeping with the medieval book of magic, the Ars Notoria, in part upon groups of words and images associated with late antique Hermeticism, and in part upon the classical architectural mnemonic. According to one influential interpretation, his memory system was intended to fill the mind of the practitioner with images representing all knowledge of the world, and was to be used, in a magical sense, as an avenue to reach the intelligible world beyond appearances, and thus enable one to powerfully influence events in the real world. Such enthusiastic claims for the encyclopedic reach of the art of memory are a feature of the early Renaissance, but the art also gave rise to better known developments in logic and scientific method during the sixteenth and seventeenth centuries. However, this transition was not without its difficulties, and during this period the belief in the effectiveness of the older methods of memory training (to say nothing of the esteem in which its practitioners were held) steadily became occluded. In 1442, a huge controversy over the method broke out in England when the Puritans attacked the art as impious because it was thought to excite absurd and obscene thoughts; this was a sensational, but ultimately not a fatal skirmish. Erasmus of Rotterdam and other humanists, Protestant and Catholic, had also chastised practitioners of the art of memory for making extravagant claims for its efficacy, although they themselves believed firmly in a well disposed, orderly memory as an essential tool of productive thought. One explanation for the steady decline in the importance of the art of memory from the 16th to the 20th century is offered by the late Ioan P. Culianu, who argued that it was suppressed during the Reformation and Counter Reformation when Protestants and reactionary Catholics alike worked to eradicate pagan influence and the lush visual imagery of the Renaissance. Whatever the causes, in keeping with general developments, the art of memory eventually came to be defined primarily as a part of Dialectics, and was assimilated in the 17th century by Francis Bacon and René Descartes into the curriculum of Logic, where it survives to this day as a necessary foundation for the teaching of Argument. Simplified variants of the art of memory were also taught through the 19th century as useful to public orators, including preachers and after dinner speakers.
Көрнекілік сезім және кеңістіктік жады
Мүмкін, өнердің ең маңызды қағидасы - бұл визуалды сезімнің кеңістіктегі "көрілген" объектілердің бағытымен үйлесімде болуы. Бұл принцип Диалексистің есте сақтау туралы алғашқы фрагментінде көрініс тапқан және осы саладағы кейінгі мәтіндерде кездеседі. Мэри Каррутерс, Хью де Сент-Виктордың Дидаскалионын қарап, көрнекі сезімнің маңыздылығын былайша атап көрсетеді: Біз естіген нәрселер де көрнекі бейнеге қосылуы керек. Біз көрген емес, естіген нәрсені есте сақтау үшін, сөйлеушінің сыртқы түрін, бет-әлпетін, ым-ишарасын, сондай-ақ бөлменің көрінісін сөздеріне қоса білуіміз керек. Сондықтан баяндамашы сөздері мен қимылдары арқылы әсерді қалыптастыратын күшті бейнелерді жасауы керек. Барлық риторикалық оқулықтарда декламациялық ым-ишара мен сөз айтуға қатысты егжей-тегжейлі кеңестер бар; бұл Аристотельдің, Авиценнаның және басқа да философтардың визуалды есте сақтаудың басымдылығы мен қауіпсіздігі туралы барлық басқа сезімдік режимдер, есту, тактиль және басқалар туралы. Бұл үзіндіде көрнекі сезімнің кеңістіктік бағдармен байланысы баса айтылған. Баяндамашының суреті бөлмеге орналастырылады. Жады өнерінде визуалды сезімнің маңызы табиғи түрде кеңістіктік контексттің маңыздылығына әкеледі, өйткені біздің көру және тереңдікті қабылдау табиғи түрде кеңістіктегі бейнелерді орналастырады.
Even what we hear must be attached to a visual image. To help recall something we have heard rather than seen, we should attach to their words the appearance, facial expression, and gestures of the person speaking as well as the appearance of the room. The speaker should therefore create strong visual images, through expression and gesture, which will fix the impression of his words. All the rhetorical textbooks contain detailed advice on declamatory gesture and expression; this underscores the insistence of Aristotle, Avicenna, and other philosophers, on the primacy and security for memory of the visual over all other sensory modes, auditory, tactile, and the rest. This passage emphasizes the association of the visual sense with spatial orientation. The image of the speaker is placed in a room. The importance of the visual sense in the art of memory would seem to lead naturally to the importance of a spatial context, given that our sight and depth perception naturally position images seen within space.
Кезектілігі
Бейнелерді визуалды кеңістікте орналастыру табиғи түрде тәртіпке әкеледі, сонымен қатар, біз биологиялық организмдер ретінде табиғи түрде дағдыланған тәртіп, ол біз өзімізді әлемде бағдарлау үшін қолданатын сезімдік қабылдаулардан туындайды. Бұл факт, бәлкім, ежелгі дәуірде айқын ажыратылған жасанды және табиғи есте сақтау арасындағы байланысты түсіндіреді. Жақсы оқыған есте сақтау қабілеті бар адам әр түрлі тақырыптар бойынша жақсылап ұйымдасқан түрде шығармалар жаза алады. Бір рет реттелген схеманың барлық маңызды бастапқы орны және мазмұны оның ішінде өз орындарында берік болғаннан кейін, бір орнынан басқасына бірден ауысып, бір орыннан айырылып қалмау немесе шатаспау мүмкін. Июльдің ескерткіштері туралы шығармаларын қайта талқылауда Каррутерс есте сақтаудағы тәртіптің маңыздылығын анық атап өтті: Адамның қатаң, оңай сақталатын, нақты бастауы бар тәртібі болуы керек. Осы тәртіпке адам жаттап алып, еске түсіргісі келетін нәрсенің компоненттерін қояды. Ақша айырбастаушы ("nummularium") өз ақшасын ақша қалтасының түріне қарай ("sacculum", "marsupium") бөліп, жіктейді, сондықтан даналық қоймасының мазмұны ("thesaurus", "archa"), яғни естелік, белгілі бір, реттелген схема бойынша жіктелуі керек.
One must have a rigid, easily retained order, with a definite beginning. Into this order one places the components of what one wishes to memorize and recall. As a money changer ("nummularium") separates and classifies his coins by type in his money bag ("sacculum," "marsupium"), so the contents of wisdom's storehouse ("thesaurus," "archa"), which is the memory, must be classified according to a definite, orderly scheme.
Шектелген жиынтық
Есте сақтау өнерін талқылайтын көптеген еңбектерде бривиталар мен дивизиолардың маңыздылығы немесе ұзақ серияны басқарылатындай топтарға бөлу баса айтылады. Бұл бір көзбен қараған кезде қабылдауға болатын суреттерді немесе суреттер топтарын қалыптастыру туралы кеңестерде, сондай-ақ ұзақ үзінділерді жаттап алу туралы талқылауларда көрінеді. "Ұзын мәтінді әрқашан қысқа сегменттерге бөлуге, нөмірлеуге, содан кейін бірнеше бөлікті жаттап алуға болады". Бұл қазіргі терминологияда "бөлшектеу" деп аталады.
Қауымдастық
Қауымдасу өнерді қолдану үшін аса маңызды деп саналды. Алайда, есте сақтаудағы ассоциациялар ерекше екендігі анық танылды, сондықтан бір адамға жұмыс істейтін нәрсе автоматты түрде бәріне жұмыс істемейді. Осы себепті есте сақтау мәтіндеріндегі бейнелерге берілген ассоциативтік мәндер әдетте мысал ретінде қарастырылады және "жалпыға нормативтік" болып саналмайды. Яйтс Аристотельдің қауымдастық қағидасын қысқаша сипаттайтын үзіндісін ұсынады. Онда ол есте сақтау тізбегін бастау үшін бастапқы нүктесінің маңыздылығын және оның ынталандырушы себеп ретінде қызмет ететінін айтады. Осы себепті кейбір адамдар есте сақтау мақсатында жерлерді пайдаланады. Мұның себебі - адамдар бір қадамнан екінші қадамға тез өтеді; мысалы, сүттен аққа, ақтан ауаға, ауадан ылғалға; одан кейін күзді еске алады, егер адам маусымды еске алуға тырысатынын болжайды.
Қайталау
Есте сақтаудың жалпы процесінде қайталаудың белгілі рөлі есте сақтау өнерінің күрделі әдістерінде де рөл атқарады. Бұл туралы жоғарыда айтылған диалектикалық кітапта былай делінген: "Естігендеріңді қайталап айта беріңдер, өйткені жиі естіп, қайталап айту арқылы үйренгендерің естеріңе толық түседі". Осыған ұқсас кеңестер есте сақтау өнерін зерттейтін кейінгі еңбектерде жиі кездеседі.
Архитектуралық емшектер
Архитектуралық мнемоника - есте сақтау өнерінде қолданылатын әдістердің негізгі тобы. Ол тәжірибе немесе білімді жазу үшін "қосылған" бейнелер немесе белгілерді "қосатын" шеңбер немесе тәртіптік құрылым ретінде практиктер жаттаған орындарды (латынша loci) пайдалануға негізделген. Бұл әдісті қолдану үшін ғимаратты бірнеше рет аралап, әр жолы бір ретімен оның ішіндегі әртүрлі жерлерді көру керек. Бұл процестің қажетті қайталануларынан кейін, адам әр жерді сенімді түрде және ретпен есте сақтап, елестете білуі керек. Егер адам, мысалы, сөйлеуді есте сақтауды қаласа, сөйлеу мазмұнын оның бөліктерін жаттауға арналған суреттерге немесе белгілерге бөлуі мүмкін, содан кейін олар бұрын жатталған орындарға 'қойылады'. Сөйлеу элементтерін қайтадан ғимарат арқылы жүріп, әрбiр локусты рет-ретімен қарап, ондағы суреттерге қарап, сөйлеу элементтерін рет-ретімен еске түсіру арқылы еске түсіруге болады. Бұл әдістерге сілтеме жасау ағылшын тіліндегі "біріншіден", "екінші кезекте" және т.б. Бұл әдістер немесе нұсқалар кейде "локи әдісі" деп аталады, ол төменде бөлек бөлімде талқыланады. Архитектуралық мнемониканың негізгі көзі - біздің заманымызға дейінгі бірінші ғасырдағы риторика туралы латынша еңбек - анонимді Rhetorica ad Herennium. Бұл әдісті Ad Herennium авторы қолданған деп ойлау қиын. Бұл әдісті Цицерон мен Квинтилиан да атап өткен. Ad Herennium (III кітап) кітабындағы мәліметке сәйкес, фон немесе "орналар" - бұл балауыз тақташалары сияқты, ал олардың үстінде немесе ішінде "қойылған" бейнелер жазу сияқты. Нақты физикалық орындар естелік орындардың негізі ретінде кеңінен қолданылған, өйткені "Ad Herennium" авторы бос аймақта емес, халық көп жердегі фондарды алу тиімдірек болады деп болжайды, өйткені адамдар жиналып, бір жерден екіншісіне өтіп, суреттердің әсерін шатастырады және әлсіретеді, ал жалғыздық олардың контурларын өткір етеді. Алайда жерлер тек нақты орналасқан жерлерден ғана емес, басқа да жерлерден де алынған. Автор одан әрі ұсынысын береді, егер біз дайын фонмен қанағаттанбасақ, онда қиялымызда өзімізге арналған аймақ жасап, тиісті фондардың барынша пайдалы таралуын аламыз. Олай болса, орын немесе фон тәртіпті талап етеді және өзара тәртіпті таңдайды (көбінесе нақты физикалық құрылым "орталықтарды" негізге алған жағдайларда есте сақталған физикалық орынның кеңістіктік сипаттамаларынан туындайды). Бұл реттіктің өзі суреттерді ұйымдастырады, еске түсіру кезінде шатасудың алдын алады. Сондай-ақ, автордың айтуынша, үйлер жақсы жарықпен, бір-бірінен бөлек, бір-бірінен бөлек орналасуы керек. Ол көрерменге кеңістікті және ондағы суреттерді бір ғана ретпен көруге мүмкіндік беретін виртуалды "көріс қашықтығын" ұсынады. Суреттерге тоқталсақ, анонимді автор олардың екі түрін айтады: біріншіден, суретке негізделген ұқсастық, екіншісі, сөзге негізделген ұқсастық. Бұл кейіннен есте сақтау өнеріне арналған еңбектерде жиі кездесетін "сөздер үшін есте сақтау" мен "заттар үшін есте сақтау" арасындағы айырмашылықтың негізі болды. Ол тақырыпқа негізделген ұқсастықтың келесі танымал мысалын келтіреді: Біз жиі бүкіл мәселені бір ғана белгімен, бір ғана суретпен қамтимыз. Мысалы, прокурор айыпталушы адамды улантып өлтіргенін, қылмыстың мотивін мұра деп айыптады және бұл әрекеттің көптеген куәгерлері мен көмекшілері бар екенін мәлімдеді. Егер біз осы бірінші тармақты есте сақтағымыз келсе, онда біз өзімізді қорғауды жеңілдету үшін, бірінші аяғымызда бүкіл мәселенің суретін құрастырамыз. Егер біз сол адамды білсек, онда оны ауру төсекте жатқандай елестетеміз. Егер біз оны білмесек, біз әлі де біреуді біздің мүгедек деп санаймыз, бірақ ең төменгі сыныптағы адам емес, сондықтан ол бірден есіне келеді. Ал біз айыпталушыны төсек жағына қоямыз, оның оң қолында тостаған, сол қолындағы тақташалар, ал төртінші саусағында қошқардың ұрықтары (латынша testiculi ұрықтар немесе куәгерлерді білдіреді). Осылайша біз уланған адамды, мұраны және куәгерлерді жаза аламыз. Сөздерді салыстыру үшін ол бір тармақтың мысалын келтіреді және әрқайсысы тармақтағы сөздерге сәйкес келетін суреттерді қалай орналастыруға болатынын сипаттайды. Алайда ол бұл әдіс мәтінді жаттап алумен қатар жұмыс істемейді, сондықтан суреттер бұрын жатталған сөздерді еске түсіреді. Архитектуралық мнемоника сонымен қатар оқыту мен ойлаудың кең ұғымына байланысты болды. Аристотель техниканы топика немесе тұжырымдамалық салалар немесе мәселелермен байланысты деп қарастырды. Ол ө...
it will be more advantageous to obtain backgrounds in a deserted than in a populous region, because the crowding and passing to and fro of people confuse and weaken the impress of the images, while solitude keeps their outlines sharp. However, real physical locations were not the only source of places. The author goes on to suggest
if we are not content with our ready made supply of backgrounds, we may in our imagination create a region for ourselves and obtain a most serviceable distribution of appropriate backgrounds. Places or backgrounds hence require, and reciprocally impose, order (often deriving from the spatial characteristics of the physical location memorized, in cases where an actual physical structure provided the basis for the 'places'). This order itself organizes the images, preventing confusion during recall. The anonymous author also advises that places should be well lit, with orderly intervals, and distinct from one another. He recommends a virtual 'viewing distance' sufficient to allow the viewer to encompass the space and the images it contains with a single glance. Turning to images, the anonymous author asserts that they are of two kinds: those establishing a likeness based upon subject, and those establishing a likeness based upon a word. This was the basis for the subsequent distinction, commonly found in works on the art of memory, between 'memory for words' and 'memory for things'. He provides the following famous example of a likeness based upon subject:
Often we encompass the record of an entire matter by one notation, a single image. For example, the prosecutor has said that the defendant killed a man by poison, has charged that the motive for the crime was an inheritance, and declared that there are many witnesses and accessories to this act. If in order to facilitate our defense we wish to remember this first point, we shall in our first background form an image of the whole matter. We shall picture the man in question as lying ill in bed, if we know his person. If we do not know him, we shall yet take some one to be our invalid, but not a man of the lowest class, so that he may come to mind at once. And we shall place the defendant at the bedside, holding in his right hand a cup, and in his left hand tablets, and on the fourth finger a ram's testicles (Latin testiculi suggests testes or witnesses). In this way we can record the man who was poisoned, the inheritance, and the witnesses. In order to memorize likenesses based on words he provides an example of a verse and describes how images may be placed, each of which corresponds to words in the verse. He notes however that the technique will not work without combination with rote memorization of the verse, so that the images call to mind the previously memorized words. The architectural mnemonic was also related to the broader concept of learning and thinking. Aristotle considered the technique in relation to topica, or conceptual areas or issues. In his Topics he suggested
For just as in a person with a trained memory, a memory of things themselves is immediately caused by the mere mention of their places, so these habits too will make a man readier in reasoning, because he has his premisses classified before his mind's eye, each under its number.
Графикалық жадтық
Архитектуралық мнемоника көбінесе есте сақтаудың өзі ретінде сипатталады. Алайда бастапқы көздер көрсеткендей, өнердің дамуының ерте кезінен бастап физикалық емес немесе абстрактілік орындар мен / немесе кеңістіктік графика естелік "орналастары" ретінде қолданылған. Мүмкін, осындай абстрактілі "орналар" жүйесінің ең әйгілі мысалы - Квинтилианның айтуынша, оның есте сақтау жүйесін фон жүйесі арқылы ұйымдастырған Скепсидің Метродоры, ол "күннің қозғалатын зодиактың он екі белгісінде үш жүз алпыс орын тапты". Кейбір зерттеушілер (Л. А. Пост пен Йейтс) Методорус өзінің естелігін зодиак белгілеріне негізделген жерлерді пайдаланып ұйымдастырған деп санайды. Кез келген жағдайда Квинтилиан алфавиттік емес белгілерді есте сақтау бейнелері ретінде қолдануға болатынын анықтайды, тіпті "қысқаша жазу" белгілерін (notae) нақты бейне түрінде түсіру мүмкін емес нәрселерді білдіру үшін қалай қолдануға болатынын атап өтеді (ол мысал ретінде "қосылымдарды" береді). Бұл сәулет-мемоникалық ғимараттар, нишалар және үш өлшемді бейнелер классикалық дәуірде қолданылған өнердің негізгі тақырыбы болғанымен, ол жиі белгілер немесе ноталарды, кейде тіпті физикалық емес елестетілген кеңістіктерді қолданған. Барбарий тайпаларының көшіп-қону кезеңінде және Рим империясының өзгеруі кезінде архитектуралық мнемоника қолданылмай қалды. Алайда кестелер, кестелер мен белгілерді қолдану өздігінен жалғасып, өздігінен дамыған көрінеді. Мэри Карратерс оқытылған естелік ерте антикалық және ортағасырлық педагогикада басты орынға ие екенін және ортағасырлық естелік өнерінің дамуы бүгінгі кітаптың пайда болуымен тығыз байланысты екенін анықтады. Графикалық мнемоникаға тән әлеуеттің дамуына мысал ретінде Mallorca Ramon Llull тізімдері мен комбинаторлық дөңгелектері жатады. Белгілер өнері (лат. Ars Notoria) де графикалық мнемониканың дамуы болуы мүмкін. Ейтс Тианалық Аполонийді және оның есте сақтау қабілеті туралы, сондай-ақ, оқытылған есте сақтау қабілеті, астрология мен күрәбашылық арасындағы байланысты атап өтті. Ол одан әрі былай дейді: Осы атмосферадан пайда болған дәстүр ғасырлар бойы жер астына өтіп, процесте өзгерістерге ұшырап, орта ғасырларда Аполлонийге немесе кейде Сүлейменге тиесілі сезімнің сиқырлы өнері ретінде пайда болды. Арс Ноторияның практик магикалық дұғаларды айтып жатқанда қызықтай таңбаланған және 'notae' деп аталатын суреттерге немесе диаграммаларға қарап отырды. Ол осылайша барлық өнер мен ғылым туралы білім немесе естелік алуға үміттенді, әр пән үшін әртүрлі "нота" ұсынылады. Ars Notoria классикалық есте сақтау өнерінің немесе оның notae қысқартуды қолданған күрделі саласының ұрпағы болуы мүмкін. Бұл әсіресе қара сиқырдың түрі ретінде қарастырылды және Тома Аквинский оны қатты айыптапты.
It may have been out of this atmosphere that there was formed a tradition which, going underground for centuries and suffering transformations in the process, appeared in the Middle Ages as the Ars Notoria, a magical art of memory attributed to Apollonius or sometimes to Solomon. The practitioner of the Ars Notoria gazed at figures or diagrams curiously marked and called 'notae' whilst reciting magical prayers. He hoped to gain in this way knowledge, or memory, of all the arts and sciences, a different 'nota' being provided for each discipline. The Ars Notoria is perhaps a descendant of the classical art of memory, or of that difficult branch of it which used the shorthand notae. It was regarded as a particularly black kind of magic and was severely condemned by Thomas Aquinas.