Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық кәсіби күрескер (1912 1950)
Irish professional wrestler (1912 – 1950)
Отбасы
Дэниел О'Махонидің ұлы (1869? ), және Сьюзан О'Махони (18781928), тумасы Дрисколл, Дэниел Майкл О'Махони 1912 жылы 9 қыркүйекте Ирландияның Корк округіне қарасты Бэллидехоб қаласында дүниеге келген. 1935 жылы Джулия Эстер Беркке (1908-1965) үйленді. Олардың бір ұлы Дэниел 1939 жылы туған.
The son of Daniel O'Mahony (1869–? ), and Susan O'Mahony (1878–1928), née Driscoll, Daniel Michael O'Mahony was born in Ballydehob, County Cork, Ireland, on September 9, 1912. He married Julia Esther Burke (1908 1965) in 1935. They had one son, Daniel, born c.1939.
Кәсіби күрес мансабы
1933 жылы Ирландия қорғаныс күштері құрамында қызмет еткенде, О'Махони балғамен лақтыру және 56 фунт салмақта әскери рекордтар орнатып, спортшы ретінде ерекшеленді. Бұл ауыр атқылаудың ең үздік түрі болды. Ол сондай-ақ бокста және күресінде өнер көрсетті, оның репертуары көбінесе тұрып күресуге және лақтыруға негізделген. О'Махониді 1934 жылы Бостон промоутері Пол Боузер Америкаға әкелді. Боузер Нью-Йорк пен Жаңа Англиядағы этникалық нарыққа жаңа ирланд жұлдызы шығады деп үміттенді, бұл 19 ғасырдағы чемпион Уильям Малдунның дәстүрі бойынша. Боузерге олардың сыртынан және дене бітіміне қарағанда, күресу қабілеттері қызықтырмады. Екі дүркін Олимпиада чемпионы Патрик О'Кэллаханға ұсыныстар қабылданбады, бірақ ирландтық О'Махониді ұсынды. Бостондық байланыстарын пайдаланып, Боузер О'Махониді әскерден босатуды қолға алды. Содан кейін күреске үйренуге арналған курсты бастадым.
In 1933, while serving in the Irish Defence Forces, O'Mahony distinguished himself as an athlete, setting military records for the hammer throw and the 56 lb. weight throw which were not broken until the 1990s. He also boxed and wrestled, with his repertoire relying heavily on standup grappling and throws. O'Mahony was brought to America in 1934 by Boston promoter Paul Bowser. Bowser was hoping to create a new Irish star for the ethnic marketplace in New York and New England, in the tradition of 19th century champion William Muldoon. While searching for the appropriate candidate, Bowser was less interested in their wrestling skills as their looks and physique. An offer to two time Olympic champion Patrick O'Callaghan was rejected, but the Irishman recommended O'Mahony. Using his Boston connections, Bowser obtained O'Mahony's release from army service. A crash course in wrestling training followed.
Ерте мансап
О'Махонидің алғашқы кәсіби жекпе-жегі 1934 жылдың желтоқсанында атақты Эд "Страгглер" Льюиске қарсы болды, бірақ 3 матчтан 2-ден 5 минут ішінде бірінші құлдыраудан кейін О'Махони рингке қайтып келмеді. Алайда Боузер О'Махониді Америкаға алып келді. Ол О'Махониге 100 000 долларлық келісімшарт жасасты, оны әлемдегі ең мықты адам және халықаралық бәсекеге ұмтылған ирланд чемпионы ретінде танытты. Оның алғашқы америкалық жекпе-жегі, зұлым Эрни Дусекке қарсы, Эрни мен оның ағасы Рудиге қарсы екі-бірлескен жекпе-жекке айналды. О'Махони екі адамды төрешімен бірге жерге жығып жібергенде, көрермендер құттықтады. Боузер О'Махониге 49 рет қатарынан жеңіске жетуге мүмкіндік берді, бұл кезде ол Джим Лондосқа қарсы титулды жеңу үшін күресті. О'Махонидің ең ауыр жеңісі 1935 жылы сәуірде Дик Шикатқа қарсы матч болды. Промоутерлермен кәсіби келіспеушілікке ұшыраған Шикат сценарийге мән бермей, жаңағы жігітті ұрып, екі қабырғасын сындырады. Шикаттың тактикасы нәтижесінде О'Махонидің жоспарланған жеңісі дисквалификация арқылы жеңіске айналды.
O'Mahony's first professional match was in December 1934, against the famed Ed "Strangler" Lewis, but after losing the first fall of a 2 of 3 match in just five minutes, O'Mahony did not return to the ring. Nevertheless, Bowser was satisfied and brought O'Mahony to America. He signed O'Mahony to a $100,000 contract, and promoted him as the strongest man in the world, and the Irish champion who was looking for international competition. His first American match, against the villainous Ernie Dusek, degenerated into a two on one brawl against Ernie and his brother Rudy. When O'Mahony knocked both men down, along with the referee, the crowd cheered. Bowser had O'Mahony win 49 consecutive matches, all the while building to a title shot against Jim Londos. O'Mahony's most painful win was an April 1935 match against Dick Shikat. Shikat, who had been having professional conflicts with the promoters, ignored the script and roughed up the rookie, breaking two ribs. Because of Shikat's tactics, O'Mahony's planned win became a win by disqualification.
Көтермелеуді біріктіру
Кәсіби жанжалдың бірнеше жылдан кейін Боузер және басқа да ірі бәсекелес промоутерлер 1933 жылдың аяғында бірлесіп жұмыс істеді, аумақтардың көпшілігі Лондонды өздерінің негізгі әлем чемпионы ретінде қолдауға келісті. Көрші күресінің басты тартымдылығы ретінде Лондонның жарнамалық кадрлармен қызғанышқа толы келісімшарты болды, оған чемпионатты жоғалтқан жағдайда 50 000 доллар сыйақы кірді. Олардың жұмыс істеуіне қарамастан, әр продюсер Лондонның тағына өздерінің сүйікті мұрагерін дайындады. О'Махониден басқа, түрлі күрескерлер, соның ішінде Шеф Кішкентай Қасқыр, Орвилл Браун, Лу Тез, Бронко Нагурски, Дэниел Бун Савидж және Эверетт Маршалл, барлығы да қоңырау шалуды күтті. "Ман Маунтин Дин", "Гас Сонненберг" және "Генри Де Глейн" секілді атақты ойыншылармен кездескен соң, О'Махони Лондонның көптен күткен жекпе-жегі жарияланды. Лондон жоғалтуға асықпайтын, бірақ келісімшарт бойынша 20 000 доллар бонус алудан бас тарту үшін тым үлкен сома болатын. 1935 жылы 27 маусымда Бостонның Фенвей Паркіне келгенде, Данно Лондондосты жеңіп, Нью-Йорк штатының спорттық комиссиясы әлемнің ауыр салмақтағы чемпионатын жеңіп алды, бұл жарысты Ұлттық күрестік қауымдастық та мойындады. Алты жылдан бері ресми матчта жеңіліске ұшырамаған Лондостың сөздеріне қарағанда, "Мен алғашқы бес минуттан кейін жеңіске жету үшін бақытты болуым керек екенін білдім. Бала әлі жас, бірақ оның күші бар, ол әлемдегі кез келген адамды жеңе алады деп сенемін. Мен бұл жекпе-жекті өткізген кезде Нью-Йорк тұрғындары маған қорқудың қажеті жоқ деді! Мен осыны қол қоюдан бұрын білген болсам, бұл жекпе-жек ешқашан болмас еді". Оның бірінші титулын қорғау 1935 жылы 8 шілдеде Нью-Йорктегі Янки стадионында Шеф Кішкентай Қасқырға қарсы болды. О'Махони 28 минут 23 секундтан кейін ойынды жеңіске жетті. Ол 1935 жылы 30 шілдеде Бостонның Брейвс Филд қаласында Эд Дон Джорджты жеңіп, Американдық күрестік қауымдастығының ауыр салмақтағы әлем чемпионатында жеңіске жетті. Бұл жеңіс сол кездегі үш ірі атақты біріктірді, бірақ нәтиже дау туды. О'Махони рингтен шығарылды, бірақ тәжірибесіз төреші (боксшы Джеймс Брэддок) санауға жетпеді. Қыркүйекте өткен реванш О'Махонидің Америкаға келгеннен бері 70-ші рет жеңіске жеткені болды.
After several years of professional conflict, Bowser and the other major rival promoters were working together by late 1933, with most of the territories agreeing to support Londos as their main world champion. As wrestling's leading attraction, Londos had an enviable deal with the promotional cadre that included a $50,000 payoff were he to lose the championship. Despite their working arrangement, each promoter was grooming his own preferred heir to Londos' throne. Besides O'Mahony, various wrestlers including Chief Little Wolf, Orville Brown, Lou Thesz, Bronko Nagurski, Daniel Boone Savage and Everett Marshall were all waiting to get the call. After facing a string of top names, such as Man Mountain Dean, Gus Sonnenberg and Henri DeGlane, the long expected O'Mahony Londos match was announced. Londos was not eager to lose, but a reported $20,000 bonus on top of his contractual payoff was too big a sum to refuse. On 27 June 1935, at Boston's Fenway Park, Danno beat Londos to win the New York State Athletic Commission World Heavyweight Championship, which was also recognized by the National Wrestling Association. Londos, who hadn't lost an official match in six years, was quoted as saying, "I knew after the first five minutes I would have to be lucky to win. The kid is green, but with his strength, I believe he can beat any man in the world. And when I took the bout, the New York people told me I had nothing to fear! I wish I knew as much before I signed and this bout would have never taken place." His first title defence was against Chief Little Wolf at Yankee Stadium, New York, on 8 July 1935. O'Mahoney eventually won the match, by a pinfall, after 28 minutes and 23 seconds. He went on to win the American Wrestling Association World Heavyweight Championship, defeating Ed Don George at Boston's Braves Field on 30 July 1935. The win unified the three major titles at that time, but the result was controversial. O'Mahony had been knocked out of the ring, but the inexperienced referee (boxer James Braddock) failed to make the count. A rematch in September became O'Mahony's 70th straight win since arriving in America.
Атақ билігі мен танымалдылығының төмендеуі
1935 жылы 7 қазанда О'Махони Бостонда танысқан Эстер Бёркке үйленді. 11 қазанда О'Махони өзіне қарсы жеңіске жеткен жалғыз адамды жеңді: Эд "Штраглер" Льюис. Сол кезде олардың Лондондағы жекпе-жегі туралы хабар Бостон газеттерінде жарияланды. Алайда, О'Махонидің титул билігі промоутер Боузер күткеннен аз болды, жас чемпионды әзілдеп, көптеген жекпе-жектеріне қатысушылар азайды. Сондай-ақ, промоутерлер "бірлік атағы" туралы келісімнен көңілі қалды, өйткені бұл бір уақытта бір промоутер ғана чемпионды броньдай алады дегенді білдірді. Жаулас промоутер Билли Сандоу О'Махонидің күресу қабілетінің жоқтығын ашық мазақтап, Сандоудың таңдауы Эверетт Маршаллмен кездессе, 5000 доллар ұсынды. Сандоуды тыныштандыру үшін Боузер өзінің басқа екі күрескерімен жекпе-жек ұсынды: Эд "Страгглер" Льюис немесе Джим Браунинг, екеуі де "атысшылар" ретінде атақ алудан қорқып жүрді. 13 қарашада О'Махони Эрни Дусекпен теңдікке ұшырады, бұл оның алғашқы жеңісі емес. Сонымен қатар, оның виза мәселесі де туындады, және ол елде қанша уақыт қалуы мүмкін екендігі туралы болжамдар болды. Боузер Канадалық күрескер Ивон Роберт О'Махониді жекпе-жек кезінде мазақтап, содан кейін рингке шұғыл түрде шығып, чемпионды нокаутқа ұшыратты. Бұл оқиға Робертті бірден жұлдызға айналдырды. 1936 жылдың басында ел аралап, біліктілігі төмен О'Махони басқа промоутерлердің "қос жолмен" кездесе бастады. Жаудың О'Махониді "қамқорлап", жарақаттағанын білген чемпион мен оның менеджері аренадан шықты. Ол Техас аймағындағы титулынан айырылды, ал Ұлттық күрестік қауымдастық та солай істеді. 1936 жылы 2 наурызда О'Махони Нью-Йорктің Мэдисон Сквер Гарденде Дик Шикаттың жеңілісімен өзінің Ұлттық күрестік қауымдастығының ауыр салмақтағы әлем чемпионатында жеңіліске ұшырады. Шикат өзінің күрес қабілетін О'Махониді шын жүректен ренжітіп, жазалау үшін қолданды, ол жекпе-жектің аяқталуына дейін екі рет шығуға тырысты. Шикат бұл шешімді өздігінен қабылдады және жеңіске жеткеннен кейін бірден өзінің титулын әртүрлі промоутерлерге "сатуға" ұсынды. Ақырында ол Сандоумен келісімге келді. Боузер Шикатпен келісімшарт жасасқан, ол оны хабарламай-ақ, әртүрлі штаттарға жіберді. Шікат өз ісін көрсетпеген кезде жергілікті комиссиялар оны жиі тоқтатып отырды. Осыдан кейін, сахна артындағы келіссөздер сот ісімен ашылды, кем дегенде бес күрескер чемпион ретінде жарияланды, ал псевдоспорттың танымалдылығы төмендеді. О'Махони Бостондағы AWA чемпионы ретінде таныла берді, бірақ оның танымалдылығы төмендеп, Ирландияға оралуды жоспарлап отырды. Оның бір матчынан бұрын "Бостон глобусы" "Данно бүгін түнгі Гардэнде өзінің тәжінен айырылады деп күтіңіз" деген тақырыпты басты. Бұл болжау ертерек болып шықты, бірақ үш аптаға ғана. Монреальда 25 жыл ішінде ең көп күресшілер көпшілігінің алдында О'Махони 1936 жылы 16 шілдеде Ивон Робертке жеңіс жеңіп алды. Екі күннен кейін О'Махони үйіне қайту үшін жолға шығады. Ол журналистерге өзінің титулын ұрлап алғанын айтты, бұл оған оралғаннан кейін өзін AWA чемпионы ретінде көрсетуге мүмкіндік берді.
On 7 October 1935, O'Mahony married Esther Burke, whom he'd met in Boston. On 11 October, O'Mahony defeated the only man who held a win over him: Ed "Strangler" Lewis. Word of their London bout had appeared in the Boston newspapers by this time. However, O'Mahony's title reign was turning into less than the roaring success promoter Bowser had hoped for, with the young champion being booed and attendance for many of his matches slumping. Promoters were also beginning to become disenchanted with the "unified title" arrangement, since that meant only one promoter at a time could book the champion. Rival promoter Billy Sandow publicly mocked O'Mahony's lack of wrestling ability and offered $5,000 if he would face Sandow's choice, Everett Marshall. To quiet Sandow, Bowser responded by offering a match with two of his other wrestlers: Ed "Strangler" Lewis or Jim Browning, both of whom had feared reputations as "shooters." On 13 November, O'Mahony wrestled to a draw with Ernie Dusek, his first non win. He was also having visa problems, and there was speculation about how long he might remain in the country before having to drop the title. Bowser arranged for an angle in which Canadian wrestler Yvon Robert taunted O'Mahony during a match, then rushed the ring after the match to pin and knock out the champion. The staged incident made an instant star of Robert. Touring the country in early 1936, the underskilled O'Mahony started encountering "doublecrosses" from other promoters. Informed that an opponent planned to "hook" and injure O'Mahony in their match, the champion and his manager simply left the arena. He was stripped of his title in the Texas jurisdiction, and the National Wrestling Association soon did the same. On 2 March 1936, O'Mahony lost his National Wrestling Association World Heavyweight Championship to Dick Shikat at New York's Madison Square Garden. Shikat used his wrestling ability to genuinely hurt and punish O'Mahony, who tried to quit twice before the finish of the match. Shikat reportedly made the decision on his own, and following the win, immediately put his title up for "sale" to the various promoters. He eventually reached a deal with Sandow. Bowser, who held a management contract on Shikat, retaliated by booking him into various states without informing him. When Shikat failed to appear, he was frequently suspended by the local commissions. In the aftermath of this, the behind the scenes negotiations were exposed in a court case, no fewer than five wrestlers were being billed as champions, and the pseudo sport's popularity fell. O'Mahony continued to be recognised as champion by the AWA in Boston, though his own popularity was on the wane and he was planning a return to Ireland. Before one of his matches, the Boston Globe printed a headline reading "Expect Danno to Lose His Crown at Garden Tonight." That prediction proved premature, but only by three weeks. Before the largest Montreal wrestling crowd in a quarter century (10,000+), O'Mahony lost the belt to Yvon Robert on 16 July 1936. Two days later, O'Mahony set sail for home. He told reporters that he'd been cheated of the title, which allowed him to bill himself as the AWA champion upon his return.
Кейінгі мансап
О'Махониді кемежайда қарсы алып, көшелерге түсіп тұрған мыңдаған жанкүйерлер қарсы алды. Тамыз айында ол 56 фунт салмақпен лақтырып, өзінің әскери рекордтығын теңеді. Келесі екі айда ол Ирландияда, Англияда және Шотландияда бірнеше "нақты қорғанысты" жеңіп алды. Қазан айында ол АҚШ-қа оралды, бірақ "тақырыпты талап етушінің" төмендеу мәртебесімен. Жаңа AWA чемпионымен реванш сериясы Роберт аяғын сындырғаны үшін кейінге қалдырылды. 1937 жылы О'Махони теңдестірулер мен жеңілістерге ұшырай бастады, оның ішінде Эверетт Скотт пен Лу Тезге қарсы аймақтық титул матчтарын жоғалтты. Оның жеңілістерге ұшыраған рекорды 1938 жылы нашарлады, ол Ирландияға оралып, сол жерде кәсіби күресті насихаттады. Бұл әрекеті көп ұзамай аяқталып, О'Махони Боузермен келісімшартын орындау үшін Америкаға қайта оралды. Осы уақытқа дейін ол көбінесе жоғарғы күрескерлерге ұтылып қалған "аты" қарсыласы ретінде пайдаланылды. О'Махони Лос-Анджелеске көшіп, ол жерде мейрамхананы басқарып, жергілікті күресті өткізді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскер қатарына кірді. Соғыстан кейін ол 1945-1948 жылдары АҚШ-тың әртүрлі аймақтарында күресті. 1950 жылдың қыркүйегінде ол Ирландияға қайта оралды.
O'Mahony was met by thousands of supporters who greeted him at the dock and lined the streets. In August, he matched his own army record for the 56 pound weight throw. Over the next two months, he won several "title defenses" in Ireland, England and Scotland. By October, he was back in the United States, but under the reduced status of "title claimant." A series of rematches with the new AWA champion were postponed when Robert broke his leg. By 1937, O'Mahony was starting to suffer draws or losses, including losing regional title matches against Everett Scott and Lou Thesz. His won lost record worsened in 1938, and he went back to Ireland to promote pro wrestling there. The effort was short lived, and O'Mahony again returned to America to fulfill his contract with Bowser. By this point, he was mostly used as a "name" opponent who lost to the top wrestlers. O'Mahony moved to Los Angeles, where he ran a restaurant and wrestled locally. He joined the Army during World War II. After the war, he wrestled in various parts of the US from 1945–1948. He returned permanently to Ireland in September 1950.
Өлім
1950 жылы 3 қарашада Ирландияның Лаос графтығындағы Порт Лаос қаласының маңында болған жол апатынан алған жарақаттарынан қайтыс болды.
He died from injuries suffered in a road accident near Port Laoise, County Laois, in Ireland, on 3 November 1950.
Мұра
2002 жылы күрестегі Irish Whip Wrestling атағы оның құрметіне берілді.
In 2002, the wrestling promotion Irish Whip Wrestling was named in his honour.