Кіріспе
Эстониялық күшті адам және кәсіби күрескер Хакеншмидт өзінің кәсіби мансабын Реваль қаласында бастады, Эстония (сол кезде Ресей империясының бір бөлігі) және өмірінің көп бөлігін Лондонда, Англияда өткізді, онда ол "Ресей арыстаны" деген лақап атымен белгілі болды. Ол кәсіби күрестегі аю құшағының авторы деп саналады, сондай-ақ хакк-ккватты танымал еткен адам ретінде де танымал; сонымен қатар, Хакеншмидтке стендтің (бенч-пресс) жасаушысы екендігі де жатқызылады. Ол өте күшті, дене шынықтырылған және икемді болғандығымен әйгілі еді. Өмірінің кейінгі жылдарында ол дене мәдениеті, жаттығулар және философия туралы көптеген кітаптар жазды.
Hackenschmidt began his professional career in Reval, Estonia (then part of the Russian Empire) and lived most of his life in London, England, where he was nicknamed "The Russian Lion". He is believed to be the creator of the professional wrestling version of the bear hug as well as the person who popularised the hack squat; additionally, Hackenschmidt is also attributed as the creator of the bench press. He was known for his impressive strength, fitness, and flexibility. Later in life, he wrote many books on physical culture, training and philosophy.
Ерте өмір
Георг Хакеншмидт 1878 жылғы 1 тамызда Ливонияның Дорпат қаласында дүниеге келді. Ол ата-анасымен бірге өмір сүрді. Оның Бруно есімді інісі мен Алис есімді сіңлісі болды. Кейін ол ата-анасының ешқайсысының ерекше дене бітімі болмағанын, тіпті анасының әкесінің үлкен және күшті адам болғаны айтылса да, ерекше физикалық қасиеттері болмағанын айтты. Әкесінің әкесі, пруссиялық бояушы Кристиан Филипп Хакеншмидт, 1845 жылы әйелімен бірге Ресей азаматтығын қабылдады; ол 1881-1882 жылдары қайтыс болды. Хакеншмидт өзінің ерте жылдарынан бастап дене шынықтыруға берілді, әсіресе Дорпаттың Орта ғылым мектебінде (Realschule), онда ол гимназиядан пайдаланды. Ол городкиде өте жақсы ойнады. 1895 жылы мектепті бітіргеннен кейін Таллин қаласындағы (сол кезде Реваль деп аталған) ірі инженерлік Лаусманн зауытына теміршінің шәкірті болып жұмысқа орналасты. Ол қалалық спорт және велосипед клубына қосылып, велосипед спортына увлеченно айналды және жүлделер жеңіп алды, сонымен қатар күрес және ауыр атлетикаға қызығушылық танытты. 1896 жылы грек-рим күресшісі Георг Лурих кішкентай труппамен аймақты аралап, кез келген қарсыласты күреске шақырғанда, оның өмірінде маңызды өзгеріс болды. Хакеншмидт шақыруды қабылдады, бірақ жеңілді. 1897 жылы неміс күресшісі Фриц Кониетско Таллинге келді, және Хакеншмидт одан жақсы өнер көрсетті.
Graduating from school in 1895, he entered the Lausmann factory, a large engineering factory in the city of Tallinn (then known as Reval), as a blacksmith's apprentice. He joined the city's Athletic and Cycling Club, becoming an ardent cyclist and winning prizes, but also developed a keen interest in wrestling and weight lifting. The turning point in his life came in 1896 when Georg Lurich, a Greco Roman wrestler and strongman, toured through the area with a small troupe, challenging any and all comers. Hackenschmidt took up the challenge and was beaten. German wrestler Fritz Konietzko came to Tallinn in 1897, and Hackenschmidt fared better.
Кәсіби күрес мансабы
1897 жылдың соңында – 1898 жылдың басында Хакеншмидт зауытта қолына жеңіл жарақат алды және Ресей императорының қызметінде болған доктор Владислав Краевскиймен таныс дәрігерге кеңес сұрады. Краевский Санкт-Петербург атлетика және велосипед клубының негізін қалаушы болды, ал оның президенті – Ұлы князь Владимир Александрович. Доктор Хакеншмидттің қолын қарап тұрғанда, оның дене бітімін байқап, Санкт-Петербургке шақырып, онымен бірге тұруды ұсынды, өйткені ол оның кәсіби күрескер болуға әлеуеті бар екенін көрді. Краевский Георг Лурихті біраз уақыт жаттықтырды және Хакеншмидтқа оның әлемдегі ең күшті адам болуға мүмкіндігі бар екенін айтты. Күркіреу чемпионаты грек-рим стиліндегі салмақ санаспайтын жарыс болды, және Хакеншмидт чемпиондық атақты жеңіп алды. 1899 жылдың қаңтарында ол әскерге шақырылды: Преображенский полкіне жіберілді. Бес айдан кейін демобилизацияланып, сол жылдың 16 мамырында Хакеншмидт 1899 жылғы Ресей чемпионы атағы үшін Александр фон Шмеллингті жеңді. 19 мамырда ол фон Шмеллингті қайтадан жеңіп, 1899 жылғы Ресей чемпионы атанды. Қыркүйек айында, қолындағы жарақатқа қарамастан, Хакеншмидт Парижге Дүниежүзілік күрестік чемпионатқа сапарлады. Сол жерде ол «Орыс арыстаны» деген лақап атын алды. Бірнеше кездесуден кейін жарақаты күшейіп, үйіне оралды. Дәрігерлер оны алты ай бойы электр тогымен емдеді, бірақ бұл оған зиян келтірді. Хакеншмидт Англияда гастрольдік сапармен жүріп, жергілікті фавориттер Том Кэннон, Том Коннорс, Том МакИнерни, Джек Болдуин және Том Клейтонды жеңді. Алайда, итальяндық Антонио Пьериді екі рет жеңгеннен кейін, Пьери одан өш алу үшін оны жеңе алатын күрескерді іздеді. Ол 1904 жылдың 30 қаңтарында Лондонның «Олимпиада» аренасында Хакеншмидтпен кездескен «Қорқынышты түрік» Ахмет Мадралиде осындай күрескерді тапқанын ойлады. «Олимпиада» аренасы бұл жарысқа байланысты көп адаммен толып, қозғалыс Пикадиллиге дейін тоқтап қалды. Хакеншмидт Мадралиді көтеріп, қолына тастап, иығын шығарды. Кездесу шамамен екі минутқа созылды. 2 шілдеде Корольдік Альберт залында Хакеншмидт грек-рим ережелері бойынша американдық ауыр салмақ шебері Том Дженкинске қарсы күресті. Дегенмен, ол Дженкинсті екі рет жеңіп, оны құлатты. Хакеншмидт Кокранның басқаруынан шығып, 1905 жылы австралиялық корнуолл күресінің чемпионы Дели Нельсонды жеңген Австралияға турнеге шықты. Содан кейін ол АҚШ-қа ұзақ турнеге шығып, Мэдисон Сквер Гарденде Дженкинспен реванш өткізді, ол қазірге дейін Хакеншмидт үшін ең қиын қарсыласы болды. Дженкинс күшті қарсылық көрсетті, бірақ Хакеншмидт тағы да екі рет жеңіске жетті, біріншісі 31 минут 14 секундта, екіншісі 22 минут 4 секундта. Ол алғашқы ауыр салмақтағы әлем чемпионы деп жарияланды, және 20-шы және 21-ші ғасырлардағы АҚШ-тың көптеген ірі лигалары осы титулдың тамыры осы жекпе-жекке дейін жетеді. Содан кейін ол Канадада күресті және Англияға көптеген музыкалық залдарда өнер көрсетуге оралды. 1905 жылдың 28 қазанында Хакеншмидт 16 000 көрерменнің алдында Глазгодағы Иброкс стадионында шотланд чемпионы Александр Мунромен кездесті. Мунро 7 см-ге биік және 5,5 кг-ға ауыр болды. Өнер көрсету барысында жауған қатты жаңбыр екі күрескерге де кедергі келтірді. Бірінші кездесу 40 минут 22 секундтан кейін Мунро жартылай Нельсоннан бас тартып аяқталды. Он минуттан кейін екінші кездесу басталды, және Хакеншмидт оны 11 минут 11 секундта жеңіске жеткізді. Келесі 6 ай бойы Хакеншмидт музыкалық залдарда өнер көрсетті, содан кейін ол ағылшын жұртшылығына алғашқы жеңіс кездейсоқ емес екенін көрсету үшін «Қорқынышты түрік» Мадралимен күрестің ережелері бойынша реваншқа келісті. Ол Шепард Буш клубында Джек Громлиден қосымша сабақ алды. Хакеншмидт «Олимпиада» аренасында Мадралиді төрт минутта жеңді, бірақ түрік өзінің ең қатал қарсыластарының бірі екенін атап өтті.
Фрэнк Гочпен бәсекелестік
Күрес тарихшысы Майк Чэпман: "Барлық спорт тарихында жеке жұлдыздар арасындағы бәсекелестік, кейде спорттың өзінен де ірірек болып кететін сирек кездесетін жағдайлардың бірі. Бокста Салливан – Корбет, Демпси – Тунни, Луис – Конн және Али – Фрейзер сынды жекпе-жектер бокс фольклорының бөлігіне айналды. Күресте мұндай тек бір ғана жағдай бар: Готч – Хакеншмидт". 1905 жылы Дженкинсті жеңгеннен кейін Хакеншмидт әлем чемпионы атағын алды және 3 сәуірде 1908 жылы Чикагодағы Декстер Парк павильонында Франк Готчпен кездескенше жеңіліссіз болды. Готчқа және жалпы америкалық күреске деген жеккөрушілігін көрсетіп, Хакеншмидт жақсы формада болмады. Чикаго атлетика клубында жаттығудан бас тартқандықтан, клубқа кіруіне тыйым салынды және ол уақытын қонақүй бөлмесінде немесе Мичиган көлінің жағасында таңертең және кешке серуендеумен өткізді. Жатығудан бас тартқандықтан, ол бұрынғы жекпе-жектерінде болмаған төзімділігін жоғалтты, себебі оларды ол жылдам аяқтаған. Готчқа қарсы, ол өте жақсы формада болды, бұл шешуші мәселе болар еді. Готч жылдамдығын, қорғанысын және қатал тактикасын қолданып, чемпионды шаршатып, содан кейін шабуылға көшті. Күрескерлер екі сағат бойы аяқтап тұрды, содан кейін ғана Готч Хакеншмидттың артына өтіп, оны құлатты. Аяқтап тұрғанда Готч Хакеншмидтқа сүйеніп, оны шаршатып тастады. Ол оны ринг айналасында қорлап, оның бас бармағы мен соққылары Хакеншмидтты қанға баттырды. Бірде Готч Хакеншмидттың мұрнына соққы берді. Хакеншмидт төрешіге Готчтың бұзылған тактикасы туралы шағымданып, оның денесінен майды кетіру үшін ыстық душқа мәжбүрлеуді сұрады, бірақ төреші шағымды елемеді және Хакеншмидт ойын басталғанға дейін майды байқауы керек екенін айтты. Матч екі сағатқа дейін жалғасты, содан кейін Хакеншмидт арқанға тіреліп қалды. Готч оны арқаннан тартып алып, жерге лақтырып, үш минут бойы қатты ұстап, аяқпен ұстауға тырысты. Хакеншмидт бұл ұстаудан қашу үшін жаттыққан, бірақ бұл күштің соңғы қалдықтарын кетірді. Хакеншмидт құлаудан бас тартты. "Мен әлем чемпионатының титулын мырза Готчқа тапсырамын", - деді ол, тұрып, Готчтың қолын берді. Күрескерлер екінші құлау үшін шығар алдында киім бөлмелеріне кетті, бірақ Хакеншмидт рингке оралудан бас тартты, төрешіге Готчты жеңімпаз деп жариялауды бұйырды, осылайша титулын оған өткізді. Ол бастапқыда Готчты "мен кездескен ең ұлы адам" деп атап, бұлшық еттерінің тозығып, аяқтарының беріліп қалғанын түсіндірді, және жеңе алмайтынын білгендіктен, жекпе-жекті мойындады, бірақ кейін Хакеншмидт Готч және жалпы америкалықтар туралы пікірін өзгертті, Готчтың өзіне жасаған қиянатын және Америкадағы құрбандығын айтты, сондай-ақ Еуропада реванш талап етті. 1907 жылдың тамызында Хакеншмидт тізесінен ауырғаннан кейін емделу үшін Ресейге оралды. Хакеншмидт тізесін емдеуге үлкермеді және Англияға қайтарылды. 1907 жылға қарай күрес әлеміндегі жағдай өзгерді, Хакеншмидт төрт мықты күрескердің пайда болғанын байқады: Констант Ле Марин, Станислав Збишко, Иван Поддубный және Джо Роджерс. Төртіншісі де Хакеншмидтқа қарсы шықты, ол ең күштісімен күресуге келісті, бұл турнирдің шешушісі болуы керек еді. Англияда Хакеншмидт Збишко мен Поддубный арасындағы матчты көрді, онда Збишко жеңіске жетті. Роджерс сепсис салдарынан бәсекеге қатыса алмады және АҚШ-тағы жеңілісі үшін Хакеншмидттен реванш талап етті. Байқау 1908 жылдың 6 ақпанында Оксфорд музыка залында өтті, онда Хакеншмидт Роджерсті қысқа жекпе-жекте жеңді. Содан кейін Хакеншмидт Збишкомен күресуге жоспарланған, бірақ тізе проблемасы салдарынан матч жойылды. Күрескер Аахенге барып, тізесіне операция жасады, содан кейін ұзақ емделуден өтті. Эмделу кезінде Хакеншмидт өзінің қызығушылығын білдірген жалғыз қарсыласы Франк Готч екенін жазды. Алайда, Хакеншмидт өзінің айтуынша, жарақатты оның спарринг серіктесі Ролер, Хакеншмидтты төменгі позицияда тізесіне ұстап тұруға тырысқан кезде кездейсоқ салған. Ролердің оң аяғы Хакеншмидттың оң тізесіне тиді, ол 1904 жылы "үй қызметшісінің тізесі" деп белгіленген, емдеуді қажет еткен және 1907 жылы қайтадан белсенді болған. Сонымен қатар, Хакеншмидттың айтуынша, оның бұл матчтағы спарринг серіктестері Америкас (Гус Шоенлайн), Якобус Кох, Владек Збишко және доктор Ролер болған. Ад Сантелді Hackenschmidt-тің немесе Ролердің Hackenschmidt-тің жаттығуы туралы ешқандай жазбасында атаған жоқ, екеуі де өздерінің түсініктері мен есептерін ұсынды. Қандай жағдай болмасын, доктор Ролер жарақатты ауыр деп санамады, ал төреші Эд Смит оны маңызды емес деп қабылдады. Хакеншмидт өзі бұл жағдайды мүлдем елемеді, матчтан бір күн бұрын өзінің "өмірім үшін күресуге дайын" екенін және "өз жағдайымнан қанағаттанғандығын және нәтижеге сенімді екенін" мәлімдеді. Алайда, Готч Хакеншмидтқа қарсы кек қайтарды, оның әлсіздігін тез байқап, одан тиімді пайдаланды. Хакеншмидт Готч үшін оңай олжа болды, тек 20 минутта тікелей құлауда жеңілді. Готч өзінің қолтаңба аяқпен ұстауымен матчты шешті, ол Хакеншмидтты жеңіліске мәжбүр етті.
Зейнетақы және жазушылық мансап
Готчтан екінші жеңіліске ұшырағаннан кейін Англияға оралған Хакеншмидт, келесі маусымда Станислав Збишкомен күресуге дайындалып жатқан болатын. Бірақ жаттығуларын бастағанда оң тізесінде қатты ауырсыну сезінді, тіпті жүрудің өзі де қиын болды. Оған операция жасау қажет болды, бірақ Хакеншмидт сол сәтте зейнеткерлікке шығып, философия, дене шынықтыру және бағбандықпен айналысуды жөн көрді. Хакеншмидт ауыр атлетика саласындағы пионер болды. Ол өзінің есімімен аталатын "хак-квойт" деп танылатын жаттығуды ойлап тапты. Хакеншмидт сондай-ақ қазіргі заманғы жаттығулардың көптеген түрлерін, мысалы, кеудеге арналған жаттығуларды (бенч-пресс) танымал етуге көмектесті. Мансабында ол көптеген ауыр атлетикадан рекордтарды орнатты, оларды кейінгі онжылдықтарда басқалар жақсартты. Хакеншмидт білімді адам болды және жеті тілде сөйлей білді. Ол бірнеше кітап жазды, олардың ішінде: "Күрес ғылымының толық нұсқасы" (1909), "Адам және ақыл-рухқа қарсы ғаламдық антагонизм" (1935), "Денсаулық және өзің" (1937), "Жақсылық және мінез: тұлға, жекелік, ерекшелік, ешнәрселік туралы нақты анықтамалар" (1937), "Денсаулық пен дене шынықтыруда өмір сүру жолы" (1941) және "Үш естелік және ұмыту: олар не және адам өміріндегі олардың нағыз маңызы" кітаптары бар. Ол сондай-ақ Лордтар палатасының мүшелеріне дене тәрбиесінен сабақ берді және 1948 жылы Лондонда Джон Гримектің жеңіске жеткені туралы "Мистер Универс" шоуында төреші болды. Хакеншмидт 1968 жылдың 19 ақпанында қайтыс болды, ол Лондон маңындағы Дуличтегі Сент-Франсис ауруханасында жатқан кезде дүние салды. Ол 89 жасқа толған еді. Ол Батыс Норвуд зиратында кремацияланды, оның ескерткіш тақтасында ол Джордж Хакеншмидт деп жазылған.
Жеке өмір
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хакеншмидт әйелімен бірге Берлиндегі Германия империясының билігі тарапынан ұсталды. Оның күресші бауыры Бруно да Германияда тұтқындалып, сонда қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол әйелімен бірге Францияның оңтүстігіндегі отбасылық үйінде тұрды және драматург Джордж Бернард Шоумен танысты. Жасы ұлғайған сайын Хакеншмидт бұрынғы қарсыласы Том Дженкинске деген құрметін білдірді, ол кезде Дженкинс Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясының күрес жаттықтырушысы болып жұмыс істеді. Хак 1939 жылы Дженкинске сапар шекті, екеуі жақсы қарым-қатынаста болды, Дженкинс Хакеншмидтті үйінде қонақ етіп, Вест-Пойнттың жаттығу орындарын көрсетті. Олардың өзара құрметтес қоғамында Франк Гочқа ешқандай мақтау айтылмады, ал Хакеншмидт өмірінің соңына дейін Гочтың нашар тактикасы мен тізе жарақатынан кейін түсіндіріле алмайтын жеңілістерін айтып шағымданды. 1961 жылғы шілдеде Лондон турнирінде жеңіске жетіп, әлемдік рекорд орнатқан Юрий Власовқа Джордж Хакеншмидт медаль табыстап, Власовқа арнау жазуы бар суретін сыйға берді.
Диета
Өмір бойы Хакеншмидт тамақтануға ерекше назар бөлді. Тарихшы Ина Цвайнигер Баргиеловсканың айтуынша, рингтегі мансабы кезінде Хакеншмидт "жаңа, пісірілмеген тағамдар мен жаңғақтарды" негізінен вегетариандық диетамен насихаттады. Ол алкоголь, кофе және темекіден аулақ болып, жыныстық қатынаста шама-шектен тыс болмауға кеңес берді. Кокранның айтуынша, Хакеншмидт "сегіз-тоғыз жұмыртқа, бір портерхаус стейк және бір тұтас Камамбер ірімшігін" жеген. Алайда, спорт жазушысы Лью Фридман Хакеншмидт сирек ет жегенін және пісірілген тағамды ұнатпағанын жазды. Хакеншмидт жаттығу үшін күніне он бір пинта сүт ішкенін айтқан. Бірақ бұл кейінірек күмәндандырылды. Хакеншмидт Атолл Оуклиге жазылған сүт мөлшерінің қате жазылғанын мәлімдеді. Рингтен кеткеннен кейін Хакеншмидт қатаң вегетариан болды. Батыс философиясының қысқаша энциклопедиясында Хакеншмидт "руханилық, вегетариандық және өзін-өзі бақылау құндылықтарына негізделген философиялық жүйе" құрғандығы айтылған. Оның жаңа пісірілмеген тағамдардан тұратын вегетариандық диетасы "кез келген жасанды заттардан" аулақ болды. Ол сонымен қатар күрес стилінің баяу, салмақты Греко-Рим стилі болған кезде танымал болды, ол жылдамдық, ептілік және рингтегі басшылыққа қарағанда бұлшықет күшін баса назар аударды және тек белден жоғары ұстауларды қабылдады. Дене бітімі қарсыластарынан мықты болғандықтан, Хакеншмидттің стилі мен мінезі көбінесе "көру үшін күрес" стиліне бейімделмеген. Хакеншмидт - табиғи шоумен, ол адал, тура және қатал болды және қарсыластарын тез жеңе білді. Оның менеджері С. Б. Кокран оны матчтарды ұзартуға және шоу қоюға көндіруге мәжбүр болды, бұл оған көбірек шақырулар мен толық сатылған шоуларды қамтамасыз етті. Бұл матчтардың жалған екенін білдірмейді, өйткені көрсетулерді есептемегенде, оның барлық матчтары адал болды, бірақ ол жергілікті күрескерге он минутқа дейін созылуға және 25 фунт стерлинг сыйлық алуға мүмкіндік беретін, ал апта соңында оның қарсыласын жеңіліспен аяқталатын, жақсы жарналанған матчты ұйымдастыратын. Фрэнк Готч сияқты көптеген кәсіби күрескерлерден айырмашылығы, Хакеншмидт рингте ешқашан қатыгез, кекшіл немесе қажетсіз қатал болған емес, "оның физикалық күші мен күрес дағдыларын рухтың тыныштығымен қарама-қарсы қойды", - деп түсіндірді Дэвид Джентл. "Джордж Хакеншмидт - тыныш, өзіне сенімді және ішкі бейбітшіліктің бейнесі болды, өзінің қабілеттерін толық білді және осылайша барлық жауынгер шеберлері сияқты мачоизмге немесе сыртқы агрессияға мұқтаж емес. Оның жеңіске жету тактикасы өзінің қабілетіне және жауынгерлік шеберлігіне деген сенімділіктен туған шеберлік пен жылдамдық болды". Хакеншмидт депрессия мен ашуға бейім болды. Ол Чикагоға Гочпен алғашқы жекпе-жегіне дайындық үшін келгенде, промоутер Джек Керли Хакеншмидтке күн сайын ақша төлейтін жұрт алдында жаттығуды ұйымдастырды, бірақ Хакеншмидт бұдан бас тартты. Атлетикалық клубқа кіруіне тыйым салынғаннан кейін, ол матч алдындағы уақытын бөлмесінде жаттығумен немесе Мичиган көлінің бойында таңертең және кешке серуендеумен өткізді, бірақ ешқандай маңызды жаттығулар жасаған жоқ. Ол неғұрлым күйзеліске ұшыраған сайын, онымен жұмыс істеу қиынға соқты, және бұл оған қарсы жұмыс істеді, өйткені кәсіби мансабында алғаш рет Хакеншмидт оны жеңуге толық қабілетті қарсыласқа тап болды. Соңында, ең жаманы, Гочпен екі матчта да Хакеншмидт жүрексіздікке кінәланды. 1908 жылғы матчтан кейін төреші Эд Смит "Менің ойымның тереңінде Джордж Хакеншмидт бас тартқанын шештім - шындығында толыққанды бас тартты, өйткені Гочтың оған жасаған қарым-қатынасында бірінші кездесуде оны дисквалификациялауға ешқандай себеп болған жоқ. Бетке соққылар болды, әдеттегідей, бірақ ешқашан да мақтан тұтқан Хакеншмидт қарсыласын шапалақтауға тырыспады, екі сағат бойы күрес бойынша көп нәрсені көрсетпеді. Тағы да айтамын, сол матчтың төрешісі ретінде мен 'Орыс арыстанының' бас тартқанын ойладым". 1911 жылғы реванштан кейін бір газет Гочтың жеңіске жетуін оңай сипаттап, "спорт әлемінің тілінде Хакеншмидт сары" деп қосты. Ол өз орны қауіпті болғанда бас тартты. Бәлкім, ең көп ренжіді Хакеншмидттің екіншісі, доктор Бенджамин Ролер, ол өзі Гочтан бірнеше рет жеңілген, бірақ ең үлкен ойыншылдық пен батылдықты көрсеткен. "Хак басталған жоқ", - деп түсіндірді Ролер. "Бұл көбінесе ойыншылдық мәселесі". Ролер Хакеншмидттің жарақаттары жеткілікті ауыр емес деп ойлады. "Мен оны жеңімпаз етуге және оны мүмкіндігінше жақсы жағдайда рингке шығаруға бар күшімді салдым, бірақ ойыншылдықты адамға сіңіре алмайсыз".
Мұра
Хакеншмидттің кәсіби мансабындағы жылдар кәсіби күрестің алтын ғасыры деп аталады. Кәсіби күрестің адал түрде өткізілетіні әмбеге белгілі болғанмен, күрес әлемнің барлық құрлығында ең танымал спорт түріне ие болды. Дегенмен, Хакеншмидттің шеберлігі мен өнерпаздығы кәсіби күресті сол кезде Ұлыбританиядағы ең танымал спортқа айналдырды, ал ол және Гоч оны әлемдік деңгейде жаңа биіктерге көтерді. "Хакеншмидт пен Гочтың жекпе-жектері сол кездегі кәсіби күрестің шыңы болды және бұқаралық ақпарат құралдары, жанкүйерлер мен танымал тұлғалардың қызығушылығын тудырды", - деп мәлімдеді Эндрю Малноске. "Олар тіпті 1937 жылы танымал жазушы Маркус Гриффеннің "Fall Guys – The Barnums of Bounce" кітабында сипатталған. Бүгінгі күнге дейін Чикаго қалалық кітапханасына газет есептері мен жекпе-жектер туралы құжаттарды қарау туралы өтініштер келіп түсуде". Марк Палмер атап көрсеткендей, "Біріншіден, Джордж Хакеншмидт пен Франк Гоч 20 ғасырдың басындағы спорттың аса көрнекті жұлдыздары болды. Әртүрлі жастағы жанкүйерлер олардың суреттері бар карточкалар мен открыткаларды жинап, кітаптарын оқыды және газеттердегі олар туралы мақалаларды қызығушылықпен оқыды. Олардың тарихи жекпе-жектері әлемдік жаңалықтардың алдыңғы қатарында болды – бүгінгі әлем чемпионатына ұқсас, олар әлемдік назарды өзіне тартты және 20 ғасырдың басында АҚШ-та ұйымдастырылған әуесқой күресінің дамуына ықпал етті. Шындығында, көптеген мектептер мен колледждердегі күрес секцияларының тамыры 1910 және 1920 жылдарға дейін жетеді – Хакеншмидт пен Гоч әлі де әйгілі есімдер болған және өте құрметті спортшылар саналған дәуір". Бодибилдингте өзінің беделін қалыптастырған Хакеншмидт Англияда кәсіби күрестің танымалдығын арттырды және оны жеңіске бұйырмас тұлға деп есептеді. Алайда, Хакеншмидтті екі нәрсе болмаса, бүгін оны көптеген адам есінде сақтамас еді: 1) физикалық мәдениет әлеміндегі оның жоғары беделі және 2) Франк Гочтан екі рет жеңілуі. Хакеншмидт көпшілік назарында болды, өйткені ол дене шынықтыру әлеміндегі таңбаға айналды, әйгілі бодибилдер, денсаулыққа құмар адам және қазірдің өзінде өте танымал болған қозғалыстың орталық тұлғасы, әлем чемпионы күресші. Ол көптеген тақырыптар бойынша сөз сөйледі және жариялады, бірақ ең бастысы денсаулық пен фитнес туралы болды. Оның ең танымал кітабы – классикалық "Тіршілікке жол" кітабы, оның соңғы сөздері былай деп жазылған: "Менің бүкіл мансабым бойы мен чемпион болдым ба, жоқ па, ешқашан алаңдамадым; Менің атыммен ғана танылуымды қаладым – Джордж Хакеншмидт". 1969 жылдан бері Тарту қаласында грек-рим күресінен халықаралық Георг Хакеншмидт мемориалы өткізіліп келеді.