Фрэнк Готч: Америкалық кәсіби күресшінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

америкалық дәрігер
америкалық кәсіпқой күрескер (1877–1917)

Фрэнк Альвин Гоч (27 сәуір 1877 – 17 желтоқсан 1917) – американдық кәсіпқой күрескер болған.

Ерте өмір

Фредерик Рудольф пен Амелия Гочтың неміс тегінен таралған ұлы, ол Айова штатының Гумбольдт қаласынан оңтүстікке қарай үш шақырым жердегі шағын шаруашылықта туып өсті. Ол жасөспірім кезінде күреспен айналысып, жергіліктілерді жеңіп көзге түсті. Оның ең тиімді соққысы – аяқтан ұстау болды.

Кәсіби күрес мансабы

Готч өзінің алғашқы жекпе-жегін 1899 жылғы 2 сәуірде Гумбольдт қаласында Маршалл Гринге қарсы күреспен жеңіп алды, бірақ оның алғашқы маңызды жекпе-жегі 1899 жылғы 16 маусымда Айова штатының Лу Верн қаласында көршілес қаладан жиһаз сатушымын деп мәлімдеген адамға қарсы болды. Готч шамамен екі сағат бойы қарсы тұрып, бірақ қиын күрестен жеңілді. Кейін, қарсыласының визит карточкасын алғаннан кейін ғана, ол оның американдық ауыр салмақ чемпионы Дэн Маклауд екенін білді. 1899 жылғы 18 желтоқсанда Готч тағы бір бұрынғы ауыр салмақтағы американдық чемпион, «Фермер» Мартин Бернсқа қарсы шықты, 11 минутта жеңіліп қалды, бірақ Бернсқа да әсер етті, ол Готчқа жаттықтыру ұсынды. Бернстің басшылығымен Готч Айовада және кейін Юконда бірнеше жекпе-жекте жеңіске жетті. Юконда Готч Франк Кеннеди есімімен күресіп, «Клондайк чемпионы» атағын жеңді. Юконда болған кезінде Готч боксқа да тырысты, бірақ ауыр салмақтағы Франк «Пэдди» Славинге қарсы сәтсіз аяқталды. Готч Айоваға оралып, бірден американдық ауыр салмақ чемпионы Том Дженкинске қарсы шықты. Готч 1903 жылы алғашқы жекпе-жегін жоғалтты, содан кейін 1904 жылғы 27 қаңтардағы реванш жекпе-жегінде Дженкинсті жеңіп, чемпион атанды. Дженкинс пен Фред Биллмен титулды алмастырғаннан кейін, Готч әлемнің ауыр салмақтағы күрестегі чемпионатына көз тікті, ол кезде жеңіліссіз эстон Джордж Хакеншмидт иеленді. «Орыс арыстаны» деп аталған қарсыласы 1905 жылы Нью-Йоркте Дженкинсті жеңіп, талассыз титулды иеленді. Алайда, Дженкинсті жеңгеннен кейін, Хакеншмидт Готчтың шақыруын елемей, Англияға оралды. 1905 жылы Готч корнуолли күресінде Джек Каркикті жеңіп алды, ал Джек корнуолли күресінде әлем чемпионы болғанын мәлімдеді. Готч пен Хакеншмидт ақыры 1908 жылғы 3 сәуірде Чикагодағы Декстер Парк павильонында кездесті. Готчқа және жалпы американдық күреске деген жеккөрушілігін көрсетіп, Хакеншмидт Готчтан айырмашылығы, жылдамдығын, қорғанысын және қатал тактикасын пайдаланып, Хакеншмидтті шаршатып, содан кейін шабуылға көшті. Күрескерлер екі сағат бойы аяқтап тұрды, содан кейін Готч Хакеншмидттің артына түсіп, оны құлатты. Аяқтағанда Готч Хакеншмидтке сүйеніп, оны шаршатып тастады. Ол оны рингте қорлады, оның бас бармағы мен соққысы Хакеншмидтті қанға батты. Хакеншмидт төрешіге Готчтың бұзылған тактикасына шағымданып, Готчты денесінен майды кетіру үшін ыстық душқа мәжбүр етуді сұрады, бірақ төреші шағымдарды елемеді және Хакеншмидтке ойын басталғанға дейін майды байқауы керек екенін айтты. Ойын екі сағатқа дейін жалғасты, сонда Хакеншмидт арқанға ілініп қалды. Готч оны арқаннан тартып алып, Хакеншмидтті жерге лақтырып, үш минут бойы қатты айдап, аяқ-қолмен ұстап тұруға тырысты. Хакеншмидт бұл ұстауға жол бермеу үшін жаттықты, бірақ бұл күш оның соңғы күшін алды. Хакеншмидт құлаудан бас тартты. «Мен әлем чемпионатын Мистер Готчқа тапсырамын», - деді ол, тұрып, Готчтың қолын соқты. Кейін жекпе-жекшілер екінші құлау үшін шыққанға дейін киім бөлмелеріне кетті, бірақ Хакеншмидт рингке оралудан бас тартып, төрешіге Готчті жеңімпаз деп жариялауды, осылайша оның титулын оған тапсырды. «Ол - сыныптың патшасы, мен кездестірген ең керемет адам», - деді Хакеншмидт. «Онымен екі сағат бойы бірге болғаннан кейін бұлшық етім қажыды. Аяғым да әлсіреп кетті. Мен аяқ-қолдың саусағын ұстап тұрып жаттығу жасап, аяғымның бұлшық еттерін шаршаттым. Өз-өзіме күмән келтіріп, күш-қуатты жоғалтып алған кезде, одан әрі күресудің пайдасы жоқ екенін және жеңіске жетудің еш мүмкіндігі жоқ екенін түсіндім. Сол себепті мен оған чемпиондықты тапсырдым. Мен онымен тағы да күресуге құштар емеспін. Бірақ қайтадан жекпе-жекке қатысып, чемпиондық атағымды қайтарып алмадым». Кейіннен Хакеншмидт Гоч пен америкалықтарға қатысты пікірін өзгертті, Гочтан фаулд жасалды және Америкада құрбан болды деп мәлімдеді және Еуропада реваншқа шақырды. Әлемнің талассыз еркін стильдегі ауыр салмақтағы чемпионы ретінде Готч келесі үш жыл бойы спорттағы үстемдігін орнатып, Дженкинс, доктор Бен Ролер және 1910 жылғы 1 маусымда Готчқа ұшырағанға дейін 900-ден астам жекпе-жекте жеңіске жеткен деп саналатын Станислау Збишконы жеңді. Жеңіс ерекше тамаша болды, өйткені Готч екі құлдырауды жарты сағаттан аз уақыт ішінде жеңіп, Збишконы толықтай үстем етті. Ол алғашқы құлдырауды тек алты секунд ішінде күтпеген әрекетпен және тез шұғылмен жеңіп алды, ал екінші құлдырауды бар болғаны 27 минутта жеңді. Готч Збишконы жекпе-жектің әр секундында озатып, басып озды. Готч ұлттық сенсацияға айналды, және ол қоғамдық шараларға қатысуға барлық жерде сұранысқа ие болды. Ол «All About A Bout» атты пьесада ойнады, және ол сахнаға шыққан сайын тұрғылықты қошаметке ие болды. Ол АҚШ Президенті Теодор Рузвельтке Ақ үйге шақырылды, және шығыс залында жапондық дзюдо шеберімен күресіп, қарсыласын жеңді. Хакеншмидтпен екінші жекпе-жегінен бір күн бұрын ол Чикаго Кабс бейсбол командасының ойынына Wrigley Field стадионында әйелі және туыстарымен бірге қатысып, алдыңғы қатарда отырды. Ойыннан кейін Кабс командасының дерлік барлық мүшелері оның жеке бөлмесіне келіп, автограф сұрады. Ол пьесасымен шетелге сапарлағанда, Готч үлкен сәттілікке ие болды, өйткені ол барған жерде жанкүйерлер оны көруге асықты. Ол барған жерде күресті «үлкенге» айналдырды. Готч Хакеншмидтпен 1911 жылғы 4 қыркүйекте Чикагодағы жаңадан ашылған Comiskey Park стадионында кездесті, онда шамамен 30 000 көрермен және 87 000 долларлық рекордтық билет сатылды. Реванш жекпе-жегі кәсіби күрес тарихындағы ең даулы және көп талқыланған жекпе-жектердің бірі болып табылады, өйткені Хакеншмидт Ролермен, оның бас жаттықтырушысымен жарақат алды. Жылдар өткен соң, күресші Эд Сантел Лу Тешқа Готчтың қолдаушыларынан Хакеншмидтті жаттығу кезінде мүгедек ету үшін 5 000 доллар алғанын айтты және оны жазатайым оқиға ретінде көрсетуге тырысты. Алайда, Хакеншмидт өзінің айтуынша, жарақатты оның жаттығу серігі доктор Ролер оны тізесіне түсіруге тырысқанда және Ролердің оң аяғы Хакеншмидттің оң тізесіне тигенде жарақат алған. Хакеншмидт сөзіне сүйенсек, оның жаттығу серіктері Americus (Gus Schoenlein), Jacobus Koch, Wladek Zbyszko және доктор Ролер болған. Эд Сантел Хакеншмидт немесе Ролердің ешқайсысының жаттығуы туралы ескертпесінде айтылмаған. Қалай болса да, егер жарақат нақты болса, доктор Ролер оны ауыр деп санамады және төреші Эд Смит оны маңызсыз деп есептеді. Хакеншмидт өзі мүлдем елемей, жекпе-жекке бір күн қалғанда, ол «өмірім үшін күресуге дайынмын» және «өз жағдайыма қанағаттандым және нәтижеге сенімдімін» деді. Егер тізеде жарақат болса, Готч оны тез байқап, одан тиімді пайдаланды, сондықтан Хакеншмидт Готч үшін оңай олжа болды, ол бар болғаны 30 минутта тікелей құлауда жеңілді. Готч оның қауіпті тізе ұстауынмен жекпе-жекті жеңіп алды, ол Хакеншмидтті жеңіліске мәжбүр етті. Готч 1908 жылы Хакеншмидттен алғаш жеңгеннен бастап 1913 жылы Айова штатының Канзас-Сити қаласында эстондық Георг Лурихті жеңгенге дейін 1913 жылғы 1 сәуірде зейнетке шыққанға дейін әлемнің ауыр салмақтағы күрес чемпионы болды. Готч кәсіби күрес тарихындағы ең ұзақ мерзімге чемпиондардың бірі болып табылады, оның билігіге жуық бес жыл созылған; Готчтан ұзақ билік еткен чемпиондар тек Бруно Саммартино (жеңіліссіз жеті жыл сегіз ай), Лу Теш (бесінші НВА әлем чемпионы жеті жыл жеті ай) және Верн Гейн (AWA әлем чемпионы жеті жыл үш ай) болды.

Gotch wrestled and won his first match against Marshall Green in Humboldt on April 2, 1899, but his first important match was in Lu Verne, Iowa on June 16, 1899, against a man claiming to be a furniture dealer from a neighboring town. Gotch held his own for nearly two hours, but lost the hard fought contest. Only later when he received the impressed man's visiting card, he did learn that his opponent had actually been reigning American Heavyweight Champion Dan McLeod. On December 18, 1899, Gotch challenged another former American Heavyweight Champion, "Farmer" Martin Burns, losing in 11 minutes, but impressing Burns as well, who offered to train Gotch. Under the guidance of Burns, Gotch won a series of matches in Iowa and later Yukon. While in the Yukon, Gotch wrestled under the name Frank Kennedy and won the title of "Champion of the Klondike". During his time in the Yukon, Gotch tried his hand at boxing, but failed miserably against the heavyweight Frank "Paddy" Slavin. Gotch returned to Iowa and instantly challenged the reigning American Heavyweight Champion Tom Jenkins. Gotch lost his first match in 1903, before defeating Jenkins in a rematch on January 27, 1904, to take the championship. After trading the title with Jenkins and Fred Beell, Gotch set his sights on the World Heavyweight Wrestling Championship, then held by the undefeated Estonian George Hackenschmidt. The opponent, called the "Russian Lion", had gained undisputed title recognition by defeating Jenkins in New York in 1905. Upon defeating Jenkins, however, Hackenschmidt ignored Gotch's challenge and sailed home to England. In 1905 Gotch beat Jack Carkeek in a Cornish wrestling match, while Jack claimed to be world Cornish wrestling champion. Gotch and Hackenschmidt finally met on April 3, 1908, at the Dexter Park Pavilion in Chicago. Showing his contempt for Gotch and for American wrestling in general, Hackenschmidt was not in the best condition, unlike Gotch, who used his speed, defense and rough tactics to wear Hackenschmidt down and then assume the attack. The wrestlers stood on their feet for two full hours before Gotch was able to get behind Hackenschmidt and take him down. While on their feet, Gotch made sure to lean on Hackenschmidt to wear him down. He bullied him around the ring, and his thumbing and butting left Hackenschmidt covered in blood. Hackenschmidt complained to the referee of Gotch's foul tactics and asked that Gotch be forced to take a hot shower to rid his body of an abundance of oil, but the referee ignored the complaints and told Hackenschmidt he should have noticed the oil before the match began. The match continued until the two hour mark, when Hackenschmidt was forced against the ropes. Gotch tore him off the ropes, threw Hackenschmidt down and rode him hard for three minutes, working for his dreaded toe hold. Hackenschmidt had trained to avoid this hold, which he did, but the effort took his last remaining strength. Hackenschmidt quit the fall. "I surrender the championship of the world to Mr. Gotch", he said, and stood up and shook Gotch's hand. The wrestlers then retired to their dressing rooms before coming out for the second fall, but Hackenschmidt refused to return to the ring, telling the referee to declare Gotch the winner, thereby relinquishing his title to him. "He is the king of the class, the greatest man by far I ever met", Hackenschmidt said. "After going nearly two hours with him, my muscles became stale. My feet also gave out. I had trained constantly against the toe hold and had strained the muscles of my legs. When I found myself weakening, I knew there was no use continuing and that I had no chance to win. That was the reason I conceded the championship to him. I have no desire to wrestle him again. A return match would not win back my title". Hackenschmidt later reversed his opinion of Gotch and Americans in general, claiming to have been fouled by Gotch and victimized in America, and calling for a rematch in Europe. As undisputed free style heavyweight champion of the world, Gotch spent the next three years establishing his dominance over the sport, defeating the likes of Jenkins, Dr. Ben Roller, and Stanislaus Zbyszko, who was believed to have won over 900 matches before falling to Gotch on June 1, 1910. The victory over Zbyszko was particularly spectacular, as Gotch took both falls in slightly less than half an hour, and thoroughly dominated Zbyszko. He took the first fall in just six seconds with a surprise move and quick pin, and won the second fall in only 27 minutes. Gotch outmaneuvered and outclassed Zbyszko every second of the match. Gotch became a national sensation, and he was in demand everywhere for public appearances. He starred in a play called All About A Bout, and whenever he walked on stage he was greeted by a standing ovation. He was invited to the White House by United States President Theodore Roosevelt, and wrestled a Japanese ju jitsu expert in the East Hall, making his opponent submit. The night before his second match with Hackenschmidt, he attended a Chicago Cubs baseball game at Wrigley Field with his wife and in laws and took his seat down front. After the game, nearly every member of the Cubs team came to his private box and asked for his autograph. When he traveled overseas with his play, Gotch was a huge hit, as it seemed that everywhere he went, fans wanted to see him. Everywhere he went, he made wrestling "big time". Gotch met Hackenschmidt again on September 4, 1911, at the newly opened Comiskey Park in Chicago, which drew a crowd of nearly 30,000 spectators and a record gate of $87,000. The rematch is one of the most controversial and talked about matches in professional wrestling history, as Hackenschmidt injured his knee against Roller, his chief training partner. Years later, wrestler Ad Santel told Lou Thesz that he was paid $5,000 by Gotch's backers to cripple Hackenschmidt in training, and make it look like an accident. However, according to Hackenschmidt himself, the injury was accidentally inflicted by his sparring partner, Dr. Roller, when trying to hold Hackenschmidt down onto his knees and Roller's right foot striking Hackenschmidt's right knee. According to Hackenschmidt, his sparring partners were Americus (Gus Schoenlein), Jacobus Koch, Wladek Zbyszko and Dr. Roller. Ad Santel is not mentioned in any account of Hackenschmidt's training by either Hackenschmidt or Roller, both of whom offered their insights and accounts. Whatever the case may be, if the injury was real, Dr. Roller did not consider it serious and referee Ed Smith dismissed it as inconsequential. Hackenschmidt himself ignored it completely in declaring, the day before the match, that he was "fit to wrestle for my life" and was "satisfied with my condition and confident of the outcome". If there was a knee injury, Gotch discovered it quickly and took advantage of it, so Hackenschmidt was easy prey for Gotch, losing in straight falls in only 30 minutes. Gotch clinched the match with his feared toe hold, which forced Hackenschmidt to quit. Gotch reigned as the World Heavyweight Wrestling Champion from his first victory over Hackenschmidt in 1908 until he retired in 1913 after defeating Estonian Georg Lurich April 1, 1913, in Kansas City, Missouri. Gotch is one of the longer reigning world champions in the history of professional wrestling, with a reign that spanned nearly five years; the only other champions to have longer reigns than Gotch are Bruno Sammartino, who held the WWF World Heavyweight Championship for a record of seven years and eight months, Lou Thesz, whose fifth NWA World Heavyweight Championship lasted seven years and seven months, and Verne Gagne who held the AWA World Heavyweight Title for seven years and three months.

Күршік стилі

Готч замандас болған кезде, чемпионаттық күрес – чемпионаттық сыйлық күресімен тең болып саналды: яғни, бұл күрескерлер дайындықтан өтіп, промоутерлер апталар бойы жариялаған маңызды шара болатын. Сондықтан, ол күрес өткізген сай саны бойынша ұзақ мансапқа ие болған жоқ. Оның ұстазы Фермер Бернс, кейінрек Эд Льюис, "Жағалаушы", сондай-ақ Лу Тез сияқты чемпиондар, әрқайсысы мансабында 6000-нан астам күрес өткізген. Готч 160 күреске қатысып, 154 жеңіс және 6 жеңіліс көрсеткен. Алайда, осы алты жеңілістің екеуі мансабының алғашқы жылында – Дэн Маклауд пен Фермер Бернске, ал үшеуі Том Дженкинске қарсы болды. Оның соңғы жеңілісі 1906 жылдың 1 желтоқсанында Фред Биллге қарсы болды, ол басымен ашық бұрылысқа соғылып, жартылай есінен айрылып қалды. Ол Биллге жеті реванш өткізіп жеңіп, 1913 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін тағы жеңіліс көрген жоқ. Готч, барлық есеп бойынша, өте күшті, мол күшке ие, мол жылдамдыққа, шынайы ептілікке, мысықтай сезімталдыққа, мінсіз техникаға, рингтегі шеберлікке, күштің тиімді пайдалануын меңгерген, күрес тұруларын, қарсы тұруларын және стратегиясын толық білетін кәсіби күрескер болды. Ол әрқашан ең жақсы физикалық формада болды, зор батылдық пен жеңуге деген бекем жігерге ие болды, әрқашан өзінің жүрегімен, жауынгерлік қабілетімен әлемдегі кез келген күрескерге қарсы тұруға дайын болды. Ол өте агрессивті болғанмен, әрқашан сабырлылығын сақтап қалады. Сынаушылар оның бойында кәсіби күрестің ескі мектебінің күшін де, жаңа мектебінің шеберлігін де көріп, оны "қимылдарында мысықтай епті" деп сипаттап, "жауынгерлік өнерді ғылым деңгейіне жеткізіп, өзіне тән дәрежеге көтерген" деді. Готчтың 1911 жылы Хакеншмидтпен жеңіске жеткендегі көрсеткіштері: жасы – 33; салмағы – 204 фунт; бойы – 5'11"; қол созу ұзындығы – 73"; бицепс – 17.5"; алдыңғы қол – 14"; мойын – 18"; кеуде – 45"; бел – 34"; жамбас – 22"; балтыр – 18". Оқиғаның тағы бір жағы бар, Лу Тез 1930 жылдардың басында кәсіби күреспен айналыса бастағанда, Готчті білетін және оның туралы айтуға ықыласты болмайтын белсенді күрескерлер көп болды. Тез еске алғандай, "сол әңгімелерден Готч туралы қалыптасқан образ – ол өзінің ісінде сәттілікке жеткен адам, себебі ол, жұмсақ тілмен айтқанда, лас күрескер болды. Бұл оның қабілетсіз екенін білдірмейді, себебі мен сөйлескендердің бәрі оның ең жақсылардың бірі екенін айтты. Бірақ сол адамдар оны нашар қарсыластарын ренжітуден немесе азаптаудан ләззат алатын, тіпті олар жаттығу жасап жатқан кезде де, лайықты қарсыластарға қарсы кезде заңсыз тәсілдер іздейтін адам ретінде сипаттады. Мен танысқан ескі күрескерлердің бірі – Чарли Катлер есімді жақсы адам, ол Готчті жақсы білген және одан кейін әлем чемпионы атанған. Катлердің айтуынша, Готч майды тексеріп, шашты тартып, тіпті жеңіске жету үшін сүйекті сындыратын, және егер басқаша болса, төрешінің оның қалтасында болуын қамтамасыз ететін". Готчтың бірнеше күресін, оның ішінде Готч-Хакеншмидт кездесулерінің екеуін де төрелік еткен Эд Смит екінші кездесуден кейін: "Менің ойымша, ол батылдық жағынан жүз пайыздық көрсеткішті бермеді. Екі-үш рет оның қатыгездікпен жасаған әрекеттерін көрдім, мен оны ұнатпадым. Мен әрқашан шын батыл адам, қаншалықты қатыгез болса да, жеңілген қарсыласын жазаламауға және қажетсіз жазаламауға дайын екенін ойлаймын".

Gotch competed in an era when a championship wrestling match was the same as a championship prize fight: i. e., it was a major event for which the wrestlers went into training and which promoters publicized for weeks. Thus, he did not have a long career in terms of the number of matches wrestled. His mentor Farmer Burns, and later champions Ed Lewis, the "Strangler", as well as Lou Thesz, each engaged in more than 6,000 matches in their careers. Gotch engaged in only 160, finishing with a record of 154 wins and only 6 losses. Of those six losses, however, two were in the first year of his career – to Dan McLeod and Farmer Burns – and three were to Tom Jenkins. His last defeat was to Fred Beell on December 1, 1906, when he had crashed head first into an uncovered turnbuckle and been rendered nearly unconscious. He defeated Beell in seven rematches and never lost again by the time of his retirement in 1913. Gotch was, by all accounts, a superior professional wrestler possessing tremendous strength, lightning quickness, genuine agility, cat like reflexes, impeccable technique, superb ring generalship, a mastery of the use of leverage, and a full knowledge of professional wrestling holds, counterholds and strategy. He was always in the best of condition and possessed both enormous courage and an indomitable will to win, ever ready to match his heart, his gameness, against any man in the world. He was highly aggressive, but always kept his cool. Critics saw in him both the strength of the old school of professional wrestling and the skill of the new, "as agile as a cat in his manoeuvers" and having "the grappling sport down to such science that he had assumed a rank all by himself". Gotch's measurements for his 1911 victory over Hackenschmidt were: age – 33; weight – 204 pounds; height – 5'11"; reach – 73"; biceps – 17.5"; forearm – 14"; neck – 18"; chest – 45"; waist – 34"; thigh – 22"; calf – 18". There is another side to this story that, when Lou Thesz was just starting out in the early 1930s, there were a good many professional wrestlers still active who had known Gotch and were not reluctant to talk about him. "The picture that emerged of Gotch from those conversations", Thesz recalled, "was of a man who succeeded at his business primarily because he was, for lack of a kinder description, a dirty wrestler. That's not to say that he wasn't competent, because everyone I ever talked with said he was one of the best. But those same people described him as someone who delighted in hurting or torturing lesser opponents, even when they were supposed to be working out, and he was always looking for an illegal edge when he was matched against worthy ones. One of the old timers I met was a fine man named Charlie Cutler, who knew Gotch very well and succeeded him as world champion; according to Cutler, Gotch would check the oil, pull hair and even break a bone to get an advantage in a contest, and he was unusually careful to have the referee in his pocket, too, in case all else failed". Referee Ed Smith, who officiated several of Gotch's bouts, including both of the Gotch Hackenschmidt contests, had observed after the second match that "to my mind he wasn't just exactly through one hundred percent on the courageous side. Two or three times I saw needless acts of absolute cruelty on his part that I did not like. Always will I think that the really courageous man, no matter how ferocious and filled with the killing instinct and eager to win he may be, is willing to let up on a beaten foe and not punish needlessly or wantonly".

Неке

Көп жылдар бойы Американың ең ізделіс жолындағы күйеу балаларының бірі саналған Готч 1911 жылдың 11 ақпанында Гладис Острихке үйленді. Олардың Роберт Фредерик Гоч деген бір ұлы болды.

Зейнеткерлік және өлім

Отставкаға шыққаннан кейін Готч "Sells Floto Circus" циркіне қосылды, онда ол кез келген адамға, егер олар оған қарсы күресте 15 минутқа дейін жеңіліп немесе бас тартпай тұра алса, 250 доллар төлейтінін жариялады. Бірақ ол ешқашан ақы төлеген жоқ. Саяхаттардан жалыққан ол Хумбольдтқа қайтып келді. Бір жыл бойы денсаулығына байланысты қиындықтардан кейін Готч 1917 жылы үйінде қайтыс болды. Хабарларға қарағанда, өліміне сифилис себеп болған деген аңыз бар, бірақ ресми түрде өлімнің себебі уремиялық улану деп тіркелді. Ол әйелі Глэдис және ұлы Роберт Фридрихті қалдырды. Үшеуі де Хумбольдт қаласындағы Одақ зиратындағы Готч мавзолейінде бірге жерленген.

Мұра

"Америкалық күрестің тарихы ең ұлысы", - деп жазды Нэт Флейшер 1936 жылы, "оның ең көрнекті чемпионы – Франк Готч. Готч осы елдегі күрес тарихы үшін Джон Л. Салливан бокс үшін не болса, сондай болды. Ол бәсекелестікке үстемдік етті. Өте қабілетімен күреске көптеген жанкүйерлерді тартты және оны осы деңгейге жеткізді, бокспен теңестіргендей, жарнамалық саласында да маңызды болды". Марк Палмер атап көрсеткендей, "Алдымен, Джордж Хакеншмидт пен Франк Готч 20 ғасырдың басындағы ірі спорт жұлдыздары болды. Әртүрлі жастағы жанкүйерлер олардың суреттері бар карточкалар мен открыткаларды жинап, кітаптарын оқыды және газеттердегі олар туралы мақалаларды қызығушылықпен оқыды. Олардың тарихи жекпе-жектері әлемдік жаңалықтарда болды – бүгінгі Супер Боул немесе футбол әлем чемпионаты сияқты, әлемдік назарды аудару тұрғысынан және 20 ғасырдың басында АҚШ-та ұйымдастырылған әуесқой күресінің дамуына көмектесті. Шындығында, көптеген орта және жоғары мектептердегі күрес секцияларының тамыры 1910 және 1920 жылдарға дейін жетеді – сол кезде Хакеншмидт пен Готч әлі де елге танымал есімдер және өте құрметті спортшылар болған". Готч та спорттың ірі жұлдызы болды, оны көбінесе өз заманындағы Халк Хоган деп атады, ол кәсіби күресті жаңа деңгейге көтерді. Ол әлем чемпионы болғанда, күреске көпшіліктің назарын аудару үшін көптеген спорт түрлері бәсекелесе алмады. Ат жарысы сүйікті спорт түрі болып қала берді, ал бейсболдың танымалдылығы артып келе жатты, бірақ ол әлі де ұлттық ойын-сауық емес еді. Автомобиль жарысы басында ғана болды; гольф әлі де байлардың ойыны еді; баскетбол жаңадан ойлап табылды және назар үшін күресіп жатты; бокс адамға атақ пен байлыққа мүмкіндік берді, бірақ сол кезде сыбайлас жемқорлыққа толы болды; Ұлттық хоккей лигасы сол жылы құрылды; ал колледж футболы – Айви лигасының ойыны – тым қатал және қауіпті болғандықтан тыйым салуға жақын болды. Кәсіби күрес әлі де заңды спорт болып табылды, сонымен қатар әлемнің барлық құрлықтарында танымал болды. Көптеген ірі кәсіпқой күрескерлер жеңіс үшін күресті. Үндістанда Ұлы Гама бұрыннан-ақ аңызға айналған чемпион болды, ал Еуропада Джордж Хакеншмидт Станислав Збишкомен бірге билік етті. Алайда, АҚШ-та Том Дженкинс Хакеншмидттен оңай жеңілді, сондықтан Готч пайда болғанға дейін елдің қызығушылығын тудырған американдық болмады; және басқа да ірі кәсіпқой күрескерлердің ешқайсысы Готчқа тән керемет физикалық қасиеттеріне немесе өзін-өзі таныстыру дарынына ие болған жоқ. Сонымен қатар, АҚШ әлемдегі кейбір ірі спорт түрлерінде үстемдікке ие бола бастады. Америкалықтар бокспен айналысып, он жыл ішінде гольфте де үстемдікке ие болады. Готч Хакеншмидтті жеңгеннен кейін кәсіби күрестің үстемдігі американдықтарға көшті. Бұған қоса, көптеген жекпе-жектер грек-рим күресінің ережелері бойынша өткізілді, бірақ бұл жекпе-жек грек-рим күресін мәңгілікке қызықты, еркін күрес стилімен алмастырды. Өте қабілеті мен өзін-өзі таныстыру дарынының арқасында Готч Американың ең ұлы спорттық идолдарының біріне айналды. Ол боксшы Джон Л. Салливан мен жарысқа қатысқан Дан Патч сияқты танымалдылыққа ие болды, кейіннен спорттың алтын ғасырындағы спорттық батырлар боксшы Джек Демпси, бейсболшы Бэйб Рут, теннисші Билл Тильден және гольфші Бобби Джонс сияқтыларға тең келді. Бұл өз кезегінде кәсіби күресті кең танымал етті. Мак Дэвис "100 ең ұлы спорттық батырлар" кітабында былай деп жазды: "АҚШ, Канада және Мексикадағы миллиондаған адамның құдайы ретінде Готч [кәсіби] күресті өз заманында үлкен спорт түріне айналдырды. Ол бокс бойынша ауыр салмақтағы чемпион титулын қорғағанда одан да көп көрерменді өзіне тартты". Готчтың Хакеншмидтпен алғашқы жекпе-жегі барлық уақыттағы ең әйгілі кәсіби күрес кездесуі болып саналады.

"The story of American Wrestling at its greatest", Nat Fleischer wrote in 1936, "is the story of the career of its most illustrious champion—Frank Gotch Gotch was to wrestling history in this country what John L. Sullivan was to boxing. He dominated the field. Through his extraordinary ability, he gained for wrestling many converts and brought the sport into such favor that it became as big in the promotorial field as boxing". As Mark Palmer pointed out, "For starters, George Hackenschmidt and Frank Gotch were major sports superstars of the early 20th century. Fans of all ages collected cabinet cards and postcards with their images, read their books, and devoured articles about them in newspapers. Their epic matches were front page news around the world—akin to today's Super Bowl or soccer's World Cup in terms of garnering global attention—and helped to launch organized amateur wrestling in the United States in the early part of the 20th century. In fact, a large number of high school and college wrestling programs can trace their roots back to the 1910s and 1920s—the era when Hackenschmidt and Gotch were still household names, and highly respected athletes". Gotch was also a major sports superstar, often called the Hulk Hogan of his day, who lifted professional wrestling to new heights of popularity. When he became world champion, there were not many sports competing with wrestling for public attention. Horse racing remained a favorite sport and major league baseball was growing in popularity, but was not yet the national pastime. Automobile racing was in its infancy; golf was still the province of the wealthy; basketball had just been invented and was vying for attention; boxing offered a man a chance at fame and fortune, but was at this time riddled with scandals; the National Hockey League was formed the same year; and college football—the Ivy League game—was on the verge of being outlawed because it was too rough and too dangerous. Wrestling at the higher professional levels was still a legit sport with the added bonus that it was popular on every continent of the globe. A number of great professional wrestlers were competing for top honors. In India, The Great Gama was already a legendary champion, and in Europe George Hackenschmidt had reigned supreme with Stanislaus Zbyszko coming along. However, in the United States Tom Jenkins had been rather easily beaten by Hackenschmidt, so there was no American to capture the nation's fancy until Gotch; and none of the other great professional wrestlers had either the amazing physical attributes or the gift for self promotion that Gotch possessed. Furthermore, the United States was beginning to dominate some of the world's major sports. Americans already dominated boxing and within a decade would begin to dominate golf. When Gotch defeated Hackenschmidt, the domination of professional wrestling passed to the Americans. In addition, many matches had still been conducted under Greco Roman wrestling rules, but this match caused Greco Roman to be forever replaced by the more exciting catch as catch can style. Because of both his superior ability and his gift for self promotion, Gotch became one of America's greatest sports idols. He achieved a level of popularity similar to that formerly held by boxer John L. Sullivan and harness racehorse Dan Patch, and enjoyed later by such sports heroes of the Golden Age of Sports as boxing's Jack Dempsey, baseball's Babe Ruth, tennis's Bill Tilden and golf's Bobby Jones. This in turn made professional wrestling mainstream. Mac Davis wrote in 100 Greatest Sports Heroes, "As the idol of millions in the United States, Canada and Mexico, Gotch made [professional] wrestling a big time sport in his day. He drew larger audiences than did the heavyweight champion of boxing when defending his title". Gotch's first match against Hackenschmidt also remains perhaps the most famous professional wrestling encounter of all time.