Әскери бөлімшелердің құрамы және тарихы

Кіріспе

Әскери бөлімнің мөлшері

Компания – әдетте 100–250 сарбаздан тұратын және әдетте майор немесе капитан басқаратын әскери бөлім. Көптеген компаниялар үштен жетіге дейін взводтан құралады, бірақ нақты саны елге, бөлім түріне және құрылымына қарай өзгеруі мүмкін. Әдетте бірнеше компания батальон немесе полк ретінде біріктіріледі, соңғысы кейде бірнеше батальоннан тұрады. Кейде арнайы мақсаттар үшін тәуелсіз компаниялар ұйымдастырылады, мысалы, 1-ші Әуе-теңіз артиллериялық байланыс компаниясы немесе 3-ші күштік барлау компаниясы. Бұл компаниялар батальонға немесе полкке қарасты болмай, жоғары деңгейдегі ұйымға, мысалы, теңіз экспедициялық күштерінің штабына (яғни корпус деңгейіндегі басқаруға) тікелей бағынады.

Тарихи негіздер

Қазіргі заманғы әскери рота 1631 жылы Швеция армиясы қайта ұйымдастырылғанда, король Густав II Адольф тұсында кең танымал болды. Әкімшілік мақсаттар үшін жаяу әскер 150 адамнан тұратын роталарға бөлінді, олар сегіз ротадан тұратын полктерге біріктірілді. Тактикалық тұрғыдан алғанда, жаяу әскер роталары батальондарға біріктіріліп, кавалерия бөлімдерімен және артиллериялық батареялармен бірге бригадалар құрады. Ежелгі заманнан бері кейбір әскерлер әдетте 100 шамасындағы адамдардан тұратын әкімшілік және тактикалық бөлімшелерді пайдаланған. (Ең танымал мысал – римдік центурия, бастапқыда 100 адамдық бөлім ретінде қарастырылған, бірақ кейіннен уақыт өте келе 60-тан 80-ге дейін адамнан тұрды.) Ондық санау жүйесіне негізделген ұйым (яғни, ондық, жүздік, мыңдық және он мыңдық) интуитивті көрінуі мүмкін. Мысалы, римдіктер үшін 100 адамнан тұратын бөлім бірнеше мың адамнан тұратын үлкен әскерді тиімді ұйымдастыруға жеткілікті болып көрінді, бірақ бір адам оны дауысымен және дене тілімен, музыкалық сигналдармен (мысалы, барабан соғу, сыбызғы немесе трубаның үні) және визуалды сигналдармен (мысалы, түстер, тулар, жеңілдіктер) толықтырып, біртұтас бөлім ретінде басқаруға болатындай етіп күте алды. Сонымен қатар, жақындағы зерттеулер көрсеткендей, адамдар 100 мен 250 мүшеден тұратын топта тұрақты қарым-қатынастарды сақтауға ең қабілетті, ал 150 мүше – ең көп кездесетін сан (Данбар санына қараңыз). Тағы да, майдандағы стресс, қауіп, қорқыныш, шу, шатасу және «соғыс тұманы» деп аталатын жағдайларда офицердің өлім-жітімге қатысқан адамдар тобын басқаруы үшін ең қиындық тудыратын, 100-ден аспайтын, тіпті мүмкін болса, одан да аз әскери бөлім ең тиімді және басқарудың тиімділігін ұсынады. 19 ғасырдың екінші жартысына дейін, жаяу әскерлер әлі де жақын қатарда тұрып, жауға қарап, иықтан иыққа тіресіп марш жасап, атып тұрғанда, рота шамамен 100 адамнан немесе одан да аз адамнан тұрды. Дәл, ұзақ қашықтыққа атуға арналған мылтықтардың, қайта зарядталатын мылтықтардың және пулеметтердің пайда болуы жауынгерлік қимылдарды кеңінен таратуды қажет етті. Бұл, радиобайланыспен бірге, салыстырмалы түрде аз сандағы әскерлерге бұрынғыдан гөрі әлдеқайда көп атыс күші мен жауынгерлік тиімділікке ие болуға мүмкіндік берді. Дегенмен, роталар әдетте 100–250 адамнан тұрады, бұл адамдардың шамамен 150 адамнан тұратын ұйымдарда ең жақсы күресуі (сондай-ақ өмір сүруі, жұмыс істеуі, әлеуметтенуі, ойын-сауықпен айналысуы және т.б.) деген болжамды растайды. Тарихи тұрғыдан алғанда, роталар әдетте батальондарға немесе полктерге біріктірілгенімен, белгілі бір батальонға немесе полкке жатпайтын, тәуелсіз роталар да болды, мысалы, Америка Конфедерациялық Штаттарының штаттық милиция роталары. Алайда, армияға қосылғаннан және сіңірілгеннен кейін, осы тәуелсіз роталардың бірнешеуі, қатысқан роталардың санына байланысты, батальон немесе полк құру үшін біріктірілді. (Әдетте, екіден бес рота батальонды, ал алтыдан он екі рота полкті құрайды.) Жақындағы мысалдарға АҚШ армиясының Корея соғысы кезеңіндегі жаяу әскер дивизиясының дивизиялық қолдау роталары (яғни, байланыс, әскери полиция, қару-жарақ жөндеу, жабдықтау, барлау және ауыстыру роталары) және АҚШ армиясының «Пентомикалық» жаяу әскер дивизиясының дивизиялық авиациялық ротасы жатады. Бұл роталар ешқандай аралық штабқа (яғни батальонға/топқа/полкке/бригадаға) тікелей бағынбады, бірақ тікелей дивизия штабына есеп берді.

The modern military company became popularized during the reorganization of the Swedish Army in 1631 under King Gustav II Adolph. For administrative purposes, the infantry was divided into companies consisting of 150 men, grouped into regiments of eight companies. Tactically, the infantry companies were organized into battalions and grouped with cavalry troops and artillery batteries to form brigades. From ancient times, some armies have commonly used a base administrative and tactical unit of around 100 men. (Perhaps the best known is the Roman century, originally intended as a 100 man unit, but later ranging from about 60 to 80 men, depending on the time period.) An organization based on the decimal number system (i. e., by tens, hundreds, thousands, and ten thousands) might seem intuitive. To the Romans, for example, a unit of 100 men seemed sufficiently large to efficiently facilitate organizing a large body of men numbering into the several thousands, yet small enough that one man could reasonably expect to command it as a cohesive unit by using his voice and physical presence, supplemented by musical notes (e. g., drum beats, bugle or trumpet blasts, etc.) and visual cues (e. g., colors, standards, guidons, etc.). Furthermore, recent studies have indicated that humans are best able to maintain stable relationships in a cohesive group numbering between 100 and 250 members, with 150 members being the common number (see Dunbar's number). Again, a military unit on the order of no more than 100 members, and perhaps ideally fewer, would perhaps present the greatest efficiency as well as effectiveness of control, on a battlefield where the stress, danger, fear, noise, confusion, and the general condition known as the "fog of war" would present the greatest challenge to an officer to command a group of men engaged in mortal combat. Until the latter half of the 19th century, when infantry troops still routinely fought in close order, marching and firing shoulder to shoulder in lines facing the enemy, the company remained at around 100, or fewer, men. The advent of accurate, long range rifle fire, repeating rifles, and machine guns necessitated highly dispersed combat formations. This, coupled with radio communication, permitted relatively small numbers of men to have much greater firepower and combat effectiveness than previously possible. Companies, however, continue to remain within the general range of 100–250 members, perhaps validating the premise that humans fight best (as well as live, work, socialize, play, etc.) in organizations of around 150 members, more or less. While historically companies were usually grouped into battalions or regiments, there were certain sub units raised as independent companies that did not belong to a specific battalion or regiment, such as Confederate States of America state local militia companies. However, upon activation and assimilation into the army, several of these independent companies would be grouped together to form either a battalion or a regiment, depending upon the number of companies involved. (Usually two to five would form a battalion, while six to twelve would form a regiment.) More recent examples of separate companies would be the divisional support companies (i. e., signal, military police, ordinance maintenance, quartermaster, reconnaissance, and replacement companies) of a U. S. Army, Korean War era infantry division and the divisional aviation company of a U. S. Army "Pentomic" infantry division. These companies were not organic to any intermediate headquarters (viz., battalion/group/regiment/brigade), but rather reported directly to the division headquarters.

Британдық әскер

Қарулы роталар үш взводтан және рота штабынан тұрады. Атпен жүретін әскери бөлімдерде, мысалы, Үйшік ат әскерінде, Корольдік бронетанкі корпусында, Корольдік инженерлерде, Корольдік сигнал корпусында, Армия әуе корпусында, Арнайы әуе қызметінде, Құрметті артиллерия компаниясында, Корольдік армия медициналық корпусында және Корольдік логистикалық корпусында компания орнына эскадрон термині қолданылады, ал Корольдік артиллерияда олар батарея деп аталады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Корольдік инженерлер мен Корольдік сигнал корпусы бірліктері атты немесе жаяу әскерге қолдау көрсетуіне байланысты эскадрильялар мен роталардың екеуі де болған. Британ армиясының жаяу әскері әдетте өздерінің қарулы роталарын батальон ішінде әріптермен (әдетте, бірақ әрдайым емес, А, В және С) белгілейді, сондай-ақ штаб ротасы мен қолдау/ауыр қару-жарақ ротасы да қосылады. Кейбір бөлімшелер өз роталарын полктік шайқас даңқымен атайды; бұл әсіресе құрама бөлімшелер үшін тән, мысалы, Лондон полкінің Сомма, Мессен және Камбрей роталары. Жаяу гвардия полктері кейбір роталары үшін дәстүрлі атауларды қолданады, мысалы, Королева ротасы, Сол қанат, Уэльс принці ротасы және т.б. Корольдік теңіз жаяу әскерінің роталары корпуста бірегей әріптермен белгіленеді, тек өздерінің құрамаларында ғана емес. Ақпарат корпусы, Корольдік әскери полициясы және Корольдік электр және механикалық инженерлердің барлығы өздерінің корпустарында бірегей нөмірленген роталарына ие. Бұрынғы Корольдік армия қызметі корпусы, Корольдік пионер корпусы және Корольдік армия қару-жарақ корпусы роталарына ие болған, ал Корольдік көлік корпусы эскадрильяларына. Британ роталарына әдетте майор, командирлік офицер (OC) басшылық етеді, ал капитан немесе аға лейтенант екінші бастық (2i/c) болып тағайындалады. Рота штабында сондай-ақ компания сержант-майоры (CSM), әдетте WO2 шенімен және түсті сержант шенімен компания кварталмейстер сержанты (CQMS) болады, бұл ротадағы ең жоғары шенді әскерлер. Құрметті артиллерия компаниясы ұйым және мөлшер жағынан рота емес, полк болып табылады.

Rifle companies consist of three platoons and a company headquarters. Company sized organisations in units with a horse mounted heritage, such as the Household Cavalry, Royal Armoured Corps, Royal Engineers, Royal Corps of Signals, Army Air Corps, Special Air Service, Honourable Artillery Company, Royal Army Medical Corps and Royal Logistic Corps, use the term squadron instead of company, and in the Royal Artillery they are called batteries. Until after the Second World War, the Royal Engineers and Royal Signals had both squadrons and companies depending on whether the units were supporting mounted or foot formations. The British Army infantry normally identifies its rifle companies by letter (usually, but not always, A, B and C) within a battalion, usually with the addition of a headquarters company and a support/heavy weapons company. Some units name their companies after regimental battle honours; this is commonly the case for composite units, for example the London Regiment with its Somme, Messines and Cambrai companies. The foot guards regiments use traditional names for some of their companies, for example Queen's Company, Left Flank, Prince of Wales's Company etc. Royal Marines companies are designated by a letter that is unique across the corps, not just within their command. The Intelligence Corps, Royal Military Police and Royal Electrical and Mechanical Engineers all have companies uniquely numbered across their corps. The defunct Royal Army Service Corps, Royal Pioneer Corps and Royal Army Ordnance Corps had companies; the Royal Corps of Transport had squadrons. British companies are usually commanded by a major, the officer commanding (OC), with a captain or senior lieutenant as second in command (2i/c). The company headquarters also includes a company sergeant major (CSM) normally holding the rank of WO2 and a company quartermaster sergeant (CQMS) of colour sergeant rank, the two most senior soldiers in the company. The Honourable Artillery Company is in fact a regiment, not a company, in terms of organisation and size.

Мотоатқыштар ротасы

Кеңес мотоатқыштар ротасы БТР бронетранспортерлерінде немесе БМП жаяу әскердің жауынгерлік машиналарын қолдануға болатын, бірақ 1980-ші жылдардың соңына дейін БТР-лер көбірек кездесетін. БТР мотоатқыштар ротасы рота штабынан, үш мотоатқыштар взводынан және үш ПК пулеметімен және үш АТ-7 "Саксхорн" противотанковый құрылғысымен жабдықталған пулемет-танкіге қарсы взводтан тұратын, барлығы 110 адам және 12 БТР-ден құралды. БМП мотоатқыштар ротасы да сол санды қызметкерлер мен машиналардан тұрды және рота штабынан, үш мотоатқыштар взводынан және алты РПК-74 пулеметімен жабдықталған пулемет взводынан құралды. Сырттай аз өрттік күшке ие болғанымен, АҚШ командирлері БМП-ның ауыр қаруларын есептеулерге қосуға кеңес берілді.

Танк компаниясы

1980-ші жылдардың соңына дейін мотоатқыштар полкіндегі совет танк ротасы компания штабынан және T-64, T-72 немесе T-80 танктары бар үш танк взводынан тұратын, жалпы саны 39 адам және 13 танк болатын. Ескі T-54, T-55 немесе T-62 танктерін пайдаланған роталарда 13 қосымша қатардағы әскери қызметші болды. Танк полктеріндегі немесе тәуелсіз танк батальондарындағы роталардың штаты шамалы төмен болды, онда 10 танк және 30 адам (ескі танктермен 40 адам) болды.

Тарихи негіздер

1700-ші жылдары британдық армия, американдық отаршылдық милициясы және провинциялық регулярлар (мысалы, Вирджиния полкі), ал кейіннен американдық армияның жаяу әскерлері полктерге 100 офицер мен сарбаздан кем болатын роталарға ұйымдастырылды, бірақ нақты саны кең ауқымда өзгеретін. Мысалы, 1775 жылы британдық армияның әдеттегі жаяу әскер ротасында тек 47 адам болды (3 офицер, 5 сержант, барабаншы және 38 сарбаз). Алайда, 1792 жылы американдық жаяу әскер ротасында 98 адам болды (3 офицер, 9 сержант, барабаншы, флейташы және 84 сарбаз). 1775 жылдан бастап американдық әскерлер франко-пруссиялық үлгіге негізделген өз ұйымдастыру доктринасын әзірлеуге кірісті (1777 жылдан бастап Континенттік Еуропалық эмигранттар мен болашақ американдық генералдар – Францияның маркизі де Лафайет, Польшаның графы Казимир Пуласки және Пруссияның бароны фон Штубеннің үлкен әсері болды). Нәтижесінде, 1776 жылы Континентальдық армияның жаяу әскер ротасына бір капитан, бір бірінші лейтенант, бір екінші лейтенант (екі лейтенант взвод командирлері ретінде қызмет етті – 1943 жылға дейін взвод басшылары деп тағайындалмаған, 1939 жылы басталған «Үшбұрышты дивизия» қайта ұйымдастырылуы бойынша), байрақ (батальон/полктің басқа байрақтарымен режімнің түстерін айналмалы түрде алып жүруге жауапты ескірген субальтер офицерлік шені), төрт сержант (бөлім басшылары/взвод басшылары, екі взводқа), төрт капрал (бөлім басшыларының көмекшілері/взвод басшылары, екі взводқа), екі музыкант (барабаншы және флейташы) және 76 сарбаз берілді. Рота екі взводқа бөлінді, әрқайсысы екі бөлімнен/отрядтан (терминдер кейде бір-бірімен алмастырылып қолданылды) – бір сержант, бір капрал және 19 сарбаздан тұрды. (Райт, 1983) 1700-ші жылдардың соңынан 1800-ші жылдардың соңына дейін АҚШ жаяу әскер ротасын капитан басқарды, оған бірінші сержант көмектесті (алғаш рет 1781 жылы бекітілді), және ол кішкентай рота штабынан және лейтенанттар басқаратын екі бірдей взводтан тұрды. 1808 жылдан 1821 жылға дейін роталарға екі бірінші лейтенант және екі екінші лейтенант (және 1861 жылдан 1866 жылға дейін екі екінші лейтенант) тағайындалса да, ротаның атқарушы офицері (басшылықтың орынбасары) және үшінші взвод командирі лауазымы 1898 жылға дейін Испаниямен соғысқа жұмылдыру кезінде кеңейтілмеді. 1800 жылдары жаяу әскер ротасының бекітілген саны 1821 жылдан 1838 жылға дейінгі және 1842 жылдан 1846 жылға дейінгі салыстырмалы бейбіт кезеңдерде 54 офицер мен сарбазға дейін төмендеді. Ал 1812-1815 жылдар аралығында (Ұлыбританиямен екінші соғыс), 1846-1848 жылдар аралығында (Мексикамен соғыс), 1861-1890 жылдар аралығында (Американың азаматтық соғысы және жазықтағы үндістермен соғыс) және 1898-1899 жылдар аралығында (Испаниямен соғыс) ротаның бекітілген саны 100-ден астам офицер мен сарбаздан 119-ға дейін болды. Сондай-ақ, 1861 жылы жаяу әскер ротасының бекітілген құрамына роталық квартал-мастер сержанты қосылды және компанияның жабдықтау вагонын жүргізу үшін вагоншы қайта құрылды (бұрын 1796 жылдан 1808 жылға дейін бекітілген). 1700-ші жылдары және 1800-ші жылдардың соңына дейін рота әкімшілік және тактикалық бөлімше болды, ол көбінесе жаппай құрамында ғана қолданылды. Ротаның жауынгерлік желіге енгеннен кейін стандартты процедура – екі қатарда, взвод бойынша, бірінен соң бірі, жауға қарап тұру. Командир (капитан) және взвод командирлері/взвод командирлерінің көмекшілері (1808-1821) және атқарушы офицер ретінде қызмет ететін бірден төрт лейтенант (кезеңге байланысты) жауынгерлік күресті басқарып, шабуылда алдыңғы қатардан, ал қорғаныста флангтардан басшылық етті. Атқарушы офицер немесе көбінесе кіші лейтенант және бірінші сержант, әдетте, рота командиріне ротаны қадағалауға және артқы жақты басқаруға көмектесу үшін ұрыс сызығының артында орналастырылды (командир сержант пен вагоншы, жарақат алғандар, жау тұтқындары, жауынгер емес адамдар, дезертирлер және т.б.). Сержанттар «файлдарды жабушылар» ретінде әрекет етіп, алдыңғы қатардағы жарақат алғандарды алмастыру үшін сарбаздарды алға жылжытып, оқ атуға, қайта зарядтауға, алға жылжуға және т.б. ынталандырып, қажет болған жағдайда, алға жылжудан бас тартқан немесе қашуға тырысқан сарбаздарға физикалық көмек көрсетіп немесе оларды ұстап тұрды. Капралдар физикалық жағынан үлгі көрсетіп (қазіргі заманғы өрт сөндіру тобының басшыларына ұқсас), өздерінің сарбаздарымен бірге қатарға тұрып, олармен бірге соғысты. 1775 жылдан 1808 жылға дейін ротадағы кіші офицер болған байрақ (номиналды түрде «байрақ ұстаушы»), әдетте жеке режімнің жауынгерлік туын алып жүрді немесе компаниялардан таңдалған сержанттар мен сарбаздардан құралған байрақты қорғау тобын қадағалады. 1800 жылдардың басында байрақ (монтажталған бөлімшелердегі корнет сияқты) шені жойылды, оның орнына екінші лейтенанттар тағайындалды. Режімдер мен жеке батальондар ғана «жауынгерлік туды» алып жүруге рұқсат етілгендіктен, жауынгерлік туды көтеруге тәжірибелі сержантты тағайындау қалыпты жағдайға айналды. Өз тәжірибесімен және жауынгерлік дағдыларымен ерекшеленетін сержанттардан құралған арнайы топ, ұлттық түсті (Америка Құрама Штаттарының туы) және режімнің түсін (режімнің бөлімі мен полкінің таңбасын, сондай-ақ оның жауынгерлік наградалары мен бөлімшелік безендірулерін көрсететін ерекше туын) алып жүру және қорғау үшін полк штабына жіберілді. Музыканттар командирмен бірге дыбыс арқылы бұйрықтарды жеткізу үшін болды (яғни, музыкалық ноталар мен барабан соққан дыбыстар). Кейде полк командирі музыканттарды сол жақ орталық компаниясының артында орналасқан полк тобына біріктіріп, полк командиріне барабан соққан дыбыстар арқылы бірнеше компанияларға бұйрық беруге мүмкіндік берді. Қажет болған жағдайда музыканттар компания немесе батальон/полк штабындағы ордерлілер мен күзетшілер ретінде де қызмет етті, ал жауынгерлік жағдайда – хабаршылар, су тасымалдаушылар, жарақат алғандарды тасымалдаушылар және уақытша түрде жау тұтқындарын күзетті, олар артқа жіберіліп өңдеуге және интернирленуге берілді. 1898 жылы, Испания-Америка соғысына жұмылдыру кезінде мылтық компаниясын үш взводқа кеңейтумен бірге, компания екі офицерге (қосымша бірінші лейтенант атқарушы офицер ретінде және үшінші взводты басқару үшін қосымша екінші лейтенант) ие болды. Сонымен қатар, бөлім басшылары (сержанттар) және отряд басшылары (капралдар) санының өсуіне байланысты, 1901 жылы сарбаздардың саны 127-ге (1898 жылы 84-тен) дейін артқанда 18 капрал және алты сержант, сондай-ақ екі бугист (буги барабан мен флейтаны жаяу әскер роталарында алмастырған), вагоншы, екі аға сержант (бірінші сержант және квартал-мастер сержанты) және бес офицер, барлығы 161 офицер мен сарбаз бекітілді. 1905 жылы компанияның аға сержант құрамына ас сержанты қосылды және компанияның квартал-мастер сержанты жабдықтау сержанты болып қайта аталды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа жұмылдыруға байланысты армия «төртбұрышты дивизия» ұйымдық құрылымын қабылдады, бұл взводтан бастап бөлімшелердің мөлшерін айтарлықтай арттырды. 1917 жылы компанияға төртінші взвод қосылды, оның құрамы 256 офицер мен сарбазға дейін өсті, оның ішінде алты офицер (командир капитан, атқарушы офицер бірінші лейтенант және екі бірінші лейтенант және екі екінші лейтенант взвод командирлері). Сарбаздардың саны: үш аға сержант (бірінші сержант, жабдықтау сержанты және ас сержанты), 12 сержант, 33 капрал (бір рота кеңсесі және взвод сайын сегізден 32 отряд басшысы), сегіз маман (төрт ас және төрт механик), екі бугист, 64 жеке сарбаз және 128 сарбаз. 12 сержанттың ішінде сегізі бөлім басшылары ретінде (әр взводта екі) қызмет ете берсе, қалған төрт…

In the 1700s, British Army, American Colonial Militia, and Provincial Regulars (e. g., the Virginia Regiment), and later American Army infantry, regiments were organized into companies of somewhat less than 100 officers and enlisted men, although the actual totals widely varied. For example, in 1775, a typical British Army infantry company contained only 47 personnel (comprising 3 officers, 5 noncommissioned officers, a drummer, and 38 privates). However, by 1792, an American infantry company contained 98 personnel (comprising 3 officers, 9 noncommissioned officers, a drummer, a fifer, and 84 privates). Beginning in 1775, American forces began to develop their own organizational doctrine somewhat based on the Franco Prussian model (with much influence beginning in 1777 from Continental European expatriates and future American generals the Marquis de Lafayette of France, Count Casimir Pulaski of Poland, and Baron von Steuben of Prussia). As a result, in 1776, a Continental Army Infantry company was authorized one captain, one first lieutenant, one second lieutenant (both lieutenants serving as platoon commanders – not designated as platoon leaders until 1943 under the "Triangular Division" reorganization begun in 1939), an ensign (an obsolete subaltern officer rank charged with carrying the regimental colors in rotation with the other ensigns of the battalion/regiment), four sergeants (section leaders/squad leaders with two to a platoon), four corporals (assistant section leaders/squad leaders with two to a platoon), two musicians (a drummer and a fifer), and 76 privates. The company was organized into two platoons, each consisting of two sections/squads (the terms were sometimes used interchangeably) consisting of one sergeant, one corporal, and 19 privates. (Wright, 1983)

From the late 1700s up until the late 1800s, a US infantry company was commanded by a captain and assisted by a first sergeant (first authorized in 1781), and consisted of a small company headquarters and two identical platoons commanded by lieutenants. Even though from 1808 until 1821 companies were authorized two first lieutenants and two second lieutenants (and again from 1861 to 1866 for two second lieutenants), the positions of company executive officer (second in command) and a third platoon commander were not authorized until 1898 when the army expanded under mobilization for the war with Spain. During the 1800s the authorized strength of infantry companies fell to a low of 54 officers and men during periods of relative peace from 1821 to 1838 and again from 1842 to 1846. In contrast, from 1812 to 1815 (second war with Great Britain), 1846 to 1848 (war with Mexico), 1861 to 1890 (American civil war and wars with the plains Indians), and 1898–1899 (war with Spain) authorized company strength ranged from over 100 officers and men up to a high of 119. Also, in 1861 a company quartermaster sergeant was added to the authorized manning of an infantry company and a wagoner was reinstituted (previously authorized from 1796 to 1808) to drive the company supply wagon. During the 1700s and up until the late 1800s, the company was an administrative and tactical unit seldom employed in other than as a massed formation. The standard procedure, once the company had marched into its position in the line of battle, was for the company to form facing the enemy as two ranks, by platoon, one behind the other. The commanding officer (a captain), and the one to four lieutenants (depending upon the time period) serving as platoon commanders/assistant platoon commanders (1808 to 1821) and the executive officer would direct the fighting, leading from the front in the attack and on the flanks in the defense. The executive officer, or more usually the junior lieutenant, and the first sergeant were normally positioned behind the battle line so as to assist the company commander in overseeing the company and managing the rear (company trains with the quartermaster sergeant and wagoner, casualties, enemy prisoners, non combatants, deserters, etc.). The sergeants, acted as "file closers", working the line by putting men forward to replace casualties in the front rank, encouraging men to fire, reload, move forward, etc. and if need be, physically assisting or restraining men who refused to move forward or attempted to flee. The corporals physically led by example (much like modern fire team leaders) by taking their place in the line with their privates and fighting alongside them. The ensign, the junior officer in the company from 1775 until 1808 and nominally the "color bearer", usually either personally carried the regimental battle flag or supervised the detailed party of NCOs and privates drawn from the companies tasked with bearing and protecting the flag. The rank and position of ensign (as well as cornet in mounted units) was eliminated in the early 1800s when incumbents were converted to second lieutenants. It had already become the custom to assign a veteran sergeant to carry the national colors as only regiments and separate battalions were authorized to carry a "battle flag". A special group of NCOs, led by the "color sergeant", chosen for their experience and fighting skills, were detailed from the companies to the regimental headquarters to carry and defend the national colors (the United States flag) and the regimental colors (the regiment's unique standard bearing its branch and regiment designation as well as its battle honors and unit decorations). The musicians remained with the commanding officer to relay orders by sound (i. e., musical notes and drumbeats). Sometimes, the regimental commander would group the musicians as a regimental band positioned behind the left center company in the line of battle, with the drummers forming a regimental drum line for use by the regimental commander in giving orders to the several companies by drumbeats. As needed, the musicians also served as orderlies and guards at either the company or battalion/regimental headquarters and in combat served as messengers, water carriers, stretcher bearers, and temporarily guarded enemy prisoners of war until they were passed to the rear for processing and internment. In 1898, with the expansion of the rifle company to three platoons under mobilization for the Spanish–American War, the company gained two officers (an additional first lieutenant as executive officer and an additional second lieutenant to command the third platoon). Additionally, there was an increase in the number of noncommissioned officers (NCOs) to serve as section leaders (sergeants) and squad leaders (corporals) to the point that in 1901 with the increase in privates to 127 (from 84 in 1898) that there were then authorized 18 corporals and six sergeants, along with two buglers (the bugle having replaced both the drum and the fife in infantry companies), the wagoner, two senior NCOs (first sergeant and quartermaster sergeant), and five officers for a total of 161 officers and men. In 1905, a mess sergeant was added to the company's senior NCO staff and the company quartermaster sergeant was renamed supply sergeant. Due to mobilization for World War I, the army adopted its "square division" organization structure, significantly increasing unit sizes from platoon up. In 1917, a fourth platoon was added to the company, increasing its size to 256 officers and men, including six officers (a captain as commanding officer, a first lieutenant as executive officer, and two first lieutenants and two second lieutenants as platoon commanders). Enlisted strength became: three senior NCOs (first sergeant, supply sergeant, and mess sergeant), 12 sergeants, 33 corporals (one company clerk and 32 squad leaders with eight per platoon), eight specialists (four cooks and four mechanics), two buglers, 64 privates first class, and 128 privates. Of the 12 sergeants, while eight of them continued to serve as section leaders (with two in each platoon), the four senior ranking sergeants were assigned to a new position in each platoon headquarters as "assistant to platoon commander". This was the forerunner of the modern platoon sergeant slot created in 1943 (originally known in 1940 as the "platoon leader", as the officer was styled as the "platoon commander" until 1943) to provide an experienced senior NCO as an advisor and second in command to the officer commanding the platoon. Cavalry companies (not officially re designated as "troops" until 1883) had a similar organization to the infantry, but with fewer men, companies rarely exceeding around 70 men. In the Field Artillery, the company equivalent unit is designated as a "battery" and historically consisted of a battery headquarters and two or three gun platoons, each with two gun sections. At full authorized strength, a typical battery of six gun sections would consist of approximately 100 officers and enlisted men.

Қазіргі заманғы қолданысы

АҚШ армиясында жаяу әскер роталары әдетте үш мылтық взводынан және бір ауыр қару-жарақ взводынан құралады; механикаландырылған жаяу әскер роталары әдетте әрқайсысы төрт жаяу әскердің жауынгерлік машинасы (IFV) бар үш мылтық взводынан және екі IFV-ден тұратын командалық элементтен тұрады; танк роталары әдетте әрқайсысы төрт танктан тұратын үш танк взводынан және екі танктан тұратын командалық элементтен тұрады; қолдау роталары әдетте маманданған взводтарға бөлінеді, олардың құрамында қосымша арнайы бөлімдер болуы мүмкін. Ротаға әдетте капитан басшылық етеді, бірақ кейбір жағдайларда оны бірінші лейтенант немесе майор басқарады. Рота құрамындағы взводтардан өзгеше, ротада әдетте атқарушы офицер (XO), бірінші сержант, дайындық/оқу бойынша сержант және басқа да лауазымдар (мысалы, жабдықтау сержанты, қаруханашы) сияқты қосымша көмекші персонал лауазымдары болады. Артиллерия бөлімшесі әрқашан батарея деп аталады. Сол сияқты, «эскадрон» термині атты әскер бөлімшелері үшін қолданылады, соның ішінде тарихтан белгілі атты әскер де, қазіргі заманғы бронетехникалық және әуе атты әскері де. Батальонынан бөлінбеген роталар әріптермен белгіленеді, мысалы, «А ротасы, 1-ші батальон, 15-ші жаяу әскер полкі». Бұл әдетте «A/1 15 INF» деп қысқартылады, бірақ сөйлегенде емес. «1–15» көрсеткішіндегі сызық рота тарихының Армияның 15-ші жаяу әскер полкінен басталатынын көрсетеді. Роталар әдетте өздерінің басшылық шығындары болмайды, бірақ бас ұйымның басшылық шығындарын бөліседі. Егер полк штабы жеке басқару эшелоны ретінде болса (мысалы, 75-ші Рейнджер полкі, 11-ші бронетехникалық полкі және 1-ші теңізшілер полкі), Корея соғысынан кейін барлық АҚШ армиясы полктерінің көпшілігі осындай болды, батальон/эскадрон нөмірінен полк нөмірі сызықпен бөлінеді (мысалы, B/2/75 Рейнджер, C/3/11 БТП, E/2/1 ТМП). Ресми атаулар болмаса да, әріптер көбінесе «әскери жаргонмен» НАТО фонетикалық әліпбиін немесе одан бұрынғы Біріккен армия/теңіз күштерінің фонетикалық әліпбиін қолдана отырып айтылады, нәтижесінде «Браво ротасы» және «Эхо ротасы» (бұрынғы «Бейкер» және «Изи» роталары) сияқты атаулар пайда болады. Жеке ұйымдастыру және жабдықтау кестесіне (TO&E) ие роталар нөмірмен белгіленеді және кез келген басқа бөлімшенің қолдауына тәуелді болмай толыққанды дербес жұмыс істей алады. Тарату және рұқсат кестесі (TDA) бойынша ұйымдастырылған роталар атауымен немесе нөмірімен белгіленеді. Роталар әдетте лейтенант басқаратын төрттен алты взводтан тұрады, бірақ жеті немесе одан да көп взводтан тұратын жауынгерлік қызмет және жауынгерлік қолдау роталарының мысалдары да бар. Мысалы, тасымалдау терминалының қызметтік ротасында әдетте екі кемелік взвод, екі жағалау взводы, бір құжаттамалық взвод, бір техникалық қызмет көрсету взводы және штаб взводы болады. Роталарға әдетте капитан басшылық етеді, бірақ кейбіреулеріне арнайы операциялық қабілеттері бар, сондықтан оларды үлкен басқару билігі мен тәжірибесі бар офицер басқаруы керек; мұндай роталарды майорлар басқарады және взводтарды капитан басқарады. Бұл реттеуге авиациялық взводтар, әскери барлау роталары, әскери полиция роталары және арнайы күштер роталары жатады. Капитан өзінің командиріне, әдетте батальон командиріне (лейтенант-полковникке) есеп береді. Дегенмен, батальон деңгейінде және одан жоғары (бригада немесе дивизия) деңгейіндегі кейбір әкімшілік және басқа да міндеттерді де капитан орындайды, мысалы, батальонның S 1, S 2 және S 4 офицерлері (S 3 майор) немесе дивизиядағы G штабтарындағы кейбір көмекші персонал лауазымдары. Ротаның аға сержант-квартирмейстері бірінші сержант деп аталады. Бұл лауазымдағы кез келген сержант нақты шеніне қарамастан «бірінші сержант» деп аталады, бірақ тағайындалған офицерге әдетте бірінші сержант шені беріледі. Бұл лауазымға тағайындалған бас сержант, егер тағайындалу уақытша болмаса, «кейіннен» бірінші сержант шеніне көтеріледі. Кейбір жағдайларда, бірінші сержант немесе бас сержант лауазымына білікті сержанттардың орнына бірінші сыныпты сержант тағайындалады. Тағы да, мұндай жағдайларда сержант-квартирмейстер «бірінші сержант» лауазымын және атағын сақтай отырып, бірінші сыныпты сержант шенімен қалады.

In the United States Army, infantry companies are usually made up of three rifle platoons and a heavy weapons platoon; mechanized infantry companies are usually made up of three rifle platoons consisting of four infantry fighting vehicles (IFV) each and a command element containing two IFVs; tank companies are usually made up of three tank platoons consisting of four tanks each and a command element containing two tanks; support companies are typically divided into platoons of specialization that may contain additional special sections. A company is usually commanded by a captain, although in some cases they may be commanded by a first lieutenant or a major. Unlike its component platoons, a company typically has additional positions of supporting staff, such as an executive officer (XO), a first sergeant, a readiness/training NCO, and other positions (e. g., supply sergeant, armorer). The corresponding unit of artillery is always called a battery. Similarly, the term troop is used for cavalry units, including both the horse mounted units of history as well as modern armored cavalry and air cavalry units. Companies that are not separate from their parent battalion are identified by letter—for example, "Company A, 1st Battalion, 15th Infantry Regiment". This would commonly be abbreviated as "A/1 15 INF" in writing, but not in speaking. The dash in "1–15" indicates that the unit's history stems from the 15th Infantry Regiment of the Army, in its lineage. Companies normally do not have their own overhead, but share the overhead of the parent organization. When the regimental headquarters exists as a separate echelon of command (e. g., the 75th Ranger Regiment, the 11th Armored Cavalry Regiment, and the 1st Marine Regiment), as virtually all U. S. Army regiments did until after the Korean War, a slash separates the battalion/squadron number from the regimental number (i. e., B/2/75 Ranger, C/3/11 ACR, E/2/1 Marines). Although not official designations, the letters are often pronounced in "GI slang" using the NATO phonetic alphabet or, before that, the Joint Army/Navy Phonetic Alphabet, resulting in names such as "Bravo Company" and "Echo Company" (formerly "Baker" and "Easy" companies, respectively). Companies with a separate table of organization and equipment (TO&E) are identified by a number, and are able to operate completely independently from any other unit's support. Company sized units that are organized under a table of distribution and allowance (TDA) are identified with a name or number. Company sized units usually consist of four to six platoons each led by a lieutenant, although there are examples of combat service and combat service support companies that have seven or more platoons. For example, a transportation terminal service company normally has two ship platoons, two shore platoons, one documentation platoon, one maintenance platoon, and the headquarters platoon. While companies are typically commanded by captains, some have a special operational capacity that requires them to be commanded by an officer with greater command authority and experience; such companies are commanded by majors, and have platoons commanded by captains. Examples of this arrangement include aviation platoons, military intelligence companies, military police companies, and special forces companies. A captain reports to his commander, usually the battalion commander (a lieutenant colonel). However, there are some administrative and other duties at battalion level and larger (brigade or division) that are also handled by captains, for example the S 1, S 2, & S 4 officers of a battalion (S 3 is a major), or some assistant staff positions in the G shops at division. The senior non commissioned officer of a company is called a first sergeant. Any sergeant holding this position is referred to as "first sergeant" regardless of actual rank, though the non commissioned officer assigned ordinarily has the rank of first sergeant. A master sergeant assigned to this position will be "laterally promoted" to the rank of first sergeant, unless the appointment is temporary. In some instances, a sergeant first class will be appointed to the job in lieu of a rank qualified first sergeant or master sergeant. Again, in such situations, the NCO holds the duty position and title of "First Sergeant", while retaining the rank of sergeant first class.

Белгілі мысалдар

Кейбір компаниялар жақсы танымал болғандықтан, олар өздерінің әскери бөлімше таңбасымен белгілі болды. Мысалдар: 506-шы парашюттік жаяу әскер полкінің Easy ротасы, 101-ші әуеде тасымалданатын дивизия, ол BBC/HBO мини-сериалы "Бауырлар тобының" негізгі тақырыбына айналды. 116-шы жаяу әскер полкінің 29-шы жаяу әскер дивизиясының Able ротасы Нормандияға түскен кезде Омаха жағалауындағы Dog Green секторына қонды және 96% қаза тапты.