Кіріспе
12 ғасырдағы Сицилияның адмиралы Бари Майо (10 қараша 1160 жылы қайтыс болды) - Сицилияның үшінші үлкен адмиралы және Вильгельм I (1154-66) тұсында Сицилияның Норман патшалығының ең маңызды адамы. Лорд Норвич оны "Еуропадағы ең ықпалды мемлекет қайраткерлерінің бірі" деп атайды.
Maio of Bari (died 10 November 1160) was the third of the great admirals of Sicily and the most important man in the Norman kingdom of Sicily during the reign of William I (1154–66). Lord Norwich calls him "one of the most influential statesmen in Europe."
Адмирал дәрежесіне көтерілу
Майо XII ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Баридегі қалалық жоғарғы таптың мүшелері Рейза мен Куразаның Леоның баласы болып дүниеге келді. Лео 1119 және 1135 жылдар аралығында Бариде судья, 1141 жылдан корольдік әділдік және 1142 жылдан 1147 жылға дейін regalis supra iudex ("патшалық жоғары судья") немесе protoiudex ("бірінші судья") ретінде құжатталған. 1155 жылы ол қайтыс болды. Майоның анасы Куразаның қайтыс болуы Салерно соборының некрологиясында 1158 жылдың 26 шілдесінде тіркелген. Қазіргі Liber de regno sicilie, партиялық дереккөз, Майо мұнай саудагерінің ұлы деп жалған айтады. Өзінің "Хроника және жылнамалары" кітабында екінші жақтың жақтасы Ромуальд Гварна (1181/2 жылы қайтыс болған) Майоны "әрине, сөзге шешен, толықтай адал және ақылды адам" деп атайды (vir utique facundus, satis providus et discretus). Майо алғаш рет 1144 жылдың қазан айында Санта-Мария-Маддалена-ди-Валле-Джиосафат монастырына берілген корольдік концессияда король сотының архивіне (курия-регия) жауапты лауазымды адам ретінде тіркелген. 1148 жылдың ақпанына дейін ол әрқашан скриниарий ретінде, канцлер Роберт Селби болмаған кезде, құжаттарға куәлік етуді жалғастырды. Жазбалар оның осы кезеңде Мессина немесе Палермодағы соттың қасында тұрғанын растайды. 1149 жылы оған "вице-канцлер" (vicecancellarius) деген атақ берілді, бұл атақ арнайы ол үшін жасалған сияқты. Оның жаңа атағы, ықтимал, мәртебесінің өзгеруін көрсетті, ол ішкі функционерден үкіметтегі нақтырақ рольге дейін. Роберт Селбидің өлімінен кейін ол канцлерлік кеңсеге көтерілді. Ол алғаш рет 1152 жылы мамыр айында "канцлер" (cancellarius) атағымен пайда болды, бұл араб тіліндегі құжат дуана регия (немесе dīwān al mamūr), корольдік фискалды бақылаған кеңсе, Сан-Джорджо ди Триокала монастыры мен Каламонаци иелерінің арасындағы дауға қатысты. Адмирал Филипп Махдияның (1153) орнынан түсуінен және өлтірілуінен кейін адмиралдық лауазым бір жыл бойы бос болды. Таққа отырғызылғаннан кейін көп ұзамай (1154 жылы 4 сәуірде) король Вильгельм I Майоны "адмиралдардың адмирал" (amiratus amiratorum) дәрежесіне тағайындады. 1154 жылы маусымда ол 1149 жылдан бастап Сан-Николо-дель-Черчуро монастырына жер мен крепостнойларды тартудың ресми көшірмесін алды. 1154 жылдың қазаны мен 1160 жылдың мамыр аралығында Майоның стандартты атағы magnus [great] ammiratus ammiratorum болды. Араб тіліндегі "эмир әл-умара" (сөзбе-сөз "эмирлердің әміршісі") деген атақтан шыққан бұл атақ әскерлік атаққа (мысалы, адмирал) айналғанмен, Майоның кезінде бұл әкімшілік атақ болды. Араб жазушысы Ибн әл-Атир Майоны Вильгельмге қарсы көтерілістегі рөлі үшін "көкпейіл губернатор" деп атаған, оның атауын визирь деп аударды.
Үкімет басшысы
Майо барондықпен танымал емес еді және батыс еуропалықтардың, барлығы рим католиктерінің иммиграциясын қолдады, бұл шіркеудің ықпалын арттыру үшін, ол оның ең үлкен қолдаушысы болды (алғашқыда). Барондық оппоненттің бастысы Майоның барондық қарсыласы, алдымен, Лорителло графы және корольдің туысы Роберт де Басонвилл болды. Ол Майоның билікке көтерілуіне және өзінің туған ағасының патшалық билігіне ренжіді. 1155 жылы Михаил Палеологтың қолбасшылығындағы Византия әскеріне қосылып, Бариді басып алды. Сол кезде патша науқастанып, қыркүйек айынан бастап Рождествоға дейін ауырып қалады. Бұл арада Майо мен Палермоның архиепископы Хью патшалықты өз қолдарына алды. Осыдан кейін аралда көтеріліс басталды. Майоны да, патшаны да құлату үшін заговор жасалды. Майо үрейленуге жол бермеді, ал ірі көтерілістер көп ұзамай өліп қалды. Алайда Гарсилиятолық Бартоломей бастаған көтеріліс Сицилиядағы Бутераны басып алып, өзін қарулы көтеріліс деп жариялады. Көтерілісшілер патшадан Майо мен архиепископты өзінің жақын тобынан шығаруын талап етті. Уильям бас тартты. Көтерілісшілер Палермоның астанасында көтерілістер туғызды, онда адамдар Майо сотталмай тұтқындаған Поликастро графы Симонды босатуды талап етті. Вильгельм өздігінен келіссөздер жүргізді, ал Майо өзінің оң қолы болды, бірақ Майоның оң қолы, канцлер Асклетинді патша тұтқындады. 1156 жылы Сицилия мен Киелі орын арасындағы қақтығысты тоқтатқан және Вильгельмге бастапқыда әкесіне берілген легаттық өкілеттіктерді сақтап қалған Беневенто келісімінің басты жауаптысы Майо болды. Адриан IV-пен жаңадан құрылған одақ сицилиялықтарды Қасиетті Рим императоры Фредерик Барбароссаның жаулары етті. Майо тіпті Вильгельмнің елшісі ретінде Ломбардтар лигасының құрылуына қатысқан болуы мүмкін. Алайда Майоның солтүстікке қарай оқиғаларға шоғырлануы, патшаның африкалық иеліктерінің құлдырауын дәлелдеді. 1160 жылы 11 қаңтарда Махдия беріліп, Майо үлкен кінә алды. Оның танымалдылығы өсті, бірақ билігі де өсті. Оның жаулары патшаны қолға түсіруді көздеп отырғанын, патша әскерінің әсемдіктерін Маргарет патшаның көмегімен қолға түсіргенін, тіпті патшаны өлтіруді жоспарлап отырғанын, әрине, оның төсекте жатқандығын, тіпті папаның көмегімен патшаны өлтіруді жоспарлап отырғанын айтып жүрді. Әрине, мұндай айыптаулардың барлығы да бос сөз, бірақ жарым аралда Мэтью Боннеллдің айналасында тұтастық пайда болды, ол адмиралдың өзін өлтіруді жоспарлаған. Бонель Майоның жақын адамы болған, ол өз қызын оған үйленгісі келген, сондықтан оны жоятын соққыны беруге жақсы жағдайға келген. Майо үйлену тойын дайындаған кезде, Бонелл оны өлтіруге дайындады. 1160 жылы 10 қарашада Виа Коперта деп аталатын көшеде Бонелл мен оның қастандықшылары Майоны өлтіріп, оның басты қорғанышы Ахельолық Матфейді ауыр жарақаттады. Майоның әйелі мен балаларын тез арада алып кетіп, оның сарайына қарақұрым топ түсіпті. Бұл аяқсыз оқиға болды. Вильгельмнің сарай қызметкері ретінде Майоның ықпалы зор болды. Оның басқаруы бірінші кезекте алғашқы екі Роджерс кезінде басталған орталықтандыруды нығайту үшін белгілі. Ол кеңінен таралған жеңістерге (негізінен Антиохиялық Георгийдің) назар аудармаса да, ол өлімінен кейін өте тұрақсыз болып табылатын тұрақтылықты қамтамасыз етті. Патшаның оған деген сенімі соншалық зор болды, ол ағасы Степанды және қайын інісі Симонды Апулиядағы капитан және сенатор лауазымдарына тағайындады. Оның жауының айтуынша, "Хьюго Фалькандус" деп аталатын хроникашы: Майо "Егеміздің дұғасының түсіндірмесі" деп аталады.
Maio wrote an "Exposition of the Lord's Prayer" in the scholastic tradition.