Кіріспе
Метакино, сондай-ақ метакино - фильмнің көрерменге көркем шығарма көріп отырғанын хабарлайтын кино түсіру тәсілі. Метакино көбінесе өз өндірісіне сілтеме жасайды, көрермендердің сенбеушіліктерін тоқтатуды көздейтін наративтік конвенцияларға қарсы жұмыс істейді. Метакино элементтеріне кейіпкерлер фильмнің түсірілуін талқылайтын немесе өндіріс жабдықтары мен құрылғылары көрсетілген көріністер жатады. Бұл әдебиеттегі метафикциямен ұқсас.
Metacinema, also meta cinema, is a mode of filmmaking in which the film informs the audience that they are watching a work of fiction. Metacinema often references its own production, working against narrative conventions that aim to maintain the audience's suspension of disbelief. Elements of metacinema include scenes where characters discuss the making of the film or where production equipment and facilities are shown. It is analogous to metafiction in literature.
Тарих
Метакиноның мысалдары баяу фильмдер түсірудің алғашқы күндерінен басталады. 1940 жылдары сахна артындағы мюзиклдер мен комедиялар сияқты Сингапурға жол (Виктор Шерцингер, 1940) және Хеллзапоппин (Х. С. Поттер, 1941) Голливуд классицизмі басым болған кезде фильмнің ортасын зерттеуге арналған моданы көрсетті. Метакиноны 1960-шы жылдардағы 81⁄2 (Федерико Феллини, 1963) немесе Аннаның құмарлығы (Ингмар Бергман, 1969) сияқты көркем кинода анықтауға болады, және оны көбінесе Француз жаңа толқынының өзіндік рефлексивті киносында табуға болады. Басқа мысалдарға F for Fake (Орсон Уэллс, 1973) және Through the Olive Trees (Аббас Киаростами, 1994) кіреді. Community (20092015) - метакино элементтері бар ситком, әсіресе Әбет Надир (Дэнни Пуди) кейіпкері туралы пікірлер айтады. Ол өзі мен достары туралы ситкомда болғанда, олар бөтелке эпизодында бөтелке эпизодында: "Кооперативтік каллиграфия" (серия 2: Эпизод 8), ал "Мессиандық мифтер мен ежелгі халықтар" (серия 2: Эпизод 5) эпизоды Әбет өзінің метакино фильмін түсіруден тұрады.