9413: Голливудтағы арманның өлімі

Кіріспе

1928 жылы түсірілген фильм

«9413: Голливудтағы соңғы рөл» – 1928 жылы түсірілген американдық үнсіз, тәжірибелік қысқаметражды фильм. Оның сценарийін Роберт Флори мен Славко Воркапич бірлесіп жазған, режиссурасын да олар жүзеге асырған. Американдық авангардтық киноның маңызды туындысы саналатын бұл фильм, Голливудқа жұлдыз болу арманымен келген (Жюль Раукорт) бір шағын актердің тағдырын баяндайды. Арманына жете алмаған ол, адамдық бейнесінен айырылып, студия басшылары оны эпизодтық рөлге иелендіріп, маңдайына «9413» деген нөмірді жазады. Фильмде кенеттен үзілістер, камераның жылдам қозғалысы, кең ауқымды суперпозиция, көлеңкелі жарық және бұрылып, қисайған пішіндер мен бұрыштар жиі кездеседі. Бюджеті бар болғаны 97 долларға жеткен (1928 жылғы 97 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) бұл фильмде, тірі актерлердің жақын кадрларымен қатар, картон, қағаз, қалайы банкалар, темекі салғыштары мен ойыншық пойыздардан құралған миниатюралық декорациялар да қолданылған. Голливуд студияларына немесе жабдыққа қол жеткізе алмағандықтан, фильмнің көп бөлігі режиссерлердің үйлерінде түсірілді (қабырғалары қара боялған, арқа жарығын жасау үшін). Сюжет Флоридің Голливудтағы жеке тәжірибесінен және Джордж Гершвиннің «Көктемгі рапсодиясынан» шабыт алған. Бұл Грегг Толанд түсірген алғашқы фильмдердің бірі болды, ол кейіннен «Жүзімдердің қаһары» (1939) және «Азамат Кейн» (1941) сияқты туындылардағы жұмысымен танылды. Фильм Голливудтың әлеуметтік жағдайларын, қағидаларын және идеологиясын, сондай-ақ киноиндустриясының актерлерге қатысты жасаған зәбірлерін сатиралық тұрғыдан көрсетеді. Дуглас Фэрбенкс оның жасалуына көмектесті, ал Чарли Чаплин мен Джозеф М. Шенк оны насихаттауға атсалысты. Көптеген тәжірибелік фильмдерден өзгеше, бұл фильм FBO Pictures Corporation арқылы Солтүстік Америка мен Еуропаның 700-ден астам кинотеатрында кеңінен көрсетілді. Фильм заманауи және қазіргі сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Кино тарихшысы Брайан Тэйвстің сөзіне сүйенсек, «Бұл фильм американдық кино өнерінде авангардты бастауға ықпал еткен». Флори «Голливуд бульвары» (1936) фильмінің оңайлатылған нұсқасын бірлесіп жазып, режиссерлік етті.

Сюжет

Мистер Джонс (Жюль Раукорт) – суретші және болашақ киножұлдыз Голливудқа келген соң, киноиндустриясының жылтырлығы мен сұлулығына бірден тәнті болады. Ол киностудия өкілімен сөйлесіп, ұсыным хаттарын ұсынады және өзінің жағынан сөйлеуге тырысады. Бірақ өкіл оның сөзін кесіп, маңдайына "9413" санын жазады. Осы сәттен бастап 9413 тек түсініксіз сөздерді ғана айтады және механикалық түрде қимылдайды, кинорежиссерлер мен студия өкілдерінің нұсқауларын ойсыз орындайды. Ол бірнеше кастингке қатысады, бірақ сәттілікке жете алмайды; ол қайта-қайта "Бүгін кастинг жоқ" деген жазулармен кездеседі. Бұл сахналарға Голливудтың кадрлары, түсірілім камералары, жұлдыздарда жазылған "Арман" сөзі және "Сәттілікке" қарай баспалдақпен көтеріліп, ешқашан шыңға жетпейтін адамның қайталама бейнесі енгізілген. 9413-тен айырмашылығы, оның төңірегіндегі басқа массовка актерлары сәттілікке жетеді. Маңдайына 13 саны жазылған әйел (Адриан Марш) кинорежиссердің қалауы бойынша бірнеше рет отырып, тұрады, соңында "Бүгін кастинг бар" деген жазумен қарсы алынып, рөл алады. Тағы бір массовка актері (Войя Джордж), маңдайында 15 саны бар (9413-тен айырмашылығы), беті эмоциясыз, ынтасыз, өнер көрсетулерін бейнелейтін қағаз маскаларды бетіне ұстап тұрады. Ол құттықтаушылардың шулы дауысымен қарсы алынады, олардың барлығы 9413 сияқты түсініксіз сөздерді айтады. Оның саны жұлдызға ауыстырылады, ол үлкен сәттілікке ие болады. 9413 жаңа киножұлдызға қызығушылықпен қарайды және екеуі жеке кездескенде қатты қуанады. Ол өзінің актер екенін көрсету үшін (көзге бірден түсетін) маскасын жұлдызға ұсынады. Жұлдыз әсерленбейді және 9413-ке арқасын бұрады, ол маскасын сәбидей қысып алып, сәттілікке жете алмайтынына қайғырады. Уақыт өтеді, 9413 Голливудта жұмыс таба алмайды. Студия өкілдеріне жұмыс сұрап көп рет қоңырау шалса да, оған "Бүгін кастинг жоқ" деген жазулармен ғана жауап беріледі. Ол тамаққа ақшасы жетпейді, төлей алмайтын есептері есігінің астына сығарылады. Оның рухани күйзелісін бейнелейтін кадрларға желмен шайқалатын бұрылып өскен ағаштар және "Сәттілікке" апаратын баспалдақта жатқан адам кіреді, ол әлі де шыңға жете алмайды. Аштықтан, шаршап, сәтсіздікке ұшырағандықтан, ол құлап, көз жұмады. Басқа актерлер күлгеннен кейін, оның қабір тасы көрсетіледі. Онда былай жазылған: "Мұнда No. 9413, Голливудтық массовка актері жатыр"; оның жанында "Бүгін кастинг жоқ" деген сөздер тұр. Өлгеннен кейін 9413-тің жаны денесінен шығып, аспанға қарай көтеріледі. Ол жоғары көтерілген сайын періштелер қанаты бітіп, көкке ұшады. Бір қол оның маңдайынан "9413" санын алып тастайды, ол бақытты күлімсірейді және аспанға бұрынғыдан да биік ұшып кетеді.

Mr. Jones (Jules Raucourt), an artist and aspiring movie star, arrives in Hollywood and is immediately star struck by the film industry's glitz and glamour. He speaks with a film studio representative, presenting a letter of recommendation and trying to speak on his own behalf. The representative cuts him off, however, and writes the number "9413" on his forehead. From this point on, 9413 speaks only in unintelligible gibberish and moves mechanically, mindlessly following the instructions of film directors and studio representatives. He goes on a series of casting calls, but is unable to find success; he is repeatedly confronted with signs reading "No Casting Today". A series of images are interspersed through these scenes: shots of Hollywood, cameras filming, the word "Dreams" written in the stars, and a repeating loop of a man walking up a stairway toward the word "Success" without ever reaching the top. Unlike 9413, other extras around him become successful. A woman (Adriane Marsh) with the number 13 on her forehead repeatedly sits down and stands back up at the behest of a film director, and eventually succeeds in landing a part after she is greeted by a "Casting Today" sign. Another extra (Voya George) with the number 15, who (unlike 9413) has an expressionless, unenthusiastic facial expression, holds paper masks symbolizing his performances in front of his face. He is greeted enthusiastically by cheering crowds, all of whom speak in the same gibberish as 9413. His number is replaced with a star, and he becomes tremendously successful. 9413 admires the new movie star and can't contain his excitement when the two meet in person. He presents his own (much more impressive looking) mask to the star to show he is also an actor. The star is unimpressed and turns his back on 9413, who sadly cradles his mask like a baby and laments his inability to achieve success. Time passes, and 9413 remains unable to find work in Hollywood. Despite repeated phone calls to studio representatives begging for work, he is always confronted by "No Casting Today" signs. He cannot afford food, and bills he is unable to pay are slipped under his door. A series of images symbolizing his mental anguish include twisted trees blowing in the wind and a man lying on the stairway leading to "Success", still unable to reach the top. Starving, exhausted, and in despair about his failures, he collapses and dies. After the other actors laugh at him, his tombstone is shown. It reads: "Here Lies No. 9413, a Hollywood Extra"; the words "No Casting Today" appear next to it. After his death, 9413's spirit leaves his body and is pulled up a ramp into the sky. As he gets higher, he grows angelic wings and ascends into heaven: a place with glittering crystal towers and bright, blinking lights. A hand removes the "9413" from his forehead, he smiles happily, and he flies further into heaven.

Тұжырымдама

Роберт Флори мен Славко Воркапич Флоридің Воркапичтің Америка кинематографистер қоғамының лекцияларының біріне қатысқаннан кейін танысқан. Олар «9413-тің өмірі мен өлімі: Голливудтық қосымша» фильмінің сценарийшілері және режиссерлері деп есептеледі. Фильмнің жасалуына екі адамның қатысу деңгейі туралы әртүрлі пікірлер болғанымен, көпшілік Флориді басты жауапты тұлға деп санайды. Кинотанушы Брайан Тейвстің сөзіне сүйенсек, Воркапич фильмнің сценарийін жазуға немесе режиссуралауға қатыспаған; оның үлесі декорациялар мен шағын жарықтандырумен шектелген, бірақ Флори Воркапичтің фильмді жүзеге асырудағы рөлі үшін тең дәрежеде мойындалуын қалады. Фильм туралы алғашқы хабарламалар осы көзқарасты қолдайды, соның ішінде 1928 жылғы «Голливуд» журналында Флори туралы жарияланған мақала. Фильмде операторлық жұмыс істеген Пол Ивано: «Воркапич еңбегін мойындауға тырысады, бірақ ол көп істеген жоқ», – деді. Флоридің киноиндустрияны жариялаған журналист және публицист ретіндегі жұмысы оған болашақ актерлердің күресімен танысуға және армандарына жете алмағандарына байланысты көңілінің толуына мүмкіндік берді, бұл «Голливудтық қосымша» сценарийін жазуға ықпал етті. Алайда фильмге соңғы шабыт Флори Джордж Гершвиннің «Көктегі рапсодия» қойылымын көргеннен кейін келді. Флори оны ең ұсақ бөлшектеріне дейін сипаттап, әр кадрды қажетті пленка ұзындығымен байланыстырды (пленканың қымбаттылығына байланысты бюджеттік қажеттілік). Флори еске алады: «Славқа: «Слав, менің бір идеяым бар, бірақ ақша жоқ. Сенде камера бар және сен шебер суретшісің. Біз фильмді бірлесіп түсірейік және пайданы бөлісейік». Бұл бір линзасы бар DeVry камерасы болды, Флоридің айтуынша, ол «ойыншық» ретінде сатылды. Фильмді Грегг Толанд түсірді (жарнамада жай ғана «Грегг» деп көрсетілген), ол сонымен қатар Сэмюэл Голдвин студиясында оператор Джордж Барнстың ассистенты болып жұмыс істеді. Кейіннен бұл оператор «Ашудың жүзімдері» (1939) және «Азамат Кейн» (1941) фильмдеріндегі жұмысы үшін танымал болды. «9413-тің өмірі мен өлімі: Голливудтық қосымша» фильмін жасауға 97 доллар жұмсалды (1928 жылғы 97 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең), оның барлығын Флори төледі. Бюджет 55 доллардан (1928 жылғы 55 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) дамыту мен басып шығаруға, 25 доллардан (1928 жылғы 25 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) негативтерге, 14 доллардан (1928 жылғы 14 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) көлік шығындарына және 3 доллардан (1928 жылғы 3 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең) дүкеннен алынған реквизиттерге (олардың көпшілігі бес немесе он центтен тұрды) бөлінді. Дамыту шығындарының ішінде фильмге қатысқандардың жалақысы 3 долларды құрады. Қосымша операторлық жұмысты Пол Ивано жасады; Тейвстің сөзіне сүйенсек, Ивано фильмнің көп бөлігінде операторлық жұмыстың жауапкершілігін алды, ал Толанд негізінен жақын кадрларды түсірді. Раукорт кейіннен фильмнің атауын пайдаланып роман жазды. Алайда кинотанушы Дэвид Джеймс фильмді Воркапичтің ас үйінде түсіргенін айтады. Фильмнің үш негізгі композициялық түрі бар: миниатюралық декорациялар, тірі актерлердің жақын кадрлары және Голливуд пен киностудиялардың киножурналдары сияқты көріністері. Онда кенеттен кесулер, камераның жылдам қозғалысы, кең көлемді суперпозиция, күңгірт жарық және бұрмаланған бұрыштардағы бұрмаланған пішіндер мен формалар бар. Фильмде неміс экспрессионизмінің элементтері бар, ол «Д-р Калигари кабинеті» (1920) фильмімен үндеседі; әсіресе оның ашылу титрлері бұрыштық және экспрессионистік. Барлығы 45 декорация жасалды, олардың ешқайсысы екі шаршы футтан аспады, ал ең қымбаттысы 1,67 долларға бағаланды. Декорацияларды дайындау бірнеше күнге созылды; Флори жуылған көйлектерден картонды алып, оны шаршыларға кесіп, Воркапич ғимараттарға ұқсату үшін импрессионистік стильде бояды. Аспан қыртыстары - биіктігін ашатын бұрыштан түсірілген ұзын тіктөртбұрыштар болды. Ғимараттардан күн сәулесінің шағылысуын жасау үшін бір адам текшелердің бір жағында айна ұстап тұрса, екіншісі қарсы жағында шамды ұстап, оны алға-артқа шайқап тұрды. Айна шамның шағылысуын ұстап алып, оны аспан қыртыстарына қайтарады. Фильм үшін фотосуреттер түсірілмегенімен, негативтің кадрларын ұлғайту арқылы призмалық және калейдоскоптық эффекттердің иллюстрациялары алынды. Қағаздық басылымдар зерделілік болмауы үшін фильмдік басылымдарға қарағанда әлдеқайда жұмсақ болды. Кино түсіру қымбаттап, техникалық ресурстарды қажет етті (әсіресе дыбыс өндірісінің артуымен), сондықтан әуесқой кино режиссерлеріне мамандыққа кіру қиын болды. Бұл әуесқойлар мен Голливудтың кәсіби қызметкерлері арасындағы айырмашылықты күшейтті; нәтижесінде, әуесқойлардың саны Голливудты пародизациялауға көбейді. Фильм басталғанда, басты кейіпкердің аты (Мырза Джонс) және оның дағдыларын көрсететін ұсыныс хаты бар; олар ескерілмейді және ол нөмірге дейін төмендетіледі, бұл оның адамгершіліктен айырылуын символдайды. Голливудтағы киножұлдызға құдай сықтай табынушылық сезімі туындайды, ал ол киетін боялған маскалар оның өнерлерін көрсетеді. Актерлер мен көрермендер интеллектісіз автоматтар ретінде бейнеленеді, олардың ауыздары Голливуд фильмдеріне немесе кино режиссерлерінің қол сигналдарына беймәлім жауап ретінде мағынасыз сөйлейді. Бір көріністе адамның «Жетістікке» қарай баспалдақпен көтерілуінің кадры қайталап көрсетіледі, бұл актердің мансабында өркендеуге және жетістікке жетуге жасаған бекергі әрекетін көрсетеді. Кинотанушылар Уильям Мориц пен Дэвид Джеймс осыны дадаисттік, посткубистік фильм «Балет Механикалық» (1924) фильміндегі кір жуушы әйелдің ұқсас көрінісімен салыстырды. Фильмнің кенеттен кесулері, жасанды декорациялары, ең жоғары жақын кадрлары және бұрылған бұрыштары оның мұңды повествосын метафоралық түрде күшейтеді. Голливуд көшелерінің көріністері бұрылған бұрыштардан және жылдам монтаждалған кадрлар арқылы түсірілді, бұл киноиндустриясының жалғандығы мен шектен тыслығын көрсетеді. Жұмақ Голливудтан кері бағытта, тағы да индустрияға қарсы сын. «Голливудтық қосымша» әйелдерге қатысты нашар қарым-қатынасқа да тоқталады. Актерлер маска кисе де (олардың актерлік қабілетін символдайды), бірақ #13 нөмірлі әйел қосымша маска кимейді; ол (ер адам) кино режиссерлерінің бұйрықтарын орындауын күтеді және оның жалғыз рөлі – ер адамдарға қарау үшін объекті болу. Басқа аталымдардың ішінде «Голливудтың рапсодиясы» (Чарли Чаплин ұсынған атау) және таратушы FBO Pictures Corporation жасаған «Голливудтық қосымшаның өзіне-өзі өлтіруі» бар. Флори сол кезде фильмді былай сипаттады: Чаплиннің көрсетілімі «Көктегі рапсодия» жазбасымен және комедия актерінің органда ойнауымен бірге болды. «Көктегі рапсодия» негізіндегі және тікелей оркестрмен орындалған (саксофонмен) музыкалық қосымшаны Хьюго Ризенфельд дайындады, көптеген БАҚ есептері оның 97 долларлық бюджетіне назар аударды. «Голливудтық қосымша» Америка Құрама Штаттарында, Совет Одағында және Еуропада (Англия, Франция, Германия және Италия) көрілген алғашқы авангардтық фильмдердің бірі болды және Флори, Воркапич және Толандтың мансабына көмектесті.

Robert Florey and Slavko Vorkapić, who met after Florey attended one of Vorkapić's American Society of Cinematographers lectures, are credited as co writers and co directors of The Life and Death of 9413: a Hollywood Extra. Although accounts differ about the two men's level of involvement in the film's creation, most identify Florey as primarily responsible. According to film historian Brian Taves, Vorkapić was not involved in the writing or direction of the film; his contributions were limited to set design and miniature lighting, but Florey insisted on equal credit for Vorkapić's role in bringing the film to fruition. Early reports about the film support this view, including a 1928 article about Florey in Hollywood Magazine. Paul Ivano, who did camerawork on the film, agreed: "Vorkapić tries to get credit, but he didn't do much." Florey's work as a publicist and journalist covering the film industry gave him a familiarity with the struggles of aspiring actors, and their disappointment at failing to achieve their dreams, which influenced the writing of A Hollywood Extra. The final inspiration for the film, however, came after Florey attended a performance of George Gershwin's Rhapsody in Blue. Florey wrote it in precise detail, describing each shot relative to the length of film required (a budget necessity, due to the expense of film stock). Florey recalled, "I say to Slav, 'Slav, I have an idea but not much money. You have a camera and are a clever painter. Let's make the picture in collaboration and we split the benefit. It was a DeVry camera with one lens, a type which Florey said was sold as a "toy". The film was shot by Gregg Toland (credited simply as "Gregg"), who was also working as an assistant to cinematographer George Barnes at the Samuel Goldwyn Studio. and the cinematographer was later acclaimed for his work on The Grapes of Wrath (1939) and Citizen Kane (1941). The Life and Death of 9413: a Hollywood Extra cost $97 ($97.0 in 1928 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) to make, paid entirely by Florey. The budget consisted of $55 ($55.0 in 1928 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) for development and printing, $25 ($25.0 in 1928 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) for negatives, $14 ($14.0 in 1928 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) for transportation, and $3 ($3.0 in 1928 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) for store props (most of which cost five or ten cents apiece). Of the development costs, the salaries for everyone involved in the film totaled $3. Additional camerawork was by Paul Ivano; according to Taves, Ivano was primarily responsible for much of the film's camerawork and Toland primarily handled the closeups. Raucourt later wrote a novel, using the title of the film. however, film historian David E. James said that it was filmed in Vorkapić's kitchen. The film has three basic types of composition: miniature sets, close ups of live actors, and newsreel like scenes of Hollywood and film studios. It includes abrupt cuts, rapid camera movement, extensive superimposition, dim lighting, and twisted shapes and forms at disorienting angles. The film has elements of German Expressionism, echoing The Cabinet of Dr. Caligari (1920); its opening credits, in particular, are angular and expressionistic. A total of 45 sets were built, none larger than about two square feet and the most expensive costing $1.67. It took days to prepare the sets; Florey removed cardboard from laundered shirts and cut them into squares, which Vorkapić painted impressionistically to resemble buildings. Skyscrapers were oblong cubes filmed from an angle which exaggerated their height. To create the effect of sunlight reflecting from buildings, one person would stand on one side of the cubes with a mirror; another would stand on the opposite side with a light bulb and swing it back and forth. The mirror would catch the reflection of the swinging light and throw it back onto the skyscrapers. Although no still photos were taken for the film, illustrations of prismatic and kaleidoscopic effects have been obtained by enlarging frames of negative film. The paper prints were considerably softer than the movie print, to avoid graininess. Filmmaking was becoming more expensive and required greater technical resources (particularly with the rise of sound production), making it increasingly difficult for amateur filmmakers to enter the profession. This deepened a divide between amateurs and Hollywood professionals; as a result, a growing number of amateurs began lampooning Hollywood. When it begins, the protagonist has a name (Mr. Jones) and a letter of recommendation outlining his talents; they are ignored and he is reduced to a number, symbolizing his dehumanization. The movie star inspires hero worship in American culture, and the painted masks he dons represent his performances. Actors and audience are depicted as unintelligent automatons, their mouths yapping senselessly as they respond to Hollywood films or hand signals from film directors. One scene loops a shot of a man climbing a staircase toward the word "Success", representing an actor's vain attempt to achieve fulfillment and advancement in his career. Film historians William Moritz and David E. James have compared this to a similar scene with a washerwoman in the Dadaist, post Cubist film Ballet Mécanique (1924). The film's abrupt cuts, artificial scenery, extreme closeups, and twisted angles metaphorically amplify its somber narrative. Hollywood street scenes were filmed with a wildly moving camera from tilted angles, edited into rapid juxtapositions to reflect the falsity and excess of the film industry. Heaven is in the opposite direction from Hollywood, another poke at the industry. A Hollywood Extra also touches on the mistreatment of women. Although the actors wear masks—symbolizing their ability to act—the female extra #13 does not; she is expected to simply obey the (male) filmmakers, and her only role is as an object for men to look at. Other titles include The Rhapsody of Hollywood (a name suggested by Charlie Chaplin) and The Suicide of a Hollywood Extra, a misnomer created by distributor FBO Pictures Corporation. Florey described the film at the time: Chaplin's screening was accompanied by a record of Rhapsody in Blue and the comedian playing the organ. A musical score, based on Rhapsody in Blue and played by a live orchestra (featuring the saxophone), was prepared by Hugo Riesenfeld for the showing. with many media reports emphasizing its $97 budget. A Hollywood Extra became one of the first widely seen American avant garde films in the United States, the Soviet Union, and Europe (England, France, Germany, and Italy). and aided Florey, Vorkapić, and Toland's careers;

Қабылдау

Цитаталар қойындысы |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |width=225px |align=right | quote = "9413: A Hollywood Extra" фильмі ойын-сауық индустриясының құрсауына берілген және оның құрбаны болған адам өмірінің жағдайын бейнелеу арқылы, капиталдың өте күшті және кең тараған бейнесін көрсетеді, сол арқылы ол 20-ғасырдың авангардтық фильмінің прототипі болып табылады. Кинотарихшы Дэвид Е. Джеймс, "The Arts" журналының редакторы Адольф Глассгольд "A Hollywood Extra" фильмін "шын мәнінде керемет туынды" деп атап, Флоридің "кино өнерінің болашақ жетекшісі" бола алатынын айтты: "Онда қозғалыс, темп, форма, сезімнің күштілігі, өте драматикалық сәттер бар; бір сөзбен айтқанда, бұл нағыз кино". Кинотарихшы Уильям Мориц оны "нағыз кішкентай шедевр" деп сипаттады, Колорадо штаты университетінің кино профессоры Хье Сун Чунг осы фильмді "алғашқы американдық авангард шедевр" деп атап, Флориді "Б-фильмдердің ең лайықсыз назардан тыс қалған авторларының бірі" деп сипаттады. Дэвид Е. Джеймс оны "20-ғасырдың авангардтық фильмінің үлгісі" деп атады, ал "A Hollywood Extra" фильмінің коммерциялық сәттілігі эксперименттік фильмдердің тек элиталық немесе талғампаз көрермендерге ғана емес, заманауи көпшілікке де ұнайтынын көрсетеді. "A Hollywood Extra" фильмі қайта жаңартылып, екі DVD жинағында жарық көрді: "Unseen Cinema: Early American Avant Garde Film 1894–1941" (Image Entertainment) және "Avant Garde: Experimental Cinema of the 1920s and '30s" (Kino International). 1996 жылы Британдық кино институты Дэвид Соверге музыка жазуды тапсырды, ал оны алғаш рет Роберт Зиглер басқарған Matrix Ensemble орындады. "Hollywood Extra" атты музыка сегіз музыкант үшін жазылып, Universal Edition баспасынан шықты.

Қайта жасау

9413 өмірі мен өлімі: Голливудтық қосымша «Голливуд бульвары» ретінде қайта түсірілді, бұл 1936 жылғы фильмді Флори бірлесіп жазып, режиссерлік еткен. «A Hollywood Extra» сияқты, оның да басты кейіпкері – Голливудта жұмыс іздейтін актер, ол киноиндустрияның қатыгездігі мен продюсерлер мен студия басшыларының еркіндігін бастан кешіреді. «Голливуд бульвары» түпнұсқа фильммен визуалды ұқсастықтарға ие, мысалы, Голливудтың ретсіздігін көрсететін ерекше бұрыштар. Онда экран уақытын ұзартатын және көп көрерменге ұнату үшін бірнеше қосымша сюжеттер бар, бірақ Брайан Тейвс айтқандай, «бұл орталық кейіпкердің маңыздылығын азайтып, «Голливуд бульварынан» «A Hollywood Extra» фильмін есімде қалдырған мақсатты алып қояды».