Кіріспе

Бұрынғы теміржол компаниясы Англияда және оның желісі Блайт және Тайн темір жолы - Англияның Нортумберленд қаласында теміржол компаниясы, 1852 жылы 30 маусымда Парламент актісімен құрылған. Ол 1853 жылы 1 қаңтарда өз бақылауына алған Нортумберленд көмiр кен орнынан Блайт пен Тайн өзенiне көмір тасымалдау үшін салынған әртүрлi жеке темір жолдар мен вагондар жолдарын бiрiктiру үшiн құрылған. Уақыт өте келе темір жол желісі кеңейіп, Морпетке (1857/8), Солтүстік Ситонға (1859), Тайнемутқа (1860/1), Ньюкасл-апон-Тайнға (1864) және ақырында Теңіз жағасындағы Ньюбигинге (1872) жетті. Ол 1874 жылы үлкен Солтүстік-Шығыс темір жолының бөлігіне айналды. Алып алудан кейін қызмет пен нысандарды біріктіру жүргізілді, бірақ Блайт пен Тайн бөлімі өзінің жеке басын сақтады. 1904 жылы солтүстік Тайнсайдтағы қала маңы жолаушылар пойыздарына электрлік сүйреу енгізілді және Блайт пен Тайн жүйесінің бір бөлігі электрлендірілді; жаңа пойыздар айтарлықтай табысты болды. ХХ ғасырда салынған болжамды желілер сәл сәтті болды. Ньюкасл Ньюбигин (Сегилл арқылы), Монкситон Блайт Ньюбигин және Ньюшам Блайт бағыттарындағы жолаушылар қызметі 1963 жылғы Бичинг баяндамасында алынып тасталды. 1975 жылдан бастап көмір өндіру төмендеді, сонымен қатар минералдық тасымалдауға тәуелді Блайт пен Тайн жүйесінің бөліктері зардап шекті; жолаушылар бизнесі де төмендеді. 1970 жылдардың соңында Tyne and Wear Metro жеңіл жылдам транзит жүйесін құру туралы шешім қабылданды; бұл бастапқыда Солтүстік Тинесайд желісіне негізделген және бұл 1980 жылы жұмыс істей бастады, Блайт пен Тайн бағыттарының бір бөлігін пайдаланады. Бұрынғы жүйенің қалған бөлігінде жолаушылар темір жолының қызметі жоқ, бірақ оның көп бөлігі жүк тасымалы үшін ашық.

Сегилл темір жолы

Сегилл кенішінің иесі де стайттарға баратын жолға қанағаттанбады, сондықтан 1839 жылдың басында Роберт Николсон Сегиллден Хоудонға дейінгі жеке минералды темір жолды зерттеуді жүргізді. Николсон жақын арада ашылатын Ньюкасл мен Норт-Шилдс темір жолының инженері болды. Сегиллдің кен орнының иелері Крамлингтон вагондарын пайдаланған,

Блайт пен Тайн арасындағы темір жол

1844 жылдың 25 маусымынан бастап Ньюкасл және Солтүстік Шилдс темір жолы (N&NSR) Сегилл темір жолында жолаушылар мен жүк тасымалын жүргізді, бірақ 1844 жылдың қарашасында Джордж Хадсон "Темір жол королі" N&NSR-мен бұл кәсіпорынды өзі сол кезде ілгерілетіп жүрген Ньюкасл және Бервик темір жолына біріктіру туралы уақытша келісім жасады; N&NSR оның Бервик компаниясына Ньюкаслдың орталық бөлігіне қол жеткізуді берді. N&NSR 1845 жылдың 31 шілдесінде рұқсат етілген кезде, келісім бекітілді. Өзгерген жағдайда Сегиль темір жолы мен жоспарланған кеңейтулер жаңа маңызға ие болды. 1845 жылдың шілдесінде Jobling & Partners компаниясы ұсынылған темір жолдың бір бөлігін салуға шешім қабылдады және Сейтон Делавал темір жолымен түйісу арқылы және осы темір жолдың Сегилл темір жолымен байланысын ұйымдастыру арқылы Тайнға бағыт құруға шешім қабылдады. Бұл жол Блайт және Тайн бұрылысы темір жолы деп аталды. Құрылыс 1845 жылдың тамызында басталды, бірақ 1847 жылдың 3 мамырына дейін жолаушылар тасымалы үшін ашылмады; сол күні Сегилл мен Блайт арасындағы барлық 41⁄2 миль жолаушыларға қызмет көрсету басталды.

Блайт пен Тайн теміржолының қосылуы

Қазір бірнеше жеке темір жол болды, оларды бір компанияға айналдыру үшін қозғалыс болды. Бұл жағдай жекеменшік темір жолға жүк тасымалы бойынша салық салуға, сондай-ақ бәсекелестікке қабілетті темір жолды ілгерілету мәселесіне байланысты болды. Олар 1851 жылы локомотив күшін қабылдауға мүмкіндік беру үшін Prospect Hill арқылы кесіп, топтың екі бөлігін біріктірді; жаңа кесілген жерлер едәуір жұмсақ градиенттерді құрады. Басқа да жақсартулармен шығындар шамамен 130 000 фунт стерлинг болды. Блайт және Тайн теміржолын біріктіру туралы акт 1852 жылдың 30 маусымында Корольдік келісімді алды, капитал £150,000. Жаңа компанияның бақылауында болған желі 13 мильді құрады, ол Блайттан Тайндағы Хейхолга дейінгі негізгі желіден (12 миль), Йоркке қысқа тармақтан тұрады. Перси-Майндағы Ньюкасл және Бервик темір жолы, бұрынғы Ньюкасл және Солтүстік Шилдс темір жолымен байланыс және Тайнда кеме жүретін орындарға бірнеше қысқа тармақтар. Жаңа компания 1853 жылы 1 қаңтарда құрылды.

Солтүстік Британ темір жолы

1857 жылдан бастап Солтүстік Британ темір жолы Солтүстік Шығыс темір жолынан тәуелді болғандықтан (ол 1854 жылы Йорк, Ньюкасл және Бервик темір жолын алған) ренжіді. Ол Эдинбург пен Ньюкасл арасындағы көлік қатынасында айлакер серіктес болып шықты. NBR мүмкін болса Ньюкаслға тәуелсіз кіруді қамтамасыз етуге тырысты. NBR Шекаралық округтер темір жолының дамуын қолдады, ол Хексемнен бастап, Ньюкасл мен Карлайл темір жолынан бастап, Шекаралық одақ темір жолындағы Риккартонға дейін (Waverley жолы деп аталды) кезең-кезеңмен салынып жатты. Бұл баяу және айналып өтетін желі болса да, көбінесе жұқа мекенді жер арқылы бір жолды, ол NBR мақсатына қызмет етті, яғни, кем дегенде, түнгі Ньюкаслға жеке бағыт болды. Алайда Ньюкасл және Карлайл темір жолы YN&BR-ге жағымсыз болған жоқ және ол сенімді емес одақтас бола алады. Содан кейін Wansbeck темір жолы Редсмут пен Морпеттің арасындағы байланыс құру ниетімен ілгерілетілді. Бұл желідің коммерциялық тиімділігі тіпті әлсіреген еді. Ли "өндірістік өндіріссіз, минералды ресурстары өте аз" деп айтады. Егер Блайт пен Тайн темір жолымен достық қарым-қатынас орнаса, онда Ньюкаслға жету қауіпсіз болды, бірақ өте айналдыру жолымен. Вансбек темір жолы салынып біткен кезде Солтүстік британиялықтар (оны басқаратын) Морпетте Блайт пен Тайнға қалай қосылу керектігін қарастырды. Бұл компанияның станциясы іргелес, бірақ оңтүстік жағында орналасқан, Йорк, Ньюкасл және Бервик станциясы, және тікелей байланыс қиын болды. (Егерде бірнеше метр болса да, YN&BR желісінен өту тәуелсіздік идеясын жеңеді.) Шын мәнінде, Wansbeck желісі YN&BR желісін көпір арқылы кесіп өтіп, Blyth және Tyne желісіне шығысқа қарай қосылды. Қарапайым жүгіру үшін бұл мүмкін болды, бірақ бұл жағдайда тек жергілікті көлік жүрді, және бәрі Морпет Б&Т станциясынан басталды немесе аяқталды. Бұл тұйықталу нүктесінде кері бұрылуды және сол жерден станцияға дейін қозғалыс жасауды білдірді. Бұл қауіпті іс-әрекет болды, және 1871 жылы осы себеппен соқтығысу орын алды. Осы уақытқа дейін Ньюкаслға баратын тәуелсіз магистральдық желіге деген үміт жойылып, 1872 жылы Уансбек желісі YN&BR станциясына әдеттегідей қосылу үшін ауыстырылды. NBR жолаушылар пойыздары 1872 жылдың мамыр айында жалғау желісін пайдалана бастағанымен, сауда кеңесі тамыз айына дейін желі пайдалануды ресми түрде санкцияламады; кешіктіру NER Morpeth станциясында айналым үстелінің жоқтығына байланысты болды. Морпеттегі Блайт және Тайн станциясы өзінің жолаушылар пойыздары үшін 1880 жылдың 24 мамырына дейін қолданыста болды, содан кейін B&T пойыздары NER станциясын қолданды.

Ньюкаслға және басқаларға кеңейту

Блайт және Тайн темір жолының төрағасы Джозеф Лейкок Ньюкаслға кеңейту салуды ұсынды. Қажетті Парламент актісі 1861 жылы 1 мамырда бекітілді. Ол Ньюкаслға, сондай-ақ кейбір тармақтарға, Ньюкаслдан Оңтүстік Госфорт пен Бентоннан Монкситонға дейінгі айналма; және Сегиллден Ситон Берн вагондарына дейін, Ботал Демеснеден (Солтүстік Ситон) Ньюбигинге дейін, және Тинемуттағы B&TR желісінен Лоу-Лайтстағы ұсынылатын доктарға дейін кеңейтуге рұқсат берді. Қаланың солтүстік жағында қазіргі Манорс станциясынан ары; оны Джон Добсон жобалаған, ол сонымен қатар Орталық станциясын жобалаған. Сонымен қатар, Тайнемут қаласында 1860 жылғы бұрынғы аялдамадан солтүстік-шығыс темір жол станциясына жақын жерге дейін ұзартылған. Блайт және Тайн темір жолы Тайнемутке Солтүстік-Шығыс темір жолымен бірдей тарифтерді алды, ал жаңа желі өте жақсы қамқорланды: бірінші аптада 17000 жолаушы, көбінесе үшінші сыныпта тасымалданды. Үшінші сыныптағы бизнес танымал болып, B&TR 1864 жылдың 1 қазанынан бастап барлық пойыздарда үшінші сыныпта жүру мүмкіндігі болатынын жариялады. Үшінші сынып вагондары бұрын күніне бір рет бір пойызға қосылған; Төрағаның айтуынша, бұл сауда-саттық арқылы табысты тұншықтырады деген күдіктер орынсыз болды. 1867 жылы Бедлингтонның шығысына қарай Блайт өзенінің солтүстік жағалауындағы Камбоиске дейін кеңейтілген филиал ашылды. Бұл қоғамдық қолайлылық пен қала маңындағы темір жолдардағы бәсекелестікті жақсартуға айтарлықтай қадам. Ньюкасл аймағында 1901 жылы броньдалған жолаушылардың жалпы саны 9 847 000 адам болды, бірақ 1903 жылы бұл сан 5 887 000 адамға дейін төмендеді. Оңтүстік Госфортта жаңа вагондар сарайлары тұрғызылды және электрлендіруге дайындық аясында Бентонда оңтүстіктен батысқа қарай бос қорлар магистральдан сарайларға жету үшін шпор салынды. Ол 1903 жылы 1 мамырда ашылды. 1904 жылы 1 шілдеде жақында оңтүстікке шығысқа қарай бұрылыс ашылды, бұл экспресс электр пойыздарына жағалау мен Ньюкасл арасында магистраль арқылы кіруге мүмкіндік берді. 1905 жылы Оңтүстік Госфорт шығысынан Оңтүстік Госфорт батысына дейін солтүстік шұңқыр ашылды (Понтленд филиалымен байланысты), бұл бос пойыздарға вагондар қоймасына жеңіл кіруді қамтамасыз етті. 1922 жылы филиалда апта сайын алты жолаушылар пойызы және тағы бір сенбілік пойыз бар еді; Даррас залына тек үш пойыз ғана жүретін. Ньюкасл әуежайына дейінгі метро бағыты қазір жолдың бір бөлігін қамтиды.

Қоныстар байланысы

Блайт пен Тайн бөлімінің Тайнемут бөлігінен пойыздар тікелей Ньюкасл орталық станциясына жүруге мүмкіндік алса да, Оңтүстік Госфорт желісі Нью-Бридж-стритте аяқталды. Терминал бұрынғы Ньюкасл мен Солтүстік Шилдс темір жолының негізгі желісінен Манорста аз қашықтықта болды, ал 1909 жылы қысқа байланыс желісі орнатылды, ол Орталық станцияға және одан жүруге мүмкіндік берді. Қазір пойыздар орталықтан орталыққа дөңгелек жолмен жүруге мүмкіндік алса да, бірнеше жыл бойы бұл істелмеген, және тек орталықтан оңтүстік Госфортқа дейінгі пойыздар ғана байланысты пайдаланды, басқа қызметтер Нью-Бридж-стритте аяқталады. 1917 жылдың 1 наурызынан бастап бұл жүйе рационалдыланды, ал пойыздар жалғау желісі арқылы жүреді.

Уокер қақпасының өртенуі

1918 жылдың тамызында Уокер Гейттегі вагондар қоймасында апатты өрт болды. Ғимаратқа зақым келгеннен басқа, электр флотынан отыз төрт көлік жойылып, көптеген басқалары қатты зақымдалды. Бірнеше рет аралас бу және электр көлігімен жүретін пойыздар орнатылды, ал орнына тез арада көліктер тапсырылды, бірақ 1922 жылға дейін толық пойыздар паркі мен қалыпты пойыз қызметіне сене алмады. Сол кезде Оңтүстік Госфорт автосарайлары едәуір кеңейтілді. Темір жолды дамыту қоғамы ( Railfuture 2000 жылы қайта аталды) 1998 жылы бұл ұсынысты қолдады. Жергілікті теміржол науқаны тобы, Оңтүстік Шығыс Нортумберленд теміржол пайдаланушылар тобы 2005 жылдың наурыз айында желіді қайта ашу науқанын бастады. 2009 жылы Пойыздарды басқарушы компаниялар қауымдастығы B&TR жүйесінің солтүстік-шығыс бөлігінде жолаушылар қызметін қалпына келтіру үшін 34 миллион фунт стерлингтік ұсыныс жариялады. Бұл , сондай-ақ , (Блайт үшін) және , , (Блайт үшін) станцияларды қайта ашуды қамтитын .

Нортумберленд желісі жобасы

Бірнеше ұсыныстар мен ұсыныстардан кейін үкімет 2021 жылдың қаңтарында Ашингтонға дейінгі қолданыстағы желілерді қайта ашу үшін сол кезде 166 миллион фунт стерлинг деп бағаланған қалған жобалық шығындарды қаржыландыратынын растады. Алты жаңа станциямен ұсынылған ұсыныс , , , және қабылданды. Станциялардың құрылысы 2022 жылдың жазында басталуы тиіс еді, ал 2023 жылдың желтоқсанында жолаушылар қызметіне қайта ашылады.