Кіріспе

Грейцилисух (яғни "жіңішке крокодил") - аргентиналық Триас дәуірінің соңында өмір сүрген, шағын псевдосухиандардың (крокодилиялардың ата-бабаларын қамтитын топ) жойылған туысы. Оның ішінде бір ғана түрі бар, G. stipanicicorum, ол крокодиломорфтардың ата-бабаларына жақын Сукиа кладына жатады. Бұл тұқым мен түрді алғаш рет 1972 жылы Альфред Ромер сипаттады.

Голотиптің ашылуы

1964 және 1965 жылдары Аргентинаның Ла Риоха провинциясының Ишигуаласто Вилла Унион бассейніне төрт айлық экспедицияны Гарвард университетінің салыстырмалы зоология мұражайынан (MCZ) зерттеушілер құрамында болған Альфред Ромер мен оның әріптестері жүргізді. Экспедицияның алғашқы екі айы жемісті болмағанымен, Шанарес өзені мен Гуало өзені маңында жүргізілген қазба жұмыстары көп ұзамай тетрапод топтарының көптеген түрлеріне жататын үлгілерді анықтады. Олардың арасында Шанар өзенінің солтүстігінде табылған кішкентай сухиандық археозаврдың қаңқасы да бар. Кейіннен бұл дана Ла Риоха ұлттық университетінің палеонтология мұражайына (PULR) берілді, онда ол PULR 08 үлгі нөмірімен берілген. 1972 жылы Альфред Ромер жалпы ұзындығын;

Бас сүйегі

Грейцилисухты ажырату үшін бас сүйегінің бірнеше ерекшеліктерін қолдануға болады. Оның бас сүйегінің ашылулары салыстырмалы түрде үлкен, ал анторбитальды фенстра бас сүйегінің төбесінің ұзындығының 30-36% -ын, ал көз соқпағы бас сүйегінің төбесінің ұзындығының 35-42% -ын алады. Сонымен қатар, сперматозоидтық терезе ұзындығынан гөрі кеңірек. Көз қуысының ішінде склерозды сақина бар, ал сақинаны құрайтын сүйекшелер (қос сегменттер) бір-бірімен жанасады, бірақ бір-бірімен ауыспайды. Оның ең жақын туыстарынан, Турфаносух пен Йонгесухтан айырмашылығы, бірақ Тропидосух, ертедегі тероподтар мен Крокодиломорфтарға сәйкес келеді, жас сүйегі көздің соковитасы сияқты биік, бірақ әлдеқайда қысқа емес. Әдеттегідей емес, бірақ Тропидосух, Протосух және Ортосух сияқты, жамбас жамбасындағы илиймен байланысы қысқа. Gracilisuchidae-де Батлер мен оның әріптестері Gracilisuchus-тің Yonghesuchus-қа қарағанда Turfanosuchus-қа жақын екенін атап өтті, себебі үш синапоморфия: сквамозальдық және посторбитальдық сүйектердің арасындағы байланыс алдыңғылардың төменгі бетінің көп бөлігінде артқа қарай жалғасады; инфратемпоральдық терезедің артқы шетінде қысқа тоқтаған югал; және базалық феноид пен парафеноидтың қосылуы пластина сияқты, тубера деп аталатын базиоципиталдың үшбұрышты проекциялары арасында орналасқан, базалық феноидтың түбіндегі базиптеригоид процестері енінен кем дегенде 1,5 есе ұзын. Алайда, бұл байланысты қолдаудың төмендігі, ішінара, Йонгесухқа қатысты материалдардың толық еместігіне байланысты болды. Карнианның басқа (Триастың соңғы кезеңдеріндегі) формацияларынан айырмашылығы, Чанарес формациясында динозаврлардың қалдықтары жоқ. Бұл зерттеушілерді Шанарларға орта триас дәуірін беруге итермеледі. Ортақ фауналық компоненттерге байланысты Бразилиядағы Санта-Мария формациясының Динодонтозаврлар жиналған аймағымен байланыстар Чанарларға Ладиний дәуірін тағайындау үшін пайдаланылды. 1993 жылы Ичигуаласто формациясының (жергілікті деңгейде Лос-Растрос) аргон-аргондық датасы ладиниялық-карниялық шекараға жақын дәуірді шығарды, осылайша Чанарларды ладиниялыққа шектеді. Ишигуаласто Карнианның соңғы кезеңіне қайта тағайындалды, бұл Шанарлар үшін Карниан дәуірін мүмкін етті. Бұл 2016 жылы Чанарес кен орындарының уранмен қорғасынмен даталануы арқылы расталды, бұл ерте Карнианның жасы 236 - 234 миллион жыл екенін көрсетеді.