Кіріспе
Жылан түрлері Батыс алмаз арқалы құбылқы жылан немесе Техас алмаз арқалы жылан (Crotalus atrox) - құбылқы жыланның бір түрі және Құрама Штаттар мен Мексиканың оңтүстік-батысында кездесетін жылан тұқымдасына жатады. Барлық басқа құйрықты жыландар мен басқа да жыландар сияқты, ол да улы. Ол Мексиканың солтүстігінде жылан шаққанда өлім-жітімге ұшырағандардың басым көпшілігінің және АҚШ-тағы жылан шаққандардың ең көп санының себебі болуы мүмкін. Жалпы алғанда, бұл - шаңғырауық жыландардың екінші үлкен түрі, оның жақын туысы шығыс алмаздық шаңғырауық жыланынан кейін, сонымен қатар Солтүстік Америкадағы улы жыландардың екінші үлкені (бұшбастар, олар, мүмкін, ұқсас салмаққа және жалпы ұзындығына ие, Никарагуаға дейін кездеседі). Түстердің үлгісі әдетте хаки түсіне жатады, бірақ ол қызғылт немесе көк, кірпіш қызыл, сары сары немесе ақ болуы мүмкін. Бұл жер түсі арқалық жағынан қоңыр немесе қараңғы көк түсті 23 45 (орташа 36,) арқалық денелі дақтармен қапталған. Біріншісі - қысқа жолақтар, олар кейін бірігіп, кейін кері қарай созылады. Алғашқыда артқы жағындағы кейбір сызаттар төртбұрышты болып көрінуі мүмкін, бірақ кейін алты бұрышты болып, ақырында ерекше алмаз пішінге ие болады. Бұл белгілердің анық көрінуі жиі ұсақ-түйек ұяшықтардың әсерінен бұзылады. Құйрығы ақ немесе сұр аралықпен бөлінген екіден сегізге дейін (әдетте төрттен алтыға дейін) қара жолақтарға ие; бұл басқа түрлердің (мысалы, Мохаве шаңғырауы) ұқсас жолақтарға ие болса да, "Coontail" лақап атымен танылды. Оның көздің төменгі шетінен басталып, басының екі жағына қарай диагональмен созылып жатқан сұр немесе көк түсті жолағы бар. Бұл жолақ әдетте жоғары жақтағы көз алды қабаттарынан бастап көздің астына қарай супралабиалдық қабаттарға дейін созылатын ақ жолақпен шектеледі. Бұл түрдің кең таралу аймағы көптеген басқа түрлердің аумағын қамтиды. Оны олармен шатастыруға болады, бірақ айырмашылықтар бар. Мохаваның қоңырау шалу жыланының (C. scutulatus) құйрығында да сақиналар бар, бірақ қара сақиналар ақшыл сақиналарға қарағанда тар. Ағаш құйрықты жыланның (C. horridus) құйрығында сақина жоқ. Батыс құйрықты жыланның (C. oreganus) құйрығының шағалдақтары жердің түсімен бірдей. Мексиканың батыс жағалауындағы қоңырау шалу жыланының (C. basiliscus) да тұйық немесе жоқ сақиналары бар, көбінесе қараңғы құйрығы бар. Жолбарыстың (C. tigris) шатырлағыш жылының басы салыстырмалы түрде кішкентай, шатырлағыш шатырлағыш үлкен, ал арқалық үлгісі көбінесе қиылысқан жолақтардан тұрады. Орта Американың қоңырау шалу жыланының (C. simus) шағалы, шағалы емес, жалпы біркелкі сұр құйрығы бар, сондай-ақ мойнынан төмен қарай жүретін екі ерекше паравертебральді жолақтары бар. Sistrurus тұқымдасына жататын құйрықтарында сақина жоқ, ал басында үлкен пластиналар бар.
The western diamondback rattlesnake or Texas diamond back (Crotalus atrox) is a rattlesnake species and member of the viper family, found in the southwestern United States and Mexico. Like all other rattlesnakes and all other vipers, it is venomous. It is likely responsible for the majority of snakebite fatalities in northern Mexico and the greatest number of snakebites in the U. S. No subspecies are currently recognized. Overall, it is probably the second largest bodied species of rattlesnake, behind only its close cousin the eastern diamondback rattlesnake, and is also the second largest of North American venomous snakes (the bushmasters, which attain probably similar weights and greater total length, occur up as far as Nicaragua). The color pattern generally consists of a khaki ground color, but it may also be pinkish or fallow, brick red, yellowish blonde, or white. This ground color is overlaid dorsally with a series of 23 45 (mean, 36) dorsal body blotches that are brown or a darker umber. The first of these may be a pair of short stripes that extend backwards to eventually merge. Some of the first few blotches on the back may be somewhat rectangular, but then become more hexagonal and eventually take on the distinctive diamond shape. The clarity of these markings is often blurred by small specks. The tail has two to eight (usually four to six) black bands separated by white or gray interspaces; this led to the nickname of "coontail", though other species (e. g., Mojave rattlesnake) have similarly banded tails. Its postocular stripe is gray or umber and extends diagonally from the lower edge of the eye across the side of the head. This stripe is usually bordered below by a white stripe running from the upper preocular scale down to the supralabial scales just below and behind the eye. The wide range of this species overlaps, or is close to, that of many others. It may be confused with them, but differences exist. The Mojave rattlesnake (C. scutulatus), also has tail rings, but the black rings are narrow relative to the pale ones. The timber rattlesnake (C. horridus), has no tail rings. In the western rattlesnake (C. oreganus), the pale tail rings are the same color as the ground. The tail of the black tailed rattlesnake (C. molossus), is a uniform black, or has indistinct tail rings. The Mexican west coast rattlesnake (C. basiliscus), also has a mostly dark tail with obscure or absent rings. The tiger rattlesnake, (C. tigris), has a relatively small head and large rattle along with a dorsal pattern consisting more of crossbands. The Middle American rattlesnake (C. simus), has a generally uniform gray tail without any rings, as well as a pair of distinctive paravertebral stripes running down the neck. Members of the genus Sistrurus lack tail rings and have enlarged head plates.
Мінез-құлық
C. atrox жұптасу кезеңінен басқа уақытта жалғызбасты болады, онда аталықтардың еркектері әйелдерді қуып жүргенде бір ойлы және агрессивті болады. Қазан айының аяғы мен наурыздың басында белсенділік танытпаған бұл эктотермаларды кейде қыстың жылы күндері күннің астында көруге болады. Қыста олар үңгірлерде немесе орларда, кейде басқа жылан түрлерімен бірге қыстап, ұйқыға кетеді. Әрекетке белсене, қырағы және үлкен (өсектерінің ұзындығы 1,5 - 1,5 метр) батыс алмаз арқалы балық шағылғанда, уысында удың үлкен мөлшерін шығарады; ол қарсылық көрсеткенде, жерге берілмейді. Олар - нашар альпинисттер. Табиғи жыртқыштарға сокольдер мен бүркіттер, жол жүгірушілер, жабайы шошқалар және басқа жыландар сияқты жыртқыш аңдар жатады. Қауіпке ұшырағанда, олар, әдетте, шабуылдаушыларды ескерту үшін оралып, шырқайды. Олар АҚШ-тағы ең қорғаныстық құйрықты жылан түрлерінің бірі, олар жаумен бетпе-бет келгенде өздерінің жерін ұстап тұрады. Егер жыланның қоңырау шалуы нәтиже бермесе, ол өзін-өзі қорғауға кіріседі.
Тарату
Техастағы C. atrox жемшөптері туралы Beavers (1976) жүргізген жан-жақты зерттеуде олардың салмағы бойынша 94,8% жемшөптері кіші сүтқоректілерден тұратындығы анықталды. Құстар, кеміргіштер, қосмекенділер, балықтар, омыртқасыздар мен тышқандар да жем болады, көбінесе кеміргіштерді жас жыландар жейді. Құстардың жем-шөптері: мазақ құстар (Mimidae), бақалар, толықтай өскен Гамбел бақалары, қазбалы соу (Athene cunicularia). Тамақ тізбегінің негізгі қатысушысы, көптеген кішкентай кеміргіштердің, қояндардың және құстардың маңызды жыртқыш. Ал бұған қоса, оны көптеген ірі сүтқоректілер мен құстар, мысалы, койоттар, түлкілер, алаңдар мен құстар, жем етеді. Crotalus atrox қолайлы жағдайда күндіз немесе түнде кез келген уақытта белсенді болуы мүмкін. Ол негізінен көктем мен күзде күндізгі және кешкі әрекет етеді, ал ыстық жаз айларында негізінен түнгі және кешкі әрекет етеді. Сонымен қатар, ол ішектегі акантоцефалалық паразиттік құрттың, Pachysentis canicola аралық қожайын болып табылады. Олар - жыланның сыпыртқыны жейтін аздаған түрлерінің бірі.
A key participant in the food chain, it is an important predator of many small rodents, rabbits, and birds. In turn, it is preyed upon by a variety of larger mammals and birds, such as coyotes, foxes, hawks, and owls. Crotalus atrox can be active at any time of the day or night when conditions are favorable. It is primarily diurnal and crepuscular in spring and fall and becomes primarily nocturnal and crepuscular during the hot summer months. It is also an intermediate host of an intestinal acanthocephalan parasitic worm, Pachysentis canicola. They are one of the few species of snakes that engage in scavenging behavior.
Уыт
Американың басқа да қызамық жыландары сияқты, оның уында протеолиздік ферменттер бар. Протеолитикалық улар - бұл катаболизм арқылы құрылымдық тіндерді және белоктарды жоятын, олжаны зақымдау үшін көмектесетін концентрацияланған секрециялар. C. atrox улы заты негізінен гемотоксикалық, негізінен қан тамырларына, қан клеткаларына және жүрекке әсер етеді. Уыт құрамында қан кетуді қозғайтын цинк металлопротеиназасы бар. Сондай-ақ, улы заттар цитотоксиндер мен миотоксиндерді қамтиды, олар жүрек-қан тамырлары жүйесіне зиян келтіріп, жасушалар мен бұлшықеттерді жояды. Қан кетуден басқа, улы металлопротеиназалар мионекрозды (скелет бұлшық еттерінің зақымдануын) тудырады, бұл қан кету және перфузияның төмендеуі салдарынан бұлшық еттеріндегі ишемияға екінші болып келеді. Металлопротеиназалардың микроқан тамырларын бұзғаны скелет бұлшық еттерінің регенерациясын да бұзады, осылайша фиброзға және тіндердің тұрақты жоғалуына себепші болады. Жалпы жергілікті әсерлерге ауырсыну, қатты ішкі қан кету, қатты ісігі, қатты бұлшық ет зақымдануы, көкжиек, көпіршік және некроз жатады; жүйелік әсерлер өзгермелі және ерекшеленбейтін, бірақ бас ауруы, еріншек, құсу, іштің ауыруы, диарея, бас айналу және конвульсиялар болуы мүмкін. Қан кетудің салдарынан пайда болатын қан кету - бұл өлімге әкелуі мүмкін негізгі клиникалық әсер. Бұл түрдің құны 2,72 мг/кг ірімшікке, 20 мг/кг бұлшық етке және 18,5 мг/кг тері астына беріледі, бұл басқа да көптеген құйрықты жыландарға қарағанда әлдеқайда аз улы. Алайда, үлкен улы бездері мен арнайы тістерінің арқасында батыс диамант арқалы шаңғырауық жылан бір ғана шаққанда көп мөлшерде улы затты шығара алады. Бір тістеген удың орташа мөлшері 250 - 350 мг, ең көп 700 - 800 мг. Қатаң улану сирек кездеседі, бірақ мүмкін, және өлімге әкелуі мүмкін. Емделмеген тістеудің өлім-жітімі 10-20% -ды құрайды. Олар сондай-ақ жабайы табиғатта көп жиналады, көбінесе жасырынған жерлерінен бензинмен тартылады және құрт-құртты тұтқындауда қолданылады, онда оларды тамақ, тері және ойын-сауық үшін өлтіреді. Бұл батыс алмаз арқалы қоңырау шалушы жылан үйлерде кездесетін және Американың оңтүстік-батысында, әсіресе Феникс пен Тусонның тез кеңейіп жатқан метро аймақтарында адам дамуымен тікелей қақтығыста болатын қоңырау шалушы жыланның ең кең таралған түрі болуы мүмкін. Жануарларды басқа жерге көшіру кейде келіспеушілік тудыратын басқару шешімі ретінде қарастырылады.