Жыланның дәнді түрі

Кіріспе

Жылан түрлері

Жүгері жыланы (Pantherophis guttatus), кейде қызыл егеуқұйрық деп те аталады, – Colubridae тұқымдасына жататын Солтүстік Американың егеуқұйрық жылан түрі. Бұл түр кішкентай жемірін қысып өлтіру арқылы бағындырады. Ол АҚШ-тың оңтүстік-шығысы және орталық бөліктерінде таралған. Сыртқы түрі уытты мысбасқа (Agkistrodon contortrix) ұқсағандықтан, осы қателік салдарынан жиі өлтіріледі, бірақ жүгері жыланының уыты жоқ және ол зиянсыз. Жүгері жыланы адамдарға пайдалы, себебі ол егінге зиян келтіріп, ауру таратушы жабайы кеміргіштердің санын бақылайды. Бұл жылан жүгері сақталынатын қоймалардың жанында жиі кездесетіндіктен осылай аталған, онда ол жиналған жүгеріні (мазар) жейтін тышқандар мен егеуқұйрықтарды аулайды. Оксфорд ағылшын сөздігінде бұл қолданыс 1675 жылға дейін жетеді, ал басқа деректерде жүгері жыланының қарын қабықшаларындағы ерекше, тікелей төртбұрышты өрнегі әртүрлі түсті жүгері дәндеріне ұқсағандықтан осылай аталғаны айтылады.

Сипаттама

Ересектегі жүгері жыланның толық ұзындығы (құйрығын қоса алғанда) 1,2-1,8 метрге жетеді. Жабайы табиғатта олар әдетте 10-15 жыл өмір сүреді, ал тұтқында 23 жылдан астам өмір сүре алады. Тұтқындағы ең қарт жүгері жыланының рекордтық жасы 32 жыл 3 айды құрады. Табиғи жүгері жыланының денесі көбінесе қызғылт немесе қоңыр түсті болып келеді, арқасында қара жиектері бар үлкен қызыл дақтар орналасқан. Қарын бөлігінде қара және ақ түсті кезектесетін ерекше жолақтар болады. Бұл қара және ақ торлы үлгі үнді жүгерісіне ұқсас, сондықтан осы аталған жүгеріден жыланның аты шыққан болуы мүмкін. Жүгері жыланын мысбас жыландан оның жарқын түстері, жіңішке денесі, тар басы, дөңгелек қарындастары және жылуды сезетін шұңқырларының болмауы арқылы ажыратуға болады.

Таксономия

2002 жылға дейін жүгері жыланының екі түршесі болды деп есептелді: атаулы түршесі (P. g. guttatus) және Ұлы жазықтықтың егеуқұйрық жыланы (P. g. emoryi). Кейін соңғысы жеке түр ретінде бөлінді (P. emoryi), бірақ хоббистердің арасында оны жүгері жыланының түршесі деп санаушылар да бар. P. guttatus үш түрге бөлінуі мүмкін деген ұсыныс бар: жүгері жыланы (P. guttatus), Ұлы жазықтықтың егеуқұйрық жыланы (P. emoryi, P. g. emoryi түршесімен сәйкес келеді) және Slowinski жүгері жыланы (P. slowinskii, Батыс Луизианада және іргелес Техаста кездеседі). P. guttatus бұрын Elaphe туысына жатқызылған, бірақ Utiger және авторлар Elaphe-ті парафилетикалық деп тапқандықтан, бұл түр Pantherophis туысына қойылды. P. guttatus және оған жақын бірнеше түрлердің Pantherophis-те, Elaphe-те емес екені филогенетикалық зерттеулермен расталды. Көптеген анықтамалық материалдарда әлі де Elaphe guttata синонимі қолданылады. Молекулалық деректер жүгері жыланының бұрын жіктелген Еуропалық егеуқұйрық жыландарына (Elaphe туысы) қарағанда патша жыландарымен (Lampropeltis туысы) жақын туыс екенін көрсетті. Бұл жылан тіпті Калифорния патша жыланымен (Lampropeltis californiae) тұтқындықта "жунгли жүгері жыландары" деп аталатын өнімді гибридтер алу үшін шарықталды.

Табиғи мекен

Табиғи ортада жүгері жыландары өсімдіктерге толы далалар, орман ашықтары, ағаштар, пальметто жазықтары, сондай-ақ қолданылмай қалған немесе сирек пайдаланылатын ғимараттар мен шаруашылықтар сияқты орталарды ұнатады, теңіз деңгейінен бастап жоғарыраққа дейін. Жүгері жыландары әдетте төрт айға дейін жерде болады, бірақ ағаштарға, жартастарға және басқа да биік беттерге көтеріле алады. Олар АҚШ-тың оңтүстік-шығысында, Нью-Джерсиден Флорида-Кейске дейін таралған. Суық аймақтарда жүгері жыландары қыста ұйқыға кетеді. Дегенмен, жағалау бойындағы қоңыржай климатта олар суық ауа райында тас жарықтарында және бұталардың арасында паналап жасырынады. Сондай-ақ, олар үйдің асты сияқты кішкентай, жабық кеңістіктерде де паналап, жылы күндері күннің жылуын бойға сіңіру үшін сыртқа шығады. Суық ауа райында жүгері жыландарының белсенділігі төмендейді, сондықтан олар аз аулайды.

Кірісілген диапазон

Көпте "америкалық жүгері жыланы" деп аталатын *P. guttatus* Австралияның көп бөлігінде жойылмайтын зиянкес саналады. Виктория, Жаңа Оңтүстік Уэльс және Квинсленд штаттарында оны жою бойынша белсенді шаралар жүргізілуде және халыққа ұсынымдар берілуде.

Көбею

Жүгері жыландарының (және басқа да colubrids-тердің) жыныстық жетілуі жасқа емес, өлшемге байланысты екені анықталды. Жүгері жыландарын өсіру салыстырмалы түрде оңай. Қажет болмаса да, көбейтуге дайын үшін оларды әдетте 60–90 күнге созылатын салқындату (немесе брумация) кезеңінен өткізеді. Жүгері жыландары брумация кезеңін алаңдатылмаған, аз күн сәулесі түсетін жерде өткізеді. Жүгері жыландары көбінесе қысқы салқындатудан кейін жақын уақытта көбейеді. Аталық аналыққа тактильді және химиялық сигналдар арқылы қызығушылық танытады, содан кейін гемипенісінің біреуін шығарып, аналыққа енгізіп, спермасын шығарады. Егер аналық жұмыртқаласа, жұмыртқалар ұрықтанады және ол жұмыртқаларға қоректік заттар жинақтап, содан кейін қабық бөліп шығара бастайды. Жұмыртқа салу жұптасудан сәл бір айдан кейін болады, 12–24 жұмыртқа жылы, ылғалды, жасырын жерге салынады. Салынғаннан кейін ересек жылан жұмыртқаларды тастап, оларға қайта оралмайды. Жұмыртқалар ұзынша келген, былғары, иілгіш қабыққа ие. Салынғаннан шамамен 10 аптадан кейін жас жыландар жұмыртқа қабығында тіліктер жасау үшін «жұмыртқа тісі» деп аталатын арнайы қабықшаны пайдаланады, содан кейін олар шамамен белгілі ұзындықта жарылады. Тұтқында көбейту дұрыс жүргізілуі керек, әйтпесе жұмыртқалардың өлім-жітімі жоғарылайды. Бұл жыныстық айырманы анықтау, көбейту алдында дұрыс жағдай жасау және ересектерді уақтылы жұптастыруды қамтиды. Жүгері жыландары орташа белдеуде кездесетін colubrids-терге жатады және аналықтарының жазда және күзде тамақтануын арттыратын өршу үлгісін бөліседі. Бұл тек жыныстық жетілген жүгері жыландарына қатысты, әдетте жыланның ұзындығы шамамен 75 см (30 дюйм) немесе салмағы 250 г болса, олар жыныстық жағынан жетілген деп саналады.

Диета

Барлық жыландар сияқты жүгері жыландары да ет жейтін жануарлар, және жабайы табиғатта олар бірнеше күнде бір рет тамақтанады. Көптеген жүгері жыландары ақ аяқты тышқан сияқты ұсақ кеміргіштерді жесе де, олар басқа бауырымен жорғалаушыларды немесе қосмекенділерді жей алады, тіпті сақтандырылмаған құс жұмыртқаларын табу үшін ағаштарға көтеріледі. Жүгері жыландарының жылулық реттелу үлгісінде маусымдар маңызды рөл атқарады, бұл жыландар үшін ас қорытудың басты механизмі болып табылады. Күзде жүгері жыландары тамақтанғаннан кейін дене температурасын қоршаған ортадан шамамен 3 градус Цельсийге жоғары ұстайды, ал қыста жүгері жыландары ас қорытудан кейін жылулық реттеуге түспейді. Террариумдағы жыландар жылулық төсеніштерді пайдаланып, олардың табиғи жағдайларын имитациялайды, себебі төсеніштің астындағы жылу көзі осы ортаны қамтамасыз етеді. Жүгері жыландары түнгі өмір салтын көрсетеді және түнде жылулық реттелу үшін жылы жерді пайдаланады, сондықтан жылулық төсеніштер осы жағдайды қайта жасайды. Америкалық "шылқы жыландар", мысалы, P. guttatus, уы бар ата-бабаларына ие болған, бірақ олжаны ұстау үшін басып алуға бейімделгеннен кейін уын жоғалтқан.

Ақыл-ой және мінез-құлық

Colubridae тұқымдасының көптеген түрлері сияқты жүгері жыландары да қорғаныш үшін құйрықтарын тербету әрекетін көрсетеді. Жүгері жыландарымен жүргізілген мінез-құлық / химиялық-сенсорлық зерттеулер, иіс белгілерінің олжаны табу үшін ең маңызды, ал көру белгілерінің екінші деңгейде маңызды екенін көрсетті. Дегенмен, 1999 жылы Рочестер университетінің докторы Дэвид Холцман жүргізген зерттеу, жыландардың танымдық қабілеттерінің (әсіресе кеңістіктік оқуға қатысты) құстар мен кеміргіштердің қабілеттерімен шайқасатынын анықтады. Холцман биологтардың жыландардың бағыт табу қабілеттерін зерттеу үшін қолданатын әдеттегі сынақ әдісін сынап, аренаның құрылымы кеміргіштерге биологиялық жағынан қолайлы екенін мәлімдеді. Ол, егер жануарларды сынау үшін қолданылатын әдеттегі арена жыланның туа біткен биологиялық мақсаттарына сәйкес өзгертілсе, оларға табиғи ортада кездесетін мәселелер ұсынылса, олардың интеллектуалдық деңгейін дәлірек бағалауға болатынын болжады. Зерттеуге тұтқында өсірілген 24 жүгері жылан қатысты, олар сыртқа шығу мүмкін емес биік қабырғалары бар кең ашық ыдысқа орналастырылды. Астында сегіз тесік жасалды, олардың бірі баспанаға алып келетін. Жыланның ашық, жарық кеңістіктерге қарсы табиғи сезімін пайдаланып, аренаға тікелей жарық түсіретін шам орнатылды. Бұл жыландарға биологиялық мағынада маңызды міндет қойды: жылы, қараңғы баспана табу. Олар, тиісті ынталандыру болғанда, жыландар айналасын жақсы үйрене және бағыттала алатынын ғана емес, сонымен қатар көптеген герпетологтардың бұрынғы болжамдарынан гөрі, көру сезімін көбірек пайдаланатынын анықтады. Дегенмен, жас жыландар ескі жыландарға қарағанда тесіктерді жылдам таба алатынын анықтады, себебі жас жыландар сезімдерін қолдануда ептірек болды, ал ескі жыландар көздеріне көбірек сенеді.

Тұтқында

Жүгері жыландары – тұтқында немесе үй жануары ретінде ұстауға ең танымал жыландардың бірі, шар питонынан кейін екінші орында тұрады. Өздерінің табиғи ареалынан тыс, олар Бразилияда танымал үй жануары болып табылады, онда инвазивті түрге айналу қаупі бар. Олардың өлшемі, тыныш мінезі және күтімнің қарапайымдығы осы танымалдылыққа себеп болады. Тұтқында ұсталатын жүгері жыландары иелерінің қолына ұзақ уақытқа төзімді.

Вариациялар

Көптеген ұрпақтар бойында таңдаулы өсірудің нәтижесінде, шаруалық жағдайда өсірілген жүгері жыландарының әртүрлі түстері мен өрнектері кездеседі. Бұл, хроматофорлардың дамуына, күтіміне немесе жұмысына жауапты белоктарды кодтайтын үңілген және басыңқы гендердің қайта бірігуінен туындайды. Өсірушілер генетиканы жақсырақ түсінген сайын, жыл сайын жаңа нұсқалар немесе морфтар пайда болады.

Түстердің өзгеруі

Нормальды / Каролина / Жабайы типті – Қызыл түсті ат құлағының белдеуі бойынша қара сызықтармен, артқы жағына қарай барып, қара және ақ түсті шаршылы құрсақтары бар қызғылт түсті. Жабайы ауланған жүгері жыландарының арасында өңірлік әртүрлілік кездеседі, ең танымалдары – Майами және Океети фазалары. Бұл ең көп кездесетін жүгері жыландары. Майами фазасы (Флорида жабайы типінен шыққан) – Әдетте кішкентайрақ жүгері жыландары, кейбір үлгілері қара түсті шеңбермен қоршалған қызыл немесе қызғылт сары ат құлағының белгілерімен күмістен сұр түске дейін зор контрастқа ие. Селекциялық селекция жердің түсін ашық етіп, ат құлағының белгілерін қараңғылатты. "Маями" атауы қазір сыртқы белгі деп саналады. Океети фазасы – Ашық қызғылт сары түстегі тығыз қара шеңбермен қоршалған терең қызыл түстегі артқы ат құлағының белгілерімен сипатталады. Майами фазасындағыдай, селекциялық селекция "Океети" терминін жергілікті емес, сыртқы түріне айналдырды. Базарда сатылатын кейбір өнімдер тек Okeetee Hunt Club-тан селекциялық селекция арқылы алынған жүгері жыландарынан шығарылады. Конфеттік құмыра (селекциялық селекция арқылы алынған амеланист) – Ақ түстегі қызыл немесе қызғылт сары ат құлағының белгілеріне ұмтылған амеланисттік жүгері жыландары. Кейбіреулері Майами фазасындағы жүгері жыландарымен будандастырылған жеңіл Creamsicle (Ұлы жазықтардың тышқан жыланы мен жүгері жыланының буданынан алынған амеланисттік гибрид) арқылы өндірілді. Кейбір Candy cane-дер мойын аймағында қызғылт сары түске ие болады, ал Candy cane деп белгіленген көптегендері кейіннен сары немесе қызғылт сары түске ие болады. Олардың жас кезіндегі контрасты ересек болған сайын жоғалады. Кері Okeetee (селекциялық селекция арқылы алынған амеланист) – Амеланисттік Okeetee фазалық жүгері жыланы, оның ат құлағының белгілерінің айналасындағы қара сақиналары кең ақ сақиналармен алмастырылған. Идеалды үлгілер – ашық апельсиннен сары түске дейін жоғары контрастқа ие, қою апельсин/қызыл ат құлағының белгілері бар жыландар. Ескерту: Альбинолық Океети – жергілікті ерекшелік емес, селекциялық селекция арқылы алынған амеланист. Флуоресцентті қызғылт сары (селекциялық селекция арқылы алынған амеланист) – Апельсин түсті фонға қарай қызыл ат құлағының белгілерінің айналасында ақ шекаралар пайда болатын дизайнерлік амеланист жүгері жыланы. Sunglow (селекциялық селекция арқылы алынған амеланист) – Әдеттегі ақ түсті ұяшықтығы жоқ тағы бір дизайнерлік амеланист жүгері жыланы, көбінесе альбиностарда кездеседі және ерекше жарқын фон түсі үшін таңдалады. Қызғылт сары фонның айналасында қара-қызғылт сары ат құлағының белгілері бар. Қан қызыл (селекциялық селекция арқылы алынған "диффузиялық") – Вентральді шаршылы үлгілерді жоятын рецессивті белгіге (диффузиялық деп аталады) ие. Бұлар Флорида штатының Джексонвилл және Гейнесвилл қалаларындағы жүгері жыланының бір түсті тұқымынан шыққан. Селекциялық селекция арқылы қалың түсті түстер пайда болды. Жас шаянның көзге көрінетін үлгісі бар, ол жетілген сайын қызыл түске дейін қызғылт қызылға дейін қызыл қызыл жыланға айналады. Бұрынғы қан қызыл жүгері жыландарда орташадан кіші жұмыртқалардың үлкен тырнақтары болған, олар ұрпақтарын тамақтандыруға қиын, бірақ бұл енді емес. Қызғылт (гипомеланисттік + Майами) – Өте ашық жоғары контрастты жүгері жыландар, ашық фонмен және қою қызыл/қызғылт сары ат құлағының белгілерімен. Анеритристік (анеритристік А түрі, кейде "Қара альбиноз" деп аталады) – Амеланизмнің толықтығы. Эритрин (қызыл, сары және қызғылт сары) пигменттері жоқ тұқым қуалайтын рецессивті мутация көбінесе қара, сұр және қоңыр жүгері жыланды шығарады. Ересекте көптеген А типті анеритристік жүгері жыландар мойнының өңірінде сары түске ие болады, бұл олардың тағамдағы каротиноидтардың нәтижесі. Көмiр (кейде B типті анеритрист деп аталады) – Барлық жүгері жыландарда кездесетін сары түсті пигмент болмауы мүмкін. Олар анеритристиктерге қарағанда әлдеқайда тынышталған. Кармель – тағы бір Рич Зуховски құрастырған жүгері жылан. Фон сарыдан сары қоңырға дейін әр түрлі түстерде. Арқадағы ат құлағының белгілері – карамель сарыдан қоңырға дейін және шоколадтық қоңырға дейін. Лаванда – Қара қызғылт сұр таңбалары бар ашық қызғылт түстес фонға ие. Сонымен қатар, олардың көздері көк-көк түсті. Cinder – Жоғарғы кілттердегі жүгері жыландардан пайда болды және сондықтан басқа морфтарға қарағанда жиі жұқа болады. Олар анеритристиктерге ұқсауы мүмкін, бірақ олардың ат құлағының белгілерінің айналасында толқынды шекаралары бар. Қаштанақты – Жас кезінде анеритристікке ұқсап көрінеді, бірақ жетілген сайын түсіне түседі, ақырында қаштанақты түске ие болады. Бұл ген алғаш Германияда табылды. Гипомеланисттік (немесе Hypo қысқасы) – Қара пигменттерді азайтатын рецессивті белгіге ие, нәтижесінде қызыл, ақ және қызғылт сары түстерге жарқындық қосылады. Олардың көздері қара болып қалады. Олардың сыртқы түрі амеланисттік жүгері жыландарынан бастап қара пигменті азайтылған нормальды жүгері жыландарына дейін өзгереді. Ultra – Амеланисттік генге аллель болатын гипомеланисттік сияқты ген. Ultra жүгері жыландарының қара орнына ақшыл сұр сызықтары бар. Ultra гені сұр тышқан жыланынан (Pantherophis spiloides) шыққан. Барлық Ultra және Ultramel жүгері жыландарының құрамында сұр тышқан жыланының генетикалық материалы бар. Ultramel – Ultra және амеланисттік гендерге гетерозигота болғандағы Ultra мен амеланист арасындағы аралық сыртқы түрі. Dilute – Меланин азайтатын тағы бір ген, онда жүгері жыланы тіпті жұлынып жатқандай көрінеді. Sunkissed – Гипомеланисттік сияқты ген, алғаш Кэти Лавтың жүгері жылан колониясында табылды. Lava – Джо Пирс тапқан және Джефф Морх атаған гипомеланисттік сияқты ең жоғары деңгейдегі ген. Бұл жүгері жыландарының қара пигментінің орнына күлгін түсті сұр түс пайда болады.

Normal / Carolina / Wildtype – Orange with black lines around red colored saddle markings going down their back and with black and white checkered bellies. Regional diversity is found in wild caught corn snakes, the most popular being the Miami and Okeetee Phases. These are the most commonly seen corn snakes. Miami Phase (originates in the Florida Wildtype) – Usually smaller corn snakes with some specimens having highly contrasting light silver to gray ground color with red or orange saddle markings surrounded in black. Selective breeding has lightened the ground color and darkened the saddle marks. The "Miami" name is now considered an appearance trait. Okeetee Phase – Characterized by deep red dorsal saddle marks, surrounded by very black borders on a bright orange ground color. As with the Miami Phase, selective breeding has changed the term "Okeetee" to an appearance rather than a locality. Some on the market originate solely from selectively breeding corn snakes from the Okeetee Hunt Club. Candy cane (selectively bred amelanistic) – Amelanistic corn snakes, bred toward the ideal of red or orange saddle marks on a white background. Some were produced using light Creamsicle (an amel hybrid from Great Plains rat snake x corn snake crosses) bred with Miami Phase corn snakes. Some Candy canes will develop orange coloration around the neck region as they mature and many labeled as Candy canes later develop significant amounts of yellow or orange in the ground color. The contrast they have as hatchlings often fades with maturity. Reverse Okeetee (selectively bred amelanistic) – An amelanistic Okeetee Phase corn snake, which has the normal black rings around the saddle marks replaced with wide white rings. Ideal specimens are high contrast snakes with light orange to yellow background and dark orange/red saddles. Note: An Albino Okeetee is not a locale specific Okeetee—it is a selectively bred amelanistic. Fluorescent Orange (selectively bred amelanistic) – A designer amelanistic corn snake that develops white borders around bright red saddle marks as adults on an orange background. Sunglow (selectively bred amelanistic) – Another designer amelanistic corn snake that lacks the usual white speckling that often appears in most albinos and selected for exceptionally bright ground color. The orange background surrounds dark orange saddle marks. Blood Red (selectively bred "diffused") – Carry a recessive trait (known as diffused) that eliminates the ventral checkered patterns. These originated from a somewhat unicolor Jacksonville, Florida and Gainesville, Florida strain of corn snake. Through selective breeding, an almost solid ground color has been produced. Hatchlings have a visible pattern that can fade as they mature into a solid orange red to ash red colored snake. The earlier Blood Red corn snakes tended to have large clutches of smaller than average eggs that produce hard to feed offspring, though this is no longer the case. Crimson (Hypomelanistic + Miami) – Very light high contrast corn snakes, with a light background and dark red/orange saddle marks. Anerythristic (anerythristic type A, sometimes called "Black Albino") – The complement to amelanism. The inherited recessive mutation of lacking erythrin (red, yellow and orange) pigments produces a corn snake that is mostly black, gray and brown. When mature, many anerythristic type A corn snakes develop yellow on their neck regions, which is a result of the carotenoids in their diet. Charcoal (sometimes known as anerythristic type B) – Can lack the yellow color pigment usually found in all corn snakes. They are a more muted contrast compared to Anerythristics. Caramel – Another Rich Zuchowski engineered corn snake. The background is varying shades of yellow to yellow brown. Dorsal saddle marks vary from caramel yellow to brown and chocolate brown. Lavender – Have a light pink background with darker purple gray markings. They also have ruby to burgundy colored eyes. Cinder – Originated with Upper Keys corn snakes and, as such, are often built slimmer than most other morphs. They may resemble anerythristics, but they have wavy borders around their saddles. Kastanie – Hatch out looking nearly anerythristic, but gain some color as they mature, to eventually take on a chestnut coloration. This gene was first discovered in Germany. Hypomelanistic (or Hypo for short) – Carry a recessive trait that reduces the dark pigments, causing the reds, whites and oranges to become more vivid. Their eyes remain dark. They range in appearance between amelanistic corn snakes to normal corn snakes with greatly reduced melanin. Ultra – A hypomelanistic like gene that is an allele to the amelanistic gene. Ultra corn snakes have light gray lines in place of black. The Ultra gene is derived from the gray rat snake (Pantherophis spiloides). All Ultra and Ultramel corn snakes have some amount of gray rat snake in them. Ultramel – An intermediate appearance between Ultra and amel, which is the result of being heterozygous for Ultra and amel at the albino locus. Dilute – Another melanin reducing gene in which the corn snake looks as if it is getting ready to shed. Sunkissed – A hypo like gene which was first found in Kathy Love's corn snake colony. Lava – An extreme hypo like gene which was discovered by Joe Pierce and named by Jeff Mohr. What would normally be black pigment in these corn snakes is, instead, a grayish purple.

Үлгілік морфтар

Мотли – Ашық құрсағы және "кері" дақты үлгісі бар. Сонымен қатар жолақтар немесе сызықтар түрінде де көрінуі мүмкін. Жолақты – Бұл морфтың да ашық құрсағы және жолақты үлгісі бар. Мотли жүгері жыланынан айырмашылығы, жолақты жүгері жыланының түстері бірікпейді, бірақ кейде үзіліп, "кубты" көрініс алды. Жолақты жүгері жыланының кубтары мен дақтары, Motley жүгері жыландарынан айырмашылығы, ұқсас қарапайым жүгері жыланының қызыл түсімен бірдей. Жолақты, Motley-ге аллельді де, рецессивті де, сондықтан жолақты жүгері жыланы мен (гомозиготалық) Motley жүгері жыланынан тудыру барлық Motley жүгері жыландарын береді, ал (гетерозиготалық) Motley жүгері жылан ұрпағын тудыру 3/4 Motley жүгері жыланы мен 1/4 жолақты жүгері жыланына әкеледі. Диффузиялық – Беткейдегі үлгіні таратып, құрсақ үлгісін жояды. Бұл қан қызыл морфтың бір құрауышысы. Күндіз құлаған – Гипогенді ген ретінде қарастырылғанмен, күндіз құлаған жүгері жыландары дөңгелек қызыл құрсақ және ерекше бас үлгілері сияқты қосымша әсерлерге де ие. Ацтек, Зигзаг және Жапсырма – Бір генге тәуелді емес, селекциялық өсіру арқылы алынған көпгендік морфтар.

Құрама морфтар

Ондаған мыңдаған мүмкін қосылған морфтар бар. Ең танымал түрлерінің кейбірін төменде келтіреміз. Қар (амеланистік + анеритристік) – Шанақтарында бұл түс өзгерісі ақ және қызғылт дақтардан тұрады. Бұл жүгері жыландары көбінесе ақ түсті болады және жетілген кезде мойын және тамақ аймақтары сары түске ие болады (бұл олардың тамағындағы каротиноидтардың сақталуынан). Ашық дақтар мен фондық түстер беже, ақ сүйек, қызғылт, жасыл немесе сары түстің нәзік реңктеріне ие. Күзгі дауыл (амеланистік + Көмір) – Толығымен ақ, қызыл көзді, өте аз немесе мүлдем көрінбейтін өрнекпен. Жұлдыз (гипомеланистік + Анеритристік А түрі) – Ашық фонда сұр және қоңыр түстердің әртүрлі реңктерін көрсетеді. Бұл көбінесе лаванда, қызғылт, апельсин және құмдық түстерде пастельді түстерді жасайды. Фантом – Көмір және гипомеланистің комбинациясы. Қорғасын (Көмір + Диффузия) – Күміс лаванда, ересектерде өте аз өрнекпен. Масло (амеланистік + Карамель) – Екі тонды сары жүгері жылан. Амбра (гипомеланистік + Карамель) – Ашық қоңыр фонда амбра түсті белгілерге ие. Плазма (Диффузия + Лаванда) – Әртүрлі сұрғылт-күлгілт түстерде шанақтан шығады. Опал (амеланистік + Лаванда) – Пісіп-жетілгенде Күзгі дауыл жүгері жыландарына ұқсайды, қызғылт-күлгілт түсті тегіс өрнектермен. Гранит (Диффузия + Анеритристік) – Ересектерде сұрдың әртүрлі реңктерінде болады, еркектерде көбінесе қызғылт түсті тегіс өрнектер кездеседі. От (амеланистік + Диффузия) – Диффузия морфының альбиностық нұсқасы. Бұл жүгері жыландары әдетте өте жарқын қызыл түсті болады, ересектерде өте аз өрнекпен.

Өлшемі өзгеруі

Қапшықты жоқ жүгері жыландары қапшықтардың дамуына жауапты геннің рецессивті мутациясы бойынша гомозигота болып табылады. Толығымен қапшықтары жоқ болмаса да, кейбіреулерінің басқаларына қарағанда қапшықтары аз болады. Дегенмен, олардың барлығының құрсақ қапшықтары болады. Оларды жоғарыда аталған түс түрлерінің кез келгенімен өрбітуге болады. Алғашқы қапшықты жоқ жүгері жыландары Солтүстік Американың тағы бір егеуқұйрық жыланын жүгері жыланымен будандастыру нәтижесінде пайда болды, сондықтан олар техникалық тұрғыдан гибридтер саналады. Көптеген басқа жылан түрлерінде де қапшықтары жоқ мутанттар табиғатта кездеседі.

Гибридтер

Астық жыландары мен басқа жыландардың будандары тұтқында өте жиі кездеседі, бірақ жабайы табиғатта сирек кездеседі. Pantherophis, Lampropeltis немесе Pituophis туыстарының будандары қазірге дейін толық құнарлы екені дәлелденді. Көптеген түрлі жүгері жыландарының будандары тұтқында өсіріледі. Негізгі мысалдар: Джунгли жүгері жыландары – жүгері жыланы мен Калифорния патша жыланының (Lampropeltis californiae) буданы. Олар екі ата-анасынан да белгілер алып, өте әртүрлі өрнектерді көрсетеді. Әр түрлі туыстардың буданы болғанымен, олар мүжіл емес. Үш түсті Джунгли жүгері жыландары – Керетаро патша жыланы мен жүгері жыланының буданы. Түсі амеланистік жүгері жыландарына ұқсас. Кремдік жүгері жыландары – альбинос жүгері жыланы мен Ұлы жазықтықтың егеуқұйрық жыланының (P. emoryi) буданы. Бірінші буын будандары "Rootbeers" деп аталады. Оларды бір-бірімен шағылыстыру арқылы Creamsicles алуға болады. Турбо жүгері жыландары – жүгері жыланы мен кез келген Pituophis түрінің буданы. Сүт жыланымен будандасқан жүгері жыландары сүт жыланының түріне байланысты әртүрлі атаулармен аталады. Мысалы, Гондурас сүт жыланы × жүгері жыланы – Корндуран, Синалоа сүт жыланы × жүгері жыланы – Синакорн, Пуэбла сүт жыланы × жүгері жыланы – Пуэблакорн. Брук-Корн жүгері жыландары – Брук патша жыланы мен жүгері жыланының буданы. Джунгли жүгері жыландары сияқты, бұл будандар да өте әртүрлі өрнектерді көрсетеді. Жабайы табиғатта жүгері жыландарының будандары кездескенде, олар әдетте жүгері жыландарымен шағылысатын басқа Pantherophis түрлерімен будандасады.

Аурулар

Бұл жыланның саңырауқұлақтық ауруын (ЖСА) Ophidiomyces ophiodiicola тудырады.