Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1905 жылғы штык үлгісі АҚШ-тың M1903 Springfield мылтығына жасалды. Бұл таңба 1917 жылы 1905 модельге, ал 1925 жылы армия M таңбалау номенклатурасын қабылдаған кезде M1905 деп өзгертілді. M1905 штыкшасының болаттан жасалған бесігі және ағаш немесе пластмассадан жасалған тұтқасы бар тұтқасы бар. Байонет сондай-ақ АҚШ M1 Garand мылтығына да сәйкес келеді. 1943 жылдан 1945 жылға дейін қара немесе қара қызыл түсті пластикалық тұтқалармен қысқа, 4 ұңғылы нұсқа шығарылды және M1 штык деп аталды. Бірқатар M1905 штыктары қызметтен кері шақырылды, олардың бесіктері кесіліп, M1 штык ретінде қайта шығарылды. Бірақ қысқартылған нұсқа Вьетнамда қолданылмады.
The Model of 1905 bayonet was made for the U. S. M1903 Springfield rifle. This designation was changed to Model 1905 in 1917, and then to M1905 in 1925, when the army adopted the M designation nomenclature. The M1905 bayonet has a steel blade and a handle with wooden or plastic grips. The bayonet also fits the U. S. M1 Garand rifle. From 1943 to 1945, a shorter, , bladed version was produced with either black or dark red molded plastic grips, and designated the M1 bayonet. A number of M1905 bayonets were recalled from service, their blades cut down, and reissued as M1 bayonets. But the cut down version was not used in Vietnam.
M1905 штык
M1905 штык 1906 жылдан 1922 жылға дейін Спрингфилд арсенал және Рок-Айленд арсенал өндірісінде шығарылды. Бұршақ пен тұтқаның қаңқасы кең, төрт бұрышты толтырғышпен бір бөлшекте жасалып, крест-қақпақ екі тесіктен конус тәрізді болат шұңқырлармен осы жинаққа бекітілді. Қайыспен қапталған тұтқалар жаңғақ ағашынан жасалып, бұрандамен тұтқаға бекітілетін. Бұранда сонымен қатар, байнетті мылтықтың байнетті тұтқасына бекіту үшін қолданылатын, айқас астындағы түймемен басқарылатын ұстап тұру механизмін ұстады. Сонымен қатар 1941 жылы M1941 Johnson мылтығының R үлгісіне сәйкес келеді. 1941 жылдың ортасында M1905 штык өндірісін қайта бастау туралы шешім қабылданды. Өндірісті жеңілдету үшін бұл кейінірек жасалған штыктардың тұтқалары қара немесе қара қызыл түсті қабыршақты тұтқалармен, синтетикалық пластмассаның алғашқы түрі - фенол формальдегид шайырдан жасалған. Өндiрiс 1942 жылдың қаңтарында басталады деп жоспарланған болатын, бірақ алғашқы штыктар сәуірге дейін жеткізілмеген, ал 1942 жылдың жазына дейін жеткізілімдер басталмаған. Бастапқы сәтсіздіктерге қарамастан, M1905 штык 1942 жылы жаңа M1 Garand мылтығының кеңінен таралуына сәйкес келетін жеткілікті мөлшерде өндірілді. 1942 жылдың аяғында барлық алты өндіруші өздерінің толтырғыштарының пішінін тар, дөңгелек түбі бар пішінге өзгертті. Пластмасса тұтқалары бар M1905 штыкшасының кейінгі нұсқасын коллекционерлер мен тарихшылар кейде "M1942" деп атайды, бірақ бұл атау ешқашан армияда қолданылмаған.
The M1905 bayonet was produced from 1906 to 1922 by Springfield Armory and Rock Island Arsenal. The blade and handle frame were forged as a single piece with a wide, square shaped fuller, and the crossguard was pinned to this assembly through two holes with cone shaped steel pins. The ribbed hand grips were made of walnut wood and attached to the handle with a screw. The screw also held the catch mechanism, manipulated with a button under the crossguard, that was used to fix the bayonet to the rifle's bayonet lug. Also fit early pre M1941 Johnson rifle model R. In mid 1941, it was decided to restart production of the M1905 bayonet. To simplify production, these later bayonets had handles with black or dark red ribbed grips, made of phenol formaldehyde resin, the earliest type of synthetic plastic. Production was scheduled to begin in January 1942, but the first bayonets were not delivered until April, with quantity deliveries not beginning until the summer of 1942. Despite initial setbacks, the M1905 bayonet was manufactured in sufficient numbers to keep up with the widespread introduction of the new M1 Garand rifle in 1942. By the end of 1942, all six manufacturers had changed the shape of their fullers to a narrower, round bottomed shape. The later version of the M1905 bayonet with plastic grips is sometimes referred to as the "M1942" by collectors and historians, but this designation was never used by the Army.
M1 штык
1943 жылдың басында сынақтан өткеннен кейін АҚШ армиясы M1905 штыктың пышағын M1905 деп қысқартуға шешім қабылдады. Бұл жаңа штыктың өндірісі 1943 жылдың сәуірінде қалған бес өндірушіде басталды. Сапаны бақылау мәселесі және жеткізу күтулерін қанағаттандыру проблемалары болғандықтан, Уайлд Дроп Фордж және Tool M1905 штыктарын шығаруды аяқтағаннан кейін штык өндіру бағдарламасынан шығарылды. М1905 штыкшаларының мүмкіндігінше көбі қайтарып алынды, олардың бесіктері кесіліп, қайта шығарылды; шамамен 1 миллион штыкша осы процеске ұшырады. Алғашқы қысқартылған штыктар 1943 жылдың қыркүйегінде жеткізілді, ал жеткізілім 1945 жылдың тамызына дейін айына 40 000 - 50 000 дана болып жалғасты. Бұрыштар "жауыз" немесе "құйрық" нүктесі ретінде қысқартылды, соңғысы көбінесе M1905 алғашқы штыкшаларында пышақтың ұшына қосымша күш беру үшін шаршы толырақпен қолданылады. 1943 жылы қарашада Oneida баянет бағдарламасынан шығарылды, өйткені ол соғыс департаментінен босатуды сұрады, өйткені ол жұмысшыларын тұрақты түрде жұмысқа алмайтындықтан, қысқару үшін баянеттерді қайтарып алудың бейтараптылығына байланысты. Утика және Пал Блейд және Tool 1944 жылы қысқартудан босатылды. American Fork and Hoe және Union Fork and Hoe кейіннен M1905 штыкшаларын қысқарту міндетін өз мойнына алды. Бұл қысқартылған штыктар M1 деп қайта аталды; он дюймдік қайраткерлі штыктардың барлығы, жаңа өндіріс M1 немесе қысқартылған M1905 болсын, ресми түрде M1 штыктар деп аталды және армия оларды шығару кезінде екеуінің арасында ешқандай айырмашылық жасамады. Бұл қысқартылған штыктар Еуропа театрында жақсы жұмыс істеді, онда сол кездегі сирек штык әрекеттерінде олар Karabiner 98k мылтығына орнатылған неміс S84/98 III штыктың ұзын пышағына қарсы тұрып жатты. Алайда Тынық мұхит майданында жапондықтар Арисака мылтығына әлдеқайда ұзын, қалың Type 30 семсерлі байнетті қолданды, бұл көптеген американдық әскерлердің ұзын, өзгертілмеген M1905 байнетті сақтап қалуына себеп болды.
After testing in early 1943, the U. S. Army decided to shorten the M1905 bayonet's blade to Production of this new bayonet, designated the M1, began at the five remaining manufacturers by April 1943. Because of quality control issues and problems meeting delivery expectations, Wilde Drop Forge and Tool was dropped from the bayonet production program after finishing their run of M1905 bayonets. As many of the M1905 bayonets already in service as possible were recalled, their blades were cut down, and they were reissued; roughly 1 million bayonets underwent this process. The first shortened bayonets were delivered in September 1943, and deliveries continued at a rate of 40,000 50,000 per month until August 1945. The points were either shortened to a "spear" or "beak" point, the latter being used most often on the early M1905 bayonets with a square fuller to give extra strength to the tip of the blade. Oneida was dropped from the bayonet program altogether in November 1943 after it asked the War Department to be released, as it could not keep its workers steadily employed because of the erratic nature of recalling bayonets for shortening. Utica and Pal Blade and Tool were released from shortening in 1944. American Fork and Hoe and Union Fork and Hoe then took over the duty of shortening M1905 bayonets. These shortened bayonets were re designated as M1; all ten inch bladed bayonets, whether new production M1 or cut down M1905, were officially referred to as M1 bayonets, and the Army made no distinction between the two when issuing them. These shortened bayonets functioned well in the European theater, where in the rare bayonet actions of the time they were matched up against the long blade of the German S84/98 III bayonet fitted on the Karabiner 98k rifle. However, in the Pacific theater, the Japanese used the much longer, bladed Type 30 sword bayonet on the already very long Arisaka rifle, which caused many American troops to retain the longer, unmodified M1905 bayonet.
Қаңқалы
М1905 түпнұсқасының ағаш корпусы бар, оның қақпағы шикі былғарыдан жасалған және қайыс үстінен және айналасына өтетін сым белбеуі бар. M1910 қорабының ұшы материалды жыртып алуын болдырмау үшін былғары ұшы бар кенеппен қапталған. Қаптаманың ілгішін кернеу белбеуіндегі сым ілгішпен жалғаған сым ілгіш алмастырды. M1910 - Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған негізгі қалпақ. Бұрынғы M1905 кеуделері белбеу ілгішпен белбеу ілгішпен ауыстырылды. M1917 штыкқа арналған жасыл былғарыдан жасалған M1917 штык (M1917 штыкқа арналған) M1905 штыкқа арналған штыкқа алмастыру ретінде бекітілді. Жаңа кебез, М3, осы бұрынғы кебездердің орнына екінші дүниежүзілік соғыстың басында жасалды. M3 қорабының денесі шайырмен импрегнирленген мақтадан жасалған, металл мойынтірекпен жабдықталған және сым ілгегі бар. M1905 штыктың сабының ішінде шағылысу үрдісі бар, сондықтан қайырымды ұстауға арналған сырғалар сабының ұшына қалыпталған. 1943 жылы M1 штык өндірісі басталғанда, жаңа сабы, M7 (басқаша M3 конструкциясына ұқсас) жасалды, ол сабының мойынтығында балғаның орнына балғаның ұсталуы үшін пружиналы болат пластиналарды қолданды. Байонеттерді қысқарту бағдарламасының бір бөлігі ретінде M3 кеуделері де модификация үшін қайтарып алынды. Денеге ілінген қаптар сыртқа қарай иіліп, денесін алып тастап, қысқартып, содан кейін қаптар кері иіліп, қайтадан мойынға ілінеді. Табтар қысқару процесінде бүгілген кезде үзіліп кетуі мүмкін болғандықтан, кейіннен қысқартылған кеуделер тепкіштерді алып тастады, ал алғыштың екі жағына қысқа V пішінді кесулер жасалды және ол қысқартылған денеге арнайы құралмен қысылды.
The original M1905 scabbard had a wooden body with a rawhide cover and employed a wire belt hanger which went over and around the belt. The M1910 scabbard was covered in canvas with a leather tip to prevent the blade tip from tearing the material. A wire hook that engaged grommets on the cartridge belt replaced the belt hanger. The M1910 scabbard was the primary scabbard used during the World War I. Earlier M1905 scabbards were modified by replacing the belt hanger with a belt hook. A green leather bodied M1917 scabbard (designed for the M1917 bayonet) was approved as a substitute for the M1905 bayonet scabbard. A new scabbard, the M3, was developed early in the World War II to replace these earlier scabbards. The M3 scabbard had a body made of resin impregnated cotton duck canvas with a metal throat, and was equipped with a wire hook hanger. The M1905 bayonet had a tendency to rattle inside the scabbard, and so ribs were molded into the scabbard tip to hold the blade. When production of the M1 bayonet began in 1943, a new scabbard, the M7 (otherwise identical in construction to the M3) was developed that used spring steel plates in the scabbard throat to hold the blade instead of the molded ribs. As a part of the bayonet shortening program, M3 scabbards were also recalled for modification. The tabs which held the body to the throat were bent outward, the body was removed and shortened, and then reinserted into the throat and the tabs bent back. Since the tabs had a tendency to break off when being bent during the shortening process, later shortened scabbards had the tabs removed, short V shaped cuts were made in the sides of the throat, and it was crimped onto the shortened body using a special tool.