Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1972 жылы Анн Тайлер роман Құдайға деистік ұқсастық ретінде Сағат айдаушы Сағат айдаушы 1972 жылы Анн Тайлер роман.
1972 novel by Anne Tyler
the deist analogy of God as The Clock Winder
The Clock Winder is a 1972 novel by Anne Tyler.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Бұл әңгіменің басты кейіпкері - Элизабет, колледжден біраз уақыт тынығып, ақша табу және бағыт-бағдар табу үшін уақыт бөліп жүрген жас әйел. Ол Балтиморға, жеті баланың анасы, жаңадан жесір қалған Памела Эмерсонның үйіне келіп түседі. Г-н Эмерсонның қыста гараждағы үй жиһаздарын сақтау үшін күресіп жатқанын көріп, ол көмек ұсынуды тоқтатады және ақырында миссис Эмерсонның қолөнершісі және серігі болады. 14 жыл бойы жалғасқан оқиғада алдымен Елизавета мен миссис Эмерсонның қарым-қатынасы, содан кейін Елизавета мен миссис Эмерсонның бірнеше балалары, әсіресе Тимоти мен Мэтью арасындағы қарым-қатынас талқыланады. Елизавета мен Эмерсондар бір-бірінің өмірін түбегейлі өзгертеді.
The protagonist of the story is Elizabeth, a young woman who is taking time away from college to earn a bit of money and discover a sense of direction. By happenstance, she ends up landing in Baltimore near the home of Mrs. Pamela Emerson, a recent widow and the mother of seven grown children. Seeing Mrs. Emerson struggling to store her porch furniture in the garage for the winter, she stops to offer help and ends up becoming Mrs. Emerson's handyman and companion. The story, which spans 14 years, discusses the relationship between first Elizabeth and Mrs. Emerson and then the relationship between Elizabeth and several of Mrs. Emerson's children, particularly Timothy and Matthew. Elizabeth and the Emersons end up changing each other's lives in fundamental ways.
Роман Тайлер шығармашылығының дамуындағы орны
Сағат айдаушыны Тайлердің "осыған ұмытылған романы" деп атауға болады, өйткені ол 1972 жылы шыққанда аз танымал болды, аз шолу алды және қаржылық жетістікке жетті. Тайлер өзінің төртінші романын осыған дейін жазған үш романымен бірге өзі де ұялатын деп санайды. Алайда, ол өзінің үшінші және төртінші романдарымен жазуы айтарлықтай жақсарғанын мойындайды, сондықтан оның бесінші романы, Аспандық навигация, ол қазір "өзінің сүйіктісі" деп санайды. 2003 жылғы Вашингтон Пост шолуында Джонатан Ярдли Сағат бұраушы, кемшіліктері болса да, оның кейінгі романдарының бірнеше ерекшеліктерін алдын ала көрсетті: Біріншіден, бұл оның бірінші романы болды, ол негізінен Балтимордың Роланд Паркіне орнатылған. Ең бастысы, бұл оның бірінші жұмысы, онда үлкен ерекше отбасылардағы күрделі қарым-қатынастарға және отбасы мүшелерін бір-бірінен ажырататын күштерге, сондай-ақ оларды уақыт өте келе қайтадан біріктіретін күштерге баса назар аударылады. 1972 жылы Тайлер 5 жыл бойы екі қызды мектеп жасына дейін тәрбиелеу үшін жазуға оралды, бұл тәжірибе оған "байлық пен тереңдік" берді. Тайлер өзінің кейінгі 15 романында отбасы мүшелерін бір-бірінен ажырататын және біріктіретін байланыстарға назар аударды, бірақ оның "отбасы" деген анықтамасына жақын тұратын адамдардың кез келген тобы кіреді.
The Clock Winder could be called Tyler’s “forgotten novel,” as it received little recognition, few reviews, and little financial success when it appeared in 1972. Tyler herself considered this, her fourth novel, to be one she is a bit ashamed of, along with the three that preceded it. However, she also acknowledges that her writing improved considerably with her third and fourth novels, so that her fifth novel, Celestial Navigation, is one that she now considers “her favorite.” In his 2003 Washington Post review, Jonathan Yardley points how The Clock Winder, while flawed, presaged several characteristics of her subsequent novels: For one, it was her first novel set chiefly in Roland Park, Baltimore. More significantly, it is her first in which a major focus is on complex relationships within large idiosyncratic families, and the forces that drive the family members apart, as well as those that continue to pull them back together over time. In 1972, Tyler had just returned to writing after taking off 5 years to raise two girls to school age, an experience that she feels gave her a “richer and deeper self to speak from.” Tyler, in her subsequent 15 novels, has continued to focus on the ties that push apart and pull together family members, though her definition of “family” includes any group of people that live closely together.
Пікірлер
Джонатан Ярдли Сағат айдаушының кемшіліктерін мойындайды: "Оның пішіні сәл бос, кейбір қосымша кейіпкерлер ешқашан назарға алынбайды, және адам барлық оқиғаларды қозғалтқан күйеуі туралы біршама көбірек білгісі келеді, бұл бір ұзақ абзацта айтылғаннан гөрі. Тайлер кейіннен осы және басқа да бұрынғы романдарындағы "сырақты" кейіпкерлердің саны үшін өзін сынға алды. Роман әлі де Эмерсон ханым мен Элизабет Эбботттің екі керемет кейіпкерін толықтай дамытады.Ярдли сонымен қатар "Сағат айдаушы" кітабында беттен бетке өте сенімді диалог, тыныш әзіл-сықақ және жіті байқау бар екенін атап өтті.
Jonathan Yardley acknowledges The Clock Winder’s flaws: “Its shape is a little loose, some of the secondary characters never quite come into focus, and one wants to know a bit more about the husband whose death sets all these events in motion than is doled out in one long paragraph.” Tyler later criticized herself for the number of “shallow” characters in this and other earlier novels. Still the novel develops thoroughly “two splendid characters in Mrs. Emerson and Elizabeth Abbott.” Yardley also notes that The Clock Winder contains “page after page of utterly convincing dialogue, quiet humor and keen observation.”