Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Симон Уильям Габриэль Бруте де Ремур (20 наурыз 1779 жыл - 26 маусым 1839 жыл) - АҚШ-тағы француз миссионері және Индиана штатының Винсенн епархиясының бірінші епискобы. Президент Джон Куинси Адамс Брутті "өз заманының ең білімді адамы" деп атаған.
Simon William Gabriel Bruté de Rémur (March 20, 1779 – June 26, 1839) was a French missionary in the United States and the first bishop of the Diocese of Vincennes, Indiana. President John Quincy Adams called Bruté "the most learned man of his day in America."
Францияда өмір сүрген кезі және білім алуы
Брут әкесінің аты - Фр. Екі рет тұрмысқа шыққан. Оның алғашқы әйелі Мэри Жанн Ле Чат де Ла Соурдиер (1730-1776), 1757 және 1772 жылдар аралығында оның жеті баласы болды. Ол қайтыс болғаннан кейін 1778 жылы 14 ақпанда Бретаньдегі Ренн қаласында Сент-Брюк қаласының тумасы және Франсис Ватардың жесірі Рейндегі патша мен парламенттің баспашысы Рене Ле Саульнье дю Вохелломен қайтадан үйленді. Осы некеден екі ұл, Симон мен Августин дүниеге келді. Отбасы Әділет сарайында тұратын, онда анасының отбасы 1660 жылдан бері бір қанатта пәтерлерді иеленген. Брут әкесінің ағасы мен екі ағасы діни қызметкер болған. Абые Жан ағалардың үлкені, Сорбоннаның докторы және Париждегі Сент-Бенедикт шіркеуінің пасторы болды. Ол бірнеше құнды әдеби шығармалардың авторы болды. Жас, Аббе Бруте де Лоирль, Париждегі Белль Леттердің корольдік цензурасы болды және бірнеше прозалық және өлеңдік шығармалардың авторы болды. Оның үстіне ол неміс және ағылшын жазушыларының еңбектерінен құнды аудармаларды жасады. Брутедің анасының Premonstratensians-қа жататын ағасы және Сент-Винсент-де-Полдың қайырымдылық қыздарындағы әпкесі болды. Брут 1779 жылы 20 наурызда түнде Ренн қаласында (Франция) дүниеге келді. Сол күні ертемен Ренндегі Сен-Жермен шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтті. 1784 жылы оның ағасы Августин дүниеге келді. Екінші күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Бруте ханым Франсис Ватардың баспашы титулын патша мен парламентке қайтаруды алды. Бұл кәсіп оның отбасын асыраудың жалғыз жолы болды. Оның кеңсесінде редакцияланған кітаптар негізінен заң мен заңгерлікке қатысты, ал оның кітаптар қоры 130,000 франкқа бағаланды, ол Конституциялық Ассамблеяның барлық жергілікті заңдар мен әдет-ғұрыптарды жоюымен ескірген кезде; оның бизнесін толықтай жоюдан сақтау үшін жаңа басылымдарды баспаға шашыру керек болды. Француз төңкерісі кезінде ол жас Брутті баспаханада жұмыс істеуге мәжбүр етті, ол 14-16 жастағы жігіттердің полкіне "елдің үміті" деп аталудан құтқару үшін, құрама типті және беттерді орнатуды үйренді. Анасы оны террорлық режимнен және басқа да қорқынышты жағдайлардан қорғауға тырысқанына қарамастан, аристократ жас жігіт көптеген алаңдаулы көріністерге, соның ішінде діни қызметкерлер мен ақсүйектердің сотталуы мен өлтірілуіне куә болды. Ол түрмелерге жиі барып, күзетшілермен дос болып, түрме камераларына кіргізілді. Бруте нан пісірушінің көмекшісі болып жамылып, қамауға алынған діни қызметкерлерге Евхаристияны әкелетін. Шын мәнінде, нан пісіруші жасырын діни қызметкер еді. Миссияларға деген ұзақ уақытқа созылған қызығушылығына байланысты Бруте француз төңкерісі кезінде Сент-Сулпистен шығып, кейін АҚШ-та миссионер болып қызмет еткен Бенедикт Жозеф Флагетпен танысты. Флагет Кентукки штатының Бардстаун епархиясының епископы болып тағайындалудан бас тартқаннан кейін аналық үйге оралған.
Bruté's father, fr, belonged to an ancient and wealthy family. He was married twice. His first wife was Mary Jeanne Le Chat de La Sourdière (1730–1776), by whom he had seven children between 1757 and 1772. After her death, he remarried on February 14, 1778 at Rennes, Brittany to Renée Le Saulnier du Vauhello, a native of Saint Brieuc and the widow of Francis Vatar (1721–1771), printer to the King and Parliament at Rennes. Two sons were born of this marriage, Simon and Augustine. The family resided in the Palace of Justice, where the mother's family had occupied apartments in one of the wings since 1660. Bruté's father had an uncle and two brothers in holy orders. Abbé Jean, the older of the brothers, was a doctor of the Sorbonne and pastor of Saint Benedict's Church in Paris. He was the author of several valuable literary works. The younger, Abbé Bruté de Loirelle, was royal censor of Belles Lettres at Paris, and was the author of several works in prose and verse. Moreover he made valuable translations from the writings of German and English authors. Bruté's mother had an uncle who belonged to the Premonstratensians, and a sister in the Daughters of Charity of Saint Vincent de Paul. Bruté was born at night on March 20, 1779, at Rennes, France, and baptized early in the morning of the same day in the Église Saint Germain de Rennes. His brother Augustine was born in 1784. Upon the death of her second husband, Madame Bruté obtained the reversion of Francis Vatar's title of printer to the King and Parliament. This occupation afforded her only support for the family. The books edited at her office chiefly concerned law and jurisprudence, and her stock of books was valued at 130,000 francs when it was rendered obsolete by the Constituent Assembly's abolition of all local laws and customs; new publications had to be rushed to press to preserve her business from complete destruction. During the height of the French Revolution, she made young Bruté work in the print shop, learning to composite type and set pages, to save him from being enrolled in a regiment of boys aged 14 to 16 named "the Hope of the country." Despite his mother's efforts to shield him from the Reign of Terror and other horrors, the aristocratic youth still witnessed many disturbing scenes, including the trials and executions of priests and nobles. He frequented the prisons and made friends with the guards, who admitted him to the cells, where he received and delivered letters for the clergy incarcerated there. Disguised as a baker's assistant, Bruté would bring the Eucharist to imprisoned priests. The baker was, in reality, a priest in hiding. Due to his long interest in missions, Bruté met Benedict Joseph Flaget, who had left Saint Sulpice when it was closed during the French Revolution and then served as a missionary in the United States. Flaget had returned to the motherhouse after attempting to refuse an appointment as bishop of the new diocese of Bardstown, Kentucky.
Миссионерлік
1810 жылы маусымда Бруте Бардстаунның Флагеті, Энтони Дейдиер және басқалармен бірге Балтиморға жөнелтілді. Ол Балтимордағы Сент-Мэри колледжінде екі жыл бойы философиядан сабақ берді (ағылшын тілін үйреніп жүргенде). Демалыс кезінде ол миссионер болып қызмет еткен. Бруте шығыс жағалауда біраз уақыт болды. Содан кейін Мэриленд штатының Эмитсбург қаласындағы Маунт-Сент-Мэри колледжіне оқуға жіберілді. Эмитсбургте ол ұстаз және пастор, сондай-ақ Элизабет Энн Сетонның рухани жетекшісі болды. Ол өзінің жанқиярлығы, қатаңдығы, руханилығы, сондай-ақ үлкен білімділігімен танымал болды. 1815 жылы ол өзінің кітапханасын алып, оны Сент-Мари колледжіне сыйға тартты. Сол жылы қайтып оралғаннан кейін колледждің президенті болып тағайындалды. Екі жылдан кейін ол Еммицбургке оралып, онда Киелі жазбалар туралы дәріс оқыды және Маунт-Сент-Мэри колледжінде теология мен моральдық философияны оқыды. 1826 жылы Маунт-Сен-Мэри колледжі енді оның негізін қалаушы Сен-Сулпиц аталарына тәуелді емес, сондықтан Бруте сол қоғамға тиесілі болудан қалды.
In June 1810, Bruté sailed for Baltimore along with Flaget of Bardstown, Anthony Deydier, and others. He taught philosophy (while learning English) for two years at St. Mary's College, Baltimore. During vacations, he worked as a missionary. Bruté spent some time on the Eastern Shore. He was then sent to Mount St. Mary's College, in Emmitsburg, Maryland. In Emmitsburg, he acted both as a teacher and as pastor, as well as spiritual director to Elizabeth Ann Seton. He became known for his unselfishness, his austerity, and his spirituality, as well as for his immense erudition. In 1815, he returned to France to retrieve his library, which he donated to St. Mary's College. Upon his return that same year, he was appointed president of the college. Two years later, he returned to Emmitsburg, where he lectured on Sacred Scripture and taught Theology and Moral Philosophy at Mount St. Mary's College. In 1826, Mount St. Mary's College was no longer dependent upon the Fathers of Saint Sulpice, its founders, so Bruté ceased to belong to that society.
Епископ
Квебектен жіберілген француз миссионерлері бүкіл аймақтағы және әсіресе Винсенс қаласында (1732 жылы құрылған) америкалықтар мен тері саудагерлеріне қызмет етті, соның ішінде Джордж Роджерс Кларкка американдық революция кезінде көмек көрсетті. Кейіннен бұл аймақ Бардстаун епархиясы құрылғанға дейін Балтимор епархиясының қарамағына өтті. Бруте және одан да тәжірибелі Фр. Стивен Бадин алыс-жақын елді мекендерге атпен, жаяу, қайықпен және каноэмен саяхаттап жүрді. Көршілес үндістер Бруте деп атаған, ол қара шапандардың басшысы және шынайы дұғаның адамы. Америка отаршылары Апалачи тауларына ағыла бастады, оларға эмигранттар қосылды (оның ішінде Франция мен Германиядан келген католик эмигранттары). Винсенс тарихи Буффало Трейсі Уабаш өзені мен оның еншілес бөлігін кесіп өткен жерде құрылған. Мыңдаған адам шығыстан және оңтүстіктен Индиананың орталық бөлігін қоныстанды. Бұл Солтүстік-Батыс үнді соғысында және 1812 жылғы соғыста жеңілген америкалықтармен қақтығысқа әкелді. Көшіп-қонушылардың үлкен саны, олардың көбі католиктер, Индиананы жеке штат ретінде қабылдауға мүмкіндік берді, оның алғашқы астанасы Коридон болды. Алайда, көп ұзамай астана солтүстікке, ақыр соңында Ұлттық жолда Индианаполиске көшірілді. Уабаш өзеніндегі штаттық шекара Бруте мен Бадин сияқты миссионерлерге әсер етпеді. Алайда Бардстаун Огайо өзенінің арғы жағында орналасқан, ал Кентукки Огайо, Индиана және Иллинойс штаттарынан айырмашылығы құл мемлекеті болған. Құлдық жаңа ұлтқа рухани да, экономикалық да маңызды мәселе болып айналды. Рим Бардстаун епархиясын бөліп, 1834 жылы Индиана штатындағы Винсенс епархиясын құрды, Типпекано келісімінен кейін көптеген Потаватоми Миссисипи өзенінің арғы жағына көшіп кетті. Алайда, басқалары, әсіресе ассимиляцияланған метистер қалды. 1834 жылы денсаулығының нашарлығына, меланхолияға және ағылшын тілінде сөйлесудің кейбір қиындықтарына қарамастан ("Мен оның жартысын жоғалтып алдым және мені түсінбейді") Бруте Винсенс епискобы лауазымын қабылдады және жаңадан құрылған епархияда қызмет ету үшін Апалачи тауларын кесіп өтті, ол қазіргі заманғы Индиананың барлық бөлігін және Иллинойстың шығысын қамтиды. Бүкіл епархияда үш ғана діни қызметкер болды, олардың ішінде епископ, сондай-ақ Симон Лалумиер және тағы бір адам Сент-Луистің епархиясынан бір жылға қарыз алды. Жаңа епископ көп ұзамай Францияға барып, діни қызметкерлерді шақырып, Қасиетті Франциск Ксавье соборын, кітапхана, семинария және шіркеу мектептерін салу үшін қаржы жинады. Епископтық міндеттері мен пасторлық жұмысынан басқа, Бруте өзінің семинариясында және академияларының бірінде теологиядан сабақ берді. Оның Америкадағы шіркеу басшыларымен және Францияда көптеген адамдармен кеңінен хат алысып жүргені белгілі. Ол Хью Фелисити Роберт де Ламеннамен хат алмасып, оны осы елден хаттар арқылы және Францияға жасаған сапарының бірінде кеңестер арқылы шіркеумен татуластыруға тырысты, бірақ сәттіліксіз. 1836 жылы Бруте Францияға сапардан бірнеше дін қызметкерлерімен бірге оралды, олардың арасында Потаватомиге миссионер болған Бенджамин Петит бар. Бруте 1810 жылы Брутемен бірге бір қайықта келген Энтони Дейдье сияқты ескі таныстарын да шақырды. Бруте қайтыс болған кезде дін қызметкерлерінің саны көбейген еді. Алайда Бруте әлі көп жұмыс атқарылуы керектігін білген. Ол қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бойы епископтың көмекшісі болды, оның ішінде Николас Петит С. Дж. болды, бірақ Иса қоғамының жетекшісі Петиттің атын атауға рұқсат бермеді. 1839 жылы 17 мамырда Селестин Гюйнемер де ла Хейландиер Винсенн епископтарының көмекшісі болып тағайындалды. Брут діни ордердің қаншалықты үлкен көмек болатынын білген, ол Эмитсбургтегі Маунт-Сен-Мари колледжінің құрылуы мен алғашқы жылдары Ана Сеттон мен оның қайырымдылық қарындастарымен бірге жұмыс істеген. Бруте Хайландиерді өзінің туған елі Францияға діни қауымның іздеу үшін жіберді. Руйель-сюр-Лоардағы Провиденция әпкелері Теодор Геринді және тағы бес адамды жіберді.
French missionaries sent from Quebec had served Native Americans and fur traders throughout the region and particularly at Vincennes (founded 1732), including assisting George Rogers Clark during the American Revolution. Afterwards, the area came under the jurisdiction of the diocese of Baltimore until the creation of the diocese of Bardstown. Missionaries such as Bruté and the more experienced Fr. Stephen Badin traveled by horse, foot, flatboat, and canoe between widely scattered settlements. The neighboring Indians, called Bruté chief of the black robes and man of the true prayer. American colonists had begun streaming over the Appalachian Mountains, joined by emigrants (including Catholic emigrants from France and Germany). Vincennes had been founded where the historic Buffalo Trace crossed the Wabash River and its subsidiary. Thousands emigrated from the East as well as the South to settle central Indiana. This caused conflict with the Native Americans, who had lost the Northwest Indian War and the War of 1812. The sheer numbers of emigrants, many Catholic, helped qualify Indiana for admission as a separate state, with Corydon as its first capital. However, the capital was soon moved north, ultimately to Indianapolis on the National Road. The state line at the Wabash River little affected missionaries such as Bruté and Badin. However, Bardstown was across the falls of the Ohio River, and Kentucky, unlike Ohio, Indiana, and Illinois, was a slave state. Slavery had become a significant spiritual as well as an economic issue in the new nation. Rome split the diocese of Bardstown and created the Diocese of Vincennes, Indiana, in 1834, the year after the Treaty of Tippecanoe caused many Potawatomi to relocate across the Mississippi River. However, others remained, particularly the assimilated metis. In 1834, despite his protest of ill health, melancholy, and some difficulty with conversation in English ("I lose the half of it and I am not understood"), Bruté accepted the position of Bishop of Vincennes and crossed the Appalachian Mountains to serve in the newly created diocese, which encompassed all of modern day Indiana plus eastern Illinois. The entire diocese had but three priests, including the Bishop as well as Simon Lalumiere and one other who was on loan for a year from the Diocese of St. Louis. The new bishop soon traveled to France to recruit priests and seek funds to build St. Francis Xavier Cathedral, a library, seminary, and parochial schools. In addition to his episcopal duties and pastoral work, Bruté taught theology in his seminary and one of his academies. His correspondence with leaders of the church in America and with many in France was extensive. He maintained a correspondence with Hugues Felicité Robert de Lamennais, whom he tried to reconcile with the Church both by his letters from this country and conferring with him during one of his visits to France, but without success. In 1836, Bruté returned from a trip to France with several clerical recruits, among them Benjamin Petit, who became a missionary to the Potawatomi. Bruté also drafted old acquaintances such as Anthony Deydier who arrived on the same boat as Bruté in 1810. By the time Bruté died, the number of clergymen had grown. Bruté knew, however, that much work remained to be done. He had sought a coadjutor bishop for several years before his death, including Nicholas Petit S. J. but the Superior of the Society of Jesus refused to allow Petit to be named. On May 17, 1839, Célestine Guynemer de la Hailandière was appointed Coadjutor Bishop of Vincennes. Bruté knew the great assistance a religious order could provide, having worked with Mother Seton and her Sisters of Charity during the founding and early years of Mount Saint Mary's College in Emmitsburg. Bruté sent Hailandière as a representative to their native France in search of a religious congregation to come to the diocese and teach, provide spiritual instruction, and assist the sick. The Sisters of Providence of Ruillé sur Loir sent Théodore Guérin and five others.
Өлім және мұра
Бруте 1839 жылы 26 маусымда Индиана штатының Винсенс қаласында қайтыс болды және сондағы собордың киелі үйінің астында жерленді. Оның бүкіл шіркеуге зор ықпалы, қажетті шіркеу реформаларын жоспарлау, қаржыландыру және жүзеге асырудағы табысы, сондай-ақ өз епархиясында көрсеткен конструктивті және атқарушы қабілеті оны АҚШ-қа көшкен католиктердің ішіндегі ең алдыңғы қатарлысы етті. 1793 жылы Францияда болған оқиғалары туралы "Жысқақ жазбалар" деп жазды. Енді жабылып қалған Индианаполис латын мектебінің аты оның құрметіне епископ Бруте латын мектебіне өзгертілді. Индианаполис архиепископиясы Бруте есімімен аталған колледж-семинарияны басқарады. Студенттер жақын маңдағы Мариан университетінде сабақ алады, ол епископ Симон Бруте стипендиясын ұсынады. 2005 жылы Брутедің мұрагерлерінің бірі, Индианаполис архиепископиясының Дэниел М. Буехлейн (ол 1898 жылы Винсенстен ауыстырылған) доктор Андреа Амброзиді Брутті канонизациялау үшін себеп ретінде ұстады. Бұл іс шамамен 250 000 доллар, мүмкін 1 миллион доллар тұрады деп күтілді және Бруте ерлік қасиетті өмір сүрді деп саналғанға дейін бірнеше жыл болуы мүмкін, оған "Құрметке лайық" атағын берді және ақтауға жол дайындады. Амбрози архиепископтықпен 2006 жылы Папа Бенедикт XVI-ның қасиетті деп жариялауы керек болған Қасиетті Теодора Гериннің ісі бойынша постулатор ретінде қарым-қатынаста болды, сондықтан Винсенс епархиясының ерте тарихы туралы алдын ала жақсы білімі бар. 2005 жылдың 12 қыркүйегінде сот ісін ресми түрде бастады. 2023 жылы Бруте ісі баяу дамыды, тарихи комиссия әлі де Брутенің барлық сақталған жазбаларын жинау жұмысын аяқтады (болжам бойынша 2000 бетті құрайды), содан кейін теологиялық комиссия сол жазбалардың католиктік ортодоксалдығын бағалау жұмысын бастай алады. Брут ағасы Августиннің ұрпағы, Францияда өскен және өзінің үлкен үлкен үлкен ағасының ізімен діни қызметкер, миссионер және семинарияның ректоры ретінде қызмет еткен Guillaume Bruté de Rémur әкесінің ісіне көмектесуге қызығушылық білдірді және ол және оның отбасы ата-бабасының канонизациясы үшін дұға етіп жатқанын хабарлады.
Bruté died in Vincennes, Indiana, on June 26, 1839, and was buried under the sanctuary of the cathedral there. His tremendous influence on the entire church, his success in planning, financing, and carrying out necessary ecclesiastical reforms, and the constructive and executive ability he displayed in his diocese made him one of the foremost Catholic emigrants to the United States. He wrote Brief Notes on his experiences in France in 1793, in which he described state persecution of Catholic priests. The name of the Latin School of Indianapolis, now closed, was changed to Bishop Bruté Latin School in his honor. The Archdiocese of Indianapolis runs a college seminary named after Bruté. Students attend classes at the nearby Marian University, which offers the Bishop Simon Bruté Scholarship. In 2005, one of Bruté's successors, Daniel M. Buechlein of the Archdiocese of Indianapolis (which was transferred from Vincennes in 1898), retained Dr. Andrea Ambrosi as a postulator to open a cause for the canonization of Bruté. It was expected that the cause would cost around $250,000, and perhaps as much as $1 million, and that it could be a few years before the Congregation for the Causes of Saints judged that Bruté led a life of heroic virtue, according him the title "Venerable" and preparing the way for beatification. Ambrosi had an existing relationship with the archdiocese as postulator of the cause of St. Theodora Guérin, who would be canonized by Pope Benedict XVI in 2006, and therefore had a strong prior knowledge of the early history of the Diocese of Vincennes. The cause was officially opened on September 12, 2005. As of 2023, Bruté's cause was progressing slowly, with the historical commission still completing its work of gathering all of Bruté's extant writings (amounting to some 2,000 pages), after which the theological commission could begin its work of assessing the Catholic orthodoxy of those writings. Father Guillaume Bruté de Rémur, a descendant of Bruté's brother Augustine who grew up in France and has followed in his great great great great uncle's footsteps as a priest, missionary, and seminary rector, has expressed interest in helping to further the cause, and reports that he and his family are praying for their ancestor's canonization.