Кіріспе

Симон Уильям Габриэль Бруте де Ремур (20 наурыз 1779 жыл - 26 маусым 1839 жыл) - АҚШ-тағы француз миссионері және Индиана штатының Винсенн епархиясының бірінші епискобы. Президент Джон Куинси Адамс Брутті "өз заманының ең білімді адамы" деп атаған.

Францияда өмір сүрген кезі және білім алуы

Брут әкесінің аты - Фр. Екі рет тұрмысқа шыққан. Оның алғашқы әйелі Мэри Жанн Ле Чат де Ла Соурдиер (1730-1776), 1757 және 1772 жылдар аралығында оның жеті баласы болды. Ол қайтыс болғаннан кейін 1778 жылы 14 ақпанда Бретаньдегі Ренн қаласында Сент-Брюк қаласының тумасы және Франсис Ватардың жесірі Рейндегі патша мен парламенттің баспашысы Рене Ле Саульнье дю Вохелломен қайтадан үйленді. Осы некеден екі ұл, Симон мен Августин дүниеге келді. Отбасы Әділет сарайында тұратын, онда анасының отбасы 1660 жылдан бері бір қанатта пәтерлерді иеленген. Брут әкесінің ағасы мен екі ағасы діни қызметкер болған. Абые Жан ағалардың үлкені, Сорбоннаның докторы және Париждегі Сент-Бенедикт шіркеуінің пасторы болды. Ол бірнеше құнды әдеби шығармалардың авторы болды. Жас, Аббе Бруте де Лоирль, Париждегі Белль Леттердің корольдік цензурасы болды және бірнеше прозалық және өлеңдік шығармалардың авторы болды. Оның үстіне ол неміс және ағылшын жазушыларының еңбектерінен құнды аудармаларды жасады. Брутедің анасының Premonstratensians-қа жататын ағасы және Сент-Винсент-де-Полдың қайырымдылық қыздарындағы әпкесі болды. Брут 1779 жылы 20 наурызда түнде Ренн қаласында (Франция) дүниеге келді. Сол күні ертемен Ренндегі Сен-Жермен шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтті. 1784 жылы оның ағасы Августин дүниеге келді. Екінші күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Бруте ханым Франсис Ватардың баспашы титулын патша мен парламентке қайтаруды алды. Бұл кәсіп оның отбасын асыраудың жалғыз жолы болды. Оның кеңсесінде редакцияланған кітаптар негізінен заң мен заңгерлікке қатысты, ал оның кітаптар қоры 130,000 франкқа бағаланды, ол Конституциялық Ассамблеяның барлық жергілікті заңдар мен әдет-ғұрыптарды жоюымен ескірген кезде; оның бизнесін толықтай жоюдан сақтау үшін жаңа басылымдарды баспаға шашыру керек болды. Француз төңкерісі кезінде ол жас Брутті баспаханада жұмыс істеуге мәжбүр етті, ол 14-16 жастағы жігіттердің полкіне "елдің үміті" деп аталудан құтқару үшін, құрама типті және беттерді орнатуды үйренді. Анасы оны террорлық режимнен және басқа да қорқынышты жағдайлардан қорғауға тырысқанына қарамастан, аристократ жас жігіт көптеген алаңдаулы көріністерге, соның ішінде діни қызметкерлер мен ақсүйектердің сотталуы мен өлтірілуіне куә болды. Ол түрмелерге жиі барып, күзетшілермен дос болып, түрме камераларына кіргізілді. Бруте нан пісірушінің көмекшісі болып жамылып, қамауға алынған діни қызметкерлерге Евхаристияны әкелетін. Шын мәнінде, нан пісіруші жасырын діни қызметкер еді. Миссияларға деген ұзақ уақытқа созылған қызығушылығына байланысты Бруте француз төңкерісі кезінде Сент-Сулпистен шығып, кейін АҚШ-та миссионер болып қызмет еткен Бенедикт Жозеф Флагетпен танысты. Флагет Кентукки штатының Бардстаун епархиясының епископы болып тағайындалудан бас тартқаннан кейін аналық үйге оралған.

Миссионерлік

1810 жылы маусымда Бруте Бардстаунның Флагеті, Энтони Дейдиер және басқалармен бірге Балтиморға жөнелтілді. Ол Балтимордағы Сент-Мэри колледжінде екі жыл бойы философиядан сабақ берді (ағылшын тілін үйреніп жүргенде). Демалыс кезінде ол миссионер болып қызмет еткен. Бруте шығыс жағалауда біраз уақыт болды. Содан кейін Мэриленд штатының Эмитсбург қаласындағы Маунт-Сент-Мэри колледжіне оқуға жіберілді. Эмитсбургте ол ұстаз және пастор, сондай-ақ Элизабет Энн Сетонның рухани жетекшісі болды. Ол өзінің жанқиярлығы, қатаңдығы, руханилығы, сондай-ақ үлкен білімділігімен танымал болды. 1815 жылы ол өзінің кітапханасын алып, оны Сент-Мари колледжіне сыйға тартты. Сол жылы қайтып оралғаннан кейін колледждің президенті болып тағайындалды. Екі жылдан кейін ол Еммицбургке оралып, онда Киелі жазбалар туралы дәріс оқыды және Маунт-Сент-Мэри колледжінде теология мен моральдық философияны оқыды. 1826 жылы Маунт-Сен-Мэри колледжі енді оның негізін қалаушы Сен-Сулпиц аталарына тәуелді емес, сондықтан Бруте сол қоғамға тиесілі болудан қалды.

Епископ

Квебектен жіберілген француз миссионерлері бүкіл аймақтағы және әсіресе Винсенс қаласында (1732 жылы құрылған) америкалықтар мен тері саудагерлеріне қызмет етті, соның ішінде Джордж Роджерс Кларкка американдық революция кезінде көмек көрсетті. Кейіннен бұл аймақ Бардстаун епархиясы құрылғанға дейін Балтимор епархиясының қарамағына өтті. Бруте және одан да тәжірибелі Фр. Стивен Бадин алыс-жақын елді мекендерге атпен, жаяу, қайықпен және каноэмен саяхаттап жүрді. Көршілес үндістер Бруте деп атаған, ол қара шапандардың басшысы және шынайы дұғаның адамы. Америка отаршылары Апалачи тауларына ағыла бастады, оларға эмигранттар қосылды (оның ішінде Франция мен Германиядан келген католик эмигранттары). Винсенс тарихи Буффало Трейсі Уабаш өзені мен оның еншілес бөлігін кесіп өткен жерде құрылған. Мыңдаған адам шығыстан және оңтүстіктен Индиананың орталық бөлігін қоныстанды. Бұл Солтүстік-Батыс үнді соғысында және 1812 жылғы соғыста жеңілген америкалықтармен қақтығысқа әкелді. Көшіп-қонушылардың үлкен саны, олардың көбі католиктер, Индиананы жеке штат ретінде қабылдауға мүмкіндік берді, оның алғашқы астанасы Коридон болды. Алайда, көп ұзамай астана солтүстікке, ақыр соңында Ұлттық жолда Индианаполиске көшірілді. Уабаш өзеніндегі штаттық шекара Бруте мен Бадин сияқты миссионерлерге әсер етпеді. Алайда Бардстаун Огайо өзенінің арғы жағында орналасқан, ал Кентукки Огайо, Индиана және Иллинойс штаттарынан айырмашылығы құл мемлекеті болған. Құлдық жаңа ұлтқа рухани да, экономикалық да маңызды мәселе болып айналды. Рим Бардстаун епархиясын бөліп, 1834 жылы Индиана штатындағы Винсенс епархиясын құрды, Типпекано келісімінен кейін көптеген Потаватоми Миссисипи өзенінің арғы жағына көшіп кетті. Алайда, басқалары, әсіресе ассимиляцияланған метистер қалды. 1834 жылы денсаулығының нашарлығына, меланхолияға және ағылшын тілінде сөйлесудің кейбір қиындықтарына қарамастан ("Мен оның жартысын жоғалтып алдым және мені түсінбейді") Бруте Винсенс епискобы лауазымын қабылдады және жаңадан құрылған епархияда қызмет ету үшін Апалачи тауларын кесіп өтті, ол қазіргі заманғы Индиананың барлық бөлігін және Иллинойстың шығысын қамтиды. Бүкіл епархияда үш ғана діни қызметкер болды, олардың ішінде епископ, сондай-ақ Симон Лалумиер және тағы бір адам Сент-Луистің епархиясынан бір жылға қарыз алды. Жаңа епископ көп ұзамай Францияға барып, діни қызметкерлерді шақырып, Қасиетті Франциск Ксавье соборын, кітапхана, семинария және шіркеу мектептерін салу үшін қаржы жинады. Епископтық міндеттері мен пасторлық жұмысынан басқа, Бруте өзінің семинариясында және академияларының бірінде теологиядан сабақ берді. Оның Америкадағы шіркеу басшыларымен және Францияда көптеген адамдармен кеңінен хат алысып жүргені белгілі. Ол Хью Фелисити Роберт де Ламеннамен хат алмасып, оны осы елден хаттар арқылы және Францияға жасаған сапарының бірінде кеңестер арқылы шіркеумен татуластыруға тырысты, бірақ сәттіліксіз. 1836 жылы Бруте Францияға сапардан бірнеше дін қызметкерлерімен бірге оралды, олардың арасында Потаватомиге миссионер болған Бенджамин Петит бар. Бруте 1810 жылы Брутемен бірге бір қайықта келген Энтони Дейдье сияқты ескі таныстарын да шақырды. Бруте қайтыс болған кезде дін қызметкерлерінің саны көбейген еді. Алайда Бруте әлі көп жұмыс атқарылуы керектігін білген. Ол қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бойы епископтың көмекшісі болды, оның ішінде Николас Петит С. Дж. болды, бірақ Иса қоғамының жетекшісі Петиттің атын атауға рұқсат бермеді. 1839 жылы 17 мамырда Селестин Гюйнемер де ла Хейландиер Винсенн епископтарының көмекшісі болып тағайындалды. Брут діни ордердің қаншалықты үлкен көмек болатынын білген, ол Эмитсбургтегі Маунт-Сен-Мари колледжінің құрылуы мен алғашқы жылдары Ана Сеттон мен оның қайырымдылық қарындастарымен бірге жұмыс істеген. Бруте Хайландиерді өзінің туған елі Францияға діни қауымның іздеу үшін жіберді. Руйель-сюр-Лоардағы Провиденция әпкелері Теодор Геринді және тағы бес адамды жіберді.

Өлім және мұра

Бруте 1839 жылы 26 маусымда Индиана штатының Винсенс қаласында қайтыс болды және сондағы собордың киелі үйінің астында жерленді. Оның бүкіл шіркеуге зор ықпалы, қажетті шіркеу реформаларын жоспарлау, қаржыландыру және жүзеге асырудағы табысы, сондай-ақ өз епархиясында көрсеткен конструктивті және атқарушы қабілеті оны АҚШ-қа көшкен католиктердің ішіндегі ең алдыңғы қатарлысы етті. 1793 жылы Францияда болған оқиғалары туралы "Жысқақ жазбалар" деп жазды. Енді жабылып қалған Индианаполис латын мектебінің аты оның құрметіне епископ Бруте латын мектебіне өзгертілді. Индианаполис архиепископиясы Бруте есімімен аталған колледж-семинарияны басқарады. Студенттер жақын маңдағы Мариан университетінде сабақ алады, ол епископ Симон Бруте стипендиясын ұсынады. 2005 жылы Брутедің мұрагерлерінің бірі, Индианаполис архиепископиясының Дэниел М. Буехлейн (ол 1898 жылы Винсенстен ауыстырылған) доктор Андреа Амброзиді Брутті канонизациялау үшін себеп ретінде ұстады. Бұл іс шамамен 250 000 доллар, мүмкін 1 миллион доллар тұрады деп күтілді және Бруте ерлік қасиетті өмір сүрді деп саналғанға дейін бірнеше жыл болуы мүмкін, оған "Құрметке лайық" атағын берді және ақтауға жол дайындады. Амбрози архиепископтықпен 2006 жылы Папа Бенедикт XVI-ның қасиетті деп жариялауы керек болған Қасиетті Теодора Гериннің ісі бойынша постулатор ретінде қарым-қатынаста болды, сондықтан Винсенс епархиясының ерте тарихы туралы алдын ала жақсы білімі бар. 2005 жылдың 12 қыркүйегінде сот ісін ресми түрде бастады. 2023 жылы Бруте ісі баяу дамыды, тарихи комиссия әлі де Брутенің барлық сақталған жазбаларын жинау жұмысын аяқтады (болжам бойынша 2000 бетті құрайды), содан кейін теологиялық комиссия сол жазбалардың католиктік ортодоксалдығын бағалау жұмысын бастай алады. Брут ағасы Августиннің ұрпағы, Францияда өскен және өзінің үлкен үлкен үлкен ағасының ізімен діни қызметкер, миссионер және семинарияның ректоры ретінде қызмет еткен Guillaume Bruté de Rémur әкесінің ісіне көмектесуге қызығушылық білдірді және ол және оның отбасы ата-бабасының канонизациясы үшін дұға етіп жатқанын хабарлады.