Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Mark 101 Lulu - 1950 жылдары АҚШ Әскери-теңіз флоты мен Атом энергиясы жөніндегі комиссия әзірлеген ядролық тереңдік заряды. Ол W34 ядролық оқ-дәрісімен жабдықталған, жарылыс қуаты 11 килотоннаға жуық. Ол АҚШ-тың теңіз флоты 1958 жылдан 1971 жылға дейін кем дегенде бес түрлі үлгіде су асты кемелеріне қарсы соғыс жүргізу мақсатында пайдаланған. Бұл ядролық қарулар сонымен қатар НАТО-ның әскери күзет және бақылауы астында НАТО-ның теңіз патрульдік ұшақтарының ықтимал пайдалануы үшін НАТО одақтастарының базаларында сақталған. Осылайша, ең танымал болды RAF St. Mawgan әуе базасында Корнуолл, әлеуетті пайдалану үшін британдық Avro Shackleton патрульді ұшақтар мен Нидерланд Корольдік теңіз флотының P 2 Нептун және P 3 Орион патрульді ұшақтар. "Лулу" немесе басқа да ядролық субмаринаға қарсы немесе кемеге қарсы қаруды ешбір ел соғыста қолданған емес. Mk 101 "Лулу" 1960-шы жылдардың ортасында көп мақсатты B57 ядролық бомбамен алмастырыла бастады. B 57 - бұл тактикалық ұшақтармен жер бетіндегі нысаналарға қарсы, сондай-ақ ядролық тереңдік заряды ретінде қолдануға болатын бомба болды. Mk 101 "Lulu" ұзындығы 7 фут (2 м), диаметрі 1 фут (0 м), ал салмағы RAF қызметінде Shackleton MR2 және MR3 теңіз патрульдік бомбалаушыларына тасымалдауға арналған. Лулуда маңызды қауіпсіздік / қаруландыру құрылғысы жоқ еді: онда ұшақтың еркін құлауын анықтауға арналған сенсорлар жоқ еді, ол тереңдік зарядының қасақана түсірілуінен туындайтын. Нәтижесінде, егер Mk 101 қарулы бомба әуе кемесінің палубасында тұрып, әуе кемесінен кездейсоқ құлап, кейін кемеден құлап кетсе, ол алдын ала белгіленген тереңдікте жарылады. Қарудың W34 ядролық оқ-дәрісі Mark 45 торпедасы мен Mk 105 Hotpoint сияқты басқа да бірнеше қаруларда қолданылған. "Питер" деген кодты аты бар ағылшынша нұсқасы термоядролық Сары Күн қаруының негізгісі ретінде және американдық B28 ядролық бомбасында Python кодты атымен қолданылды.
The Mark 101 Lulu was an airdropped nuclear depth charge developed by the United States Navy and the Atomic Energy Commission during the 1950s. It carried a W34 nuclear warhead, with an explosive yield of about 11 kilotons. It was deployed by the U. S. Navy for the purposes of antisubmarine warfare, in at least five different models, from 1958 through 1971. These nuclear weapons were also stockpiled overseas at the bases of NATO allies, under American military guard and control, for the potential use by maritime patrol planes of NATO. Thus was most notable at the air base of RAF St. Mawgan in Cornwall, for potential use by British Avro Shackleton patrol planes and the Royal Netherlands Navy's P 2 Neptune and P 3 Orion patrol planes. Neither the Lulu nor any other kind of nuclear antisubmarine or antiship weapon was ever used in combat by any country. The Mk 101 "Lulu" started to be replaced by the multipurpose B57 nuclear bomb during the mid 1960s. The B 57 was a bomb that could be used by tactical aircraft against land targets, as well as a nuclear depth charge. The Mk 101 "Lulu" had a length of 7 feet (2 m), diameter of 1 feet (0 m), and weighed In RAF service for carriage by Shackleton MR2 and MR3 maritime patrol bombers it was known as Bomb, AS, 1200 lb, MC. The Lulu lacked an important safety/arming device: it had no sensors to detect the freefall from an aircraft that would follow from the depth charge's being intentionally dropped. As a result, if an armed Mk 101 bomb accidentally fell off an aircraft while it was parked on the deck of a warship, and then it rolled overboard, it would detonate at the preset depth. The weapon's W34 nuclear warhead was also used in several other weapons such as the Mark 45 torpedo and Mk 105 Hotpoint. An Anglicanised version, codenamed "Peter", was used as the primary for the thermonuclear Yellow Sun weapon, and with the codename Python in the American B28 nuclear bomb.