Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Дэвид Уайтхерст (Charles David Whitehurst; 1955 жылы 27 сәуірде туған) - Ұлттық футбол лигасының (NFL) бұрынғы кәсіби америкалық футболшы. Ол 1977 жылы НФЛ драфтының 8-ші раундында Грин-Бэй Пэкерс командасына қабылданды. Ол Фурман колледжінде футбол ойнады.
American football player (born 1955)
Charles David Whitehurst (born April 27, 1955) is a former professional American football quarterback in the National Football League (NFL). He was drafted by the Green Bay Packers in the 8th round of the 1977 NFL Draft. He played college football at Furman.
Мансап
Уайтхерст 1973 жылы Джорджия штатының ДеКалб округіне қарасты Уокер орта мектебін бітірді, онда футбол және бейсбол ойнады. Ол 1977-1983 жылдар аралығында Packers командасында жеті маусым ойнады. 1984 жылы Канзас-Сити-Чифс командасында да ойнады, бірақ ешбір ойын көрмеді. Дэвид Уайтхерст Фурманнан, шағын Либералды өнер колледжінен, НФЛ тарихындағы екінші квотербек болды. Біріншісі Сэм Уайч болды. Батыс Германияда туылған, бірақ Атлантада өскен Уайтхерст, Packers жанкүйері болып өсті және өзінің сүйікті ойыншысы Packers quarterback Барт Старрдың құрметіне Фурманда 15-ші нөмірді киді. Айқын себептермен Грин-Бэйде 15-ні кие алмайтынын білген Уайтхерст 17-ге ауысты. Ол 1977 жылы командаға жаңашыл ретінде кірді және Линн Дикидің қосалқы ойыншысы болды. Алайда, Уайтхерсттің жаңа маусым кезінде Дики жарақаттанып, Уайтхерст бастапқы құрамға енді. Оның алғашқы ойыны "Дүйсенбі түнгі футбол" ойынында болды, бұл ойын Вашингтон Редскинс командасына қарсы өткізілді. Бұл ойында Уайтхерст 24 шайбадан 12 ұпай жинап, 3 рет ұстап алды, ал тачдаунға ешбір пас жібермеді. "Қызыл терілер" 109-ға жеңді. 1978 жылы Уайтхерст өзін стартер ретінде тапты, өйткені Дики маусым бойы аяғы сынған. Жаңадан келген Терделл Миддлтонның арқасында "Пакерс" командасы 72 есебімен жеңіске жетті. Алайда, Packers маусымның екінші жартысында жақсы нәтиже бермеді. Олар 8 7 1 есебімен аяқтады және Миннесота Викингспен тең болды, олар теңдікті бұзу арқылы дивизион чемпиондары болды. 1979 жылы Уайтхерст "Пакерс" үшін 13 ойынға қатысып, сол кезеңде 49-ға шықты. Ол тағы да көп рет (18) ұстап алған, ал 10 рет touchdown жасаған. 1980 жылы ол бірде-бір ойында ойнаған жоқ, ал 1981 жылы 3 ойында ғана ойнаған, ол уақытта 21 ойында ойнаған. Карьерасының ең үздік ойындарының бірінде Уайтхерст Сиэтл Сихокс командасына 34-24 есебімен жеңіске жетіп, 12 рет 23 паспен 108 ярд пен 2 тачдаунға жетті. Екі аптадан кейін Уайтхерст тағы да старт алды, бұл жолы ол Пэкерстерді үйде ұзақ уақыт бойы бәсекелестері Чикаго Беарсқа қарсы 21-17 жеңіске жеткізді. Соңғы екі маусымда Уайтхерст Пэкерс үшін бірде-бір ойында бас қақпаға шықпады. Дикки даусыз стартер болғандықтан, Пэкерс бірнеше маусым бұрын Калифорниядан бірінші раундта таңдалған Рич Кэмпбеллді дамытуға тырысты. Алайда, Кэмпбелл NFL-де бірде-бір ойынды бастамай, толықтай сәтсіздікке ұшырады. 1983 жылғы маусымның соңында Пэкерс бас бапкер болған аңызға айналған Барт Старрды жұмыстан босатты. Уайтхерст босатылды, содан кейін ол Канзас-Сити-Шифс командасымен Билл Кеннидің қосалқы құрамасы ретінде және жаңадан келген Тод Блэклиджге кеңес беруге көмектесті.
Whitehurst graduated from Walker High School in DeKalb County, Georgia in 1973 where he played both football and baseball. He played seven seasons with the Packers from 1977–1983. He also played for the Kansas City Chiefs in 1984 but saw no action. David Whitehurst was the second quarterback in NFL history from Furman, a small Liberal Arts college. The first had been Sam Wyche. Whitehurst, born in West Germany but raised in Atlanta, Georgia, grew up a Packers fan and wore the number 15 at Furman in honor of his favorite player, Packers quarterback Bart Starr. Knowing that for obvious reasons, he couldn't wear number 15 for Green Bay, Whitehurst switched to 17. He made the team as a rookie in 1977 and served as the back up to Lynn Dickey. However, during Whitehurst's rookie season, Dickey was injured, and Whitehurst was thrust into the starting lineup. His first start would come on Monday Night Football, a nationally televised game against the Washington Redskins. In that game, Whitehurst went 12 for 24 with 3 interceptions versus zero touchdown passes. The Redskins won 10 9. In 1978, Whitehurst found himself the starter, as Dickey was out for the season with a broken leg. Behind the running of rookie Terdell Middleton, the Packers raced out to a 7 2 record. However, the Packers did not do well in the second half of the season. They finished 8 7 1 and tied with the Minnesota Vikings who ended up the division champs via a tie breaker. In 1979, Whitehurst started 13 games for the Packers and went 4 9 during that stretch. Once again, he threw more interceptions (18) than he did touchdowns (10). He didn't start any games in 1980 and just 3 in 1981, going 2 1 during that time. In one of the best games of his career, Whitehurst completed 12 out of 23 passes for 108 yards and 2 touchdown, with zero interceptions in a 34 24 win over the Seattle Seahawks. Two weeks later, Whitehurst was the starter again, this time leading the Packers to a 21 17 win at home versus their long time rivals, the Chicago Bears. In his final two seasons, Whitehurst did not start a single game for the Packers. As Dickey was the unquestioned starter, and the Packers were trying to develop Rich Campbell, who they had drafted in the first round a few seasons prior from California. However, Campbell was a complete bust, never starting a single game in the NFL. At the end of the 1983 season, the Packers fired the legendary Bart Starr, who had been the head coach. Whitehurst was released and he then signed with the Kansas City Chiefs to be a backup to Bill Kenney and to help mentor rookie Todd Blackledge.
НФЛ карьерасынан кейінгі
Канзас-Ситиде бір маусымнан кейін Уайтхерст кәсіби футболдан зейнеткерлікке шықты. Көптеген спортшылардан айырмашылығы, олар ойынды аяқтағаннан кейін не істегісі келетінін білмейді, Уайтхерст ойынды қалай бастағанын ойлап, зейнеткерлікке шықты. Колледж студенті болған кезде Уайтхерст жазғы уақытта әкесіне үй салуға көмектесіп жұмыс істеген. 1982 жылғы NFLPA ереуілі кезінде Уайтхерст Боб Виланың "Бұл ескі үй" шоуына тәуелді болды. Әкесінің серіктесі көмегімен Уайтхерст өзінің жеке компаниясын - Дэвид Уайтхерст Хоумс-ты ашты. Уайтхерст өзінің Футбол лигасында ойлағандай болмайтынын мойындау қиынға соққан. Ол ұлылық жарқыраған және тарихта рөл атқарған (мысалы, Лэмбоу Майдан алаңында өткен алғашқы дүйсенбі түнгі футбол ойындарында Пэкерстер үшін жаңа Англияға қарсы бастама, 27 14 Пэкерстер жеңісі), бұл есте қаларлық ештеңе болған жоқ. Бірақ уақыт өте келе, бұрынғы жаралары емделіп, карьерасының қалай аяқталғанын түсінгенін айтты.
After one season in Kansas City, Whitehurst retired from pro football. Unlike most athletes who aren't sure of what they wanted to do once they were done playing, Whitehurst had retired with his mind set on what he wanted to do. As a college student, Whitehurst in the summers had worked for his father, helping to build homes. During the NFLPA strike of 1982, Whitehurst had become addicted to the show This Old House hosted by Bob Vila. Thanks to assistance from his father's business partner, Whitehurst was able to start his own company, David Whitehurst Homes. Whitehurst admitted that he had a tough time accepting the fact that his time in the NFL wasn't what he'd hoped it to be. While he had flashes of greatness and played a role in history (such as starting for the Packers against New England in the first ever Monday Night Football Game played at Lambeau Field, a 27 14 Packers victory), it wasn't anything memorable. But he said as time went on, the old wounds healed, and finally he felt closure with how his career turned out.
Жеке өмір
Оның ұлы Чарли Клемсон Тайгерс командасында және 2006 жылдан 2016 жылға дейін NFL командаларының бесінде футболшы болды. Оның қызы Кэрри Клемсонда баскетбол ойнады.
His son Charlie played quarterback for the Clemson Tigers and professionally for five NFL teams from 2006 to 2016. His daughter Carrie played basketball for Clemson.