Кіріспе
Испаниялық журналист Педро Хосе Рамирес Кодина (Pedro José Ramírez Codina, 1952 жылы 26 наурызда туған), Педро Ж. Рамирес деген атпен кеңінен танымал. 28 жасында "Диарио 16" газетіне жетекші болып тағайындалғаннан кейін, ол Испанияның ұлттық газетінің ең жас редакторы болды. 1989 жылы ол "Эль-Мундо" газетін құрды, оны 2014 жылға дейін үздіксіз басқарып, Испанияның ұлттық газеттерінің ішінде ең ұзақ қызмет еткен редакторы болды. Ол бірнеше радио және теледидар бағдарламаларында қызмет атқарды және оншақты кітап шығарды. Ол дизайнер Агата Руис де ла Прадамен 2016 жылға дейін тұрмыста болды. Оның Росио Фернандес Иглесиаспен бұрынғы некеден туған қызы бар.
Pedro José Ramírez Codina (born 26 March 1952), widely known as Pedro J. Ramírez, is a Spanish journalist. When he was appointed to manage Diario 16 at the age of 28, he became Spain's youngest editor of a national newspaper. In 1989 he founded the newspaper El Mundo, managing it continuously until 2014, making him the longest serving editor of any Spanish national newspaper. He has collaborated with several radio and television programmes and has published a dozen books. He was married (until 2016) to the designer Ágatha Ruiz de la Prada, and they have two children born in 1987 and 1990. He has a daughter from a previous marriage to Rocío Fernández Iglesias.
Ерте өмір
1952 жылы 26 наурызда Логроньо қаласында дүниеге келген ол орта таптық отбасында өсіп, 13 жыл бойы Логроньодағы Hermanos Maristas мектебінде бастауыш және орта білім алды. Наварра университетінде журналистиканы оқыды, сонымен қатар заңгерлік мамандықты да меңгерді. Ол жерде ол университеттің театр тобының директоры болды, бірнеше ұлттық және халықаралық фестивальдерге қатысты. 1973 жылы "Ақпараттық театрға қарай" атты диссертациясымен журналистика мамандығы бойынша білім алды. Бітіргеннен кейін Пенсильваниядағы Ливан Валли колледжінде қазіргі испан әдебиеті пәнінің оқытушысы болып жұмыс істеді. Ол "The Washington Post" газетінің редакторы Бен Брэдлимен "La Actualidad Española" журналы үшін сұхбат жасады. Ливан аңғары колледжі оған гуманитарлық ғылымдар бойынша "ардақты" диплом берді.
Кәсіби бастамасы
1975 жылдан 1980 жылға дейін ол ABC газетінде жұмыс істеді, Crónica de la Semana деп аталатын саяси талдау туралы жексенбілік бөлімді жазды. 1980 жылы 17 маусымда 28 жасында ол "Диарио 16" газетінің редакторы болып тағайындалды, содан кейін 15 000 данасы сатылған және жабылуымен қорқытты. Алайда екі жыл ішінде газеттің тиражы 100 000 данаға жетті, ал бес жылдан кейін ол 150 000-ға жетеді, деп хабарлайды OJD, Тиражды тексеру кеңсесі. Сол кездегі ең маңызды оқиға 1981 жылдың 23 ақпанында болған төңкеріс әрекеті туралы хабарлау болды. Diario 16 төңкеріс жасатқандарға қарсы қатаң редакциялық ұстаным ұстады. 1982 жылдың 23 ақпанында төңкеріс әрекеті орын алған күннің бірінші жылдығында Педро Рамирес Соттан шығарылды, онда оған қатысы барларға қарсы сот жүргізілді, өйткені төңкеріс жақтаушылары Diario 16 редакторы болған кезде сотқа келуден бас тартты. Жоғарғы әскери сот оның өкілеттігін алып тастады және оны сот залынан шығуға мәжбүр етті. Бұл оқиға Конституциялық соттың әскери сот шешімін жоққа шығарып, демократия орнағаннан бері алғаш рет оқырмандардың ақпарат алу құқығын жариялаған тарихи шешімін шығарды. 1986 жылы ол газеттің бас компаниясы Grupo 16 баспа директоры болып тағайындалды. Ол Халықаралық баспасөз институтының (IPI) испан комитетінің президенті болып сайланды және 1988 жылдың қыркүйегінде ұйымның әлемдік атқарушы комитетіне қосылды. 1989 жылы 8 наурызда ол Diario 16 редакторымен GAL (Терроризмге қарсы азаттық топтары) туралы хабарлардың сенсациялық тоны туралы келіспеушіліктерінен кейін директорлық қызметінен босатылды. Осы кезеңде Рамиреске жала жабу үшін бірнеше рет сотқа шағым түсірілді, олардың ең ауырсы 1993 жылы 4 қазанда Испанияның Жоғарғы соты оны кінәлі деп танып, журналистиканы жүзеге асыру құқығынан айырды. Бұл үкімге шағым жасалды, ал шағым қабылданбады және алғашқы үкімді Испанияның Конституциялық соты 1998 жылдың 14 қазанында бекітті.
"El Mundo" газетінің редакторы
1989 жылы 23 қазанда, жұмыстан босатылғаннан кейін жеті айдан кейін ол Grupo 16 тобының үш жоғары лауазымды басшысымен бірге El Mundo газетін құрды: Альфонсо де Салас, Балбино Фрага және Хуан Гонсалес. "Диарио 16" газеті 50 журналист жұмысынан шығып, жобаға қосылды. Британдық "Гардиан" газетінің бас тобы оның алғашқы акционерлерінің бірі болды, ал бір жылдан кейін итальяндық "Корирье делла Сера" газетінің акциялары қосылды. 1990 жылдары "Эль-Мундо" әлеуметтік-демократиялық үкіметтердің сыбайлас жемқорлық туралы сыбайлас жемқорлық туралы тергеулерімен және, әсіресе, ГАЛ-дың екі ондаған баск белсенділерін өлтіруге әкелген, негізінен Франция оңтүстігінде, ГАЛ-дың әрекетін эксклюзивті түрде жария еткенімен ерекшеленді. Бұл жариялар сотқа және айыптауларға әкелді, соның ішінде бұрынғы ішкі істер министрі Хосе Баррионуэво және оның серіктесі Рафаэль Вера Сегудо Марейді ұрлағандығы үшін; генерал Галиндо мен Гипускоаның азаматтық губернаторы Юлен Эльгорриага Ласа мен Забаланы өлтіргені үшін, сондай-ақ Рафаэль Вераның өзі Министрлікке тиесілі қаражатты заңсыз иемденгені үшін. 1997 жылы Педро Рамирес Дүниежүзілік газеттер қауымдастығының (WAN) сөз бостандығы жөніндегі комиссиясының президенті болып тағайындалды және көптеген жылдар бойы Қытай, Алжир, Түркия және Венесуэла сияқты елдерге барып, қамауға алынған журналистердің бостандығын және бұқаралық ақпарат құралдарына қарсы қысымшылық заңдарын жоюды талап етті. "Эль-Мундо" Азнар үкіметін бірінші мерзімде (1996-2000) қолдады, бірақ екінші мерзімде Буштың Ирақтағы саясатын қолдауға шешім қабылдағанда, оны біршама сынға алды. Азорлық аралдардағы саммит қарсаңында Педро Рамирес өзінің "Иракқа шабуылға қарсы жүз себеп" атты әдеттегі жексенбілік хаттарының бірін жариялады. Сапатеро билікке келгеннен кейін, El Mundo 11 наурыздағы қазалы оқиғаны тергеуді алға жылжытты, газет ресми нұсқада елеулі кемшіліктер бар деп санайды, бірақ 1990 жылдардағы бұрынғы эксклюзивтерге қарағанда тергеу саясаты қатаң емес. Редакция тұрғысынан, ол ЭТА-мен келіссөздерге және жаңа Каталониялық статутқа қарсы болды, бұл 2008 жылдың 9 наурызында өткен жалпы сайлау кезінде Partido Popular және Роза Диез басқарған шағын партияға дауыс беруге әкелді. Жарияланымдарды тексеру басқармасы (OJD) "Эль-Мундо" газетінің алғашқы жылы 100 000-нан астам дана таратылғанын, ал 2007 жылы 335 000-нан асқанын растады. Жалпы медиа зерттеуінің (EGM) мәліметтері бойынша, El Mundo-ның 1,300,000-нан астам оқырманы бар. Осы көрсеткіштердің барлығы оны "El País" газетінен кейін екінші ірі ұлттық газет ретінде нығайтады. OJD мәліметтері бойынша, 2007 жылдың соңында El Mundo-ның айына 11 миллионнан астам жеке пайдаланушысы болды. Alexa рейтингінің негізінде, ол испан тіліндегі электрондық ақпарат бойынша әлемдегі көшбасшы болды. 2013 жылы Рахой үкіметінің "Эль-Мундоның" кейбір мазмұнына риза емес екені анық болды, мысалы, Рахойдің Луис Барсенасқа жазған мәтіндік хабарламаларын жариялау. Рамирес 2014 жылы редактор лауазымынан ауысуы үшін үкіметтік қысымды кінәлады, бірақ 2007 жылдан бері газеттің қаржысы төмендеуіне байланысты басқа да факторлар болуы мүмкін. Редакторлық қызметінен босатылғаннан кейін ол бірнеше ай бойы газетке жексенбілік хаттар сериясын жазып, 2015 жылы онлайн режимде жұмыс істейтін "El Español" жаңалық веб-сайтын құруға көңіл бөлді.
Секс бейнесі туралы аңыз
1997 жылдың қазан айында жасырын түсірілген секс видео таратылды, онда Рамирес пен әйел Эксуперенсия Рапу Муэбаке қатысты. Қылмыстық тергеуден кейін Мадрид соты Монклоадағы Фелипе Гонсалестің бұрынғы жеке көмекшісі Анхель Патонды, Гипускоаның бұрынғы азаматтық губернаторы Хосе Рамон Гони Тирапуды және тағы төрт адамды жеке өмірге қол сұғып, екі жылдан төрт жылға дейін бас бостандығынан айырды. Жоғарғы сот бекіткен үкімде "Эль-Мундо" редакциясының ұстанымын өзгерту үшін тұзаққа түсірудің мақсаты анықталды. Оның әйелі Агата Руис де ла Прада бұл туралы ешқашан да ашық айтпаған.
Recoletos сатып алу
2007 жылы Corriere della Sera-ның иесі RCS тобының бақылауында болған El Mundo баспасының баспа компаниясы Unedisa Испаниядағы мамандандырылған баспасөздің көшбасшысы Grupo Recoletos-тың 100% акцияларын сатып алды. Осы операция нәтижесінде Педро Рамирес бас редактор ретінде Marca, Expansión және Diario Médico сияқты газеттерде, сондай-ақ Telva және Actualidad Económica сияқты журналдарда және Televisión Digital Veo TV телеарнасында жарияланған мазмұнға жауапты болды. 2014 жылға дейін ол бұл міндеттерді "Эль-Мундо" редакторымен бірге атқарды.
Марапаттар
1981 жыл. 1983 жылы ең үздік ақпараттық қызметкер үшін коммуникация саласындағы алтын "Оскар". 1983 жылғы "Жыл журналисі" (Мундо Абиерто радиосының дөңгелек үстелдері). Premio Libertad (Азаттық сыйлығы) Diario 16 редакторы (Либералды клуб 1812) 1984. 1991 жылы ең үздік газет редакторы үшін Лидерман сыйлығы. Ең үздік журналистік еңбек үшін Виктор де ла Серна сыйлығы (Мадрид баспасөз қауымдастығы) 1992. Мариано Хосе де Ларра сыйлығы (Мундо Абиерто үшін дөңгелек үстел талқылаулары) 1995. Premio Libertad de Expresión (Сөз бостандығы сыйлығы) (León Felipe Foundation) 2006. Монтень сыйлығы (Тюбинген университеті, Германия) 2006. Fape сыйлығы (Пресс қауымдастықтары федерациясы) 2007. Исаия Берлин халықаралық сыйлығы (Санта-Маргарита-Лигуре, Италия) 2013. Испанның Эйзенхауэр стипендиаттары берген Бірінші түзету сыйлығы.
1983. Journalist of the Year (Roundtable discussions for Mundo Abierto radio)
1983. Premio Libertad (Freedom Award) as Editor of Diario 16 (Club Liberal 1812)
1984. Liderman Award for Best Newspaper Editor
1991. Víctor de la Serna Award for Best Journalistic Effort (Madrid Press Association)
1992. Mariano José de Larra Award (Roundtable discussions for Mundo Abierto)
1995. Premio Libertad de Expresión (Freedom of Speech Award) (León Felipe Foundation)
2006. Montaigne Award (Tübingen University, Germany)
2006. Fape Award (Federation of Press Associations)
2007. Isaiah Berlin International Award (Santa Margherita Ligure, Italy)
2013. First Amendment Award given by the Eisenhower Fellows, Spain.
Жарияланымдар
Сайлау қалай өтті? (1977) "Планета және баспасөз және еркіндік" редакциясы. (1980) "Толық патша". (1981) (журналистер Пилар Сернуда, Хосе Онето және Рамон Пимен бірлесіп) және Франко қайтыс болған жыл. (1985) Роза және оның тікенегі: Фелипизмнің екі жағы. (1989) "Менің қолымдағы әлем". (1991) Жобасыз Испания: Фелипист онкүндігі. (1993) Дәуіт Голиатқа қарсы: Фелипизм шахматқа ұшырады. (1995) Ащы жеңісі: Азнардың Гонсалеске қарсы тарихи жеңісі артындағы жасырын оқиға. (2000) және "Енді жетіп жатырмыз: Азнар жылдары" (1996 2000). Менің 100 ең жақсы хаттарым: Испания өміріндегі 25 жыл (1980 - 2005).
Press and Freedom. (1980)
The Complete King. (1981) (in collaboration with the journalists, Pilar Cernuda, José Oneto and Ramón Pí) , and
The Year Franco Died. (1985)
The Rose and its Thorn: Both Sides of Felipism. (1989)
The World in My Hands. (1991)
Spain without a Project: The Felipista Decade. (1993)
David against Goliath: Felipism Checkmated. (1995)
Bitter Victory: The Hidden Story behind Aznar’s Historic Victory over González. (2000) and
Getting Even: The Aznar Years (1996 2000). My 100 Best Letters from the Editor: 25 Years in the Life of Spain (1980 2005).