Harry Horner

Кіріспе

Гарри Хорнер (24 шілде 1910 - 5 желтоқсан 1994) - америкалық өнер режиссері, Голливудта Оскар сыйлығын алған өнер режиссері және көркем фильм мен теледидар режиссері ретінде табысты мансап жасаған. Ол "Оскар" сыйлығын жеңіп алған кино композиторы Джеймс Хорнердің әкесі болды.

Өмірбаян

Хорнер Чехияның Богемиядағы Холице қаласында (бұрынғы Австро-Венгрия империясы) неміс тілді еврей ата-анасының отбасында дүниеге келген. Ол өзінің мансабын Венада Макс Рейнхардтпен жұмыс істеуден бастады. 1930 жылдардың басында Рейнхардт АҚШ-қа көшіп келгенде, Хорнер Макс Рейнхардттың продюсерлік тобымен бірге саяхаттап, оның сахналық менеджері болды. Макс Рейнхардт Шекспирдің "Жазғы түннің арманы" (1934) қойылымын Лос-Анджелестегі жазғы Голливуд Боул маусымы үшін сахналады, Гарри Хорнер өндірістің сахна менеджері және өндірістегі актер болды. Макс Рейнхардттан кейін Нью-Йоркке келген Гарри Хорнер Рейнхардтқа "Мәңгілік жол" (Der Weg der Verheissung) атты Киелі кітаптық музыкалық спектаклінің қойылымында көмектесті; қойылымда музыканы Курт Вейлл жазған; Гарри Хорнер жүргізді; Манхэттен опера үйінде 1/7/1937 5/15/1937 сахналық дизайны, костюм дизайны және жарықтандыру Норман Бел Геддес. Макс Рейнхардт Норман Бел Геддтің репетицияларға келмегеніне ренжіді, Гарри Хорнерді сахналық, костюмдер мен жарықтандыруды бақылайтын көркемдік директор ретінде әрекет етуге итермеледі. Хорнер Рейнхардтқа өзінің сахналық менеджері ретінде адал болғандықтан, Рейнхардт Хорнердің көптеген таланттары мен қабілеттеріне сене алатынын білді. Нәтижесінде Гарри Хорнер сахналық дизайн шеберлігіне түсіп, сахналық дизайнер ретінде жұмысқа орналасты. Гарри Хорнер "Lady In The Dark" драмасының сахнасын жасады, бұл драма музыкалық арман сызығымен (музыкасы: Курт Вейл); 1941 жылдың 23 қаңтарында ашылды. 1941 жылдың 15 маусымы (қайта ашылды 10/2/41 5/30/42, қайта жаңғыртылды 2/27/43 5/15/43). Гарри Хорнердің сахналық дизайны мұрасы - орталық сахнадағы пончик айналдырушы сақинаның бірінші қолданылуы, ішкі және сыртқы айналдырушы сақиналар бір мезгілде және бір-біріне кері қозғалады. Lady In The Dark-тың жаңаша сахналық дизайны Бродвей сахнасында тұңғыш рет айналмалы аспап ретінде қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ армиясының әуе күштерінің Winged Victory шоуында продюсер және сахналық дизайнер болып қызмет етті. Ол 1949 жылы Уильям Уайлердің "Мұрагер" романы үшін, ал 1961 жылы Роберт Россеннің "Хастлер" драмасы үшін Оскар сыйлығын жеңіп алды. Джин Каллахан "Хастлер" фильмінің декораторы болды. Джин Каллахан Элия Казанның "Америка, Америка" ролі үшін Оскардың көркемөнер бағыты номинациясына ұсынылғанда, Гарри Хорнер Джиннің эскизын суретке тартты, ол телеарнаның көркемөнер бағыты бағдарламасында қолданылды. Оның алғашқы елеулі табыстарының бірі Джордж Кукордың "Екілік өмір" (1947) фильмі болды, ал көп ұзамай ол 1949 жылы Уильям Уайлердің "Мұрагер" фильмі үшін Оскардың тұғырнамасына шықты. 1950 жылы "Кечээ туылған" фильмінде Кукормен қайтадан жұмыс істеді, содан кейін бірнеше телесериалдарда, соның ішінде "Гансмокеде" режиссерлік қызмет атқарды. 1969 жылы Сидней Поллактың "Олар жылқыны атып өлтіреді, солай емес пе?" драмасы үшін үшінші рет ұсынылды. Хорнер 1952 жылы "Қызыл планета Марс" және "Барақалы, менің сүйіктім" фильмдерінен бастап бірнеше фильм түсірді. 1980 жылы "Джаз әншісі" атты Нил Даймондтың ремейкін аяқтағаннан кейін зейнеткерлікке шықты. 1994 жылы 84 жасында Калифорния штатының Пасифик-Палисадес қаласында өпкө ауруынан қайтыс болды.

Horner was born in the town of Holice, Bohemia, Czech Republic (formerly the Austro Hungarian Empire), to German speaking Jewish parents. He began his career working with Max Reinhardt in Vienna. When Reinhardt moved to the United States in the early 1930s, Horner travelled with Max Reinhardt's production group acting as his stage manager. Max Reinhardt's staging of Shakespeare's A Midsummer Night's Dream (1934) for the summer Hollywood Bowl season in Los Angeles, Harry Horner was the production's stage manager and also an actor in the production. Following Max Reinhardt to New York, Harry Horner assisted Reinhardt in his staging of the Biblical musical spectacle The Eternal Road (Der Weg der Verheissung); the production had music by Kurt Weill; conducted by Harry Horner; opening at the Manhattan Opera House 1/7/1937 5/15/1937 with scenic design, costume design and lighting by Norman Bel Geddes. Max Reinhardt, disgusted with Norman Bel Geddes lack of interest by not showing up for production rehearsals, pressed Harry Horner into acting as art director supervising the sets, costumes, and the lighting. Because Horner had been faithful to Reinhardt as his stage manager, Reinhardt knew that he could depend upon Horner's many faceted talents and abilities. Consequently, Harry Horner fell into the scenic design craft and was employed as a stage designer. Harry Horner designed the scenery for the drama Lady In The Dark, a drama with a musical dream sequence (music: Kurt Weill); opening January 23, 1941 – June 15, 1941 (reopening 10/2/41 5/30/42, revived 2/27/43 5/15/43). Harry Horner's stage design legacy is the first use of a center stage donut turntable ring, inner and outer turntable rings moving simultaneously and in reverse of each other. The innovative stage design for Lady In The Dark was the first turntable usage on a Broadway stage. During World War II, he served as production designer and set designer for the U. S. Army Air Forces show Winged Victory. He won an Oscar in 1949 for his work on William Wyler's The Heiress and another in 1961 for Robert Rossen's drama The Hustler. Gene Callahan was The Hustler film's set decorator. When Gene Callahan was nominated in the Oscar Art Direction category for Elia Kazan's America, America, Harry Horner drew the set sketch for Gene, which was used in the telecast's program Art Direction category. One of his first notable successes was George Cukor's A Double Life (1947) and he soon found himself up on the Oscar podium in 1949 for his work on William Wyler's The Heiress. He worked with Cukor again in 1950 on Born Yesterday and then tried his hand at directing on several TV series, including Gunsmoke. He was nominated for a third time in 1969 for Sydney Pollack's 30s drama They Shoot Horses, Don't They?. Horner directed a few films beginning with Red Planet Mars and Beware, My Lovely both in 1952. He retired after completing the Neil Diamond remake of The Jazz Singer in 1980. He died of pneumonia in 1994 in Pacific Palisades, California, aged 84.

Отбасы

1938 жылы Бетти Пфейльзерге тұрмысқа шыққан; ол 1951 жылы қайтыс болды. 1952 жылы ол Джоан Рут Френкельге үйленді, ол өлгенге дейін оның әйелі болды. Олардың үш ұлы болды. Оның үлкен ұлы - "Оскар" сыйлығын алған композитор Джеймс Хорнер. Оның ортаңғы ұлы Кристофер Хорнер де кино бизнесі саласында бірнеше лауазымдарда жұмыс істейді. Ең кенжесі Энтони (Тони) - дәрігер, балалар иммунологиясы және осыған байланысты зерттеулер саласында маманданған.

Мұра

Хорнердің еңбектері UCLA Чарльз Е. Янг зерттеу кітапханасының арнайы жинақтары мен мұрағаттарында сақталған.

Сұхбат

Гарри Хорнер: "Дас Герц рушште ми в ди Хосе, ал мен Эллис аралына әкеліндім" ("Мен Эллис аралына әкелінгенде жүрегім аузымда болды"). Крисчн Карнелли, Майкл Омаста (оқушылар). ): Aufbruch ins Ungewisse. ): "Бұл - біздің елімізге шабуыл". Österreichische Filmschaffende in der Emigration vor 1945 жылы көшіп кету кезінде. Вена, Веспеннест: 1993 жыл