Кіріспе

Лондон метросының эксперименталды қоры Лондон метросының 1935 жылғы қоры Лондонның метрополитені Камеллдің эксперименталды пойыз дизайны болды. Он екі вагондағы пойыздар төрт алты вагондағы пойыздарға бөлінді. Олар 1938 жылы шығарылған "Сток" үлгісінің үлгісі болды. Осы пойыздардың үшеуі 1923 жылы Metropolitan Cammell компаниясы жасаған Standard Stock Control Trailer-мен сынақ негізінде вагондарды оңтайландырған. Төртінші топтағы машиналардың алдыңғы жақтары 1938 жылғы машиналармен бірдей болды, ал 1935 жылғы машиналар оның прототиптері болды. Бұл лондондық метро үшін салынған алғашқы метро вагондары болды. Моторлары мен басқару жабдықтары және т.б. Бағалау мақсатында әр пойыздың әртүрлі жабдықтары болды. Көліктер Пикадилли желісінде 1937 жылдан 1940 жылға дейін пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1935 жылғы барлық "Сток" машиналары Кокфостерс депосында сақталған. Соғыстан кейін ағынды машиналар Акттон зауытына жіберілді, онда олар 1938 жылғы қормен бірге пайдаланылатын тіркемелі машиналарға қайта құрылды. Олар 1972 және 1976 жылдар аралығында кері қайтарылды. Жазық маңдайлы агрегат қайтадан пайдалануға берілді және ол 1938 жылғы қормен де қолданылды, 1935 жылғы қор мен 1938 жылғы қордың арасындағы басты айырмашылық 1935 жылғы қордың жүргізушінің есігі биік, шатырға дейін созылған.

Тарих

Лондон жолаушылар көлігі басқармасы 1933 жылы Парламент актісімен құрылды, бұл Лондонның барлық жер асты темір жолдарын ортақ бақылауға алды. Бұл үлкен масштабта жоспарлауды жүзеге асыруға мүмкіндік берді, ал 1935-1940 жылдардағы Жаңа жұмыстар бағдарламасына Солтүстік желіге айналған және Орталық Лондон темір жолының екі шетіндегі үлкен кеңейтулер кірді, ол Орталық желіге айналды. Бұл жоспарда кеңейтілген желілерді қамтамасыз ету үшін жылжымалы құрамның елеулі сатып алулары қарастырылған, ал 1935 жылғы қор осы сатып алулардың басында болды. Қазіргі уақыттағы автомобильдерде жүргізуші кабинасының артында автоматты қосқыш бөлмесі бар, ол машинаның үштен бір бөлігін алады, бұл тығыз уақытта ерекше қиындықтар тудырды. Пойыздың ортасында екі вагон біріктірілген, жолаушылар пайдалана алатын есіктерсіз 15 метрге жуық ұзындығы бар. Тапсырыс беруден бұрын әртүрлі мүмкіндіктерді тексеру үшін тәжірибелер жүргізілді. 1923 жылы шыққан Standard Stock бақылау трейлері ағымды аяқпен жабдықталған. Екі көлікте Tomlinson қосқышы қолданылды, ол машиналарды механикалық түрде біріктірумен қатар, электрлік және гидравликалық жүйелерді автоматты түрде біріктірді, ал екіншісіне эксперименттік ауа баптау жүйесі орнатылды. 1935 жылы метрополитен Камеллге төрт алты вагондағы пойызға тапсырыс берілгенде, осы ерекшеліктердің әртүрлі түрлері жобаларға енгізілген. Пойыздар екі вагонда берік жалғастырылған, ал әрбір алты вагондағы пойыз үш вагонда құралған. Көліктердің барлық электр жабдықтары машинаның еденінің астында орнатылған, бұл жүргізуші кабинасынан басқа жолаушылар үшін автомобильдердің бүкіл ұзындығы қол жетімді дегенді білдірді. Жаңа құрамның алты вагоны бар пойызы "Стандарттық құрамның" жеті вагоны бар пойызымен бірдей жолаушыларды тасымалдауға мүмкіндік береді. Екінші негізгі талапты орындау үшін барлық машиналар моторлы болды. Әр машинаның ішкі екі осіне қозғалтқыш орнатылған, ал сүйектерді асимметриялық етіп, жабысу қабілеті жақсартылды. Әрбір арбаның дөңгелек аралығы 2 метр болатын, бірақ бұрылыс нүктесі алдыңғы осьтен 1 метр қашықтықта орналасқан, нәтижесінде автомобиль салмағының 58 пайызы жабысу үшін пайдаланылған. Барлық пойыздар Crompton Parkinson Type C200 моторларымен жабдықталған, олар шектеулі орынға сәйкес арнайы жасалған. Олар дөңгелекті аспаның тұтқасымен оське бекітілді. Әр қозғалтқыш 0,7 баллға бағаланды, ал машинаның едендері моторлы bogies үшін жеткілікті бостандық беру үшін ұштарында жоғары қарай еңкейген. Моторларды басқару үшін төрт түрлі жүйе қолданылды, әрқайсысы алты вагондар пойызына арналған, бірақ барлық жүйелер үйлесімді болды, сондықтан екі вагондардың кез келген комбинациясы пойыз құрауы мүмкін. Британдық Томпсон Хьюстон (BTH) алдыңғы тәжірибеге негізделген жалғыз жүйені ұсынды, ол Пневматикалық камуляторлы мотор (PCM) жүйесі ретінде белгілі болды. Бұл ең сенімді болып шықты және келесі пойыздар үшін қабылданған жүйе болды. Қалған үш жүйе - Metropolitan Vickers, General Electric Company және Crompton Parkinson және Allen West & Co. бірлесе отырып жасаған жаңа жобалар. PCM жүйесі ауамен жұмыс істейтін кремді бұрышты қолданады, бастау кедергілерінің ауысуын басқарады. Моторлар қатар қосылған кезде, кремдік аралық бір бағытта айналады, сонда контурда кедергілер болмайды. Бұдан кейін жеке электропневматикалық коммутатор сериялық конфигурациядан параллель конфигурацияға өтуді басқарады, ал соғыс қайтадан алынып тасталғанда, кәмшағасы бастапқы орнына оралады. Crompton Parkinson үш түрлі жүйе ұсынды, олардың әрқайсысы екі автокөлік құрамында. Біріншісінде 50 вольт моторымен басқарылатын екі беткі пластиналы контроллер мен электропневматикалық кремді бұранда тоқтау мен толық жылдамдық арасында 57 ойықты қамтамасыз етті. Екінші жүйеде тек бір беткі пластиналы контроллер бар, моторлар тұрақты түрде қатар қосылған, ал үшіншісі кедергілерді ауыстыруды және сериялықтан параллельге ауысуды басқару үшін мотормен жұмыс істейтін кремді бұранданы қолданды. General Electric дизайны 56 ойықты қамтамасыз ететін, тынығу мен толық жылдамдық арасында үш толық айналым жасайтын мотормен жұмыс істейтін кәмшатты қолданды. Бір қашықтан екіншісіне өту уақытты талап етеді, бірақ жоғары моторлы ток процессті кешіктіруі мүмкін. Metropolitan Vickers жүйесі 45 тесікте толық жылдамдыққа жеткен мұнай драйверін қолданды. Қарсылық банкі кедергілерді қатар қатар ауыстыру арқылы көлемін азайтты, бұл олардың біркелкі қызуы дегенді білдірді. Төрт жүйе де 50 вольтқа тоқ беруді қаж�...

Жеткізу

Алғашқы үш екі машиналық агрегат 1936 жылдың қазан мен қараша айларында Лили Бридж Депосына жеткізілді. Одан кейін олар Ealing Common депосына жеткізілді, онда жабдықты жеткізуші әртүрлі компаниялардың қызметкерлері монтаждауды аяқтады және қабылдау сынақтарын ұйымдастырды. Екі машинаның көпшілігі жеке-жеке сыналып, қабылданды, бірақ Metropolitan Vickers жабдықтары бар машиналар төрт машина ретінде жүгірді. Сынақ Акттон Таун мен Нортфилдс арасындағы сынақ трассаларында жүргізілді, біріншісі 1936 жылы 13 қарашада өтті. Сынақ 1937 жылдың 8 қаңтарына дейін жұмыс күндерінің басым бөлігінде жалғасты. 1936 жылы 17 қарашада Нортфилдс депосында баспасөз күні өтті, ал "ағылшыл ғажайыптар" ұлттық газеттерде кеңінен жарияланды. 1935 жылғы "Сток" өндірісіне дейін, батысқа қараған "А" машиналар, шығысқа қараған "Б" машиналар ретінде тағайындалды. Алайда, жаңа құрамда осілер "А" -дан "D" -ға дейін, ал қозғалтқыш автомобильдер жақын осіне сәйкес әріптермен белгіленді. Осылайша, олар батысқа қараған жағдайда "А" вагондар, ал шығысқа қараған жағдайда "D" вагондар деп белгіленді, бұл жүйе барлық кейінгі қорларға берілді.

Операция

Жолаушылар тасымалы қызметіне алғаш рет 1937 жылы 8 сәуірде Пикадилли желісінде кірген, ал соңғысы бір жылдан кейін, 1938 жылы 10 наурызда болды. Бастапқыда олар таңертеңгі және кешкі уақыттағы ең көп жолаушылар жүретін пойыздарды болдырмау үшін күндіз төрт вагонда жүретін. 1937 жылдың 26 сәуірінен бастап, түстен кейінгі қызмет соңында төрт вагондағы пойызға қосымша екі вагондағы пойыз қосылды, ал алты вагондағы құрам кешкі шыңнан өтті. 1938 жылдың 24 қаңтарынан бастап төрт вагонды тегіс фронтпен жүретін болды, бірақ 10009, 11009, 10010 және 11010 вагондары 1938 жылдың 31 наурызында Солтүстік желідегі Голдерс Грин депосына 1938 жылдың вагонды өлшеу сынақтарын жүргізу үшін ауыстырылды. Олар Пикадилли желісіне 1938 жылдың 4 шілдесінде оралды. Төрт вагонды және алты вагонды пойыздар құрастыру үшін әртүрлі типті ағымды агрегаттар бір-бірін алмастыра қолданылды, бірақ жалпақ алдыңғы агрегаттар бірге сақталды. Жаңа жабдықтармен маңызды проблемалар туындады, ал Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде оларды күтіп ұстау қиынға соқты. Поездар Кокфостерс қоймасына сақталды. Үш машина уақытша әуе шабуылына қарсы баспана ретінде пайдаланылды, біреуі Нортфилдс депосында, ал екеуі Кокфостерсте. Олар апат кезінде пайда болуы үшін құмға толы торлармен қоршалған ордың үстінде тұрды. Олар 1948 жылдың соңына дейін қызметте қолданылмады, сонда ағымды вагондардан ағымды және жүргізуші кабиналарын алып тастау жоспарланды, ал олар 1938 жылы жүретін тіркеме вагондарға айналды. Бірінші түрлендіру жұмыстары 1950 жылдың басында басталды және өте кең көлемде болды. Бодиверкті қайта құрумен қатар, барлық тарту жабдығы алынып тасталды және электр жүйесінің толық қайта орнатылуы қажет болды. Жұмыс аяқталғаннан кейін трейлерлер 1938 жылғы "Стокқа" ұқсас болды, бірақ кейбір айқын айырмашылықтар болды. Қайта жаңартылған машиналарда бір есіктің және екі есіктің алғашқы жиыны арасында үш терезе ғана болды, ал 1938 жылғы Стокта төрт терезе болды, ал бір есіктің өзі машинаның соңынан алысырақ болды. 012484 нөмірлі тіркеме 1950 жылдың тамызында сатылып, қыркүйек айында Солтүстік желіде пайдалануға берілді. Оның жұмыс істеуін бақылауға алды, ал қалған 17 қайта құруда есіктер мен bogies-тің өзгерістері енгізілді. Автомобильдер 012477 - 012494 тіркемеге айналды, ал жолаушылар қызметінде соңғы рет 012489 нөмірі қолданылды, ол 1976 жылы шығарылды. 1949 жылы жалпақ фронтты бірліктер екі көлікпен жүріп-тұру үшін өзгертілді және Орталық желіге ауыстырылды. Кейбір машиналар күрделі жөндеуден өтті, онда жүгірткілер 1938 жылғы стандарттарға сәйкес жаңартылды. Плоскофронталы агрегаттар күрделі жөндеуден өтпегендіктен, оларға жаңартылған, жүйелді вагондардан алынған bogies берілді. Сыртқы шеттердегі Wedglock жалғастырғыштары алынып тасталды және олардың орнына Уорд жалғастырғыштары орнатылды, сондықтан оларды механикалық түрде Стандарттық Сток пойыздарына жалғастыруға болады, ал ауа шлангілері орнатылды. Metropolitan Vickers басқару жүйесі алынып тасталды және британдық Thomson Houston жабдықтарымен алмастырылды, олар осы қондырғылар тіркемелерге ауыстырылған кезде алынып тасталды. Қараушының басқару панелі кабинада орналастырылған, "D" вагондарының артқы жағына жылжытылды, сондықтан күзетші қозғалыс бағытына қарамастан сол күйінде қалды. Әрбір пойыздың екі компрессормен жүретіндігін қамтамасыз ету үшін барлық вагондарға KLL4 типті компрессорлар орнатылды. 1950 жылдың тамызына дейін шаттлдарды қайта жаңарту жұмыстары аяқталды. Екі ұшақ қазан айында жолаушылар тасымалына қосылды, соңғысы 1951 жылдың ақпанында. Central Line қызметі 25 қыркүйекте 1949 жылы Лоугтоннан Эппингке дейін кеңейтілді, ал қайта жаңартылған пойыздар негізінен осы бөлімде шаттл қызметін қамтамасыз ету үшін пайдаланылды, бірақ олар кейде 1948 жылы 21 қарашада ашылған Вудфордтан Хенолтқа дейінгі бөлімде пайдаланылды. 1954 жылы 17 мамырда үш пойыз Холборннан Олдвичке дейін шаттл қызметінде пайдалану үшін Пикадилли желісіне көшірілді. 11010 машинасы 1955 жылы 3 сәуірде Aldwych станциясын басып өтті және буферлік аялдамаларға соққан кезде зақымдалды. Кэбіні Акттон заводында қайта жасады, ал дайын нәтиже қалған 1935 жылғы Сток машиналарына қарағанда 1938 жылғы Сток машинасына көбірек ұқсады. Екі пойыз 1957 жылы 18 қарашада Эппингтің ашылуы үшін Орталық желіге оралды, онда оларға 1938 жылғы үш вагондағы пойыз көмек көрсетті, ол арнайы екі компрессорды тіркеме вагонына орнату арқылы бейімделген. 10011 және 11011 автомобильдерінен тұратын үшінші агрегат 1957 жылдың �...

Өлім

Регенеративті сынақтарға арналған қондырғы 1960 жылы мамыр айында жолаушылар қызметіне қайтарылды және Эппингтен Онгарға дейінгі шаттлдағы басқа екі қондырғыға қосылды. Ол, басқа екі бірлік сияқты, жолаушыларға көбірек орын беру үшін 1927 жылғы модификацияланған жүк арбасымен жабдықталды. Central Line 1962 жылғы боялмаған алюминиймен жабдықталғаннан кейін, 1935 жылғы қордың қызыл бояуы сәйкес келмейтін көрінді және олар 1963 жылдың тамызы мен 1965 жылдың мамыр аралығында күміс боялды. Трейлерлік вагондар 1964 жылы мұзсыздандыру жабдығымен жабдықталды және 1962 жылы оларды ауыстырған 1962 жылы жолаушылар қызметінен шығарылғанға дейін, Эппинг пен Онгар бағытында пайдалану жалғастырылды. Бірнеше рет, соның ішінде 1927 жылы тіркемелері, Hainault депосында сақталды, содан кейін Ruislip депосында қоқыс желісіне көшірілді. Лондон метросы 1938 жылғы "Сток" орнына "Северная линия" желісінде буыны бар пойыздарды пайдалануды қарастырған кезде, сынақтар үшін артық 1935 жылғы "Сток" пайдаланылды. 10010 және 11010 автокөліктері алдын ала сынақтар үшін Acton Works-те біраз уақыт өткізді, содан кейін Ruislip қоқыс желісіне қайтарылды. 1969 жылдың 15 мамырында 10011 және 11011 автокөліктері толық көлемде сынақ жүргізу үшін Акттон зауытына кірді. Арқадағы есіктерден сыртқа тек бір терезе қалды. Алдыңғы боги жаңа жеңіл алюминийлік богимен ауыстырылды, ал артынша екі машинаның бір богиі бір болат богимен бекітілді. 1970 жылдың тамызында басталатын сынақ үшін қайта құру жұмыстары аяқталды және бір жыл бойы ақпарат жиналды. Солтүстік желісін 8 вагондағы буыны бар пойыздармен қайта жабдықтау жоспарланған, бірақ Пикадилли желісінің Хитроу кеңейтуін салуға рұқсат алған кезде жылжымалы құрамға қажеттіліктер қайта қаралды және буыны бар пойыздар идеясы Виктория желісінде жүретін 1972 жылғы әдеттегі пойыздарға ұқсас пайдалануды қолдады. Сынақтардан кейін буыны бар агрегаттың айрықша пайдалы екендігі анықталды, өйткені ағымдағы жинақтаушы аяқ киімдерді таситын арқалықтар бір-бірінен 20 метр қашықтықта болды, бұл оған төмен жылдамдықпен ағымдағы рельстердегі ұзақ саңылауларды кесіп өтуге мүмкіндік берді. Ол қоңыр түсті бояумен және L14A және L14B нөмірлерімен қызмет флотының бір бөлігіне айналды. Алюминийлік bogies 1972 Stock машинасында 1975 жылы қосымша сынақтар үшін алынып тасталды, ал 1935 машиналар 1975 жылдың басында Актондо бұзылды. Руислип металл қорабындағы қондырғылар 1971 жылдың 10 қазанында ресми түрде жойылғанға дейін сақталды.

Трейлерлер

Бастапқыда үш трейлерлік вагондарды үш жүйелді агрегаттарға қосу жоспарланған болатын, оларды алтыдан жеті автомобильге дейін ұзарту. Бұл 1938 жылғы жүк таситын трейлерлерге ұқсас, бірақ компрессорлары жоқ. Соғыстан кейін бұл үш автомобиль 1938 жылғы запастың бөлігіне айналды және 012412 012414 нөмірленді, компрессорлармен жабдықталды.