Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Теңіздің қара аты" деген лақап атпен танымал америкалық теңіздегі құтқару және құрылыс фирмасы Мерит Чэпман & Скотт бүкіл әлемде жұмыс істейтін Америка Құрама Штаттарының теңіздегі құтқару және құрылыс фирмасы болды. Бас компанияның негізін 1860 жылдары Израиль Мерит құрған, бірақ компания тарихының барысында көптеген басқа фирмалар біріктірілген. 1950 жылдары атақты корпоративтік рейдер Луис Э. Вулфсон оны өз қолына алды. Ол 1960 жылдардың аяғында немесе 1970 жылдардың басында жұмысын тоқтатты.
American marine salvage and construction firm
Merritt Chapman & Scott, nicknamed "The Black Horse of the Sea", was a noted marine salvage and construction firm of the United States, with worldwide operations. The chief predecessor company was founded in the 1860s by Israel Merritt, but a large number of other firms were merged in over the course of the company's history. It was taken over in the 1950s by famed corporate raider, Louis E. Wolfson. It ceased operation in the late 1960s or early 1970s.
Ерте тарих
1850 және 1860 жылдар теңізшілер мен теңіз операциялары үшін қауіпті кезең болды. Кемеден буға көшу жабдықтың сенімділігі төмендеуімен және АҚШ-тың кеңейуін қамтамасыз ету үшін сауданың өсіп келе жатқан қажеттіліктері көптеген кемелердің жұмыс істегенін білдірді. Кейбіреулері өздері құлаған немесе өздері қиындыққа тап болған, ал кейбіреулері құлағандардың азғыруымен өздерінің құрып кетуіне әкелді. Құтқару жұмыстары әлі басталып жатқан еді, ал коммерциялық суға түсу туралы естімеген. Осы жағдайдың арқасында бірқатар компаниялар құлатушылар ретінде емес, теңіздегі құтқару ережелері бойынша жұмыс істей бастады. Израиль Мерит 1860 жылы немесе одан бұрын осы жаңадан пайда болған салада жұмыс істеу үшін Мерит Сальваж компаниясын құрды. Компания өсіп, басқа фирмалармен бірігіп, "қара ат" үйінің әйгілі туы, ақ жалаудағы толықтай жүгіріп жатқан қара ат қабылдады. Жас ересектерге арналған романдардың белгілі авторы Айрис Винтон "Ұшқан эбо" атты Нью-Йорктегі өмірді құтқарушы қайырымдылық қауымдастығының пайда болуы туралы және корпоративтік туда бейнеленген қара ат артындағы оқиға туралы әңгіме жазды. "Бұл кітаптағы қара ат туралы естелік кемелерді құтқарушы ірі фирма - Мерит Чэпман мен Скотт корпорациясының үй жалаушасында осы күнге дейін сақталған". Құтқару жұмыстарымен қатар компания теңіз құрылысына да араласты, бірнеше қайық пен булы су құбырларын сатып алды. XIX ғасырдың аяғында фирманың теңіздегі оқиғаларды зерттеуде тәжірибесі болды, ол апаттар мен жарылыстардың себептерін анықтауға қабілетті болды. 1898 жылы Кубаның Гавана портында "Майн" кемесі жарылып кеткенде, АҚШ әскери департаменті Меррит Чэпманға белгісіз жарылыс корпустың ішінен немесе сыртынан шыққандығын анықтауды тапсырды. Тергеушілер оны сыртқы әсер деп есептеп, жарылыс ұнтағына байланысты деп тапты. Бұл оқиға испан-американ соғысының бастауы болды. 1909 жылы RMS Republic кемесіне SS Florida соққы берді және келесі күні MC&S Relief және басқа да сүйрегіштердің сүйреуге ұмтылу әрекеті сәтсіз аяқталып, Нантакет, Массачусетс маңындағы ашық мұхиттың 40 сағатына батып, 3 миллион теңге алтын алып кетті. Меррит Чэпман құтқару операцияларын бағалауға және оны көтеру мүмкін бе, әлде сүңгуірлік құтқаруды жүзеге асыруға қатысты. Олардың қорытындысы бойынша, операцияларды жүзеге асыру мүмкін емес еді, ал Нью-Йорк газеттерінің барлығы бұл пікірді түпкілікті деп жариялады, бұл MC&S-тің теңіздегі құтқару саласындағы тәжірибесі бойынша айтарлықтай беделге ие екенін көрсетті.
The 1850s and 1860s were a dangerous time for mariners and marine operations around the American continent. The transition from sail to steam with the consequent unreliability of equipment, and the growing needs of commerce to fuel US expansion meant that a large number of ships operated. Some foundered or got into trouble on their own, and some were lured to their doom by wreckers. Salvage operations were in their infancy, and commercial diving was almost unheard of. It was with this background that a number of companies started operating under law of the sea salvage rules rather than as wreckers. Israel Merritt founded Merritt Salvage in or before 1860 to operate in this nascent industry. The company continued to grow and expand the scope of operations, merging with other firms, and adopting the famous "black horse" house flag, a black horse in full gallop on a white flag. Iris Vinton, a noted author of young adult novels, wrote "Flying Ebony", a story about the origins of the Life Saving Benevolent Association of New York and the story behind the black horse shown on the corporate flag. "The memory of the black horse of this book is preserved as a symbol to this day on the house flag of Merritt Chapman & Scott Corporation, the great ship salvage firm." In addition to salvage operations, the company got involved in marine construction, acquiring a number of boats, and steam derricks. By the late 19th century, the firm had some experience in maritime investigation, with the ability to determine causes for wrecks and explosions. When, in 1898, the USS Maine exploded in the harbour of Havana, Cuba, the U. S. War department engaged Merritt Chapman to determine whether the unknown explosion came from inside the hull or outside. Investigators decided that it was external, and attributed it to blast powder. This incident became the precipitate cause of the Spanish–American War. In 1909, the RMS Republic was struck by the SS Florida, and sank in 40 fathoms of open ocean off Nantucket, Massachusetts the next day after unsuccessful towing attempts by the MC&S Relief and other tugs, taking a rumoured 3 million in gold currency with her. Merritt Chapman were engaged to evaluate salvage operations and whether it would be possible to raise her, or to carry out a diving salvage. It was their conclusion that operations were not possible, and the New York papers all reported the view as definitive, demonstrating that MC&S already had considerable reputation for expertise in maritime salvage.
Құрылысқа ену
Осыған дейін қаралған дереккөздерден 1910 жылдары MC&S қандай қызмет түрлеріне қатысқаны анық емес, бірақ кейбір кемелер АҚШ-тың 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіруінен бұрын, соның ішінде Релиф те, әскери теңізге сатылды және содан кейін соғыстың аяқталуынан кейін сатып алынды. 1920 жылдары олар суға түсу операцияларына қатыса бастағаны белгілі және олардың "басқа топтарда кездеспейтін орташа жеке тәжірибесі бар білікті шеберлер" деген атағы бар.
It is not clear from the sources consulted so far what sorts of activities MC&S were involved in during the 1910s although some ships were sold to the Navy just prior to US entry into World War I in 1917, including the Relief and subsequently purchased back after the war's end. In the 1920s, it is known they continued to be involved in diving operations and they had a reputation of "skilled artisans with an average individual experience probably not to be found in any other group".
1930 жылдар
1930 жылдары MS&C-нің қолданылу аясының кеңейгені анық болды. Олар компанияларды сатып алуды жалғастырды және осы онжылдықта көптеген құрылыс жобаларына қатысты. Олар су асты, үйінділерді жүргізу, бетон орнату, іргетасты салу және суға түсу бойынша тәжірибелерін пайдаланды. Бұл жобалар арасында Уолдо Хэнкок көпірі, 1931, Бакспорт, Мэн, Маркетт кен доктары, 1931, Маркетт, Мичиган, және Маунт Вернон мемориалдық тас жолының Хантинг Крик көпірі, 1932, Александрия, Вирджиния. 1933 жылы MGM кинокомпаниясының "Адамзаттың астындағы тозақ" фильмі үшін ескі деструкторды (USS Moody) батыру.
By the 1930s MS&C's broadening of scope was clear. They continued to acquire companies and were involved in a large number of construction projects during this decade that utilised their underwater, pile driving, concrete setting, foundation construction, and diving expertise. These projects included the Waldo Hancock Bridge, 1931, Bucksport, Maine, the Marquette Ore Docks, 1931, Marquette, Michigan, and the Mount Vernon Memorial Highway Hunting Creek Bridge, 1932, Alexandria, Virginia. and even sinking an elderly destroyer (USS Moody) for the 1933 MGM film Hell Below.
Маркет қаласындағы кен док жобасы
Маркетт 1850-ші жылдардан бері кенді тасымалдау (Жоғарғы көл мен Ұлы көлдердің қалған бөлігін Чикаго, Детройт немесе Кливлендке дейін) нүктесі болды, одан әрі кенді сақтау және тасымалдаудың күрделі нысандары салынды. Дулут, Оңтүстік жағалау және Атлантика темір жолы (DSS&A) 1931 жылы үлкен және заманауи нысанды салуды тапсырды. Құрылыс жұмыстары келісімшарттарды беруден басталды. Біріншісі 1931 жылдың наурыз айында Маркет қаласындағы Лейк-Шор моторлар зауыты кемежайдағы штангаларды көтеру және түсіру үшін 150 көтергіш құрастыруға келісімшарт жасады. Екінші келісімшарт 1 сәуірде Дулут қаласындағы Мерит Чэпман & Уитни корпорациясына берілді. Бұл компания доктар, көпірлер, барлық түрдегі ауыр құрылыс жұмыстары, сондай-ақ өзендер мен порттарды жақсартуға маманданған Whitney Bros. компаниясының мұрагері болды. Олар өздерінің тәжірибелерін осы жобаға енгізеді. Кемежайдың болаттан жасалған бөлшектерін, соның ішінде ірі болаттан жасалған шатырларды "McClintick, Marshall Corporation of Chicago" компаниясы қамтамасыз еткен. Ишпемингтегі Джернстад Электрик электр жұмыстарын орнатады, ал Чикагодағы Ворден-Аллен компаниясына док пен оның жағажайлары үшін барлық арматуралы болатпен жабдықтау туралы келісімшарт берілді. Университет ауруханасы UCV 1943 Каракас, Венесуэла.
Marquette had been an ore transshipment (from rail to ship for a journey down Lake Superior and the rest of the Great Lakes to either Chicago, Detroit or Cleveland where the mills were) point since the 1850s, with a succession of more elaborate ore storage and transfer facilities being constructed. The Duluth, South Shore and Atlantic Railway (DSS&A) commissioned the construction of a large and modern facility in 1931. The construction process began with the awarding of contracts. The first one was awarded in March 1931 when the Lake Shore Engine Works of Marquette was contracted to construct 150 hoists for raising and lowering the dock chutes. The second contract was let out on April 1, to the Merritt Chapman & Whitney Corporation of Duluth. This company was the successor to Whitney Bros. which specialized in the building of docks, bridges, heavy construction work of all kinds as well as river and harbor improvements. They would bring their experience to this project. The fabricated steel for the dock including the large steel ore chutes would be furnished by McClintick, Marshall Corporation of Chicago. Jernstad Electric of Ishpeming would install the electrical work and the Worden—Allen Company of Chicago was given the contract for furnishing all of the reinforced steel for the dock and its approach. Hospital Universitario UCV 1943 Caracas, Venezuela.
Тарату
Компания 1960 жылдардың аяғында немесе 1970 жылдардың басында жұмысын тоқтатты (жазбалар нақты емес, бірақ 1971 жыл болуы мүмкін). Құрылғы таратылғаннан кейін кейбір операцияларды Murphy Pacific компаниясы өз қолына алған. 1971 жылдан бері Нью-Йорк кемесі мемлекеттік мекеме - Оңтүстік Джерси порты корпорациясына тиесілі және Бродвей көшесі терминалы ретінде жұмыс істейді. 1960 жылдары "Destroyer Yard" кемесінің орнына "Kitty Hawk" кептірілген док орнатылды. Бұл құрғақ док қазір Бродвей терминалының 850 фут (259 м) негізгі кемежай болып табылады және жалпы жүк үшін қолданылады, соның ішінде мұнай коксы, көмір, доломит, болат өнімдері, ағаш өнімдері, минералдар, какао бұршақтары және тез бұзылатын заттар.
The company ceased operation in the late 1960s or early 1970s (records are not clear but 1971 is likely<). After dissolution, some operations were apparently taken over by Murphy Pacific. Since 1971, the New York Ship site has been owned by the South Jersey Port Corporation, a state agency, and operated as the Broadway Street Terminal. The Destroyer Yard was replaced in the 1960s by the Kitty Hawk drydock. That drydock is now the 850 feet (259 m) principal berth for the Broadway Terminal, and is used for general cargo including petroleum coke, coal, dolomite, steel products, wood products, minerals, cocoa beans and perishables.