Сэмюэл Кунард: Британдық-канадтық кеме тасымалының магнаты
Samuel Cunard
Сэр Самюэль Кунард (1787-1865) – британдық-канадтық кеме тасымалдаушы, Cunard Line желісін құрған адам. Солтүстік Америкамен тұрақты бу кеме қатынасын орнатқан. 🚢🌊
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық-канадтық кеме тасымалының магнаты (1787–1865)
British Canadian shipping magnate (1787–1865)
Сэр Сэмюэл Кунард, 1-ші баронет (21 қараша 1787 – 28 сәуір 1865), британдық-канадтық кеме тасымалының магнаты, Жаңа Шотландияның Галифакс қаласында туған. Ол «Кунард Лайнер» (Cunard Line) кеме компаниясын құрды және Солтүстік Америкамен тұрақты бу кемесі байланысын орнатты. Ол Америка революциясынан қашып, Галифаксқа қоныстанған шебер ағашшы және ағаш саудагерінің ұлы еді.
Sir Samuel Cunard, 1st Baronet (21 November 1787 – 28 April 1865), was a British Canadian shipping magnate, born in Halifax, Nova Scotia, who founded the Cunard Line, establishing the first scheduled steamship connection with North America. He was the son of a master carpenter and timber merchant who had fled the American Revolution and settled in Halifax.
Жас кезі мен мансабы
1812 жылғы соғыс кезінде Кунард Халифакс полкінің 2-ші батальонында ерікті болып қызмет етті және капитан шеніне дейін көтерілді. Ол көптеген қоғамдық лауазымдарды атқарды, мысалы, ерікті өрт сөндіруші және маяк комиссары, сондай-ақ ол епті кәсіпкер ғана емес, адал және жомарт азамат ретінде де танылды. 1831 жылы Кунард Галифакс инвесторларын Квебек бизнесмендерімен біріктіріп, Квебек пен Галифакс арасында қатынайтын алғашқы мұхиттық бу кемесін салуға бастама жасады. «Роял Уильям» холера карантині салдарынан толық маусымды өткізе алмаса да, Кунард бу кемелерін пайдалану туралы құнды тәжірибе алды. 1832 жылы ол Принц-Эдуард аралына пошта тасымалын жүзеге асыру үшін «Почохонтас» атты жағалаулық бу кемесін тапсырыс берді, ал кейін қызметті кеңейту үшін үлкен «Кейп-Бретон» бу кемесін сатып алды. Бу кемелерін пайдаланудағы Кунардтың тәжірибесі, Англиядағы дамып келе жатқан теміржол желісін бақылауы, оны теміржолдар сияқты теңіз арқылы тұрақты қатынайтын бу кемелерінің флотын құру мүмкіндігін зерттеуге итермеледі. 1837 жылы ол инвесторлар табу үшін Ұлыбританияға сапар шекті. Ол бірнеше кәсіпкермен бірлесіп, Ұлыбритания мен Солтүстік Америка арасындағы трансатлантикалық пошта тасымалын жүргізу құқығына ие болу үшін компания құрды. Компания бұл тендерде жеңіске жетті, кейін «Cunard Steamships Limited» болып қайта аталды. 1840 жылы компанияның алғашқы бу кемесі Ливерпульден Галифаксқа (Жаңа Шотландия), содан кейін Бостонға (Массачусетс) аттанды, бортында Кунард пен тағы 63 жолаушы болды, бұл тұрақты жолаушылар мен жүк тасымалының басталуын белгіледі. Жылдамдық және қауіпсіздік үшін ұзақ және дақсыз репутацияға ие болған Кунардтың компаниясы көптеген бәсекелестері кемелер мен байлықтарын жоғалтқан кезде мұхиттық кемелерді табысты етті. Кунардтың кемелері табысты болды, бірақ олардың жоғары құны 1842 жылы Кунардты ауыр қарыздармен түйіндеді, сондықтан ол Галифакстағы кредиторларынан қашып Англияға баруға мәжбүр болды. Алайда, 1843 жылға қарай Кунардтың кемелері оның қарыздарын өтеуге жеткілікті пайда табуға және шағын, бірақ өсіп келе жатқан дивидендтер төлеуге мүмкіндік берді. Кунард өзінің уақытын Жаңа Шотландия мен Англия арасында бөлісті, бірақ бизнес оны Лондонда көбірек уақыт өткізуге тартқандықтан, Жаңа Шотландиядағы операцияларын ұлдары Эдвард пен Уильямқа тапсырды. 1850 жылы Кунард Жаңа Шотландия мен Нью-Брансуикке арнайы сапар жасады, оның інісі Джозеф Кунардтың Нью-Брансуиктегі ағаш және кеме тасымалы бизнесі банкротқа ұшырап, 1000-ға жуық адамды жұмыссыз қалдырды. Кунард несие алды және өзінің інісінің Жаңа Шотландия, Нью-Брансуик және Бостондағы барлық қарыздарына жеке кепілдік берді. Джозеф Кунард Ливерпульге (Англия) көшіп кетті, онда Сэмюэл оған өзінің кеме тасымалы бизнесін қайта жандандыруға көмектесті.
During the War of 1812, Cunard volunteered for service in the 2nd Battalion of the Halifax Regiment militia and rose to the rank of captain. He held many public offices, such as volunteer fireman and lighthouse commissioner, and maintained a reputation as not only a shrewd businessman, but also an honest and generous citizen. Cunard led Halifax investors to combine with Quebec business in 1831 to build the pioneering ocean steamship to run between Quebec and Halifax. Although Royal William ran into problems after losing an entire season due to cholera quarantines, Cunard learned valuable lessons about steamship operation. He commissioned a coastal steamship named Pochohontas in 1832 for mail service to Prince Edward Island and later purchased a larger steamship Cape Breton to expand the service. Cunard's experience in steamship operation, with observations of the growing railway network in England, encouraged him to explore the creation of a Transatlantic fleet of steamships, which would cross the ocean as regularly as trains crossed land. He went to the United Kingdom seeking investors in 1837. He set up a company with several other businessmen to bid for the rights to run a transatlantic mail service between the UK and North America. It was successful in its bid, the company later becoming Cunard Steamships Limited. In 1840 the company's first steamship, the , sailed from Liverpool to Halifax, Nova Scotia, and on to Boston, Massachusetts, with Cunard and 63 other passengers on board, marking the beginning of regular passenger and cargo service. Establishing a long unblemished reputation for speed and safety, Cunard's company made ocean liners a success, in the face of many potential rivals who lost ships and fortunes. Cunard's ships proved successful, but their high costs saddled Cunard with heavy debts by 1842, and he had to flee to England from creditors in Halifax. However, by 1843, Cunard ships were earning enough to pay off his debts and begin issuing modest but growing dividends. Cunard divided his time between Nova Scotia and England but increasingly left his Nova Scotian operations in the hands of his sons Edward and William, as business drew him to spend more time in London. Cunard made a special trip to Nova Scotia and New Brunswick in 1850, when his brother Joseph Cunard's timber and shipping businesses in New Brunswick collapsed in a bankruptcy that threw as many as 1000 people out of work. Cunard took out loans and personally guaranteed all of his brother's debts in Nova Scotia, New Brunswick and Boston. Joseph Cunard moved to Liverpool, England where Samuel helped him re establish his shipping interests.
Сегрегацияға қатысты көзқарастар
Кунард өмірі бойы дінге сенбеген адам болды және көптеген адамдар оны агностик деп есептеді. Оның 19 ғасырдағы құлдыққа қатысты пікірлері белгісіз, бірақ 1845 жылы Ливерпульдегі Кунард агентінің бір мұхит кемесімен Фредерик Дугластың бөлек сапарда жүруін ұйымдастыруына қатысты мәлімдемелері, оның кез келген түрдегі нәсілдік дискриминацияға қарсы болғанын күшті көрсетеді. "Мырза Дугластың Ливерпульден сапарына байланысты туған жағымсыз жағдайға менің өзімнен артық қайғыратын болмайды, бірақ сіздерге сендіремін, мен қатыстырым жатқан кемелерде мұндай жағдай ешқашан қайталанбас үшін бар күшіммен тырысамын." Оның нәсілге қатысты көзқарастары сол кездегі британдықтардың көзқарасын шағылыстырды, олар қара нәсілді адамдарға жасалған жамандықтарды моральдық бұрылыс деп санайтын, тіпті оларды әлеуметтік және интеллектуалдық тұрғыдан ақ нәсілділерден төмен деп есептеген.
Cunard throughout his personal life was not a religious man and was considered by many to be agnostic. His views on slavery in the 19th century were not known, but his statements regarding Frederick Douglass's segregated passage arranged by a Cunard Agent in Liverpool on one of his ocean liners in 1845 strongly suggests he was against any form of racial prejudice. "No one can regret more than I do the unpleasant circumstances surrounding Mr. Douglass's passage from Liverpool, but I can assure you that nothing of the kind will again take place on the steamships in which I am connected." His views on race reflected those of Britons of the time, who regarded mistreatment of black people as a moral wrong, even though they still considered them to be socially and intellectually inferior to white people.
Кейінгі өмірі
Cunard Канадада бірнеше компанияға ие болды. Оның қайтысынан және британдық пошта шартына енгізілген өзгерістерден кейін, Англиядағы серіктестері оның канадалық қызметін тоқтатты және оның кемелері 50 жылдан соң ғана Канадаға оралды. Оның Нова-Шотландиядағы көмір компаниясы, лайнерлерін отынмен қамтамасыз ету үшін сатып алынған, отбасының Нова-Шотландиядағы маңызды инвестициясы болып қала берді және 20-ғасырда Cunard Fuels деген атпен жұмыс істеді, кейіннен Нью-Брансуик штатының Ирвинг отбасы сатып алды. 1859 жылы Кунардқа Виктория патшайымы баронет атағын берді. Сэр Сэмюэл Кунард 1865 жылдың 28 сәуірінде Лондондағы Кенсингтонда қайтыс болды. Ол Лондонның Бромптон зиратында жерленген. 2006 жылдың қазан айында Галифакс жағалауында, Cunard лайнерлері ұзақ жылдар бойы пайдаланған Океан терминалының кемежайларының жанында Самуэль Кунардтың үлкен қола мүсіні орнатылды. 2004 жылы Канада Поштасы Кунардтың суреті бар марка шығарды. Оның есімі бүгінде Cunard Line деген атпен сақталып қалды, ол қазір Carnival Line круиздік империясының беделді бөлімшесі болып табылады.
Cunard owned a number of companies in Canada. After his death and changes to the British mail contract, his partners in England dropped his Canadian service and it would be 50 years before his ships returned to Canada. His coal company in Nova Scotia, which he bought to fuel his liners, remained the family's major investment in Nova Scotia and continued into the 20th century as Cunard Fuels, later bought out by the Irving Family of New Brunswick. In 1859 Cunard was made a baronet by Queen Victoria. Sir Samuel Cunard died at Kensington in London on 28 April 1865. He is buried at Brompton Cemetery in London. A large bronze statue of Samuel Cunard was erected in October 2006 on the Halifax waterfront, beside the Ocean Terminal Wharves long used by Cunard's liners. A stamp of Cunard's likeness was issued by Canada Post in 2004. and His name lives on today in the Cunard Line, now a prestigious branch of the Carnival Line cruise empire.
Отбасы
Сэмюэл Куннард 1815 жылғы 4 ақпанда Уильям Даффустың қызы Сьюзанға үйленді (ол 1828 жылғы 28 ақпанда қайтыс болды – суретке қараңыз), одан тоғыз баласы болды: екі ұлы (Эдвард 1816–1869 және Уильям 1825–1906) және жеті қызы (Мэри 1817–1885, Сьюзан 1819, Маргарет Энн 1820–1901, Сара Джейн 1821–1902, Энн Элизабет 1823–1862, Изабелла 1827–1894 және Элизабет 1828–1889). Уильям Халифакста саңыраулар мектебін салды. Сэмюэл Куннардтың қызы Маргарет Уильям Ли Мелишке (1813–1864) тұрмысқа шықты, ол әскер қызметшісі, жер иесі және крикет ойыншысы болған.
Samuel Cunard was married to Susan, daughter of William Duffus, on 4 February 1815 (she died 28 February 1828 see photo), by whom he had nine children, two sons (Edward 1816–1869 and William 1825–1906) and seven daughters (Mary 1817–1885, Susan 1819–, Margaret Ann 1820–1901, Sarah Jane 1821–1902, Ann Elizabeth 1823–1862, Isabella 1827–1894 and Elizabeth 1828–1889. William built the Halifax School for the Deaf. Samuel Cunard's daughter Margaret married William Leigh Mellish (1813–1864), soldier, landowner and cricketer.