Кіріспе
Бейсболшы Хорас Чарльз Стоунхэм (1903 жылы 27 сәуір - 1990 жылы 7 қаңтар) - 1936 жылдан 1976 жылға дейін Нью-Йорк / Сан-Франциско гиганттарының иесі. Оның иелігі кезінде Гиганттар 1954 жылғы әлем чемпионатында және 1936, 1937, 1951 және 1962 жылдары төрт Ұлттық лига чемпиондарында жеңіске жетті және Манхэттеннен Сан-Францискоға көшіп барды.
Horace Charles Stoneham ('/s//t//oʊ//n//ə//m/ STOWnəm; April 27, 1903 – January 7, 1990) was the owner of the New York / San Francisco Giants from 1936 to 1976. During his ownership, the Giants won the 1954 World Series and four National League pennants in 1936, 1937, 1951, and 1962, and moved from Manhattan to San Francisco.
Ерте өмір
Хорас Стоунхэм 1903 жылы 27 сәуірде Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында Чарльз Стоунхэм мен Джоанна Макголдриктің отбасында дүниеге келген. Принстонның Хун мектебінде оқып, 1921 жылы Троица Паулинг мектебін бітірген. Ол Фордэм университетінде қысқа уақыт оқыды, бірақ төрт күннен кейін түсіп қалды және 1923 жылдың қысында әкесі оны Калифорниядағы мыс шахтасына жұмыс істеуге жіберді. 1918 жылы қазанда оның әкесі Нью-Йорк гиганттарын сатып алды. Ол Гиганттардың алаңдағы командасында және олардың билет кеңсесінде жұмыс істеді, содан кейін олардың бас кеңсесіне көшіп, билет бөлімінде көмекші болып жұмыс істеді. Ол команданың Поло Граундс стадионын басқа спорттық іс-шараларға, соның ішінде футбол мен боксқа жалға алуды және клуб хатшысы Эдди Браникпен команданың саяхат пен тұруын басқарды. Хорас 1930 жылдардың басында команда менеджері Джон МакГроудың ішкі шеңберіне кіреді және МакГроу, Билл Терри және оның әкесімен тығыз жұмыс істейді. 1936 жылы ойыншы менеджері Билл Терридің ойыншы ретінде соңғы маусымында Гиганттар Ұлттық лиганың байрағын жеңу үшін Сент-Луис Кардиналдарды бес ойынға жеңді. Алайда, әлем чемпионатында Гиганттар Нью-Йорк Янкистерінен төрт ойыннан екіге жеңілді. Терри маусым соңында ойыншы ретінде зейнеткерлікке шығады және 1941 жылға дейін толық уақытты менеджер болып тағайындалады. Терри 1942 жылға дейін бас менеджер болып қызмет етті. Гиганттар 1937 жылы Ұлттық лиганың байрағын тағы да жеңіп алады, бірақ әлем чемпионатында Лу Гериг, Джо ДиМаджио, Билл Дики және Лефти Гомес қатысқан Янкилерге төрт ойыннан бір ойынға дейін құлады. Гиганттар 1938 жылы үшінші орынды иеленді, бірақ бірінші дивизионда қайтадан аяқтамады, 1939 жылы бесінші, 1940 жылы алтыншы және 1941 жылы бесінші орынды иеленді. Терри 1941 жылғы маусымнан кейін менеджер лауазымынан кетті және оны ойыншы менеджері ретінде бұрынғы команда мүшесі Мел Отт алмастырды.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейінгі күрес
1942 жылғы маусымда Отт лиганың үйге ұшып, ұшып, жүріп шыққан, бірақ Гиганттар Ұлттық лигада үшінші орын алды. Команда Ұлттық лигада күресті, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін лиганың екінші дивизионына түсті. 1948 жылғы маусымның ортасында Стоунхэм танымал, бірақ оңай жүретін Отты жұмыстан босатып, оның орнына Бруклин Доджерс менеджері Лео Дюрочерді жалдады.
Әлемдік сериядағы жетістік және әлемде естілген атыс
Стоунхэм Доджерс бас менеджері Бранч Рикимен келісімшарттан Дюрочерді босатып, олардың қалааралық қарсыластарына қосылу туралы келіссөздер жүргізді. Гигант жанкүйерлері бастапқыда Дурохерді бәсекелес Бруклин Доджерс командасының ұшқышы ретінде қорлады. 1949 жылы Гиганттар бұрынғы Негро лигасының ойыншылары Монте Ирвин мен Хэнк Томпсонды толықтай интеграцияланған екінші Ұлттық лига командасы ретінде қабылдады. Осылардың барлығы кездесулерге қатысушылардың күрт төмендеуіне ықпал етті. Гиганттардың қақпалары Стонхэмге қатты тиді. Оның басқа иелерінен айырмашылығы, Гиганттар мен Поло Граундс оның жалғыз табыс көзі болды. Стонхэмдің балансы 1955 жылғы маусымнан кейін тағы да соққы алды, өйткені футбол Гиганттары, бүкіл тарихын бейсбол Гиганттарының жалға алушылары ретінде өткізген футбол Гиганттары, Харлем өзенінің арғы жағына Янки стадионына көшіп барды. Футбол жалдамалысынан айрылумен, бейсбол гиганттарының төмендеуі Стоунхэмге жөндеуге қажетті ақша табуды қиындатты, тіпті оның техникалық қызмет көрсетушілерін жұмыстан шығарғаннан кейін де. Тіпті, оны ескермегенмен, "Гиганттар" "Поло" алаңына ие болған кезде, ол тұрған жер әлі Джеймс Дж. Куганның мұрагерлеріне тиесілі болды. Шешу жолын табу үмітімен Стоунхэм қысқа уақытқа Бронкске Янкилердің жалға алушылары ретінде көшуді қарастырды, мүмкін оның Поло Граундтағы жалға алу мерзімі 1962 жылы аяқталмас бұрын. Иронияға орай, янкилер 1913 жылдан 1922 жылға дейін Поло Аренасында Гиганттардың жалға алушылары болды. Стоунхэм өзінің жоспарын Доджерс иесі Уолтер О'Мэллиге сендірді, ол кейін Доджерстерді Бруклиннен Лос-Анджелеске ауыстыру туралы келіссөздер жүргізіп жатқанын айтты. Ол Стоунхэмге Сан-Францисконың мэрі Джордж Кристофермен байланысып, команданың қатал бәсекелестігін сақтау үшін командасын сол жаққа көшіруді қарастыруды ұсынды. Көп ұзамай Стоунхэм Миннесотадағы жоспарын тастап, назарын Сан-Францискоға аударды. 1961 жылы Твин-Сити өздерінің үлкен лига командасын алуға қол жеткізді, өйткені Вашингтон сенаторларының 1901-1960 жылғы инкарнациясы сол жерге көшіп, Миннесота Твинз болды. Стонхэм мен О'Мэлли Нью-Йорк бейсбол жанкүйерлері тарапынан жамандарының батыс жағалауға көшіруін мақұлдаған кезде қорланды. 29 қыркүйекте өткен үйдегі соңғы ойыннан кейін "Стоунхэмді қалаймыз! Оның мойнында арқан бар! "Және қайғы-қасірет шеккен. 1957 жылдың 19 тамызында пресс-конференцияда франшизаның Сан-Францискоға көшіп баруы туралы ресми түрде хабарлаған кезде ол: "Балалар әлі де қызығушылық танытады, бірақ сіз олардың ата-аналарын ойындарда көп көрмейсіз" деп түсіндірді. (Роджер Ангел өзінің "Бес маусым" кітабында Стоунхэмнің сөздерін келтіреді: "Біздің соңғы күні [Поло алаңында] ойнадық, мен ойынға бара алмадым. Мен тек оның аяқталуын көргім келмеді. ") Жазушы Роджер Кан бірнеше жылдан кейін өзінің "The Era 194757" кітабының жарнамалық турнесі кезінде Поло алаңдарының нашарлау жағдайы, сондай-ақ Гиганттардың жанкүйерлерінің азаюы Стоунхэмнің Нью-Йорктен кетуін қажет етті деп айтты. Алайда, ол Dodgers-тің 1956 жылғы жалаушадан және Бруклиндегі алғашқы әлем чемпионатынан екі жыл бұрын әлі де табысты екенін және О'Мэллидің Батысқа көшуін одан да көп байлыққа деген құмарлық қозғады. Сан-Францискоға "Гиганттар" командасының көшірілуі бастапқыда сәтті болды. Команда жеңімпаз бейсбол ойнай бастады және 1958-1959 жылдары шағын (22,900 орындық) кіші лиганың стадионында ойнаған 1,27 және 1,42 миллион жанкүйерді тартты. Содан кейін Гиганттар 1960 жылы жаңа шамшырақ паркіне көшіп, қатысушылар саны 1,75 миллионнан астам жанкүйерге жетті. (Осы арада Ұлттық лига 1962 жылы Нью-Йоркке кеңейтілген командамен, Метспен оралды.)
In 1949, the Giants recruited former Negro League players Monte Irvin and Hank Thompson to become the second National League team to be fully integrated. All of these factors contributed to a sharp drop in attendance. The Giants' dwindling gates hit Stoneham particularly hard. Unlike most of his fellow owners, the Giants and the Polo Grounds were his sole source of income. Stoneham's balance sheet took a further hit after the 1955 season when the football Giants, who had spent their entire history as tenants of the baseball Giants, moved across the Harlem River to Yankee Stadium. With the loss of their football tenant, the baseball Giants' shrinking bottom line made it difficult for Stoneham to find the money needed for renovations even after laying off his maintenance staff. Even without that to consider, while the Giants owned the Polo Grounds, the land on which it stood was still owned by the heirs of James J. Coogan. In hopes of finding a way out, Stoneham briefly considered moving to the Bronx as tenants of the Yankees—possibly before his lease at the Polo Grounds ran out in 1962. Ironically, the Yanks had been tenants of the Giants at the Polo Grounds from 1913 to 1922. Stoneham confided his plan to Dodgers owner Walter O'Malley, who then revealed that he was negotiating to transfer the Dodgers from Brooklyn to Los Angeles. He suggested that Stoneham contact San Francisco Mayor George Christopher and explore moving his team there to preserve the teams' bitter rivalry. Stoneham soon abandoned his Minnesota plan and shifted his attention, permanently, to San Francisco. In 1961, the Twin Cities succeeded in getting their own big league team when the 1901–60 incarnation of the Washington Senators moved there and became the Minnesota Twins. Stoneham and O'Malley were vilified by New York baseball fans when their teams' boards approved the moves to the West Coast. Stoneham was confronted by fans both angry—they chanted, after their last home game on September 29: "We want Stoneham! With a rope around his neck! "—and grief stricken. During the August 19, 1957 press conference officially announcing the franchise's move to San Francisco, he explained, "Kids are still interested, but you don't see many of their parents at games." (In his book Five Seasons, Roger Angell quotes Stoneham as saying, "The last day we played [at the Polo Grounds], I couldn't go to the game. I just didn't want to see it all end.") Writer Roger Kahn said years later, during promotional tours for his book The Era 1947–57, that the deteriorating condition of the Polo Grounds, as well as the Giants' shrinking fan base, made it necessary for Stoneham to abandon New York. He noted, however, that the Dodgers—a year removed from the 1956 pennant and two from Brooklyn's first world championship—were still profitable and O'Malley's move West was motivated by a desire for even greater riches. The Giants' transfer to San Francisco was initially a rousing success. The team began to play winning baseball and drew 1.27 and 1.42 million fans playing in a tiny (22,900 capacity) minor league ballpark, Seals Stadium, in 1958–59. Then the Giants moved to brand new Candlestick Park in 1960 and attendance rose above 1.75 million fans. (Meanwhile, the National League returned to New York in 1962, with an expansion team, the Mets.)
1962 жылғы Ұлттық лиганың байрағы
Стоунхэмнің Сан-Франциско клубы тек бір флаг (жылы), бір Ұлттық лиганың Батыс дивизионының атағын және әлем чемпионатында жеңіске жетпеген кезде, 1950-1960 жылдардағы Гиганттар Ұлттық лиганың ең талантты құрамаларының бірі болды. Олардың қатарында бес әйгілі актерлер - Вилли Мейс, Вилли МакКови, Хуан Маришал, Орландо Сепеда және Гейлорд Перри және басқа да көптеген жұлдыздар бар. Гиганттар Доминикан Республикасынан ойыншыларды іріктеу және қол қоюға арналған алғашқы үлкен лига командасы болды және 1964 жылы бірінші жапондық ойыншы, питчер Масанори Муракамиді Майорларға әкелді. Бірақ Ұлттық лига өте күшті және бәсекеге қабілетті болды - ол Америка лигасынан африкалық америкалықтар мен латын америкалық ойыншыларды қолға алуда әлдеқайда озып кетті - Гиганттар он жылдан астам күрес кезінде бір ғана флагманды көрсетті. 2010 жылы команда 101 ойын жеңіп, "Доджерс" командасымен тағы бір плей-оффты жеңіп алды, содан кейін шешуші үшінші ойынның соңғы иннингінде жеңіске жетті. 1951 жылы тағы бір эхода олар Янкиден әлем чемпионатында жеңілді. Стоунхэм Гиганттардың тұрақты үстемдік етпеуіне ішінара кінәлі болды, өйткені ол өзінің өнімді ферма жүйесінің ресурстарын нашар кеңес берілген саудалар арқылы, әдетте Маричал мен Перриді толықтыра алатын сусындарды бастау үшін ысырап етті. Ол сондай-ақ 1961-1964 жылдар аралығында өзінің менеджері ретінде Альвин Даркты жалдады, оның керемет бейсбол ақыл-ойы болды, бірақ кем дегенде кейбір азшылық ойыншыларымен қарым-қатынасы нашар болды. Дарк 1964 жылы Гиганттар жауынгерлік жарыста жеңіліп, қысқы жарыста жеңіліп қалғаннан кейін жұмыстан шығарылды; оның жұмыстан шығарылуы, оның жақсы жарияланғанынан кейін болды және латын баскетболшылары туралы баспаға баспанасыз пікірлер жазды. (Керекте ол қате келтірілгенін айтты.) Көп уақыт бойы Дюрохердің көмекшісі, Дарктің мұрагері Герман Франкс 1968 жылға дейін төрт рет екінші орынды иеленді. 2001 жылы Майстың Сан-Францискодағы соңғы толық маусымында Гиганттар NL West-те ерте бастау алды, алғашқы 51 ойынының 37-ін жеңіп, 31 мамырға дейін Доджерске 10 1/2 ойын айырмашылығын құрады. Содан кейін олар маусымның қалған бөлігінде тек 53-58 есебімен жерге құлап түсті. Дегенмен, олар Лос-Анджелеске қарсы бір ойын жеңіп, дивизион чемпионы атанды. 1971 жылғы Ұлттық лига чемпионатында әлем чемпионы болған Питтсбург Пиратс Стонхэм клубымен төрт ойында ойнаған. 1959 жылы Стоунхэм Аризона штатының Каса-Гранде қаласында Сан-Франциско гиганттарының көктемгі жаттығулар базасын әзірлеуді бастады. Франсиско Гранде 1961 жылы өзінің алғашқы көрменің ойындарын өткізді, онда Вилли Мейс төртінші айналымда 375 футтық үйді ұрды. Франсиско Гранде қазір қонақ үй және гольф курорты болып табылады, онда 1960 жылдардағы Сан-Франциско гиганттарының түрлі естеліктері сақталған.
1970-ші жылдардағы күрес
Алғашқы табыстарынан кейін, Стоунхэм гиганттары 1971 жылдан кейін қиындықтарға тап болды. 1968 жылы "Оукленд Атлетикс" клубының пайда болуы нарықты екіге бөлді. Атлетиканың өзі турникте қиындықтармен күресті, бұл Бей Ареаның екі МЛБ командасына жеткілікті үлкендігі туралы күмән тудырады. Суық және желлі Candlestick Park-қа қатысу 1971 жылдан кейін 1950-ші жылдардың ортасында Polo Grounds-тағыдан төмен деңгейге дейін төмендеді; Стоунхэмнің соңғы бес жылы иесі ретінде, тек 2001 жылы Гиганттар 648 000-нан астам жанкүйерді тартты, бұл Стоунхэмге қаржылық қиындық туғызды. Бұл жағдай оны 20 жыл бұрын Сан-Францискоға көшіп баруына мәжбүр еткен жағдай еді. Ақыры, 1976 жылы команданы сатуға шығарды. Гиганттар шығысқа, Торонтоға, Канадалық инвесторлармен келісім жасасудың алдында тұрды. Сонымен қатар, олар Нью-Йорк аймағына, мүмкін Нью-Джерсидің Медоулендсіндегі жаңа бейсбол стадионына қайтып оралуы мүмкін деген қысқаша хабар тарады. Оның орнына, Стоунхэм оны Сан-Францискодағы жылжымайтын мүлік магнаты Боб Луриге және Финикстегі Аризонадағы ет таңбалаушы Бад Херсетке 8 миллион долларға сатып жіберді. Бұл келісім 57 жыл бұрын оның әкесі сатып алған команданың 1 миллион долларына жақсы табыс әкелді.