Кіріспе
NJ Транзит теміржол станциясы Жоба 1929 жылы қайтадан жандана бастады, CNJ 1931 жылы жұмысты бастауға дайын деп санады. Темір жол, ұқсас типтегі Кранфорд пен Элизабет жобаларын аяқтау барысында, темір жол Дунелленнің көп ұзамай болатынын анықтады. Құрылысқа екі жаңа депо қатысады (бір батысқа, бір шығысқа қарай) және Солтүстік даңғылды көркейту мүмкіндігі (NJ 28). 1935 жылдың наурызына қарай жобалық ұсыныс төрт деңгейлі өткелге, соның ішінде Гроув көшесі мен Пуласки көшесіндегілерге дейін кеңейтілді. Алайда, 1937 жылға дейін бұдан ештеңе болмады, ол кезде қалашық Мемлекеттік тас жол комиссиясында пайда болды. Қала әкімі Джозеф Моркрафт және Кеңес мүшесі Эдвард Ханнон мемлекет көпірлерді жою үшін ақша төлеп, қалаға қаржылай көмек көрсету керек деп куәлік еткен. Ханнон жол қиылысында апаттардың үнемі артып келе жатқанын және темір жолдың мұндай нәрсе үшін заң бойынша жауапты емес екенін атап өтті. Келесі рет 1943 жылы, қоғамдық қызмет көрсету комитеті жобаның қарастырылып жатқанын қалаға хабарлаған кезде, жол өткелдерін жоюға тырысты. 1942 жылы маусым айында қала әкімдігі басқармаға хат жолдады. Басқарма жобаның құны 2,45 миллион долларды (1943 АҚШ доллары) құрайтынын, бірақ жобаның басқа көптеген жобалармен бірге Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қарауға берілуі керектігін мәлімдеді. Лавкрафт хатты дұрыс бағыттағы қадам деп санады, өйткені ол себептің қарастырылып жатқанына жазбаша дәлел болды. 1946 жылдың мамыр айында Коммуналдық шаруашылық комиссияларының кеңесі қалаға жобаға қаражат жоқ екенін айтты. Жобаның құны 3,6 миллион долларға дейін өсті (1946 АҚШ доллары), бұл бастапқы сомадан 50% -ға жоғары болды. Басқармада олардың бюджетіне де, қолда бар федералдық қаржыға да ақша жоқ екені айтылды. Басқарма Дунелленге жақын арада ешқандай қозғалыс болмайтынын айтты. 1947 жылы қала құрылысы кеңесінің екі мүшесі Морекрафт (қазіргі Миддлсекс округіне арналған ерікті адам) мен хатшыны Трентондағы Стейси-Трент қонақ үйінде өткен Мемлекеттік жоспарлау кеңесінің отырысына жіберді. Хатшы Джеймс Коллинз жобаның жалғасатынын атап өтті, қазір бес сыныпты өткелдердің екеуі жойылады (Вашингтон және Проспект даңғылдары). 1948 жылға дейін уайым-қайғы жалғасты. Жаңа мэр Альва Скиннер 1948 жылы наурыз айында қала әкімдігіне тағы бір рет Қоғамдық коммуналдық қызметтерге шағымдану туралы өтінішті мақұлдады. Бұл жолы кеңесші Уильям Т. Пиддингтон басқарған комитет, көпірден өту жоқтығы Дунеллендегі рельстерден оңтүстікке қарай экономикалық дамуды тежегенін атап өтті. Алайда, PUC теміржолдың қаржылық жағдайы нашар екенін айтып, бас тартты. 11 наурызға дейін өтінішхатқа жергілікті тұрғындардан 1500 қол жиналды. Lions клубының өкілі темір жол Дунелленнің қауіпсіздігіне, бизнесіне және кеңейтуіне кедергі келтіретінін атап өтті. Олар Нью-Йорк пен Баунд-Брук арасындағы әрбір қоғамдастық өздерінің сыныптық қиылысуларына ие екенін және Дунленнің өздеріне құқығы бар екенін атап өтті. Осы арада Пиддингтон 1949 жылы тамызда Вашингтон даңғылын төрт жолаққа кеңейтудің балама нұсқасын қарастырды. Тұрғындардың дауысы 1950 жылы қаттырақ болды. 1950 жылдың наурыз айында Дунелленнің жоспарлау кеңесі мен Миддлсекс округінің жоспарлау кеңесі бірігіп, іс-қимыл жасамақ деп уәде берді. Аудандық жоспарлау кеңесінің төрағасы Э. П. Уилкенске бұл туралы әріптестеріне хабарлауды тапсырды. Жергілікті тұрғындар Ж. Я. Уилсон Дунелленнің қоғамдық коммуналдық комиссарларға мүмкіндігінше оңтайлы түрде ұсынылуын ұсынды. Алайда, басқа мүшелер де кеңеске қысым жасауды жалғастыру ең жақсы тәсіл болатынын айтты. Олар Дунленнің CNJ мен басқармаға алға басу үшін қысым жасау жағынан жеткіліксіз деп санайды. Жоспарлау кеңестері 1922 жылы ұсынылғандай, туннель салудың орнына, жолдарды көтерудің ең жақсы жолы болатынын анықтады. Сәуір айында екі басқарма да сыныптық өткелдерді жою бойынша зерттеуге келісті. Жергілікті қауымның төрағасы Джеймс Коллинз Уилкенс екеуінің зерттеуге келіскеніне келісті. Алайда, маусым айының басында, CNJ президенті Миддлсекс округінің жоспарлау кеңесіне хат жібергенде, перспективалар қайтадан нашар көрінді, ол жол өткелдерін жоюдың орнына автоматты қақпалармен жүруді ұсынды. Қала әкімі Альберт Рофф ауданның сыныптарды толық жоюға жол бермейтін кез келген ұсынысқа қарсы болатынын атап өтті. Рофф сонымен қатар зерттеу әлі де жалғасып жатқанын және Dunellen өкілдерімен отырыссыз ешқандай өзгерістер ұсынылмағанын атап өтті. 1950 жылы 20 маусымда аудан ...
The project started gaining life again in 1929, when the CNJ considered the work ready to start in 1931. The railroad, in the midst of completing projects in Cranford and Elizabeth of similar types, the railroad determined that Dunellen would be soon after. Involved in the construction would be two new depots for the borough (one westbound, one eastbound) and a chance to beautify North Avenue (NJ 28). By March 1935, the project proposal expanded to four grade crossings, including the ones at Grove Street and Pulaski Street. However, nothing came about of this until 1937, when the borough appeared at the State Highway Commission. Mayor Joseph Morecraft, Jr. and Councilman Edward J. Hannon would testify that the state should pay the money to remove the crossings, giving the borough financial assistance for the cause. Hannon noted the continued increase of accidents at the crossings and that the railroad is not responsible by law for doing such a thing. The next attempt for eliminating the grade crossings came in 1943, when the Board of Public Utilities told the borough that the project was under consideration. The borough sent a communication letter to the board in June 1942 that they had been dealing with them since 1935 on such a project. The board stated that the project would cost $2.45 million (1943 USD), but that the project would have to be held for post World War II consideration, along with many others. Lovecraft considered the letter a step in the right direction as it was written evidence that the cause was being considered. In May 1946, the Board of Public Utilities Commissioners told the borough that they had no funds for the project. The project, whose cost now ballooned to $3.6 million (1946 USD), was 50% higher than the original total. The board noted that there were no federal funds available and no money in their budget. The board told Dunellen that any movement would not be in the immediate future. In 1947, the borough sent two members of the planning board, Morecraft (now a freeholder for Middlesex County), and a secretary to a meeting of the State Planning Board at the Stacey–Trent Hotel in Trenton. The secretary, James Collins, noted that the project could continue with two of the now five grade crossings being eliminated (Washington and Prospect Avenues). Anxiety continued into 1948. At a continued standstill, new mayor Alvah Skinner approved a borough request in March 1948 to appeal to the Board of Public Utilities once again. This time, a committee chaired by Councilman William T. Piddington noted that the lack of a grade crossing removal has stifled economic development south of the tracks in Dunellen. However, the PUC declined citing that the railroad had a poor financial situation. By March 11 the petition amassed 1,500 signatures from local residents fed up with the constant buck passing. Spokespeople from the Lions Club noted that the railroad causes Dunellen to lack in safety, business and expansion. They noted that every community between New York City and Bound Brook had their grade crossings and that Dunellen had the right to theirs. Meanwhile, Piddington considered an alternate option in August 1949 of widening Washington Avenue to four lanes to reduce the volume of traffic when trains ran at the crossing. The voices of residents became louder in 1950. In March 1950, the Dunellen Planning Board and Middlesex County Planning Board came together and promised action. E. P. Wilkens, the chair of the County Planning Board, was told to relay this to his colleagues. Local resident J. Y. Wilson gave a proposal that Dunellen be presented in the most positive way possible to the Public Utilities Commissioners. However, other members also stated the best approach would be to continue to pressure the board. They felt that Dunellen had not done enough in terms of pressure on both the CNJ and the board to make progress. The Planning Boards also determined that the best cause of approach would be to elevate the tracks, rather than build a tunnel, as originally proposed in 1922. In April, the two boards agreed to a study for the removal of the grade crossings. James Collins, the chair of the local one, agreed that Wilkens and him agreed to the study. However, the prospects were looking dim again by early June, when the president of the CNJ sent a letter to the Middlesex County Planning Board that proposed instead of a grade crossing removal, just going with automatic gates. Mayor Albert Roff noted that the borough would oppose any proposal that was not complete grade elimination. Roff also noted that the study was still underway, and no changes would be proposed without sitting down with Dunellen representatives. On June 20, 1950, the borough council joined the fight once again to continue the grade crossing elimination. The council offered to take the lead on the project, with the two Planning Boards willing to follow them. An agreement would be made to meet with the Public Utilities Commissioners once again, knowing that the CNJ now had the money for such a project. Residents continued to complain in 1950, when the Courier News, a newspaper based in Plainfield, inquired with residents about the situation. By now, Morecraft stated that the Grove Street and Washington Avenue crossings were of utmost importance, despite the need to remove four of the crossings. Morecraft noted that the funding would be split mostly by the state of New Jersey and the railroad. However, by that point, the Board of Public Utilities Commissioners once again delayed any action.
Уильям Пэнгборнның өлімі және іс-әрекет (сәуір 1951)
1951 жылы 3 сәуірде түскі уақытта CNJ бұрғылау пойызы 17 жасар Уильям Пэнгборнды, 15 жасар Уилберн Форнерді және Роберт Ройтерді соқты. Үш бала Вашингтон даңғылының қиылысында, батысқа қарай жүретін жүк пойызы өтіп бара жатқан кезде, қиылысқа шығуға дайын тұрды. Жол апаты кезінде үш бала темір жол мен адамсыз өтпелі қақпаның арасында тұрды. Рейтер Дунеллен полициясына жігіттердің ешқайсысы да сол жолдағы бұрғылау пойызын естімегенін айтты, себебі сол уақытта өткен жүк пойызының қатты шуы болды. Бір локомотив пен екі жүк вагонынан тұратын бұрғылау пойызы жақын маңдағы жүк вокзалынан шығып бара жатқан еді. Теміржолшылар пойыздың тек жүріп бара жатқанын айтса да, Пэнгборнның өліміне және пойыздың соққысынан Форнердің жарақаттануына байланысты оның шынайылығына күмән келтірілді. Пойыз жолдан шығып, жол белгісіне тап болып, жолдан шығып кетеді. Вашингтон даңғылы мен рельстер бір сағат бойы жабылды, ал көлік кешкі сағат 1:10 шамасында қайтадан жолға қойылды. Дунлен полиция бөлімінің бастығы Джозеф Тарпи бұрғылау пойызының кондукторы мен инженерінің бұрғылау пойызының локомотивінде сыбызғы жоқ екенін билік органдарына айтқандығын атап өтті. Тарпидің айтуынша, Рейтер бұрғылау пойызынан сыбызғы естілмегенін айтты. Тарпи бұқаралық ақпарат құралдарына сұхбат бергенде, ол кез-келген оқиға туралы естімеген күзетшілерден жауап алды. Ашулы басшы теміржолшылар тек шығысқа қарай бағытталған мұнарада болғандықтан, батысқа қарай бағытталған жасөспірімдерді көру мүмкін емес екенін айтты. Тарпей жұмысшылардан өздерінің әрекеттерін көбірек адамдарды жұмысқа орналастыру арқылы түзететіндерін сұрады, олар бұл туралы басшыларымен сұрап білетіндерін айтты. Алайда, жер деңгейінде орналасқан қосымша жұмысшылар тек күн сайынғы жұмыс сағаты (5-7 сағат) жұмыс істейді. Тарпи баспасөзге бұл апаттың 1942 жылы 14 жасар баланы Поласки көшесіндегі өткелде пойыз соққан оқиғаға ұқсас екенін айтты. Рофф апат деңгейлі өткелдерді жою үшін күреске ынталандыруды жалғастыратынын және ол жағдайға қатысты не істеу керектігі туралы бас Тарпимен сөйлескенін атап өтті. Апаттан кейін бірден ашу-ыза туды. 1950 жылы петиция үшін қол жинаған Дунеллен Лайонс клубы 6 сәуірде проблеманы шешу үшін дереу жиналыс шақырды. Олар 1950 жылы 2200 қол қойылған петициямен бірге, қоғамдық қызмет комиссарларының осылай деп жазған хаттарын ұсынды. Lions Club сонымен қатар Фанвуд-Скотч-Плейнс станциясындағыдай жаяу жүргіншілер көпірін салу немесе станцияны Вашингтон даңғылынан шығысқа қарай жылжыту идеяларын қарады. Осы арада, 5 сәуірде Дунелленнің қалалық әкімшілігі жабық отырыста жаңа көтерілген жол жүйесін салудың құны 15 миллион долларға дейін көтерілгенін анықтады. Бұл жаңа ұсыныста Плейнфилдтегі Рок-роудпен бірге Дунеллендегі (Вашингтон, Проспект, Гроув және Пуласки) барлық көпірден өту жолдарын жою кірді. Бұл жаңа жобаның 85 пайызын Нью-Джерси штаты қаржыландырады, ал соңғы 15 пайызды теміржол компаниясы алады. А. С. Тош, CNJ вице-президенті округтің лауазымды адамдарына олар Дунеллен арқылы өтетін көпірлерді жоюды қолдайтынын және округтің талаптарын қолдайтынын айтты. Сонымен қатар, теміржол компаниясы аймақтан жүретін жүк пойыздарының бағытын өзгертуді қарастыратынын хабарлады. Бұрын пойыздар Дунеллендегі дөңгелек үйден Вашингтон даңғылы арқылы өтетін жолға қатынайтын. Вашингтон даңғылының шығысында орналасқан дөңгелек үй күніне 20 пойызға отын құяды, бұл Вашингтон мен Проспект даңғылының жол қиылыстарын бөгеп тастайтын. Алайда, дөңгелек үйде сақталған пойыздардың артында орташа есеппен 12 вагон болды, бұл пойыздар кері қайтқан кезде өте ұзақ болатынын, сондықтан пойыздар Гроув көшесіндегі өткелге жететінін білдірді. Нәтижесінде Вашингтон даңғылындағы жол қиылысы таңертең 17 минут бойы жабылып, көлік қозғалысы тосып кетеді. Басшы Тарпи темір жолға және ауданға бұл мемлекеттік заңға қайшы келетінін айтты, ол бес минуттан артық кедергі жасауға жол бермейді. Осыған жауап ретінде теміржол осыған жол бермеу үшін кроссоверді Вашингтон даңғылының шығысына жылжытуды қарастыратын еді. Сонымен қатар, қала әкімдігі мектептер босаған уақытта күзетшілердің қауіпсіз өтуін қамтамасыз ету үшін жергілікті жерде болуын сұрады. 6 сәуірде Дунелленнің Елкс клубы темір жол апатына қатысты үлкен сот тергеуін талап етті, оның ішінде қала әкімдігі мемлекеттік және темір жол бөлімдеріндегі іс-әрекетсіздікке наразылық білдіруін жалғастыра берді. Қаулыда олар �...
Құрылыс (1952 жылдың маусымынан 1955 жылға дейін)
Көлденең өткелдерді жою жобасын мақұлдаған кезде, қоғамдық коммуналдық комиссионерлер мен теміржол қажетті 6,7 миллион долларды төлеуге жеткілікті қаражаттары бар екеніне сендірді. Бастапқыда ұсынылғандай, 85 пайызын мемлекет, ал қалған 15 пайызын темір жол төлейді. Олар Пасаиктегі жобаны қабылдамауға мәжбүр болғанын атап өтті, өйткені бұл олардың бюджетіне кір келтірмек. Тек қана болат өндірісінің ереуілі немесе болаттан әскери мақсатта пайдалану мәселесі туындады, бұл белгісіз. Сонымен қатар, теміржол апаттан кейін болған көпірден қосымша күзетшілерді тастады. Қазан айында CNJ 1870 жылдары салынған Дунеллендегі дөңгелек үйді жойды, себебі теміржол дизельді қозғалтқыштарды көбірек қолданады. 1953 жылдың наурыз айында CNJ және Дунеллен ауданы темір жол қоймасының жерін сату бойынша жұмыс істеді. Темір жол компаниясы жеке меншікке пайдалануға беру үшін жерді сатуға ниетті болды. Ең жоғары баға - Плейнфилдтік Уильям Пиннес 83 150 доллар ұсынды. Пасаик инвесторлары тобының өкілі болған Пиннес қазіргі уақытта көлік тұрағы болып табылатын жерді бір қабатты коммерциялық ғимараттар құрылысына пайдалануды қалады. Сонымен қатар, жер учаскесінде "Sunoco" бензин құю станциясы мен "Dunellen Taxi" компаниясының ғимараты бар. Рофф пен Коллинз теміржолмен кездесіп, ұсыныстан бас тартуға құқылы болды. Қалалық әкімдіктің жерді сатып алуға ақшасы жоқ болғандықтан, қалалық әкімдіктің өкілдері бұл жерді игерушілер үшін жақсырақ қызмет көрсететінін сезінді. Наурыздың соңында штаттың Plainfield-те жаңа сигнал мұнарасын салуға арналған ұсыныстары шықты. 23 сәуірге дейін ұсыныстар берілсе, жаңа ғимарат үш қабатты кірпішпен салынған 17'x40' өлшемді мұнара болады. Жаңа мұнараның жобалары 30 наурыздан бастап ұсыныстармен танысуға болады. Сәуір айында Плейнфилд қаласы Плейнфилд ауласына жаңа сигнал мұнарасын салуға рұқсат берді. 411413 Cottage Place мекенжайында орналасқан жаңа құрылымға 30 000 доллар (1953 АҚШ доллары) кетеді. Манараны салу тамыз айында басталды, ол Плейнфилдтегі Беркман көшесіндегі мұнараны алмастырды. Шілдеде J. F. Chapman and Son, Inc. компаниясы CNJ үшін уақытша магистральдың жаңа жолдарына арналған Миддлсекс Бороугтан Плейнфилдке дейінгі сорттау мен толтыру жұмыстарын бастады. Бұл жаңа магистраль үш жолды құрайтын болады, ал мердігерге бір текше метрге 97 цент және бір метрге 79 цент төленеді. Тамыз айында Миддлсекс құрылыс қызметі компаниясы Ричмонд көшесіндегі жаңа көпірдің құрылысына арналған ұсыныстарды қабылдады. Болат жұмыстарына келісімшарт Бейтлехем Steel компаниясына берілді және құрылыс қыркүйекте басталады. 1954 жылы 5 қаңтарда бас шейх Шейлер Вашингтон даңғылының сол күні және 6 қаңтарда Арт компаниясы мен Солтүстік даңғыл арасындағы жұмысшылар үшін уақытша жол салуға тыйым салынатынын атап өтті. Жозеф Моркрафт 1954 жылы мэр болып қайтадан тағайындалғанда, құрылыс кезінде көлік қою орнының жетіспеушілігі туралы шағымдарды білдірді, бірақ уақытша қолайсыздық ретінде құрылыспен шыдамдылық күткенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ, қала әкімдігі жаңа көлік тұрағы үшін жолдың оңтүстік жағындағы жерді сатып алуды қарастырып жатқанын айтты. 23 ақпанда темір жол Plainfield-тен Рок Роуд арқылы жаңа көпір салуды бастауға рұқсат алды, құрылыс 1954 жылдың қазан айында басталады деп жоспарланған. 1954 жылы 16 ақпанда Нью-Джерсидің Жоғарғы соты Пэнгборн және Форнер отбасыларының CNJ-ге қарсы ісін қарады. Отбасылар сот ісінде 145 мың доллар талап еткен. Отбасының атынан куәлік берген Уильям Форнер өзінің жарақаттары мектепте оқыуына әсер еткенін айтты. 18 ақпанда судья Ральф С. Смолли екі отбасыға темір жолдың пайдасына зардап шеккендерге өтемақы төлеу үшін жалпы сомасы 22 800 доллар берді. Нәтижесінде Пэнгборндар 15 000 доллар, ал Форнерлер 7 800 доллар зақымданулар мен заңгерлердің ақысын алды. Арыз берушінің адвокаты Стэнли Гринфилд теміржолшылар қарсы келе жатқан бұрғылау пойызына ескерту жасауы керек деп айтқанмен, судья балалар қақпаның ішінде заңсыз жүргеніне келісті. 1954 жылдың мамыр айында Дунеллен жолаушылар автопаркының 1905 жылы салынған және Рок және Вашингтон даңғылдарының арасында орналасқан сигнал мұнарасы жоба үшін қиратылды. Бұл кезде уақытша жолдар аяқталып қалғандай болды. Маусым айында темір жол J. F. Chapman and Sons компаниясына келісімшарт берді, оның жалпы сомасы 584,770 долларды құрайды, бұл Middlesex, Dunellen және Plainfield арқылы жаңа жолдың деңгейін және толтыруын жасау үшін бастапқы уақытша жолды салудан кейін. Сонымен қатар, олар құрылыс қызметі комп�...
On January 5, 1954, Chief Schuyler noted that Washington Avenue would be closed to traffic that day and on January 6 between the Art Company and North Avenue for workers to install a temporary right of way for trains to get through. Joseph Morecraft, taking back over as mayor in 1954, fielded complaints about lack of parking with the construction, but stated that he expected patience with the construction going on as a temporary inconvenience. He also noted that the borough was looking at buying the lot on the south side of the tracks for a new parking lot. On February 23, the railroad got permission from Plainfield to begin construction of a new bridge over Rock Road, with a slated construction beginning in October 1954. On February 16, 1954, the New Jersey Superior Court heard the lawsuits of the Pangborn and Forner families versus the CNJ. The families were looking for $145,000 combined in their lawsuits. Testifying on behalf of the family included William Forner, who stated that his injuries affected his schooling. On February 18, Judge Ralph S. Smalley awarded $22,800 total to the two families for victim compensation, in favor of the railroad. As a result, the Pangborns got $15,000 while the Forners got $7,800 for the injuries and legal fees. Despite the plaintiff's attorney, Stanley Greenfield, arguing that the railroad should have given proper warning to the oncoming drill train, the judge agreed with the kids being illegally within the gates. In May 1954, the signal tower for the Dunellen passenger car yard, built in 1905 and located between Rock and Washington Avenues, was razed for the project. By that point, the temporary tracks were almost complete. In June, the railroad handed out a contract to J. F. Chapman and Sons, totaling $584,770 to do the grading and filling for the new right of way through Middlesex, Dunellen and Plainfield after constructing the original temporary right of way. They also handed out a contract to Construction Service Company to build the abutments, culverts, walls and bridges for the new crossings. This contract totaled $1,095,400. On September 1, the Rock Avenue crossing was closed for the construction, followed by the Washington Avenue crossing on September 8. Both were to remain closed until the construction of new bridges were complete. Once the Washington Avenue project would finish, the Prospect Avenue crossing would close. The first girder for the new railroad bridge at Washington Avenue went in on September 13. At that point, they announced two of the new tracks would go into service after November 15, with construction on the third track starting in March 1955 and being finished by June 1, 1955. On January 24, 1955, the first train, a Raritan Clocker, crossed the Washington Avenue bridge and entered Dunellen station. By this point, basic work on all five grade crossings were complete enough for train service. The railroad, state and local dignitaries held a banquet for the occasion on the trip to Raritan station. However, regular trains would not begin using the new tracks for two weeks as the railroad had to continue to install switches, which was being hampered by the weather. They noted that when the switches were done, the westbound and center tracks would be removed from grade level completely, leaving the eastbound ones only. The full tracks were opened on March 3 with the Raritan Clocker, with the intent to rip up the old rails in September. On September 29, 1955, the railroad closed the grade crossings through Dunellen and Plainfield. By this point, the new railroad station in Dunellen was 75 percent completed, with the intent that a fourth track would be graded in. On December 3, the railroad announced that the new station in Dunellen would open on December 10. The old depot, considered a fire hazard, would be replaced by a new elevated structure. The railroad planned a new gala for the opening of the station with Morecraft among the dignitaries at the celebration. On December 10, Morecraft cut the ceremonial ribbon to open the station, which was attended by 100 people and the Dunellen High School band. The new station had a tunnel between the westbound and eastbound structures, along with a ticket office and restrooms in the eastbound depot. Morecraft informed the crowd that the paving would be completed in January 1956, with the Rock Avenue bridge included. Despite that, the announcement was made by the railroad on December 11 that the Washington Avenue underpass would open on December 16. However, Morecraft noted on December 14 that the Prospect Avenue underpass would not be completed until Christmas Eve of 1955.
Станция схемасы
Станцияның екі төменгі деңгейлі екі жақты платформасы бар. Кіру платформасының ұзындығы 398 фут (121 м), ал шығу платформасының ұзындығы 399 фут (122 м); екеуінде де төрт көлік орналаса алады.