Кіріспе

Британдық археолог Фрэнк Реймонд Оллчин, FBA (1923 жылы 9 шілде - 2010 жылы 4 маусым) - британдық археолог және индолог. Ол әйелі Бриджит Олчинмен бірге тәуелсіздік алғаннан кейінгі Оңтүстік Азия археологиясын зерттеуде ең ықпалды британдық серіктестіктердің бірі болды. Археологиялық қазбалардан, этноархеологиядан, эпиграфия мен лингвистикадан бастап көптеген стипендиялар шығарған Олчиндер өздерінің және басқалардың жұмыстарын жеке, бірлескен және редакцияланған басылымдар арқылы қолжетімді етті. Олардың еңбектері арасында "Индия өркениетінің туылуы" (1968), кейіннен "Индия мен Пәкістандағы Үндістан өркениетінің өркендеуі" (1982) және "Тыңғы тарихи Оңтүстік Азияның археологиясы" (1995) кітаптарымен алмастырылды.

Өмірбаян

Реймонд Оллчин 1923 жылы 9 шілдеде Лондонның Харроу қаласында дәрігер Франк Макдональд Оллчин мен Луиза Модтың ұлы болып дүниеге келді. Оның ағасы Дональд Олчин - англикандық діни қызметкер және теолог. Реймонд Вестминстерде білім алып, Реджент-стрит политехникалық колледжіне оқуға түсті, онда үш жыл сәулет өнерін оқыды, содан кейін Корольдік сигнал корпусына шақырылды. 1944 жылы Реймондты Индияға жолдама алды. Қайтып оралғаннан кейін Лондонның SOAS университетінде хинди және санскрит тілдерінен бакалавр дәрежесін алды, содан кейін Хайдарабадтағы Райчур ауданының тарихына қатысты докторлық диссертациясын сол институттағы профессор К. де Б. Кодрингтонның жетекшілігімен оқыды. Докторлық дәрежесін бітірген соң, 1954 жылы SOAS-те Үндістан археологиясы бойынша оқытушы болып тағайындалды. 1959 жылы Кэмбридждегі Үндістан зерттеулер кафедрасының оқытушысы лауазымына орналасты. Реймонд 2010 жылы 4 маусымда Кембридж қаласында қайтыс болды. Оның Бриджит есімді әйелі және Сушила мен Уильям есімді екі баласы бар еді. Сол жылы Бриджитпен бірге Райчур ауданында докторлық диссертациясын бастайды. Реймондтың таңдаған зерттеу тақырыбы - Үндістанның жартылай түбегіндегі неолит дәуірі - Оңтүстік Азия археологиясының ең нашар түсінілген салаларының бірі болды және қола дәуіріндағы Индус қалаларымен немесе субконтиненттің солтүстігіндегі ерте тарихи кезеңмен салыстырғанда зерттеудің елемеген саласы болды. Ауданның барлық жерлерін аралап шыққан соң, ол одан әрі зерттеу үшін Пиклихалдың күл үйіндісін таңдады. 1952 жылы және 1957 жылы Андхра-Прадеш археология және мұражайлар департаментінің көмегімен Реймонд күл үйіндісінің неолиттік кезеңдегі ерекшеліктері бар екенін көрсетті. Пиклихал туралы бұрынғы теорияларын тексеру үшін Реймонд ең жақсы сақталған күл үйінділерінің бірі - Утнурды қазу үшін таңдады. Бір мезгілде ол метрлік шайыр мен күлдің арасын кесіп, үйінділердің бір-біріне үстіне салынған дөңгелек қоршауларды белгілейтін, бірнеше шұңқырлар арқылы қамтылғандығын анықтады. Ол бұл типті жерді Оңтүстік Үндістанның неолиті мен б.з.д. Ол Утнурдағы қоршауларды жыл сайынғы мал қоныстары деп түсіндірді, олардың малдың қоқысы әр жайылым маусымының соңында өртеліп, осылайша күл мен күлдің тұрақты реттілігін құрады. Кейіннен ол бұл идеяларды индуистік діни дәстүрді және қазіргі пасторалды тәжірибелерді археологиялық табылғандармен байланыстыратын баяндамаға айналдырды. Бұл тұрақтардың тұрақты түрде өртелуі апат немесе шабуылдың нәтижесі емес, бірақ жыл сайынғы өрт рәсімінің бөлігі екенін білдіреді.

Пәкістан және Батыс Үндістан

1959 жылы Кембриджге көшіп келген Реймонд өзінің назарын Пәкістанға аударды және 1963-1964 жылдары Шайхан Деридің алаңында жұмыс істеді. Пешавар университетінің профессоры А. Х. Данимен бірге жұмыс істеген Реймонд пен Бриджит алғашқы маусымда көне бұйымдар мен қыш құмыраның суреттерін өңдеуді қадағалады. Бір маусым ғана болғанмен, Реймонд кейіннен Шайхан Деридегі артефактілер туралы зерттеу жүргізді. Ол Гандаран мүсіндерінен, қазбалардан алынған мәліметтерге, мәтіндік деректерге және Раджпуттан алынған заманауи үлгілерге сүйене отырып, бірнеше кішкентай темір табақтар, олардың шеттерінде кішкентай тесіктер бар, кейбіреулері бірге тоттанып, катафрактың шапкасынан жасалған масштабтық броньдың бір бөлігін құрағанын айтты. Ол сондай-ақ Сыркап, Таксила қаласындағы суды дәмдеуіш үшін сэр Джон Маршалл түсіндірген бірнеше шар тәрізді ыдыстар шын мәнінде спирт тұндырғыштары екенін айтты. Бұл гипотезаны этнографиялық аналогияға, Ведалық сілтемелерге және Раджпут мәтіндеріне негіздеп, ол "Адамзат үшін алкогольдің маңыздылығын ескере отырып, . Оның ерте тарихы туралы білмейтіндігі таңғалдырады"12 және "Бұл дәмдеуіш өнерінің әлемге Үндістанның сыйы болуы мүмкін!" деген қорытындыға келеді. Содан кейін Реймонд өзінің назарын Үндістанға аударды және 1967 жылы Гуджарат жағалауының археологиялық барлауын жүргізді. Бұл батыс Үндістанда Инд өркениетінің болуы немесе болмауы туралы зерттеуге бағытталған. 1968 жылы Мальван жерінде Бриджит пен Д. Бану алабындағы Солтүстік-Батыс шекаралық провинциядағы далалық жұмыстарға оралған Реймонд пен Бриджит 1977-1979 жылдар аралығында Леван мен Таракай Килада профессор Ф. А. Дуррани мен Пешавар университетінің профессоры Фарид Ханмен, Британ мұражайының Роберт Нокс және UCL профессоры Кен Томаспен бірлесіп жұмыс істеді. Кейін Бриджитпен бірге Пакистанға Британдық археологиялық миссияның бірлескен директоры ретінде, назар қола дәуірінен ерте тарихи кезеңге және әсіресе Таксила орнына ауысты. 1980 жылы ақпанның бір күні таңертең Таксила мұражайының қонақ үйінен алыс емес жерде Хатиал жотасын аралап жүргенде, олар 13 гектар жерді алып жатқан, ерекше, өте боялған қызыл бұйымның көптеген сынықтарын тапты. Реймонд бұл сынықтардың Гандхара қабір мәдениетінің алғашқы мыңжылдықтың басына, халколит кезеңінің соңына жататын қызыл керамиканың күйдірілген бұйымдар санатына жататынын мойындады. Сондай-ақ, Чарсадда Бала Хисардағы Уилер қазбаларының базальдық деңгейлерінде осындай сынықтардың қатар болуы туралы білген кездегі даналық, мұндай қалалар б.з.д. Рамон мұндай пікірлерді дәлелдеу үшін ешқашан қазба жұмыстарын жүргізбегенмен, ол отыз жыл өткеннен кейін археологиялық топтың Шарсаддаға оралуын келісуде маңызды рөл атқарды. Оның бұрынғы студенттері профессор Робин Конингэм мен Пешавар университетінің профессоры Ихсан Али бірлесіп жүргізген 1993 және 1997 жылдар аралығындағы қазба жұмыстары Реймондтың б.з.б.

Шри-Ланка

1989 жылы 67 жасында Раймонд өзінің соңғы ірі далалық жобасын Анурадхапура цитаделіне аралдың Солтүстік Орталық провинциясындағы археологияның бас директоры доктор Роланд Силва мен оның бұрынғы студенттерінің бірі, кейін Шри-Ланка үкіметінің археологиялық кеңесшісі доктор Сиран Деряниягаланың бірлескен шақыруымен бастады. Реймонд өзінің бұрынғы магистранты және жаңа зерттеу студенті Робин Конингхэмді далалық директордың рөлін қабылдауға шақырды, ал 1989 және 1993 жылдар аралығындағы қазбалардың нәтижелері көптеген ұзақ уақыт бойы ұсталған болжамдарды жоққа шығарды. 10 метр тереңдіктегі мәдени жүйелерді қазып, б.з.б. 9 ғасырдан б.з.б. Бұл б.з.д. IV ғасырда қала құрылысының дәлелін көрсетті, сонымен қатар Деряниягаланың Оңтүстік Азиядағы ең ертедегі ерте брахман жазуының дәлелін растады, бұл кейінірек Мауриандар императорлық құрал ретінде қабылдамас бұрын сауда-саттықты жеңілдету үшін қолданылғанын көрсетті.

Мұраны қорғау

Раймондтың қырық жылға жуық уақыт бойы жүргізілген зерттеу жұмыстарына Оңтүстік Азияда халық санының өсуі мен дамуы әсер еткен мұраны сақтау мен сақтау қажеттілігі себеп болды. Реймонд сонымен қатар мәдени ландшафттағы мұралық жерлерді қорғаудың ізашарларының бірі болды, бұл оның 1969 жылы Жапониялық жоспаршы және сәулетші К. Мацуситамен БҰҰ-да жасаған жұмысынан көрінеді. Реймонд пен Мацушита БҰҰДБ-мен Будданың туған жері Лумбинидің дамуына басшылық жасау міндетімен 1967 жылы БҰҰ Бас хатшысы У Танның бұл жерге сапарынан кейін келісімшарт жасады. Ол бұл жерді Реймонд "қамтамасыз етілген алаңнан гөрі аз" деп атағаннан кейін "үшеуі де маңызды ескерткіштер жинағы" болуға лайық жерге айналдыруды қалайды. Бұл баяндаманы жапон сәулетшісі Кендзо Танге Лумбинидің бас жоспарының негізі ретінде қолданды, ол соңғы отыз жылда осы сайттың дамуына басшылық етті.

Академиялық тану

Реймондтің Оңтүстік Азия археологиясына қосқан үлесі танылып, ол Кембриджте 1963 жылы Черчилль колледжінің мүшесі болып тағайындалды және 1972 жылы Үндістан зерттеулеріндегі оқушы болып тағайындалды. Кембриджден тыс жерлерде оның жетістіктері 1953 жылы Корольдік Азия қоғамының мүшесі, 1957 жылы Антикварлар қоғамының мүшесі, 1974 жылы Корольдік өнер қоғамының мүшесі және 1981 жылы Британ академиясының мүшесі, сондай-ақ Құрметті Д. Литт. 2007 жылы Пунедегі Деккан колледжі сыйлаған. Ол сондай-ақ Ауғанстан зерттеулері қоғамының басқарушы кеңесінде және оның мұрагері Оңтүстік Азия зерттеулері қоғамында қызмет етті, сонымен қатар Чарльз Уоллес Пакистан Трастымен, Британ академиясының Стайн Арнольд комитетімен және Виктория және Альберт мұражайының консультативтік кеңесінде болды. Реймонд 1981 жылы Британ академиясының мүшесі болып тағайындалды және 1989 жылы Оңтүстік Азия археологиясының құрметті оқытушысы атағымен зейнеткерлікке шықты.

Жеке өмір

1951 жылы Бриджит археология институтында докторлық диссертациясын оқитын Реймонд Оллчинмен танысып, сол жылдың наурыз айында үйленді. 1951 жылы Реймондпен бірге алғаш рет Үндістанға саяхатқа шыққан Бриджит өзін Ұлыбританиядағы ең танымал Оңтүстік Азияның тарихшы-қазбашысы ретінде орнықтырып отырды. Оңтүстік Азияда археологтар болмаған кезде, Бриджиттің зерттеу қызығушылықтары мен басылымдары Оңтүстік Азияны Ауғанстаннан Шри-Ланкаға дейін созылуы керек еді. Реймонд сияқты Бриджиттің отбасында да ұзақ уақыт бойы дәрігерлер болды, оның ішінде доктор Томас Монро, Джордж III-дің "аяң" емдеген ата-бабасы болды.

Басылымдар: 1950-1960 жылдар

1954 жылы Хайдарабадтың Райчур ауданында ерте мәдениеттердің дамуы. Докторлық диссертация, Лондон университеті, Шығыс және Африка зерттеулері мектебі. 1964 Түлсі Дас, Кавитавали, кіріспемен аударылған (ЮНЕСКО), Лондон, Аллен және Унвин, 229-бет. 1953 "Оксустан алынған құймалы құрал", "Тарихи қоғамның іс қағаздары", 19, 227. 1955 "Хайдарабадтың Райчур қаласында тас суреттер мен оюлар" (Д. Х. Гордонмен бірге), 55 114, 97 99-шы жылдардағы адам. 1956 "Оңтүстік Хайдарабадтың тас тізбелері", 56-шы адам, 133136. 1957 "Солтүстік Карнатака аймағының неолиттік тас өнеркәсібі", Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің бюллетені, 19, 321335. 1957 "Бактрияның мәдениет реті", Антик, 31, 131141. 1957 "Санскрит едука Пали едука", Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің бюллетені, 20, 14. 1959 "Кедейлердің талисі, Деканның қыш құмырашысының техникасы", Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің бюллетені, 22, 250 257. 1959 "Ежелгі Үнді белгілерінің кейбір топтарының мән-мағынасы туралы", Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің бюллетені, 22, 548 555. 1960 Пиклихал қазбалары, Андхра-Прадеш археологиялық сериясы, 1, Хайдарабад, Андхра-Прадеш үкіметі, 17-бет, 154. 1961 жылы "Утнур қазбалары", "Андра Прадеш археологиялық сериясы 5", "Хайдарабад", "Андра Прадеш үкіметі", 75-бет. 1961 жылы "Үнді археологиялық жазбаларындағы тарих идеялары", К. Филипс, редактор, Үндістан, Пәкістан және Цейлон тарихшылары, Оксфорд, Оксфорд университетінің баспасы, 241259. 1961 "Ежелгі Үндістанда алтын өндірудің көнелігі мен әдістері", Шығыс экономикалық және әлеуметтік тарихы журналы, 5, 195211. 1962 "Санталь Парганас неолиттік тас өнеркәсібі", Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің бюллетені, 25, 306 330. 1962 "Билла Сургам үңгірлеріндегі неолиттік құмыра, Андхра-Прадеш, Антик, 36, 302303. 1962 ж. "Андра Прадеш штатындағы Патападтан алынған суреттелген қыш ыдыс, Антик, 36, 221 224. 1963 Оңтүстік Үндістанның неолиттік малшылары: Декан күл үйінділерін зерттеу, Кембридж, Кембридж университетінің баспасы, 16-тарау, 189. 1963 "Оңтүстік Үндістанның неолитідегі мал және экономика", А. Е. Морант пен Ф. Е. Зейнер, редакциялар, Адам және мал, Лондон 149155. 1963 "Үндістанның мәдени дәстүрі", The Listener, 25/39 наурыз. 1964 "Матурадан жазылған салмақ", Шығыс экономикалық және әлеуметтік тарихы журналы, 7, 201205. 1966 жылы "Керамика және бас сүйегі Нарсипур Сангамнан", Д. Сен және А. К. Гош, редакциялар, Тарихқа дейінгі зерттеулер, Роберт Брюс Фут Мемориалдық том, Калькутта, фирма К. Л. Мухопаджай, 5863. 1966 "Түнтүстік Үндістанның дін дәстүріндегі Түлсі Дастың орны", Корольдік Азия қоғамының журналы, 123 140. 1966 Түлсі Дас, Рамаға өтініш, Винаяпатриканың кіріспе, жазбалар мен сөздікпен аудармасы, Лондон, Аллен және Унвин, 365-бет. 1968 "Свами Вивекананданың әлеуметтік ой-пікірлері", Свами Вивекананда Шығыс пен Батыс, Лондон, Рамакришна Веданта орталығы, 84105. 1968 "Археология және Канисканың күні", А. Л. Башам, редакция, Канисканың күні туралы мақалалар, Лейден, Е. Дж. Брилл, 434. 1968 "Барода, Броач және Сурат аудандарындағы зерттеулер" (Д. П. Жошимен бірге), Үндістан археологиясы 1967-68 шолу, Нью-Дели, Үндістанның археологиялық зерттеуі, 9-13 . 1969 "Индия мен Пәкістанда ерте үй жануарлары", П. Дж. Укко мен Г. В. Димблби, редакциялар, Өсімдіктер мен жануарларды ояту және пайдалану, Лондон, Дакуорт, 317 22. 1969 "Индия мен Пәкістанда ерте дамыған өсімдіктер" П. Дж. Учко мен Г. В. Димблбидің "Өсімдіктер мен жануарларды отандықтандыру және пайдалану" редакциясы, Лондон, Дакуорт, 32329. 1969 "Дилмун және Камбай шығанағы", Антик, 43, 31516.

Басылымдар: 1970-1980 жылдар

1970 "Мальван" (Дж. П. Джошимен бірге) "Инд өркениетінің оңтүстікке қарай кеңейуі туралы" (Журнал Корольдік Азия қоғамының журналы) 1 20 28 . 1970 "Аюн, Читралдан келген қыш құмыра жасау тобы" (Сэр Гарольд Бейлидің құрметіне), Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің бюллетені, 33, 14. 1971 "Басқаларға қол жеткізу - Вирасайва зерттеулеріне ағылшын тілінде жасалған кейбір соңғы еңбектердің шолуы", Діни зерттеулер, 7, 339-59. 1972 жылы "Мальван" (Д. П. Жошимен бірге), С. Б. Део, редакция, Археологиялық конгресс және семинарлық қағаздар, Нагпур, Нагпур университеті, 3642. 1972 "Шайхан Деридің масштабты қару-жарағы, Чарсада", Корольдік Азия қоғамының журналы, 2, 11320. 1972 жылы "Шайхан Деридің крест тәрізді монументі, Чарсада", П. Пал, редакция, Үнді өнерінің аспектілері, Лейден, Е. Дж. Брилл, 1526. 1973 "Шайхан Дериден алынған жазулы монумент, Х. Х. Хартель мен В. Моеллер, редакциялар, Индологен Тагунг, 1971, Висбаден, Штайнер, 26572. 1973 "Оңтүстік Азия археологиясындағы проблемалар мен перспективалар", Н. Хаммонд, редактор, Оңтүстік Азия археологиясы, 1971, Парк Ридж, Нойс Пресс, 111. 1974 "Солтүстік Үндістанда өркениеттің пайда болуы", Британ энциклопедиясы. Лондон, Британ энциклопедиясы 1974 "Кодайканал маңындағы Перумал төбелеріндегі қабірлерден алынған қыш құмыра", А. К. Гош, редакция, Палеоантропологиядағы перспективалар (Дхарани Сен томы), Калькутта, Фирма К. Л. Мухопадхья, 299308. 1975 "Рамкаритаманасадағы джнана мен бхактидің татуласуы", Діни зерттеулер, 12, 81-91. 1976 "Тулси Дастағы махаббаттың құпия жолы", Шығыс пен Батыс үшін Веданта, Лондон, Рамакришна Веданта орталығы, 152, 311. 1976 жыл Майсур археологиялық зерттеуінің жылдық есептерінің қайта басылуының алғы сөздері, 13. 1977 "Археологиялық ескерткіштерге қатысты ұсынымдар", Э. Ф. Секлер, редактор, Катманду аңғарындағы мәдени мұраны сақтаудың бас жоспары, ЮНЕСКО, Париж, 14754. 1977 "Көшірме мәдени құндылықтарға қатысты ұсынымдар", Э. Ф. Секлер, редактор, Катманду аңғарындағы мәдени мұраны сақтаудың бас жоспары, ЮНЕСКО, Париж, 13447. 1977 жылы "Діни рәміздер және үнділік ой", Х. Р. Е. Дэвидсон, редактор, Биліктің рәміздері, Кембридж, Фольклорлық қоғамның мистлето сериясы, 135. 1977 жылы "Заманауи үнділік қыш құмырашысының техникасы", Д. Чаттопадхьяяда, редактор, Тарих және қоғам: Профессор Нихаранжан Райдың құрметіне арналған очерктер, Калькутта, фирма К. Л. Мухопадхьяя, 1 13. 1978 "Пушкардан алынған беткі жиындары", Б. Аллчин, А. С. Годи және К. Хегде, редакциялар, Ұлы Үнді шөлінің тарихқа дейінгі және палеогеографиясы, Нью-Йорк, Академиялық баспасөз, 331 1+9. 1978 "Үндістандағы ескерткіштерді сақтау және саясат", Корольдік өнер қоғамының журналы, 126, 746 65. 1978 "Кіріспе" (Н. Хаммондпен бірге), Ф. Р. Оллчин мен Н. Хаммондта, редакциялар, Ауғанстанның археологиясы, Нью-Йорк, Академиялық баспасөз, 19. 1978 "Қорытынды" (Н. Хаммондпен бірге), Ф. Р. Оллчин мен Н. Хаммондта, редакциялар, Ауғанстанның археологиясы, Нью-Йорк, Академиялық баспасөз, 405 14. 1978 Ауғанстанның археологиясы (Н. Хаммондпен бірге, ред. және үлескер), Лондон, Академиялық баспасөз, pp xxiii, 451. 1979 жылы "А Source book of Indian Archaeology" (Д. К. Чакрабартимен бірге), Нью-Дели, Мунширам Манохарлал, том. 1, 354-бап. 1979 "Индия - дестилляцияның ежелгі үйі" Man, 14, 55-63. 1979 "Меркеленген тангалар мен конденсаторлар: Шайхан Деридегі дестилляцияның дәлелі", М. Тадей, редактор, Оңтүстік Азия археологиясы, 1977, Неаполь, Istituto Universitario Orientale, 755 97. 1980 "Патанның "Асокан" ступалары туралы жазба", А. Л. Даллапикола, редактор, Ступа, оның діни, тарихи және сәулетшілік маңызы, Висбаден, Франц Штайнер Верлаг, 14756. 1980 "Оңтүстік Үндістан темір дәуірінен тоқыма әсерлері", П. Э. П. Деряниягала еске алу томы, Шри-Ланка, 647. 1980 "Индо-арий тілінде сөйлейтін халықтардың Оңтүстік Азияға көшіп-қонуына археологиялық және тілдік дәлелдер", J. K. R. Cama Oriental Institute, Бомбей, 48, 68102; 1981 жылы М. А. Литвинский, Л. И. Мирошников және Д. С. Раевский, редакциялар, Ерте кезеңдегі Орталық Азия тарихының этникалық проблемалары (біздің заманымызға дейінгі 2 мыңжылдық), Мәскеу 33649. 1981 "Банну бассейнінің жобасы туралы алдын ала есеп (1977-1979) Кіріспе", Х.Хартель (ред. ), Оңтүстік Азия археологиясы, 1979, Берлин: Дитрих Раймер Verlag, 217218. 1981 "Левандағы қазбалар туралы алдын ала есеп (1977-1978) (Д.Р. Нокспен бірге), Х. Хартель, редакция, Оңтүстік Азия археологиясы, 1979, Берлин, Дитрих Раймер Верлаг, 241 44. 1981 "Таракай Қиладағы қазбалар туралы алдын ала есеп (1978-1979) (Д.Р. Нокспен бірге), Х. Хартель, редакция, Оңтүстік Азия археологиясы, 1979, Берлин, Дитрих Раймер Verlag, 24550 . 1981 "Гаддаг аймағындағы алтын кендерінің көнелігі" М. С. Нагараджа Рао, редактор, Ма...

Басылымдар: 1990-2000 жылдар

1990 "Индо-арий және арий: тіл, мәдениет және этникалық". Ежелгі Цейлон 10:1323. 1990 "Тұрлықтардың қалыптасу үлгілері ерте тарихи Оңтүстік Азияда". Оңтүстік Азия зерттеулері 6: 16374. 1990 "Хараппа қалалық кезеңінің аяқталуы және оның салдары". Ежелгі Цейлон 10: 25 40. 1991 Шахр и Зохак және Бамиян аңғарының тарихы, Ауғанстан, П. Х. Б. Бейкермен, редактор. Оксфорд: Британдық археологиялық есептер No 570, Ежелгі Үндістан мен Иранның сенім сериясы No. 1: б. т. 215 1991 Конингэм Р. А. Е. & Аллчин Ф. Р. "Анурадхапура цитадельінің археологиялық жобасы: Шри-Ланканың екінші маусымының алдын ала есебі Салга Ваттадағы британдық қазбалар". Оңтүстік Азия зерттеулері 7: 167175. 1992 "Инд ұрығы: Инд өркениетінің бұрын-соңды тіркелмеген тас мүсіні". Оңтүстік Азия зерттеулері 8: 534. 1992 Конингэм Р. А. Е. & Аллчин Ф. Р. "Анурадхапура цитадельінің археологиялық жобасы: Шри-Ланканың үшінші маусымының алдын ала нәтижелері Салгаха Ваттадағы британдық қазбалар". Оңтүстік Азия зерттеулері 8: 155167. 1993 "Таксиланың қалалық орны және оның Солтүстік-Батыс Үндістан мен Пәкістандағы орны", Х. Сподек. және Д. М. Шринивасан, редактор. Оңтүстік Азиядағы қала құрылысы. Вашингтон: Ұлттық өнер галереясы. Өнер тарихы бойынша зерттеулер, 31. Бейнелеу өнерінің жоғары оқу орнының симпозиумдық мақалалары 15: 6981. 1995 Ерте тарихи Оңтүстік Азияның археологиясы: қалалар мен мемлекеттердің пайда болуы, (ред. ), Кембридж, Кембридж университетінің баспасы, xvii 317. 1995 жылы Малвандағы қазба жұмыстары; 1970 жылы Үндістанның археологиялық зерттеулер және Кембридж университетінің Гуджарат жазығында (Д. П. Джошимен бірге) ынтымақтастығы туралы есеп. 1996 Конингэм Р. А. Е., Аллчин Ф. Р., Батт С. М. & Люси Д. Үндістанға өту? Анурадхапура және брахми жазуының алғашқы қолданылуы. Кембридж археологиялық журналы 6 ((1): 7397. 1997 Үнді археологиясының дереккөз кітабы (Д. К. Чакрабартимен бірге), Нью-Дели, Мунширам Манохарлал, Т. 2: Елді мекендер, технология және сауда, 708 б. 1997 Оңтүстік Азия археологиясы, 1971-1991: Оңтүстік Азия археологтарының Еуропалық қауымдастығының (бұрынғы Батыс Еуропадағы Оңтүстік Азия археологтарының қауымдастығы) екі жылдық конференцияларының хаттамаларының индексі, (құрастырушы). Неаполь: Индекстер, Шығыс университетінің институты. Испандық оқу бөлімі; 3, 109 б. 1998 "Археология мен тарихтың арақатынасы". Адам және қоршаған орта 23, (1): 1936. 1999 жылы Гандарадағы ежелгі буддалық орамдар: Британдық кітапхана Харости фрагменттері (Ричард Соломон мен Марк Барнардпен бірге), Лондон, Британдық кітапхана. 1999 "Еңбау", Р. А. Е. Конингхам, ред. Анурадхапура: Анурадхапура Салагха Ваттадағы британдық-шри-ланкалық қазба жұмыстары 2. 1- том: Сайт. Оксфорд: Оңтүстік Азияны зерттеу қоғамының (Британ академиясы) археопресі: (BAR халықаралық сериясы 824; Оңтүстік Азияны зерттеу қоғамының монографиясы No. 3): ixxi. 2000 "Ежелгі Үндістан және Иран сенім кітапханасы". Екінші, қайта қаралған басылым. Кембридж: Ежелгі Үндістан мен Иранның сенім кітапханасы. 2003 "Үнді археологиясының дереккөз кітабы" (Д. К. Чакрабартимен бірге), Нью-Дели, Мунширам Манохарлал, том. 3: Діни нанымдардың тарихи дәуірге дейінгі тамыры, адам қалдықтары, тарихи археологияның алғашқы қадамдары: мүсін, сәулет, монеталар мен жазулар. 291-бет. 2006 "Inscriptions and graffiti" in R. A. E. Coningham, ред. Анурадхапура: Анурадхапурадағы британдық Шри-Ланка қазбалары Салгаха Ватта: 2-том Артефактер. Оксфорд: Оңтүстік Азия зерттеулер қоғамының (Британ академиясы) археопресс: 431450.

Бірлескен жарияланымдар

Олчин, Бриджит және Ф. Реймонд Олчин 1968 ж. Үндістан өркениетінің пайда болуы: 500-жылға дейін Үндістан мен Пәкістан. Олчин, Бриджит және Ф. Реймонд Олчин 1982. Үндістан мен Пәкістанда өркениеттің өрлеуі. Кембридж: Кембридж университетінің баспасы. Оллчин, Бриджит және Ф. Реймонд Оллчин 1997. Өркениеттің басталуы: Оңтүстік Азияның ежелгі тарихы мен ерте археологиясы. Жаңа Дели: Викинг. Оллчин, Ф. Реймонд және Бриджит Оллчин 2012. 1951 жылы "Оксус"тан Майсурға дейін: Үндістан археологиясында үлкен серіктестіктің басталуы. Килкерран: Хардинге Симполе

ЮНЕСКО мен БҰҰДБ-ға арналған есептер

1969 Үндістандағы мәдени туризм: оның көлемі мен дамуы, әсіресе монументалды мұраға қатысты, ЮНЕСКО, 104 б. 1969 жылы Лумбини даму жобасы туралы есеп (К. Мацушитамен бірге), БҰҰДБ.