Кіріспе

Швейцарияның олимпиадалық спортшысы Йоханнес Хендрикус Филип Киндлер (8 қаңтар 1892 - 30 тамыз 1949) - Голландиялық америкалық виолончельші және дирижер, Ұлттық симфониялық оркестрдің негізін қалаушы. Ол суретші Элис Киндлер мен Персис Чейз Майерске үйленген.

Виолончельші ретінде Киндлер

Киндлер Ротердамда, гобоист және дирижер Йохан Карл Эдуард Киндлер (1838-1899) мен Йоханнетта Филиппина Мария Ханкеннің баласы болып дүниеге келді. Оның әпкесі концерт пианині Фрида Киндлер, кейін композитор Бернард ван Диреннің әйелі болды. Киндлер 10 жасында дебют жасады және 1906 жылы Роттердам консерваториясында виолончель мен фортепианода бірінші жүлде алды. Жан Жерарди мен Пабло Касалстың қолында оқыды. 1910 жылы Киндлер Берлин филармониясында солист ретінде өнер көрсетті. 1912 жылы 16 қазанда ол Шенбергтің "Пьерро Лунаре" операсының Берлиндегі премьерасында виолончельші ретінде өнер көрсетті. Ол Еуропада едәуір беделге ие болды, бірақ 1914 жылы мансабын жалғастыру үшін АҚШ-қа кеткенде, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол қайта оралуға мүмкіндік бермеді. Ол дереу Филадельфия оркестріне қосылды және 1916 жылы Стоковский оны бірінші виолончельмен тағайындады. Сол жылы ол Карнеги залында Блохтың "Шеломо" операсының әлемдік премьерасын өткізді. Ол Филадельфияда 1920 жылға дейін қалды, бірақ содан кейін жеке карьерасын жалғастырды, екеуі де Менгельберг, Монте және Рейнер сияқты дирижерлер алдында концерттік солист ретінде, сондай-ақ Равел және Рахманиновпен камералық музыка концерттерінде қызмет етті. Ол Равел мен Шенбергтің шығармаларын алғаш рет орындады, ал Ферруччо Бусони Бахтың Хроматикалық фантазиясы мен фугасының виолончель мен фортепиано үшін аранжировкасын оған арнады. 1929 жылы ол АҚШ пен Еуропаны аралап, Қиыр Шығысқа да барды. Бірақ ол Америка азаматы болып, дирижерлікпен айналысты, бұл жаңа мансапка әкелді.

Кондуктор ретінде Киндлер

Киндлер өзінің дирижерлік дебютын 1927 жылы Филадельфия оркестрімен өткізді, ал келесі жылы Вашингтон қаласында Елизавета Спраг Кулидждің тапсырысы бойынша Стравинскийдің "Аполлон мусагет" балеті дүниежүзілік премьерасын өткізді. Содан кейін ол өзін толықтай дирижерлыққа арнады, бұл оны жаңа оркестр құруға әкелді. Бұл 1931 жылы Вашингтон қаласында Ұлттық симфониялық оркестрін (NSO) құрған кезде болды. Депрессияға қарамастан, бұл іс-шара үлкен табысқа қол жеткізді және көптеген ұлттық турларға әкелді. Киндлер қазіргі композиторлардың қорғаушысы болды және өзінің тыңдаушыларына көптеген жаңа шығармаларды ұсынды. Ол сондай-ақ NSO-ны қалыптастырғаны үшін жоғары мақтау алды және ол көп ұзамай Бостон мен Филадельфия оркестрлерімен қатар болды. Ол көптеген жылдар бойы NSO-да болды және Дэвид Ивеннің "Диктаторлар" (1948) еңбегінде автор былай деп жазды: "Киндлер басқа дирижерлер көтерілетін сол өркениетті биіктіктерге көтерілмеуі мүмкін, бірақ ол өзін құрметтейтін және құрметтейтін музыкант, ол орындайтын керемет музыкаға әділдік жасайды және өз өнеріне кішіпейілділікпен қызмет етеді". Сол жылы ол Еуропаға қонақ болып барып, Германия мен Даниядағы сыншылардың мақтауына ие болды. Алайда, Ұлттық симфониялық оркестрдегі соғыстан кейінгі жағдай нашарлап, Киндлер денсаулығы нашарлап, 1948 жылы 30 қарашада отставкаға кетті және келесі наурыз айында қоштасу концерті берді. Бірнеше айдан кейін ауыр операциядан кейін, 1949 жылы 30 тамызда Род-Айленд штатындағы Уотч-Хилл қаласында қайтыс болды. Қайтыс болғаннан кейін, Киндлер оркестрлік орындау жиынтықтарының кітапханасы 1951 жылы DC қоғамдық кітапханасына сыйға берілді. Бұл арнайы жинақта 900-ден астам атау бар және оны Вашингтонның астаналық аймағындағы оркестрлер мен ансамбльдер тегін пайдалана алады.

Kindler туралы мәлімет

Киндлер өзінің алғашқы жазбаларын Виктордың виолончельшісі ретінде бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ескі акустикалық әдіспен жасады. Электрлік жазбалар енгізілгеннен кейін, ол 1929 жылы Decca үшін бірнеше диск жасады. Дирижер ретінде алғашқы жазбалары 1940 жылы RCA Victor үшін жасалды және олар Уильям Шуманның Америка фестивалі овертурасының алғашқы жазбасын және Чайковскийдің 3-ші симфониясының алғашқы американдық жазбасын қамтыды. Кейінгі 1941 және 1942 жылдардағы жазба сессияларында Киндлер Джордж Уайтфилд Чадвиктің Ноэлі, Мэри Хоудың Жұлдыздары, Жаромир Вайнбергердің Чех Рапсодиясы және Дай Кён Лидің Прелюдиясы мен Хула сияқты жаңалықтар мен сиректіктерді жазды. Бұл әндер Ричард Штраустың "Дон Хуан", Бедрич Сметананың "Влтава" және Иоганнес Брамстың "оркестрдің орындауының өміршеңдігі мен жарқын жарқырауы" үшін мақталған 3-симфониясы сияқты оркестрлік аспаптармен бірге жазылды.

Беделі

1942 жылы басылып шыққан WPA Guide to Washington-ге сәйкес: "Потенциалдық симфониялық музыканттар музыкалық құрғақшылық жылдары Вашингтоннан кетіп қалды, және Киндлер жергілікті талантты Нью-Йорк, Филадельфия және Бостоннан әкелінген музыканттармен біріктіруді қажет деп тапты". Алайда Ұлы депрессияның ең ауыр жылында да Киндлер өзінің оркестрін құруға қол жеткізді. Ол халықаралық кәсіби музыкалық қауымдастық - "Delta Omicron" ұлттық меценаты болды. Kindler Foundation Trust Fund 1983 жылы Kindler Foundation концерттер ұсыну және оның есіне жаңа камералық музыканы тапсыру үшін құрылды.