Жаклин Дю Пре: Ұлы виолоншильшінің өмірі мен шығармашылығы
Jacqueline du Pré
Жаклин Дю Пре – британдық виолоншист, әлемге әйгілі музыкант. MS салдарынан ерте карьерасы аяқталды, бірақ оның өнері мәңгілікке сақталды. Фильмі де бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық виолончельші (1945-1987) актриса Жаклин Дюпре
British cellist (1945 1987)
actress Jacqueline Dupré
Жаклин Мэри дю Пре (26 қаңтар 1945 – 19 қазан 1987) – британдық виолончельші. Ол өте жас кезінде кеңінен танымал болды және оның даңқы ұзақ сақталды. Қысқа болған мансабына қарамастан, ол барлық уақыттағы ең ұлы виолончельшілердің бірі деп есептеледі. Оның мансабы көптеген склероз салдарынан 28 жасында өнер көрсетуді тоқтатуға мәжбүр етті; ол 14 жылдан кейін 42 жасында дүние салды. 1998 жылы түсірілген «Хилари және Жаклин» атты фильмде оның өмірі туралы айтылды, бірақ фильмнің дұрыс еместігі мен сенсациялық сипаты сынға түсті.
Jacqueline Mary du Pré (26 January 1945 – 19 October 1987) was a British cellist. At a young age, she achieved enduring mainstream popularity. Despite her short career, she is regarded as one of the greatest cellists of all time. Her career was cut short by multiple sclerosis, which forced her to stop performing at the age of 28; she died 14 years later at the age of 42. She was the subject of the 1998 biographical film Hilary and Jackie, which attracted criticism for perceived inaccuracy and sensationalism.
Ерте жылдары, білім
Ду Пре Англияның Оксфорд қаласында Айрис Грип пен Дерек ду Пренің екінші баласы болып дүниеге келді. Дерек өз отбасының ұрпақтан-ұрпаққа жалғасып келе жатқан Джерсиде туған. Сент-Хелиердегі және Лондондағы Ллойдс банкінде бухгалтер болып жұмыс істегеннен кейін ол редактордың көмекшісі, содан кейін редактор болды. Айрис – Корольдік музыка академиясында оқыған дарынды концерттік пианист. Дю Пре төрт жасында радиодан виолончельдің үнін естіп, анасынан «олардың біреуін» сұрады. Ол бес жасында Лондон виолончель мектебінде оқыды, Элисон Далримплмен бірге сабақ алғанға дейін, суреттермен бірге шағын шығармалар жасаған анасынан сабақ алды. Жалпы білім алу үшін ду Пре алдымен Пурлидегі бұрынғы тәуелсіз қыздар мектебі Коммонвелл Лоджаға оқуға түсті, содан кейін сегіз жасында Оңтүстік Кройдондағы тәуелсіз қыздар күндізгі мектебі Кройдон орта мектебіне ауысты. 1956 жылы 11 жасында ол Гильермина Суггия сыйлығын жеңіп алды және 1961 жылға дейін жыл сайын сыйлықты жаңартуды алды. 1968 жылы Ян Хантердің ұсынысы бойынша Александр Гёр ду Пре үшін арнайы композиция жазды – виолончель мен оркестрге арналған «Романза», op.24, ол Брайтон музыка фестивалінде Дэниел Баренбоймның басқаруымен Жаңа филармония оркестрінің орындауында тұңғыш рет орындалды. Жоғарыда аталғандардан басқа, Ду Пре бүкіл әлем бойынша көптеген оркестрлермен өнер көрсетті, соның ішінде Лондон филармониясы, Кливленд оркестрі, Жаңа филармония оркестрі, BBC симфониялық оркестрі, Нью-Йорк филармониясы, Филадельфия оркестрі, Чикаго симфониясы, Израиль филармониясы және Лос-Анджелес филармониясы оркестрі. Ол 1968 жылы Берлин филармониясында Зубин Мехтамен бірге Дворжактың B минорындағы виолончель концертімен дебют жасады. Ол Барбиролли, Саргент, сэр Адриан Боулт, Даниэль Баренбойм және Леонард Бернштейн сияқты дирижерлермен үнемі өнер көрсетті. Ду Пре негізінен екі Страдивари виолончелінде ойнады – 1673 жылғы және 1712 жылғы Давидов Страдиварисі. Екі аспап та композитор Теодор Холландтың әйелі, оның құдайы Исмена Холландтан сыйлық болды. Ол 1673 жылғы Страдиваристе 1961 жылдан 1964 жылға дейін, Давидовты сатып алғанға дейін өнер көрсетті. Оның ең танымал жазбаларының көбі осы аспапта жасалды, соның ішінде Барбироллимен бірге Эльгар концерті, Баренбойммен бірге Роберт Шуманның виолончель концерті және Брамстың виолончельдік сонаталары. 1969 жылдан 1970 жылға дейін ол (Касалс сияқты бұрын) Франческо Гофриллер виолончелінде ойнады, ал 1970 жылы Филадельфия скрипкашысы Серджио Перессоннан заманауи аспап алды. Бұл Перессон виолончелі, оны ду Пре өзінің мансабының соңына дейін 1973 жылға дейін ойнады, оны Эльгар концертінің екінші, тікелей эфирдегі жазбасы үшін және Фредерик Шопеннің G минорындағы виолончель сонатасы мен Сезар Франктің виолончельге арналған A-дағы скрипка сонатасының 1971 жылғы желтоқсандағы студиялық жазбасы үшін пайдаланды. Музыканттар Ехуди Менухин, Ицхак Перлман, Зубин Мехта және Пинхас Цукерманмен достығы және Даниэль Баренбойммен некеде болу көптеген есте қаларлық камералық музыка қойылымдарына әкелді. Пинхас Цукерманның бұрынғы әйелі, флейташы Евгения Цукерман, ду Пре туралы екі биографиялық кітапты «заманымыздың ең дарынды музыканттарының бірі» деп бағалады. 1969 жылы Лондонның Королева Елизавета залында Шуберт пианинолық квинтеті А мажордағы «Троут» қойылымы Кристофер Нупеннің «Троут» фильміне негіз болды. Нюпен ду Пре қатысқан басқа да фильмдерді түсірді, соның ішінде «Жакелин ду Пре және Эльгардың виолончель концерті», Эльгардың тікелей орындалуы туралы деректі фильм; және Бетховеннің «Ghost» пианино триосының орындалуындағы Баренбойм мен Цукерманмен бірге «The Ghost».
Du Pré was born in Oxford, England, the second child of Iris Greep and Derek du Pré. Derek was born in Jersey, where his family had lived for generations. After working as an accountant at Lloyds Bank in St Helier and London, he became assistant editor and later editor of The Accountant. Iris was a talented concert pianist who had studied at the Royal Academy of Music. At the age of four du Pré is said to have heard the sound of the cello on the radio and asked her mother for "one of those". She began with lessons from her mother, who composed little pieces accompanied by illustrations, before enrolling at the London Violoncello School at age five, studying with Alison Dalrymple. For her general education, du Pré was enrolled first at Commonweal Lodge, a former independent school for girls in Purley, and then at the age of eight, transferred to Croydon High School, an independent day school for girls in South Croydon. In 1956, at the age of 11, she won the Guilhermina Suggia Award, and was granted renewal of the award each year until 1961. In 1968, at the suggestion of Ian Hunter, a composition was created by Alexander Goehr specifically for du Pré, Romanza for cello and orchestra, op.24, which she premiered at the Brighton Music Festival, with Daniel Barenboim conducting the New Philharmonia Orchestra. In addition to those already mentioned, Du Pré performed with numerous orchestras throughout the world, including the London Philharmonic, Cleveland Orchestra, New Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Philadelphia Orchestra, Chicago Symphony, Israel Philharmonic, and the Los Angeles Philharmonic Orchestra. She made her debut with the Berliner Philharmoniker in 1968 playing Dvořák's Cello Concerto in B minor with Zubin Mehta. She regularly performed with conductors such as Barbirolli, Sargent, Sir Adrian Boult, Daniel Barenboim, and Leonard Bernstein. Du Pré primarily played on two Stradivarius cellos, one from 1673 and the Davidov Stradivarius of 1712. Both instruments were gifts from her godmother, Isména Holland, the wife of composer Theodore Holland. She performed with the 1673 Stradivarius from 1961 until 1964, when she acquired the Davidov. Many of her most famous recordings were made on this instrument, including the Elgar Concerto with Barbirolli, the Robert Schumann Cello Concerto with Barenboim and the two Brahms cello sonatas. From 1969 to 1970 she (like Casals before her) played on a Francesco Goffriller cello, and in 1970 acquired a modern instrument from the Philadelphia violin maker Sergio Peresson. It was the Peresson cello that du Pré played for the remainder of her career until 1973, using it for a second, live, recording of the Elgar Concerto, and her last studio recording, of Frédéric Chopin's Cello Sonata in G minor and César Franck's Violin Sonata in A arranged for cello, in December 1971. Her friendship with musicians Yehudi Menuhin, Itzhak Perlman, Zubin Mehta and Pinchas Zukerman, and marriage to Daniel Barenboim led to many memorable chamber music performances. In a book review for two biographies about the cellist, Eugenia Zukerman, the flautist and former wife of Pinchas Zukerman, judged du Pré "one of the most stunningly gifted musicians of our time". The 1969 performance at the Queen Elizabeth Hall in London of the Schubert Piano Quintet in A major, "The Trout", was the basis of a film, The Trout, by Christopher Nupen. Nupen made other films featuring du Pré, including Jacqueline du Pré and the Elgar Cello Concerto, a documentary featuring a live performance of the Elgar; and The Ghost, with Barenboim and Zukerman in a performance of the "Ghost" Piano Trio in D major, by Beethoven.
Жеке өмір
Ду Пре 1966 жылы Рождество қарсаңында Лондонда пианист және дирижер Дэниел Баренбойммен танысты. 1967 жылғы Алты күндік соғысқа дейін ол барлық жоспарланған өнер көрсетулерін тоқтатып, Баренбойммен бірге Иерусалимге ұшты. Ол онда яһуди дініне өтті және Израильдегі әскерлер мен азаматтар үшін концерттер бергеннен кейін 1967 жылдың 15 маусымында Батыс қабырғасында олар үйленді. 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында Баренбойм мен ду Пре музыка индустриясында "алтын жұп" деп жоғары бағаланды, олардың көптеген бірлескен өнер көрсетулері мен жазбалары сол заманның ең жақсыларының қатарында саналды. Жақлиннің бауырлары Хилари ду Пре мен Пирс жазған, оның өлімінен кейін жарық көрген "Отбасыдағы гений" (кейін "Хилари және Жакки" деп аталған) атты естелік кітабында, ол 1971 жылдан 1972 жылға дейін Хиларидің отбасына барып тұрғанда, оның күйеуінің інісі Кристофер Финзимен сырттан қарым-қатынаста болғанын айтады.
Du Pré met pianist and conductor Daniel Barenboim in London on Christmas Eve 1966. Shortly before the Six Day War of 1967, she cancelled all of her current engagements and flew to Jerusalem with Barenboim. There, she converted to Judaism and they married at the Western Wall on 15 June 1967 after giving concerts around Israel for its troops and citizens. Barenboim and du Pré were highly regarded as a "golden couple" in the music industry during the late 1960s and early 1970s, with their extensive performing and recording collaborations being ranked as some of the finest of their time. The posthumous memoir A Genius in the Family (later renamed Hilary and Jackie) by Jacqueline's siblings Hilary du Pré and Piers, published well after her death, alleges that she had an extramarital affair with Christopher Finzi, her brother in law, from 1971 to 1972 when she was visiting Hilary's family.
Көптеген склероз
1971 жылы ду Пренің ойнау қабілеті төмендеді, себебі ол саусақтарының және денесінің басқа бөліктерінің сезімталдығын жоғалта бастады. 1973 жылдың қазанында оған қырылдау шашырауы (multiple sclerosis) диагнозы қойылды. Оның соңғы жазбасы, Шопен және Франктің сонаталарынан (екіншісі бастапқыда скрипкаға арналған) 1971 жылдың желтоқсанында жазылды. 1971-1972 жылдары ол демалысқа шықты, бірақ сирек ғана өнер көрсетті. 1973 жылы ол қайтадан концерттерде өнер көрсетті, бірақ оның денсаулығы нашарлаған болатын. 1973 жылғы қаңтардағы Солтүстік Америкадағы гастрольдерінен кейін, кейбір сыншылардың пікірлері оның жағдайы нашарлағанын көрсетті, алайда оның ойнауында көзге түсетін мәселелер болмаған шақтар да болды. Оның соңғы Лондон концерттері 1973 жылдың ақпанында өтті, оның ішінде 8 ақпанда Зубин Мехтамен және Жаңа филармония оркестрімен Элгардың концерті орындалды. Оның соңғы қоғамдық концерттері 1973 жылдың ақпанында Нью-Йоркте болды: Пинхас Цукерман мен Леонард Бернштейн дирижерлік еткен Нью-Йорк филармониясымен Брамстың екі скрипкаға арналған концерті төрт рет орындалуға жоспарланған. Ду Пре, садақтың салмағын дұрыс бағалауда қиындықтар туғанын еске алды, тіпті виолончельдің қорабын ашу да қиын болды. Саусақтарының сезімі жойылғандықтан, ол саусақтарын көру арқылы үйлестіруге мәжбүр болды. Ол төрт концерттің тек үшеуін ғана орындады, төртіншісін тоқтатты, онда Исаак Стерн Феликс Мендельсонның скрипка концертімен оның орнына шықты. Кортикостероидтарды қолданудың зиянды әсерлері болуы мүмкін, соның ішінде Кушинг синдромы да. Қазіргі уақытта ол венгр виолончельшісі Иштван Вардайға ұзақ мерзімге жалға берілген. Ду Пренің 1970 жылғы Перессон виолончелі қазір Иерусалим квартетінің виолончельшісі Кирил Злотниковқа жалға берілген. Оның естелігіне арналған көк тақта бұрынғы үйінің қабырғасында, 27 Upper Montagu Street, Marylebone мекенжайында орнатылған. 2021 жылы актриса Мириам Маргольес өзінің "This Much is True" атты естелік кітабында ду Пренің өз-өзіне қол жұмсау арқылы қайтыс болғанын мәлімдеді. Ол өзінің психотерапевті Маргарет Бранчтың, оған өлімге ұшырауға укол арқылы көмектескенін айтқанын жеткізді. Ду Пренің күйеуі Дэниел Баренбойм бұл мәлімдемені "расталмайтын" деп атады және оның "Жэкидің қазасына ешқандай қатысы жоқ" деді.
In 1971, du Pré's playing declined as she began to lose sensitivity in her fingers and other parts of her body. She was diagnosed with multiple sclerosis in October 1973. Her last recording, of sonatas by Chopin and Franck (the latter originally for violin), was made in December 1971. She went on sabbatical from 1971 to 1972, and performed only rarely. She started performing again in 1973, but by then her condition had become severe. For her January tour of North America, some of the less than complimentary reviews were an indication that her condition had worsened except for brief moments when her playing was without noticeable problems. Her last London concerts were in February 1973, including the Elgar Concerto with Zubin Mehta and the New Philharmonia Orchestra on 8 February. Her last public concerts took place in New York in February 1973: four performances of the Brahms Double Concerto with Pinchas Zukerman and Leonard Bernstein conducting the New York Philharmonic were scheduled. Du Pré recalled that she had problems judging the weight of the bow, and just opening the cello case had become difficult. As she had lost sensation in her fingers, she had to coordinate her fingering visually. She played only three of the four concerts, cancelling the last, in which Isaac Stern took her place on the programme with Felix Mendelssohn's Violin Concerto. Use of corticosteroids may have had adverse effects, including Cushing's syndrome. is now on extended loan to Hungarian cellist István Várdai. Du Pré's 1970 Peresson cello is currently on loan to cellist Kyril Zlotnikov of the Jerusalem Quartet. There is a blue plaque celebrating her memory at her former home, 27 Upper Montagu Street, Marylebone. In 2021, actress Miriam Margolyes claimed in her memoir This Much is True that du Pré died in an assisted suicide. She stated that her therapist, Margaret Branch, told her that she assisted the suicide via lethal injection. Du Pré's husband, Daniel Barenboim, called the claim "unverifiable" and said it had "absolutely nothing to do with the reality of Jackie's passing".
Кітап және фильм
Хилари мен Пирс ду Пренің өлімінен кейін жазылған "Отбасыдағы гений" атты естеліктері, 1998 жылы Ананд Таккер режиссерлік еткен "Хилари мен Джеки" фильмімен бір уақытта жазылды. Фильм ішінара Хилари мен Пирспен сұхбаттасуларға негізделген. Фильмнің шығуы естеліктің танымалдылығын арттырды. Кітап та, фильм де Жакелин ду Пренің жеке өмірін сенсациялық етіп көрсеткені үшін сынға ұшырады, бірақ басқалар оның романдық қатынасы туралы айтылған жалпы мәлімдемелерді қолдады. Естеліктің мазмұны, жалпы алғанда, фактілермен толыққанды дәлелденбеген және даулы болып табылады, сонымен қатар маңызды жіберілген мәліметтер де бар. Естеліктегі оқиғалардың сипаттамасы тұманды, және Жаклиннің жыныстық "терапия сеанстарын" қажет етуі өте ауыр психикалық депрессия кезеңінде болғандай бейнеленген. Көрінетін емес депрессия (көптеген склероздың ерте белгісі) сонымен қатар Финцинің Жакелинге ауызша демеу көрсетуімен ұзақ уақытқа созылды. Хилари, әпкесіне депрессиядан шығуға көмектескенін айтады. Алайда, ол әпкесінің талаптарының құрбаны болғанын және әпкесінің күйеуіне құштарлық танытқанын мәлімдейді. Финцимен болған қарым-қатынас туралы естеліктегі жазбаны Хиларидың қызы Клэр Финци жоққа шығарды, оның әкесі өзінің эгосын қанағаттандыру үшін қиын жағдайдағы әпкесін азғырған, көп рет ізгіліксіздік жасаған адам болған деп санайды. Өлімнен кейін айтылған қарым-қатынас туралы мәлімдеме, Хиларидің құрбандыққа ұшырағаны туралы айғауымен бірге, Жакелин ду Пренің жеке өміріне қатысты дау тудырды. "Хилари мен Джеки" фильмі бірнеше маңызды фактілер бойынша естеліктерден өзгеше. Хиларидың қызы Клэр Финзи фильмді "мен қарсы шығуға дайын емес, өте қате интерпретация" деп айыптады. Алайда, The Guardian газетінде жариялаған мәлімдемесінде Хилари фильмдегі оқиғалар мен әпкесінің бейнесін қорғап, оның қараңғы жағын, "көптеген склероз жағын" дәл көрсеткенін айтты; ал The New Yorker журналында сыншылар тек "Жэки өмірінің қабылдауға дайын бөліктерін ғана көруді қалайды" деді. Хиларидың сөзіне сүйенсек, "[Көптеген склероздың салдары Жэкидің мінезін өзгертті. Мен білген және жақсы көрген Жэки 1987 жылы қайтыс болғаннан бірнеше жыл бұрын қайтыс болды, бірақ шындықты айту үшін оның көптеген склероз жағын көрсетуім керек болды". Кристофер Нупен сияқты басқалар басқаша пікір білдірді, Жакелиннің көптеген склерозбен күресі күрделірек болды, тіпті соңғы сәттерге дейін қалыпты кезеңдер болды.
The posthumous memoir A Genius in the Family by Hilary and Piers du Pré was written at the same time as the 1998 film Hilary and Jackie, directed by Anand Tucker, which was based partially on interviews with Hilary and Piers. The film's release promoted the popularity of the memoir. Both the book and the film have been criticised for sensationalising Jacqueline du Pré's personal life, although the general claim of an affair was supported by others. The memoir's content in general remains factually unsupported and disputed, and contains significant omissions. The memoir's actual description of events is ambiguous, and describes Jacqueline's sudden request for sexual "therapy sessions" as occurring within a period of extreme mental depression. The unusual depression (deemed an early symptom of multiple sclerosis) also coincided with a long period in which Finzi took the initiative in verbally comforting Jacqueline. Hilary claims that she was helping her sister through her depression. She also argues, however, that she was victimised by her sister's demands, and concludes that her sister had a desire for her husband. The memoir's account of the affair with Finzi was contested by Hilary's daughter, Clare Finzi, who suggested that her father was a serial adulterer who had seduced her emotionally vulnerable aunt in a time of great need to gratify his own ego. The posthumous allegation of an affair, combined with Hilary's claim to be victimised, inevitably generated a controversy over Jacqueline du Pré's personal life. The film Hilary and Jackie differs from the memoir on several key factual points, Clare Finzi, Hilary's daughter, charged that the film was a "gross misinterpretation which I cannot let go unchallenged." Writing in The Guardian, however, Hilary defended the film's depiction of events and her sister's personality, arguing that it accurately portrayed her darker side, the "MS side"; and in The New Yorker she argued that detractors simply "want to look only at the pieces of Jackie's life they [are ready to] accept". According to Hilary, "[t]he ravages of MS changed Jackie's personality. The Jackie I knew and loved died years before her actual death in 1987, but to be truthful I had to show the MS side of her". Others, such as Christopher Nupen, took a different view, holding that Jacqueline's struggle with multiple sclerosis was more complex, with sustained periods of normality even to the very end.
Балет
Хореограф Кэти Марстон ду Пренің өміріне негізделген "Челлист" атты бір актілі балетті Корольдік балет үшін хореографиялады. Балет 2020 жылы Корольдік опера театрында Лорен Катбертсонның "Челлист", Мэтью Боллдың "Дирижер" және Марселино Самбенің "Аспап" рөліндегі тұңғыш көрсетілімі болды.
Choreographer Cathy Marston choreographed a one act ballet titled The Cellist, based on du Pré's life, for The Royal Ballet. The ballet premiered in 2020 at the Royal Opera House, with Lauren Cuthbertson as "The Cellist", Matthew Ball as "The Conductor" and Marcelino Sambé as "The Instrument".
Опера
Жаклин, Луна Перл Вулфтың (музыкасы) және Ройс Вавректің (либреттосы) әлемдік премьерасы 2020 жылдың 19 ақпанында Торонтодағы Канаданың Ұлттық балет мектебінің Бетти Олифант театрында Tapestry Opera қойылымында болды.
Jacqueline, by Luna Pearl Woolf (music) and Royce Vavrek (libretto) had its world premiere at Canada's National Ballet School's Betty Oliphant Theatre in Toronto, in a production by Tapestry Opera, on 19 February 2020.
Құрметтер мен марапаттар
Дю Пре музыка академияларынан бірнеше стипендия алды және жалпы музыкаға, әсіресе өз аспабына қосқан үлесі үшін университеттерден құрметті докторлық дәреже тағайындалды. 1956 жылы, 11 жасында, ол беделді Гилермина Суггия сыйлығының екінші иегері болды (1955 жылы Рохан де Сарамнан кейін) және осы сыйлықтың ең жас иегері болып қала береді. 1960 жылы ол Лондонның Гильдхолл музыка мектебінің алтын медалін және британдық музыканттарға арналған Королева сыйлығын жеңіп алды. 1976 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Британ империясы орденінің офицері болып тағайындалды. 1977 жылғы BRIT Awards марапаттауында Элгардың виолончель концерті үшін соңғы 25 жылдағы ең үздік классикалық солист альбомы номинациясында жеңіске жетті. Оның өлімінен кейін, оның атымен аталатын роза сорты Корольдік бау-бақша қоғамынан «Бау-бақшаға лайықты» сыйлығын алды. Ол Оксфордтың Сент-Хильда колледжінің құрметті профессоры болды, ал колледждің музыка ғимараты оның есімін иеленеді. 2012 жылы ол алғашқы «Граммофон» атақ-даңқ залына енгізілді.
Du Pré received several fellowships from music academies and honorary doctorate degrees from universities for her outstanding contributions to music in general and her instrument in particular. In 1956, at the age of 11, she was the second recipient (after Rohan de Saram in 1955) of the prestigious Guilhermina Suggia Award, and remains the youngest recipient. In 1960, she won the Gold Medal of the Guildhall School of Music in London and the Queen's Prize for British musicians. She was appointed an Officer of the Order of the British Empire in the 1976 New Year Honours. At the 1977 BRIT Awards, she won the award for the best classical soloist album of the past 25 years for Elgar's Cello Concerto. After her death, a rose cultivar named after her received the Award of Garden Merit from the Royal Horticultural Society. She was made an honorary fellow of St Hilda's College, Oxford, whose music building bears her name. In 2012, she was voted into the first Gramophone Hall of Fame.