Кіріспе

А класындағы әуеайлақтар - Ұлыбританияның әуе министрлігі Бас дирекциясы (AMDGW) белгілеген ерекшеліктерге сәйкес салынған Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қондырғылар. Ауыр бомбардировщиктер мен көліктер үшін арналған, олар Корольдік әуе күштері мен АҚШ армиясының әуе күштері үшін стандартты әуе базасының дизайны болды. АҚШ соғысқа кіргеннен кейін RAF A класындағы бірқатар базалар ауыр бомбалаушы базалары ретінде пайдалану үшін АҚШ Сегізінші Әуе күштеріне берілді, оларды бұрын басқарған RAF бөлімшелері басқа RAF бомбалаушы әуеайлақтарына қайта орналастырылды, ал АҚШ Армиясының инженерлік бөлімшелері осы стандартқа сәйкес көбірек әуеайлақтар салды немесе ұшу-қону жолақтарын ұзарту арқылы бұрынғы әуеайлақтарды осы ерекшелікке дейін жеткізді. АҚШ-тың 9-авиация күштері де А класындағы әуеайлақтардан ұшып келді. "А" класы деген термин пайда болды, өйткені жиі кездесетін әуе суреті арқылы түсірілген ұшу-қону жолақтары "А" әрпіне ұқсайды.

Дизайн

1942 жылдың тамызында британдық әуе министрлігі белгілеген ерекшеліктер үш конвергентті жолақты талап етті, олардың әрқайсысында бетонды ұшу-қону жолағы бар, егер бұл орынға қол жетімді болса, бір-біріне 60 градус бұрышта орналасқан үшбұрышты үлгіде орналастырылған. Ең ұзын жолақ негізгі жолақ деп аталып, мүмкіндігінше оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай орналастырылды. Бұл әуе кемелерінің желдің әсерінен ұшып-қонуына мүмкіндік беру үшін таңдалды. Қалған екі ұшу-қону жолағын жел басқа жақтан соққан кезде екі жақтан да қауіпсіз ұшып-қонуға және қонуға мүмкіндік беру керек еді. Ең бастысы, кез келген ұшақ түрінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету болды. Ұшу-қону жолақтары 15 метрлік стандартты ені бар периметрлік жол (peri track) деп аталатын такси жолдарымен байланыстырылды. Алайда, кейде ұрыс базалары ретінде тағайындалған кейбір станцияларда, мысалы, RAF Coltishall сияқты, периметрлік жолдар тар болады, олардың периметрлік жолдары 12 метрге дейін өлшенеді. Жолдың екі жағында 9 метр жер тазаланды. А класындағы рульдік жолдарға арналған спецификацияларда 60 градустан жоғары бұрыштар үшін орта сызықтан өлшенген ең төменгі 150 фут (46 м) және 60 градустан төмен бұрыштар үшін 200 фут (61 м) қисық радиусы белгіленген. Жолдың периметрлік ауытқулары кез келген бағытта 1-40-тан аспауы керек, ал ешқандай ғимарат жолдың шетінен 150 футтан (46 м) жақын орналастырылмауы керек. Жолдың шетінен кем дегенде 150 фут (46 м) қашықтықта және әр қашықтықтың шеттері бір-бірінен және түтікшелерден кем дегенде 150 фут (46 м) қашықтықта орналасқан бетоннан жасалған, периметрлік жол бойына қатты тұрақтар деп аталатын аймақтар орналастырылды. Қатты тұрақтардың мақсаты - әуе кемелерін бір-бірінен алыстату, осылайша әуеайлаққа жасалған әуе шабуылы барлық ұшақтарды бірден жоймауы мүмкін. Сонымен қатар, ұшақтардың таралуы басқа ұшақтарға да зиян келтіру мүмкіндігін азайтады. Қатты тұрақтар Frying Pan немесе Spectacle Loop типті болды, Spectacle түрі ұшақты маневрлеуге ең оңай болды. Бұл жолдар ені 183 метрге жетіп, тазаланып, шөппен қапталған. Бетонды ұшу-қону жолағының ені 46 метр, ал оның ұзындығы кемінде негізгі жолақтың және кемінде қосалқы жолақтың ұзындығы. Жарыс алаңының екі жағында да алаңның барлық бөгеттері алынып тасталды және қосымша 91 метр жер тегістелді. Таспалардың ең жоғарғы градиенті бойлық жағынан 80/1 және көлденең жағынан 60/1 болды. Сонымен қатар, әрбір ұшу-қону жолағының соңында, әр жағынан сыртқа қарай он бес градус бұрышта, 50 есеге 1 көтерілетін қиял жүзінде, құлама деп аталатын ұшу жолын қамтамасыз ету үшін кедергілерден тазартылды.

Құрылыс

Ауыр бомбардировщиктерге арналған ұшу-қону жолақтарын салу үшін материалды қажеттіліктер шамамен 18 000 тонна құрғақ цемент пен 90 000 тонна агломерация болды. Күтілетін қысым факторы бір шаршы дюймге 2000 фунт болатын, бұл бетон тақтаның қалыңдығы алтыдан тоғыз дюймге дейін жетеді, ол қатты негізге қаланған, асфальт қабатымен жабылған. Шығыс Англия сияқты табиғи тау жыныстары жоқ жерлерде қатты тасты өндіру үшін тасты импорттау керек болды. Күн сайын Лондоннан шығыс Англияға алты пойыз жүгіріп, олар Люфтваффе шабуылдарынан қираған ғимараттардың үйінділерін тасымалдайтын. Бұл материал әуеайлақтарда қатты ядро ретінде пайдаланылды.

Операциялық пайдалану

Сегізінші әуе күштеріне тоғыз әуеайлақ (Альконбери, Бассингборн, Челвестон, Графтон Андервуд, Кимболтон, Молсворт, Подингтон, Полебрук және Тюрли) бөлінді, бірақ ұшу-қону жолағының ұзындығы бойынша А класы стандартына дейін аяқталды. 1942 жылы және 1943 жылдың басында ұшу-қону жолақтарын кеңейту, периметрлік жолдарды қайта орналастыру және қосымша қатты тұрақтарды қосу арқылы А класы стандарттарына келтірілді. А класындағы әуеайлақтар ұшақтарды жөндеу, техникалық қызмет көрсету және сақтау үшін стандартталған техникалық талаптарға ие болды. Екі T 2 типті металл ангарлар (ұзындығы 240 фут, ені 115 фут, биіктігі 29 фут) көптеген әуеайлақтар үшін стандартты болды, бірақ 1942 жылға дейінгі бірнеше базада үш T 2 ангарлары болды, ал Тюрлиде төрт. Үш базада (Челвестон, Молсворт және Полебрук) сондай-ақ, екі T2 қосымшасында J типті кірпіш пен металл ангар (300 'X 151') болды, ал RAF бомбалаушы станциясы болған Бассингборнда соғысқа дейінгі RAF бомбалаушы станциясы болған, 300 метрлік төрт C типті кірпіш ангар болды. Бірнеше әуеайлақтарда әуеайлақтар кеңейтілді және Германияда операциялар аяқталғаннан кейін зақымдалған бомбалаушылардың апаттық қонуы үшін ұзындығы ұзартылды, бұл әуеайлақтар, RAF Вудбридж, RAF Карнаби және RAF Манстон "Тез арада қону алаңдары" ретінде тағайындалды. Бұл ELG әуеайлақтарында тұманды таратып тарату қондырғысы FIDO алғашқы қондырғылары болды.

Соғыстан кейінгі автоспорттық пайдалану

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және автожарыстар спортының қайта өркендеуі кезінде бірнеше бұрынғы әуеайлақтар жарыс трассалары ретінде пайдаланылды, соның ішінде Сильверстоун, Касл Комб, Гудвуд және Тракстон. Бұрынғы әуеайлақтардағы жарыстар трассаларының көпшілігі айналадағы периметрлік трассаны пайдаланады, бірақ Снеттертондағы негізгі тік екінші рейдте орнатылған, ал негізгі рейд Санта Под Raceway (бұрынғы RAF Podington) жүгіру жарыстарында қолданылады.