Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
А класындағы әуеайлақтар - Ұлыбританияның әуе министрлігі Бас дирекциясы (AMDGW) белгілеген ерекшеліктерге сәйкес салынған Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қондырғылар. Ауыр бомбардировщиктер мен көліктер үшін арналған, олар Корольдік әуе күштері мен АҚШ армиясының әуе күштері үшін стандартты әуе базасының дизайны болды. АҚШ соғысқа кіргеннен кейін RAF A класындағы бірқатар базалар ауыр бомбалаушы базалары ретінде пайдалану үшін АҚШ Сегізінші Әуе күштеріне берілді, оларды бұрын басқарған RAF бөлімшелері басқа RAF бомбалаушы әуеайлақтарына қайта орналастырылды, ал АҚШ Армиясының инженерлік бөлімшелері осы стандартқа сәйкес көбірек әуеайлақтар салды немесе ұшу-қону жолақтарын ұзарту арқылы бұрынғы әуеайлақтарды осы ерекшелікке дейін жеткізді. АҚШ-тың 9-авиация күштері де А класындағы әуеайлақтардан ұшып келді. "А" класы деген термин пайда болды, өйткені жиі кездесетін әуе суреті арқылы түсірілген ұшу-қону жолақтары "А" әрпіне ұқсайды.
Class A airfields were World War II military installations constructed to specifications laid down by the British Air Ministry Directorate General of Works (AMDGW). Intended for use by heavy bombers and transports, they were the standard air base design for the Royal Air Force as well as U. S. Army Air Forces units operating from the UK. Upon the entry of the US into the war a number of RAF Class A bases were transferred to the U. S. Eighth Air Force for use as heavy bomber bases with the RAF units formerly occupying them being redeployed to other RAF bomber airfields, and U. S. Army Engineer Units constructed more airfields to this standard or brought earlier airfields up to this specification by lengthening runways, etc. Many units of the U. S. Ninth Air Force also flew from Class A airfields. The term Class 'A' came about because, quite often, the resultant aerial shot of the crossed runways would look like the letter A.
Дизайн
1942 жылдың тамызында британдық әуе министрлігі белгілеген ерекшеліктер үш конвергентті жолақты талап етті, олардың әрқайсысында бетонды ұшу-қону жолағы бар, егер бұл орынға қол жетімді болса, бір-біріне 60 градус бұрышта орналасқан үшбұрышты үлгіде орналастырылған. Ең ұзын жолақ негізгі жолақ деп аталып, мүмкіндігінше оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай орналастырылды. Бұл әуе кемелерінің желдің әсерінен ұшып-қонуына мүмкіндік беру үшін таңдалды. Қалған екі ұшу-қону жолағын жел басқа жақтан соққан кезде екі жақтан да қауіпсіз ұшып-қонуға және қонуға мүмкіндік беру керек еді. Ең бастысы, кез келген ұшақ түрінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету болды. Ұшу-қону жолақтары 15 метрлік стандартты ені бар периметрлік жол (peri track) деп аталатын такси жолдарымен байланыстырылды. Алайда, кейде ұрыс базалары ретінде тағайындалған кейбір станцияларда, мысалы, RAF Coltishall сияқты, периметрлік жолдар тар болады, олардың периметрлік жолдары 12 метрге дейін өлшенеді. Жолдың екі жағында 9 метр жер тазаланды. А класындағы рульдік жолдарға арналған спецификацияларда 60 градустан жоғары бұрыштар үшін орта сызықтан өлшенген ең төменгі 150 фут (46 м) және 60 градустан төмен бұрыштар үшін 200 фут (61 м) қисық радиусы белгіленген. Жолдың периметрлік ауытқулары кез келген бағытта 1-40-тан аспауы керек, ал ешқандай ғимарат жолдың шетінен 150 футтан (46 м) жақын орналастырылмауы керек. Жолдың шетінен кем дегенде 150 фут (46 м) қашықтықта және әр қашықтықтың шеттері бір-бірінен және түтікшелерден кем дегенде 150 фут (46 м) қашықтықта орналасқан бетоннан жасалған, периметрлік жол бойына қатты тұрақтар деп аталатын аймақтар орналастырылды. Қатты тұрақтардың мақсаты - әуе кемелерін бір-бірінен алыстату, осылайша әуеайлаққа жасалған әуе шабуылы барлық ұшақтарды бірден жоймауы мүмкін. Сонымен қатар, ұшақтардың таралуы басқа ұшақтарға да зиян келтіру мүмкіндігін азайтады. Қатты тұрақтар Frying Pan немесе Spectacle Loop типті болды, Spectacle түрі ұшақты маневрлеуге ең оңай болды. Бұл жолдар ені 183 метрге жетіп, тазаланып, шөппен қапталған. Бетонды ұшу-қону жолағының ені 46 метр, ал оның ұзындығы кемінде негізгі жолақтың және кемінде қосалқы жолақтың ұзындығы. Жарыс алаңының екі жағында да алаңның барлық бөгеттері алынып тасталды және қосымша 91 метр жер тегістелді. Таспалардың ең жоғарғы градиенті бойлық жағынан 80/1 және көлденең жағынан 60/1 болды. Сонымен қатар, әрбір ұшу-қону жолағының соңында, әр жағынан сыртқа қарай он бес градус бұрышта, 50 есеге 1 көтерілетін қиял жүзінде, құлама деп аталатын ұшу жолын қамтамасыз ету үшін кедергілерден тазартылды.
The specifications set by the British Air Ministry in August 1942 called for three converging strips, each containing a concrete runway optimally placed—if practicable at the site—at 60 degree angles to each other in a triangular pattern. The longest strip was designated the main strip and aligned southwest to northeast wherever possible, this being chosen to allow aircraft to take off and land into the prevailing wind. The other two runways were to allow safe takeoff and landing from either end when the wind was blowing from other directions. The primary consideration was for operational safety for any type of aircraft then in operation or under development. The runways were connected by taxiways called a perimeter track (peri track), of a standard width of 50 feet (15 m). However, certain stations that were designated to be fighter bases sometimes had a narrower perimeter track, such as RAF Coltishall, whose peri tracks measured 40 feet (12 m) across. A 30 feet (9 m) area was cleared and leveled on either side of the perimeter track. Class A specifications for taxiways set a minimum curve radius of 150 feet (46 m) measured from the centre line for angles greater than 60 degrees and 200 feet (61 m) for angles less than 60 degrees. Perimeter track gradients could not exceed 1 in 40 in any direction, and no building could be placed closer than 150 feet (46 m) from the edge of the track. Areas called hardstands were placed along the perimeter track, made of concrete, with their centres at least 150 feet (46 m) from the edge of the track and the edges of each hardstand separated from each other and from the funnels by a minimum of 150 feet (46 m). The purpose of the hardstands was to allow aircraft to be dispersed some distance from each other so that an air attack on the airfield would be less likely to destroy all the aircraft at once. Dispersal also minimised the chance of collateral damage to other aircraft should an accident occur whilst bombing up. Hardstands were either of the Frying Pan or Spectacle Loop type, with the Spectacle type being the easiest in which to manoeuvre aircraft. The strips were 600 feet (183 m) in width, cleared, graded and surfaced with turf. A concrete runway 150 feet (46 m) in width was centred on the strip, with a length of at least for the main strip and at least for the secondary strips. On each side of the strip the field was cleared of obstructions and leveled an additional 300 feet (91 m). Gradients for the strips were a maximum 1 in 80 longitudinally and 1 in 60 transversely. In addition, an area at the end of each runway was cleared of obstructions at an angle of fifteen degrees outward from each side on a rising imaginary plane of 1 in 50 to provide a flight way called a funnel.
Құрылыс
Ауыр бомбардировщиктерге арналған ұшу-қону жолақтарын салу үшін материалды қажеттіліктер шамамен 18 000 тонна құрғақ цемент пен 90 000 тонна агломерация болды. Күтілетін қысым факторы бір шаршы дюймге 2000 фунт болатын, бұл бетон тақтаның қалыңдығы алтыдан тоғыз дюймге дейін жетеді, ол қатты негізге қаланған, асфальт қабатымен жабылған. Шығыс Англия сияқты табиғи тау жыныстары жоқ жерлерде қатты тасты өндіру үшін тасты импорттау керек болды. Күн сайын Лондоннан шығыс Англияға алты пойыз жүгіріп, олар Люфтваффе шабуылдарынан қираған ғимараттардың үйінділерін тасымалдайтын. Бұл материал әуеайлақтарда қатты ядро ретінде пайдаланылды.
The material needs for building runways suitable for heavy bombers were approximately 18,000 tons of dry cement and 90,000 tons of aggregate. Expected stress factors of 2,000 pounds per square inch led to runway thicknesses of six to nine inches of concrete slab laid on a hardcore base, covered with a layer of asphalt. In areas where there was no natural rock, such as East Anglia, stone had to be imported for the hardcore. Up to six trains ran daily from London to east Anglia carrying rubble from destroyed buildings in Luftwaffe raids. This material was used as hardcore for the airfields.
Операциялық пайдалану
Сегізінші әуе күштеріне тоғыз әуеайлақ (Альконбери, Бассингборн, Челвестон, Графтон Андервуд, Кимболтон, Молсворт, Подингтон, Полебрук және Тюрли) бөлінді, бірақ ұшу-қону жолағының ұзындығы бойынша А класы стандартына дейін аяқталды. 1942 жылы және 1943 жылдың басында ұшу-қону жолақтарын кеңейту, периметрлік жолдарды қайта орналастыру және қосымша қатты тұрақтарды қосу арқылы А класы стандарттарына келтірілді. А класындағы әуеайлақтар ұшақтарды жөндеу, техникалық қызмет көрсету және сақтау үшін стандартталған техникалық талаптарға ие болды. Екі T 2 типті металл ангарлар (ұзындығы 240 фут, ені 115 фут, биіктігі 29 фут) көптеген әуеайлақтар үшін стандартты болды, бірақ 1942 жылға дейінгі бірнеше базада үш T 2 ангарлары болды, ал Тюрлиде төрт. Үш базада (Челвестон, Молсворт және Полебрук) сондай-ақ, екі T2 қосымшасында J типті кірпіш пен металл ангар (300 'X 151') болды, ал RAF бомбалаушы станциясы болған Бассингборнда соғысқа дейінгі RAF бомбалаушы станциясы болған, 300 метрлік төрт C типті кірпіш ангар болды. Бірнеше әуеайлақтарда әуеайлақтар кеңейтілді және Германияда операциялар аяқталғаннан кейін зақымдалған бомбалаушылардың апаттық қонуы үшін ұзындығы ұзартылды, бұл әуеайлақтар, RAF Вудбридж, RAF Карнаби және RAF Манстон "Тез арада қону алаңдары" ретінде тағайындалды. Бұл ELG әуеайлақтарында тұманды таратып тарату қондырғысы FIDO алғашқы қондырғылары болды.
Nine airfields (Alconbury, Bassingbourn, Chelveston, Grafton Underwood, Kimbolton, Molesworth, Podington, Polebrook, and Thurleigh) were allotted to the Eighth Air Force but had been completed prior to the Class A standard for runway lengths. These were brought to Class A standards in 1942 and early 1943 by extending their runways, repositioning their perimeter tracks, and adding additional hardstands. Class A airfields were also characterized by standardized technical site requirements for repair, maintenance and storage of aircraft. Two T 2 type metal hangars (240 feet long by 115 feet wide by 29 feet high) were the standard for most airfields, although a few pre 1942 bases had three T 2 hangars and Thurleigh had four. Three bases (Chelveston, Molesworth, and Polebrook) also had a J Type brick and metal hangar (300' X 151') in addition to a pair of T2's, and Bassingbourn, which had been a pre war RAF bomber station, had four C type brick hangars measuring 300 by 152 feet
Several airfields had their runways widened and extended in length for emergency landing of damaged bombers after operations over Germany, these airfields, RAF Woodbridge, RAF Carnaby, and RAF Manston being designated as "Emergency Landing Grounds" – ELG's. These ELG airfields had some of the first fitments of the fog dispersing installation, FIDO.
Соғыстан кейінгі автоспорттық пайдалану
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және автожарыстар спортының қайта өркендеуі кезінде бірнеше бұрынғы әуеайлақтар жарыс трассалары ретінде пайдаланылды, соның ішінде Сильверстоун, Касл Комб, Гудвуд және Тракстон. Бұрынғы әуеайлақтардағы жарыстар трассаларының көпшілігі айналадағы периметрлік трассаны пайдаланады, бірақ Снеттертондағы негізгі тік екінші рейдте орнатылған, ал негізгі рейд Санта Под Raceway (бұрынғы RAF Podington) жүгіру жарыстарында қолданылады.
With the end of World War II and the resurgence of the sport of motor racing several former airfields were used as race tracks, including Silverstone, Castle Combe, Goodwood and Thruxton. Most race tracks on former airfields use the encircling perimeter track, although the main straight at Snetterton is laid down on a secondary runway, and the main runway is used at Santa Pod Raceway (formerly RAF Podington) for drag racing.