Кіріспе

Иммуноцитохимия (ИЦК) - бұл белгілі бір белоктың немесе антигеннің жасушалардағы орналасуын анатомиялық тұрғыдан визуализациялау үшін қолданылатын жалпы зертханалық әдіс. Бастапқы антитело флюоресценттік микроскоппен ақуызды конъюгацияланған флюорофорды қосқан екіншілік антителомен байланысқанда, оны көруге мүмкіндік береді. ICC зерттеушілерге белгілі бір үлгідегі жасушалардың аталған антигенді экспрессиялайтынын немесе экспрессияламайтынын бағалауға мүмкіндік береді. Иммунопозитивті сигнал табылған жағдайда, ICC зерттеушілерге антигенді экспрессиялайтын клеткалық бөлімшелерді анықтауға мүмкіндік береді.

Иммуноцитохимия мен иммуногистохимия

Иммуноцитохимия иммуногистохимиядан ерекшеленеді, өйткені иммунохистохимия оның айналасындағы клеткадан тыс матрицаның көпшілігі, егер барлығы болмаса, алынып тасталған тұтас жасушалардың үлгілерінде жүргізіледі. Бұл - қатты тін блогынан оқшауланған жеке жасушалар, өсірілген жасушалар, суспензиядан жиналған жасушалар немесе мазьдан алынған жасушалар. Ал иммуногистохимиялық үлгілер - бұл биологиялық ұлпаның бөліктері, онда әрбір жасуша ұлпа архитектурасымен және басқа да жасушалармен қоршалған, олар әдетте бүтін ұлпада кездеседі. Иммуноцитохимия - бұл белгілі бір антиденеге байланған, оған байланысты, микроскоппен көру және зерттеуге мүмкіндік беретін, белгілі бір белоктың немесе антигеннің клеткаларда (өсірілген клеткалар, клеткалық суспензиялар) болуын бағалау үшін қолданылатын әдіс. Бұл жеке жасушалардың жасушалық құрамын анықтау үшін құнды құрал болып табылады. Анализден өткізуге болатын үлгілерге қанның сынамалары, аспираттары, шүберектері, өсірілген жасушалар мен жасушалар суспензиясы жатады. Иммуноцитохимиялық талдау үшін жасуша үлгілерін дайындаудың көптеген жолдары бар. Әрбір әдістің өзіндік күшті жақтары мен ерекше ерекшеліктері бар, сондықтан қажетті үлгі мен нәтижеге сәйкес әдісті таңдауға болады. Бояуланатын жасушаларды кейіннен қолдануға болатын берік тірекке бекітуге болады. Бұл бірнеше әдістермен жүзеге асырылады: жабысқақ жасушаларды микроскоп слайдтарында, жапқыштарда немесе оптикалық жағынан қолайлы пластикалық тіректерде өсіруге болады. Суспензия жасушаларын шыны слайдтарға (цитоспин) центрифугалау, химиялық байланыстырушыларды қолдана отырып, қатты тірекке байлау немесе кейбір жағдайларда суспензияда ұстап тұру мүмкін. Аз тұтқырлық ортада болатын концентрацияланған жасушалық суспензиялар маз дайындамаларына жақсы кандидаттар болып табылады. Сұйытылған ортада бар сұйытылған жасушалар суспензиясы цитоцентрифугация арқылы цитоспиндерді дайындау үшін ең қолайлы. Жоғары тұтқырлық ортада бар жасушалар суспензиясы шүберек препараттары ретінде сынауға ең қолайлы. Бұл препараттардың арасында тұрақты тұжырымдама - тұтас жасушаның слайд бетінде болуы. Ұяшық аралық реакциялардың пайда болуы үшін иммуноглобулин алдымен осы препараттардағы жасушалық мембранадан өтуі керек. Ядрода болатын реакциялар қиынырақ болуы мүмкін, ал клеткадан тыс сұйықтықтар иммуноцитохимияның орындалуына ерекше кедергілер туғыза алады. Бұл жағдайда жасушаларды жуғыш құрал (Triton X 100 немесе Tween 20) немесе органикалық бекіту құралдарын (ацетон, метанол немесе этанол) таңдау арқылы өткізгіштікке келтіру қажет болады. Антиденелер антигеннің бар екендігін және оның субклеткалық орналасуын көрсету үшін маңызды құрал болып табылады. Жасушаларды бояу өте көп қырлы әдіс болып табылады және егер антиген өте жергілікті болса, онда жасушадағы мың антиген молекуласын ғана анықтауға болады. Кейбір жағдайларда, жасушаларды бояу антигеннің шамамен концентрациясын анықтау үшін, әсіресе бейнелеу анализаторы арқылы пайдаланылуы мүмкін.

Әдістер

Тіндерді иммунологиялық анықтау үшін көптеген әдістер бар, соның ішінде тікелей негізгі антиденелерге немесе антисераларға байланысты әдістер бар. Тікелей әдіс - тікелей антиденеге анықталатын таңба (мысалы, флуоресцентті молекула, алтын бөлшектері және т. б.) қолдану, содан кейін ол клеткадағы антигенге (мысалы, белокқа) байланады. Сонымен қатар, көптеген жанама әдістер бар. Мұндай әдістердің бірінде антигенді бастапқы антиденемен байлайды, содан кейін ол бастапқы антиденеге байланатын екіншілік антидене арқылы күшейтіледі. Бұдан кейін ферментті бөліктері бар үшінші реактив қолданылады және ол екіншілік антиденеге байланады. Кватернарлық реагентті немесе субстратты қолданғанда, ферменттік терциарлық реагенттің ұшы субстратты пигмент реакциясының өнімдеріне айналдырады, ол түстерді (көптеген түстер болуы мүмкін; қоңыр, қара, қызыл және т.б.) бастапқы бастапқы антидене қызығушылық тудыратын антигенді таныған жерде шығарады. Пайдаланылатын субстраттардың кейбір мысалдары (хромогендер деп те аталады) - AEC (3 Amino 9 EthylCarbazole) немесе DAB (3,3 'Diaminobenzidine). Қажетті ферментке (мысалы, антиденелік реагентке конъюгацияланған қарақұмық пероксидазасына) әсер еткеннен кейін осы реагенттердің бірін қолдану иммунореакция өнімінің оң әсерін тудырады. Белгілі бір антигендерді иммуноцитохимиялық визуализациялау H&E (гематоксилин және эозин) сияқты аз ерекшелікпен бояу диагноз қою үшін немесе емдеуге қатысты қосымша болжамды ақпарат беру үшін қолданылмайтын жағдайда (мысалы, кейбір қатерлі ісіктерде) қолданылуы мүмкін. Екінші реттік антидене флюороформен ковалентті түрде байланысқан болуы мүмкін (FITC және Родамин ең көп таралған) және флуоресценциялық немесе конфокалды микроскоппен анықталады. Флуоресценцияның орналасуы мақсатты молекулаға қарай өзгереді, мембраналық ақуыздар үшін сыртқы және цитоплазмалық ақуыздар үшін ішкі. Осылайша иммунофлуоресценция ақуыздардың орналасуын және динамикалық процестерді (экзоцитоз, эндоцитоз және т.б.) зерттеу үшін конфокалды микроскопиямен біріктірілгенде қуатты әдіс болып табылады. ),