Микроорганизмдер колонияларын көшіру және теріскей таңдау техникасы
Replica plating
Репликалық тақталау – микроорганизмдерді іздеу және талдау үшін қолданылатын микробиологиялық әдіс. Бұл техника, колониялардың фенотипін анықтауға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Репликалау – бұл микробиологиялық әдіс, онда әртүрлі қатты (агар негізіндегі) селективті өсу ортасын (қоректік заттар жетіспейді немесе антибиотиктер сияқты химиялық өсуге кедерес туғызатын заттарды қамтиды) құрайтын бір немесе бірнеше екінші Петри тақталары, негізгі тақтадан (немесе бас табақтан) микроорганизмдердің бірдей колонияларымен егіледі, осылайша колониялардың бастапқы кеңістіктік орналасуы қайта жандандырылады. Бұл әдіс барқытпен қапталған дискіні басуды, содан кейін материалдың көмегімен бастапқы тақтан алынған колониялардың жасушаларын екінші тақталарға көшіруді қамтиды. Әдетте, колониялардың көп саны (шамамен 30-300) репликалау арқылы көшіріледі, себебі әрбір колонияны жеке тақтаға егу қиын. Репликалаудың мақсаты – негізгі тақтаны және кез келген қосымша тақталарды салыстыру, көбінесе қажетті фенотипті анықтау үшін. Мысалы, егер колония негізгі тақтада (немесе бас тақтада) болса, бірақ екінші тақтада пайда болмаса, онда бұл колонияның осы екінші тақтадағы затқа сезімтал екенін көрсетеді. Ауксотрофия және антибиотиктерге төзімділік сияқты фенотиптерді анықтауға болады. Репликалау "теріс іріктеуге" өте ыңғайлы. Дегенмен, "іріктеу" терминін пайдаланудың орнына "теріс скрининг" деп айту дұрыс. Мысалы, егер ампициллинге сезімтал колонияларды іріктегіңіз келсе, негізгі тақта екінші Amp+ агар тақтасына репликаланған болуы керек. Екінші тақтадағы сезімтал колониялар өледі, бірақ колониялардың орналасуы ампициллинге төзімді колониялардың орналасуымен сәйкес келетін болғандықтан, оларды бастапқы тақтан табуға болады. Содан кейін сезімтал колонияларды бастапқы тақтан алып тастауға болады. Көбінесе соңғы тақта селективті болмайды. Суретте Amp+ тақтасынан кейін селективті емес тақта репликаланады, бұл селективті тақтада өсудің болмауы клеткаларды ауыстырудың нәтижесі емес, селекцияның өзіне байланысты екенін растайды. Егер үшінші (селективті емес) тақтада өсім болса, бірақ екіншісінде болмаса, селективті агент өсудің болмауына жауапты. Егер селекциялық емес тақтада өсім болмаса, онда өміршең жасушалардың көшірілгенін айта алмаймыз және селективті ортада өсудің болуы немемесе болмауы туралы ешқандай қорытынды жасауға болмайды. Бұл, әсіресе, бастапқы тақтадағы жасушалардың жасы немесе тірі қалу қабілеті туралы сұрақтар туындағанда пайдалы. Екінші тақталардың әртүрлі селективті өсу ортасымен әртүрлілігін арттыру арқылы, көптеген жеке оқшауланған колонияларды көптеген фенотиптерге тез арада скринингтеуге болады. Репликалауды жасау екі қадамды қажет етті. Бірінші қадам – мәселені анықтау: колонияларды анықтап көшіру әдісі. Екінші қадам – бірінші қадамды сенімді түрде жүзеге асыру құралын ойлап табу. Репликалауды алғаш рет Эстер Ледерберг және Джошуа Ледерберг 1952 жылы сипаттады. Ағар тақталарының бірі антибиотиктерге төзімді болуы мүмкін. Ледерберг стерильдеуге болатын, тік талшықтары бар матаны іздеді, бұл классикалық түрде колонияларды көшіру үшін қолданылатын 2D-аналогты "сым щеткасына" ұқсас. Қағаз қанағаттандырмайтын болды, өйткені "оның бүйірлік капиллярлығы және колонияларды қысуы бастапқы өсу үлгісін бұрмалап, бұзды", ал нейлон барқыты тым қымбат болды және оның қатаң талшықтары проблема туғызды, нәтижесінде мақта барқытын таңдап, стандарттауға келді. Бактериялармен алғаш рет көрсетілген кезде, барқытқа негізделген репликалау эукариоттардың микробиологиясында, мысалы, ашытқыда стандартты әдіске айналды.
Replica plating is a microbiological technique in which one or more secondary Petri plates containing different solid (agar based) selective growth media (lacking nutrients or containing chemical growth inhibitors such as antibiotics) are inoculated with the same colonies of microorganisms from a primary plate (or master dish), reproducing the original spatial pattern of colonies. The technique involves pressing a velveteen covered disk, and then imprinting secondary plates with cells in colonies removed from the original plate by the material. Generally, large numbers of colonies (roughly 30 300) are replica plated due to the difficulty in streaking each out individually onto a separate plate. The purpose of replica plating is to be able to compare the master plate and any secondary plates, typically to screen for a desired phenotype. For example, when a colony that was present on the primary plate (or master dish), fails to appear on a secondary plate, it shows that the colony was sensitive to a substance on that particular secondary plate. Common screenable phenotypes include auxotrophy and antibiotic resistance. Replica plating is especially useful for "negative selection". However, it is more correct to refer to "negative screening" instead of using the term 'selection'. For example, if one wanted to select colonies that were sensitive to ampicillin, the primary plate could be replica plated on a secondary Amp+ agar plate. The sensitive colonies on the secondary plate would die but the colonies could still be deduced from the primary plate since the two have the same spatial patterns from ampicillin resistant colonies. The sensitive colonies could then be picked off from the primary plate. Frequently the last plate will be non selective. In the figure, a nonselective plate will be replica plated after the Amp+ plate to confirm that the absence of growth on the selective plate is due to the selection itself and not a problem with transferring cells. If one sees growth on the third (nonselective) plate but not the second one, the selective agent is responsible for the lack of growth. If the non selective plate shows no growth, one cannot say whether viable cells were transferred at all, and no conclusions can be made about the presence or absence of growth on selective media. This is particularly useful if there are questions about the age or viability of the cells on the original plate. By increasing the variety of secondary plates with different selective growth media, it is possible to rapidly screen a large number of individual isolated colonies for as many phenotypes as there are secondary plates. The development of replica plating required two steps. The first step was to define the problem: a method of identifiably duplicating colonies. The second step was to devise a means to reliably implement the first step. Replica plating was first described by Esther Lederberg and Joshua Lederberg in 1952. One of the nutrient agar plate will have antibiotic ressistance. Lederberg sought to use a fabric that was able to be sterilized, and had a vertical fabric pile, akin to a 2D analog "wire brush" of that had been classically used to transfer colonies. Paper was unsatisfactory as "its lateral capillarity and its compression of the colonies distorted and broke up the original growth pattern. ", and nylon velvet was too expensive and its stiffer fibers caused problems, leading to the choice and eventual standardization on cotton velveteen. While first demonstrated with bacteria, velveteen based replica plating has also become a standard technique in the microbiology of eukaryotes, such as yeast.