Солтүстік Каролина штатындағы Блоуинг Рок қаласының тарихы

Кіріспе

Blowing Rock – Солтүстік Каролина штатының Уатауга және Колдуэлл округтеріндегі қала. 2021 жылғы халық санауы бойынша халқы 1,397 адамды құрайды. Колдуэлл округіне қарасты Блоинг Рок бөлігі Хикори–Леноир–Моргантон қалалық статистикалық аймағының, ал Уатауга округіне қарасты бөлігі Бун шағын қалалық статистикалық аймағының құрамына кіреді.

Тарих

1752 жылы Моравия шіркеуінің епискобы Август Готтлиб Шпангенберг соққан жарға келгенге дейін, аймақтың желді жартастары Чероки және Катаваба тайпаларының мекені болған. 18 ғасырдың ортасынан бастап, мықты шотланд-ирландтық пионерлер бұл аймаққа қоныстанғаннан кейін, Вирджинияның оңтүстігінен Кентуккиге дейінгі тау жолдары көптеген отарлаушыларды, фермерлерді, аңшыларды және аң терісін аулаушыларды тартты. Олар Солтүстік Каролина тауларына қарай жол тартты. Блоинг Рокке алғашқы қоныстанған отбасы – Гриндерлер болды. Олар 19 ғасырдың ортасында Грин Парк қонақ үйі орналасқан жерге қоныстанды. Блоинг Рокке алғашқы қоныс аударушылардың арасында Хейс, Коффи, Болик, Эстес және Стори отбасылары болды. Америка Азамат соғысы кезінде Солтүстік Каролина тауларында конфедерат жақтастары мен одақтас күштер арасында қатыгез партизандық соғыстар жиі болды. Әйелдері мен балаларын қорғау үшін Конфедерация армиясына қызметке кететін ер адамдар оларды Блоинг Рокке жіберді. Бұл қала соғыс кезіндегі жергілікті пана болды. Азамат соғысынан кейін көптеген ардагерлер отбасыларымен қайта қосылып, Блоинг Рок аймағында қалды. Сол кезде Леноар қаласынан жазда келгендер салқын, таза ауа мен таулардың әдемі көрінісін тамашалады. Ауылдың жақсы жағдайлы туристерге арналған панаға айналу мүмкіндігін сезінген Блоинг Рок тұрғындары 1889 жылдың 11 наурызында ауылды қалаға айналдырды. Қаланың алғашқы мэрі – «аға» Джо Кларк болды. Бастапқыда қалада шамамен 300 адам тұрды. Блоинг Рок туралы хабар Оңтүстіктің басқа аймақтарына тарағаннан кейін келушілер саны арта бастады. Олар алдымен лагерь құрып, кейіннен Хейс және Мартин үйлері сияқты пансионаттарда бөлмелер жалдады. Көп ұзақтан кейін қонақ үйлердегі орын жетіспеді, сондықтан көптеген үйлер қонақ үйге айналды. Блоинг Роктегі алғашқы қонақ үй 1884 жылы салынған Ватауга қонақ үйі болды. Грин Парк қонақ үйі 1891 жылы ашылды, ал сегіз жылдан кейін Блоинг Рок қонақ үйі пайда болды. Танымал жергілікті тұрғын Уолтер Александр Блоинг Роктың таза ауасы мен денсаулыққа пайдалы ортасын жарнамалады. 1922 жылы ол Мейвью Манор деп аталатын жеке қонақ үйін ашты. 19 ғасырдың соңында туризм Блоинг Рок үшін басты индустрияға айналғандықтан, қала туристердің қажеттіліктерін қанағаттандыруға бейімделуге мәжбүр болды. Көшелерді тазалау және жақсарту қажеттілігі (сол кездегі көптеген көшелер қараңғы жолдар еді) қаланың көшелері мен тас жолдарына асфальт төсеуге әкелді. Тағы бір мәселе – ферма жануарларының қалаға кіріп, келушілерге кедергі келдірмеуі үшін қоршау салу қажеттілігі болды. Өйткені сол кезде аймақтағы көптеген фермалар қоршалмаған еді. 1896 жылы қала жергілікті фермерлердің малдарына қоршау салуын талап ететін жарлық қабылдады. 20 ғасырдың басында автомобильдің пайда болуы және жолдардың жақсаруы Блоинг Рокке саяхатты жеңілдетті, ал келушілер Флоридадан да келе бастады. Бүгінде Блоинг Рок АҚШ-тың барлық аймақтарынан келетін туристер үшін танымал орын болып табылады. Қаланың жазғы уақытта тұратын жақсы жағдайлы тұрғындарының арқасында Блоинг Рокте мейрамханалар, қонақ үйлер, гольф алаңдары және басқа да көңіл көтеру орындары бар. Соңғы жылдары Блоинг Рок тұрғындарының басты міндеті қаланың тарихи құрылыстарын сақтау және қорғау, сондай-ақ соңғы 150 жыл бойы көптеген адамдарды тартқан шағын қаланың сұлулығы мен көрінісін сақтау болып табылады. Грин Парк қонақ үйінен басқа, Боллинджер Хартли үйі, Шығыс Теннесси және Батыс Солтүстік Каролина темір жолының 12 номерлі локомотиві, Грагг үйі, Грин Парк тарихи ауданы, Рэндалл мемориалдық ғимараты, бұрынғы Варделл отбасы коттедждері тарихи ауданы, Вестглоу және Мозес Коунның Flat Top Manor ғимараты ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Сент-Елизавета католик шіркеуі (Бун, NC) Блоинг Рокте маусымдық миссионерлік шіркеу ретінде Эпифания шіркеуімен жұмыс істейді.

Before 1752, when Bishop August Gottlieb Spangenberg of the Moravian Church visited the Blowing Rock, the windy cliffs of the area were home to the Cherokee and the Catawba Native American tribes. After the mid 18th century, when hardy Scots Irish pioneers began to settle in the region, the mountain passes from southern Virginia into Kentucky attracted many colonists, farmers, hunters, and trappers who continued south to the mountains of North Carolina. The first family to settle in Blowing Rock were the Greenes, who were established by the mid 19th century on a site that would become the Green Park Hotel property. Other early settlers in Blowing Rock included the Hayes, Coffey, Bolick, Estes and Storie families. During the American Civil War the mountains of North Carolina often witnessed fierce guerrilla warfare between groups of pro Confederate and pro Union fighters. To keep their families safe, men leaving for service in the Confederate Army often sent them to Blowing Rock, which became a local refuge from the fighting. After the Civil War many of these veterans would join their families and remain in the Blowing Rock area. At the same time, summer residents began to come up from the nearby city of Lenoir to enjoy the cool fresh air and magnificent mountain views. Seeing the potential of their village to become a haven for well to do tourists, the residents of Blowing Rock had their village incorporated into a town on March 11, 1889. The town's first mayor was "Uncle" Joe Clarke, and the town initially had a population of about 300. As word traveled to other parts of the South about the merits of Blowing Rock, more visitors began to arrive, first camping out, and later taking rooms at boarding houses such as the Hayes and Martin houses on Main Street. Eventually there were more visitors than the existing boarding houses could handle, and so many homes were turned into hotels. The first hotel in Blowing Rock was the Watauga Hotel, built in 1884; the hotel added cottages in 1888. The Green Park Hotel opened in 1891, followed eight years later by the Blowing Rock Hotel. Walter Alexander, a prominent local resident, touted the clean air and healthy environment of Blowing Rock; in 1922 he opened his own hotel, called Mayview Manor. As the tourist economy became Blowing Rock's main industry in the late 19th century, the town was forced to adapt to meeting the needs of tourists. The need for cleaner and better streets (most streets then were simply dirt tracks) led to the paving of the town's streets and highways. Another issue involved the need to build fences to keep farm animals from wandering into town and disturbing visitors at the time most farms in the area were not fenced. In 1896 the town passed an ordinance which required local farmers to fence in their livestock. The introduction of the automobile and improved roads early in the 20th century further eased the journey to Blowing Rock, and visitors began to arrive from as far away as Florida. Today Blowing Rock remains a tourist destination for visitors from all over the United States. Due to the town's well to do, out of state summertime residents, Blowing Rock has restaurants, hotels, golf courses, and other attractions. A recent priority for Blowing Rock's residents has been to preserve and protect the town's historic structures and maintaining the small town charm and scenery that has attracted so many people for the last 150 years. In addition to the Green Park Inn, the Bollinger Hartley House, East Tennessee and Western North Carolina Railroad Locomotive No. 12, Gragg House, Green Park Historic District, Randall Memorial Building, Former, Vardell Family Cottages Historic District, Westglow, and Moses Cone's Flat Top Manor are listed on the National Register of Historic Places. Saint Elizabeth Catholic Church (Boone, NC), operates the Church of the Epiphany as a seasonal, mission church in Blowing Rock.

География

Блю-Ридж тауларының оңтүстігіндегі Уатауга округінде орналасқан. Қаланың ең оңтүстік бөлігі, соның ішінде нағыз соққан жар, Калдвелл округінде жатыр. Қала Көк жотаның басында орналасқан. Қаланың көп бөлігі жотаның солтүстігінде, ал сулар солтүстікке қарай Нью-Ривердің ортаңғы саласына ағып, содан Огайо өзені аңғарына дейін барады. Ал жотаның оңтүстігінде сулар Джонс өзені арқылы Катаваба өзені аңғарына және түпкілікті Атлант мұхитына дейін ағып түседі. АҚШ Халық санағы бюросының мәліметінше, қаланың жалпы ауданы , оның ішінде жер , ал , немесе жалпы аумақтың 1,49% -ы су құрайды.

Климат

Аймақтағы климатты қолданылған изотермияға байланысты жазғы жылы ылғалды континенттік (Dfb) немесе таулы субтропиктік климат (Cfb) деп сипаттауға болады; Köppen Climate Classification. Бұл Солтүстік Каролинаның қалған бөлігімен салыстырғанда ерекше климатты қамтамасыз етеді; қаланың теңіз деңгейінен биік орналасуы шығыс және оңтүстікке қарағанда жазғы температураның салқынырақ болуына себеп болады. Жазда күндізгі температура сирек ғана жоғарылайды. Қыста температура оңтүстік штаты үшін күтілгеннен әлдеқайда суық және қатал, ол оңтүстік жағалау Жаңа Англиясына ұқсас. Күндізгі ең жоғары температура жиі 20 градусқа дейін немесе одан төмен түседі. Қыс айларында қар, қыздаяқ жаңбыр және мұз жауады. Blowing Rock қаласындағы көктем мен күз мезгілдері салқын және көбінесе жағымды болады. Жаңбыр орташа мөлшерде жауады, дауылдар сирек және көбінесе күшті болмайды. Солтүстік Каролинада тіркелген ең үлкен 24 сағаттық температура өзгерісі 1979 жылдың 1 қаңтарында Blowing Rock қаласында тіркелді, температура 8°F-тан 55°F-қа дейін, яғни 63 градусқа өзгерді.

2020 жылғы халық санағы

+Blowing Rock нәсілдік құрамы Раса саны Пайыздық үлесі Ақ (испан тілді емес) 1,291 93,82% Қара немесе африкалық америкалық (испан тілді емес) 3 0,22% Американың жергілікті халқы 1 0,07% Азиялық 10 0,73% Басқа / Аралас 38 2,76% Испандық немесе латиноамерикандық 33 2,4%
2020 жылғы АҚШ халық санауы бойынша, қалада 1,376 адам, 619 шаруашылық және 357 отбасы тұрады.