Кіріспе
Radio Futura испандық поп-рок тобы. Олар 1980 жылдар мен 1990 жылдардың басында Испаниядағы ең танымал топтардың біріне айналды. 1989 жылы олар 1980-жылдардың ең жақсы испандық тобы деп танылды.
Radio Futura was a Spanish pop rock group. They rose to become one of the most popular bands in Spain during the 1980s and early 1990s. In 1989 they were voted the best Spanish act of the 1980s.
Бастауы
1979 жылы суретші, әуесқой әнші және синтезатормен тәжірибе жүргізетін Герминио Молеро поп-рок тобы құру үшін кейбір таныстарына жақындады. Соңғы таңдауға Auserón ағайындылары, Луис және Сантьяго (ол кезде "Corazones Automáticos" деген атпен музыка журналына сын-пикірлер жазды), Энрике Сьерра (Kaka de Luxe гитарисі) және перкуссионист Хавьер Перес Груэсо кірді. Олар өздерінің атауын "Радио Футура" ("Болашақ радиосы") итальяндық тәуелсіз радиостанциядан алды. Герминьо Молеро өзінің электронды және дәстүрлі музыканың бірігуімен топтың стиліне ықпал етті, ал Энрике Сьерра панк стилін қосты. Көп ұзамай топ "La Movida madrileña" деп аталатын топтың көрнекті бейнелерінің біріне айналды. Бірнеше ай репетициядан және кейбір тікелей концерттерден кейін олар 1980 жылы Молероның музыка индустриясындағы байланыстарының көмегімен алғашқы Музика Модерна альбомын шығарды, бұл оларға Enamorado de la moda juvenil синглінің күтпеген табысын берді (кейіннен топтың қалған негізгі триосы осы алғашқы жазбада өздерін танымағанын айтады). Молеро мен Перес көп ұзамай өздерінің музыкасының тұжырымдамасы туралы келіспеушіліктерге байланысты топтан кетті, бұл топты Сантьяго Аусерон (форонтмен, әндер, гитара, вокал), Луис Аусерон (бас гитара) және Энрике Сьерра (гитара) құраған трио ретінде қалдырды. Бұл үшеу 1981 жылы бірінші альбомға қатысқан Solrac деп аталатын барабаншы Карлос Веласкесті жалдап, құраманы толықтырды. Біршама импровизациялық және негізінен әуесқойлық жазбадан кейін жаңа құрам музыкалық мансабында кәсіби тәсіл қабылдап, "медианың бір хитті ғажайып жігіттерінен" арылуға шешім қабылдады.
Molero and Pérez soon abandoned the group due to disagreements on the concept of their music, which left the band as a trio formed by Santiago Auserón (frontman, lyrics, guitar, vocals), Luis Auserón (bass guitar) and Enrique Sierra (guitar). These three completed the line up in 1981 by recruiting drummer Carlos Velázquez, known as Solrac, who had already participated in the first album. After what had been a rather impromptu and basically amateur record, the new line up decided to take on a professional approach in their music career and get rid of their initial aura of "media pampered one hit wonder boys".
" Квартет " - өсіп келе жатқан топ
1981 жылы олар "La estatua del jardín botánico" синглін жазды, оның музыкалық видеосы Испанияда алғаш рет шығарылғандардың бірі болды, көп ұзамай "Dance usted" соңынан еріп, біріншісі оларға культ хит берді, екіншісімен олар Испанияда сол кезде танымал емес "фанки панки" деп атаған дыбысты енгізді.
"Шөлдің заңы, теңіздің заңы"
Топ өзінің алғашқы рекордтық компаниясы Hispavox (қазіргі кезде EMI-нің бір бөлігі, өйткені EMI-нің өңірлік кеңселері Parlophone тобының, қазір Warner Music Group құрамына кіреді) келісімшартынан арылуға тырысты, өйткені ол екінші альбомына алғашқы альбомының дәл сол қалыңдықты немесе негізгі ағымды әсерін қалдырғысы келді, ал топтың жаңа құрамы бірінші альбомының сәнді және әуесқой әсерінен арылуға шешім қабылдады және ұзақ мерзімді мансапка арналды. Ақырында олар бұрынғы дискілеу компаниясымен келісімге келді және Ariola (BMG бөлігі, қазір Sony Music бөлігі) үшін қол қойды. Осы айлар ішінде олар бірнеше әннің репертуарын құрастырды, оларды тікелей эфирде ойнатты, екінші альбомын шығару үшін рекордтық келісімді күтті. Бұл 1984 жылы екі альбомнан тұратын "La ley del desierto, la ley del mar" альбомы шыққанда мүмкін болды. Бірнеше жыл өткеннен кейін алғашқы релиз шығарылды және бұл аралық топқа өздерінің импровизациялық және қалыңдықты, бірақ сәтті дебют альбомдарының эхосын қалдыруға көмектесті. Сонымен қатар, топ өздері шығарған жаңа әндерінде белсенді жұмыс істеуге мүмкіндік алды. Бұл олардың екінші альбомы, оның дыбысы дебютінен мүлдем өзгеше болды, ол "Escuela de calor" хитімен тағы бір күтпеген коммерциялық табысқа ие болды. Бұл жазбаға кірген "Semilla Negra" сияқты тректер олардың қолтаңбалық үлесіне айналатын алғашқы нұсқаларды ұсынды: Латын рок-ы өте интеллектуалды негізде (басты адам Сантьяго Аусерон философия бойынша білімі бар және өркендеген сөздікте ұзақ жауаптармен танымал), бірақ, соған қарамастан, көшелерге бағытталған және жалпы халыққа бағытталған; бұл танымал айналым Испанияда стандартқа айналды, бірақ Radio Futura өзінің шекараларын анықтай бастаған кезде, іс жүзінде белгісіз аумақ болды.
Жалын елінен
La Ley del Desierto, La Ley del Mar турнесі оның нақты шығарылуынан бұрын болғандықтан, 1985 жылы олардың келесі альбомын De un país en llamas, Лондон қаласында жазылған тәуекелді, қатал және біршама барокколық жаңа студиялық альбомды аяқтау үшін бір жыл ғана кетті (осы кездегі испан тобы үшін ерекше таңдау, сонымен қатар бірқатар бюджеттік себептерден). Альбом тұжырымдамалық альбомға жақын (La ley del Desierto, la Ley del Mar-дан бастап, топ ішкі leit motiv түрінде біріктірілген альбомдарды шығарудан рақат алған сияқты). De un País en Llamas өзінің алдыңғы нұсқасынан үлкен серпіліс жасады: ол панк мінез-құлқының айналасында болды, бірақ сонымен бірге топтың әуесқойлық уақыттарын артта қалдырды. Олардың жазба компаниясы жазба сессияларына лайықты бюджет ұсынды, бұл өнердің соңғы сатысына қол жеткізді және онымен бірге испан музыка сахнасына жаңа техникалық инновациялар мен музыкалық эффекттер сол кезде продюсерлер Дункан Бриджман және олардың ұзақ уақыт бойы музыкалық серігі болып табылатын және Сантьяго Аусеронның сөзімен, тозақтағы төртінші топ мүшесі: Джо Дворняк, екеуі де I Level тобының мүшелері. Олар сонымен қатар бұрынғы "Semilla Negra" әнін ремикстеп, оның латындық ырғағын арттырып, тағы бір культ поп әнін жасады. Топ өзінің "El Tonto Simón" сияқты әндері арқылы латын стилін көбірек зерттеуге дайын болды және бұл бағытқа қарсы шыққан домбырашы Соларак 1986 жылы топтан кетті.
Квинтет: Хуан Пэрроның әні
1986 жылы топ музыкаға жаңа текстуралар, айқын аранжировкалар және рок ұстанымын сақтай отырып, латын дыбыстарына бейімделген ырғақ бөлімі іздеді. "La Canción de Juan Perro" әнімен жасалған ерекше дыбыс кейіннен испан музыкасының сынақ ташына айналды. Сонымен қатар, осы жазбадан бастап, Сантьяго Аусерон лирикаға жаңаша мән берді, ол сол кезден бастап испан тіліндегі ең үздік лириктердің біріне айналды, ол ішінара модадан шыққан танымал терминдерді шын жүректен пайдаланып, жаңартты. "La Canción de Juan Perro" турнесі басталғаннан кейін көп ұзамай Энрике Сиерра поликистоздық бүйрек ауруымен ауырады және уақытша жаңадан жалдалған тағы бір сессиялық музыкантпен алмастырылды: Хавьер Монфорте.
Секстет және концерт альбомы
1988 жылы Энрике Сьерра өзінің денсаулық мәселесін жеңіп шықты, бірақ топ Хавьер Монфортті қосымша гитарист ретінде ұстап, топты секстетке айналдырды (осы арада домбырашы Карлос Торероның орнын Оскар Квесада алды). 1988 жылы жаңа альбом шығарылмады, бірақ топ гастрольге шықты және сол уақытта "Paseo con la Negra Flor" атты жаңа макси-сингл шығарды, бұл негізінен "La Negra Flor" әнінің жаңа студиялық нұсқасы (La Canción de Juan Perro-ға кіреді), оның ішінде ән ретінде өсіп келе жатқан ерекшеліктері бар. Жаңа синглдің ауызекі сөз бөлімі бар, бұл испан музыка сахнасында тағы бір үлкен жаңалықты білдірді. La Canción de Juan Perro тобының мансабында табысты болды, бірақ NYC-де жұмсалған салыстырмалы түрде жоғары бюджетті (испандық 1980 жылдардағы топ үшін) өтеуге арналған лейблдің ұсынысы бойынша гастрольдің соңғы екі концерті жазылды, араластырылды және 1989 жылдың басында Radio Futura-ның жалғыз концерт альбомы ретінде шығарылды: Escuela de Calor ол үлкен сатушы болды. Тірі альбом шығарылғаннан кейін секстет тарады және қалған негізгі трио соңғы студиялық альбомдарын жоспарлады.
Veneno en la Piel, жаппай табысты және соңғы релиздер
1989 жылы топ тағы да гастрольге шықты. Енрике Сьерра тағы да ауырып, оның орнына уақытша Олли Халсалл тағайындалды. Топ жылдың соңында жаңа құраммен студияға оралды (Антонио Васкес домбыраларды алып, Халсалл Энрике Сиеррамен бірге қалды, оны Аусерон ағайындар сессиялар үшін қалпына келтіргенше күтті). 1989 жылы топ халықтық дауыспен 1980-жылдардың ең жақсы испан тобы болып сайланады. 1990 жылдың қаңтарына қарай олар Veneno en la piel атты соңғы студиялық альбомдарын жасады. Өзіндік өндірілген альбом өзінің алдыңғысы анықтаған латын рок-қа адал болып қалды, одан да негізгі немесе "таза" дыбыстан басқа үлкен стильдік өзгерістер жоқ. Альбом тікелей хит-парақтағы No1 орынға көтеріліп, онда бірнеше апта болды; олардың жазба компаниясының қолдауымен топ осы уақытқа дейін ең үлкен концерттік турнеге шықты. 1990 жылдың 30 қыркүйегінде топ Мадридте соңғы концертімен концертін аяқтады. Турне аяқталған кезде топ мүшелері музыкалық бизнестен және топтың айналасында пайда болған ақшаның үлкен мөлшерінен шаршады, бұл испандық инди-поп-рок сахнасында бұрын-соңды болмаған. Испанияның поп-рок сахнасында танымалдыққа және күмәнсіз жетекшілікке қол жеткізгеннен кейін (оларға тек синтездік попқа бағытталған Mecano триосы қарсы тұрды), сонымен қатар Энрике Сиерраның денсаулық проблемалары мен 1992 жылы артық дозадан қайтыс болған Халсолл әсер етті. Олар музыка индустриясы олардың шығармашылығын жалмап алмастан бұрын, мансаптарының биіктігінде таралу уақыты келді деп шешті.
Ремикстеу, жинақтау және құрмет жазбалары
Алайда, келісімшарт бойынша, топ тағы бір альбом шығаруы керек болды. Осы міндетті орындау үшін 1992 жылы олар Дворнякпен бірге студияға қайтадан кіріп, Tierra para bailar атты ескі әндердің жаңа нұсқалары мен жаңа әнді (El puente azul) қамтитын жазбаны шығарды. Бұл олардың соңғы түпнұсқалық жазбасы болды. Осымен олардың Ариоламен келісімшарты аяқталды, сонымен қатар топ та, өйткені олар бұл жазбаны қолдау үшін гастрольге шықпауға шешім қабылдады. Олар тарағаннан кейін, Rarezas сияқты бірқатар сиректер, жинақтар және құрмет жазбалары болды (Rarezas 1992 жылы шығарылған қораптың сирек жазба бөлігі, олардың бүкіл дискографиясы). Содан кейін Memoria del porvenir 1998 жылы жаңа жинақ ретінде шығарылды, онда кейбір классикалық әндердің әртүрлі нұсқалары мен қайта жазылғандары бар. 2003 жылы Caja de canciones қорап форматындағы соңғы жинақ болды, ол барлық топтық өнімдерді қоса алғанда, жанкүйерлерге бағытталған ең үздік сәнді жинақ болуға ниетті. 2004 жылы "Оң жетістіктер" арнайы басылымы "Lo mejor de Radio Futura: Paisajes eléctricos" (1982-1992) деген атпен жарық көрді. Сондай-ақ 2004 жылы Арде ла Калле атты құрмет пластинкасы жарық көрді. Un tributo a Radio Futura, оның ішінде испан тілінде сөйлейтін әлемдегі қазіргі заманғы топтар мен суретшілердің таңдауымен топтың хиттері қамтылған. 2008 жылы "Escuela De Calor" Guitar Hero: World Tour-да көрсетілген.
Құрмет альбомдары
Арде ла Калле. Радио болашағына құрмет (2004)