Five Finger Exercise

Кіріспе

1962 жылы түсірілген Дэниел Маннның "Музыкалық жаттығу" - Дэниел Маннның режиссері және Фредерик Бриссонның продюсері, Фрэнсис Гудрих пен Альберт Хакетттің сценарийі бойынша Питер Шаффердің пьесасы негізінде түсірілген 1962 жылғы американдық драмалық фильм. Фильмді Колумбия Пикчерс таратты. Фильмде Розалинд Рассел, Джек Хокинс, Ричард Беймер, Максимилиан Шелл және Аннет Горман ойнайды.

Сюжет

Стенли мен Луиза Харрингтон әрдайым айтысып тұратын ерлі-зайыптылар. Музыка мұғалімі өмірлеріне кіргенде, жағдай жақсара бастайды, бірақ тыныштық тек уақытша.

Өндіріс

Фильм "Бес саусақ жаттығу" пьесасына негізделген, ол 1958 жылдың шілдесінде Лондонның Вест-Эндегі комедия театрында көрсетіліп, 1958 жылдың желтоқсанынан 1960 жылдың қазанына дейін Бродвейдегі Музыкалық қорап театрында 337 спектакль ойнаған. Фильм жобасының атауы уақытша "Бес саусақ жаттығу" деп қайталанбастан бұрын "Бес махаббат түрі" деп өзгертілді. Алек Гиннес бастапқыда Стэнли Харрингтон рөлінде ойнаған, бірақ басқа міндеттемелерге байланысты жобадан кетті. Продюсерлер Тревор Ховардтан рөлді алуды сұрады, бірақ ол Лондон сахналық пьесасына қатысты. Ақыры рөлді Джек Хокинс алды. Фильм түсіру 1961 жылы 26 маусымда Калифорния штатының Кармель қаласының маңында басталды. Фильмде фортепианода ойнаған Максимилиан Шелл да тәжірибелі фортепианошы болды. Сан-Франциско экзаминерінің сыншысы Мартин Расселл де осындай сезімдерді білдірді: "Бұл жақсы психологиялық драма, немесе өткен жылы Питер Шаффердің пьесасы Сан-Францискоға келгенде көрінді. Енді фильмнің нұсқасы келді, бірдеңе болды. Кішкентай қоспалар мен алып тастаулар суретті түпнұсқамен елестетуді қиындатты. Фильм кейіпкерлері тереңдігі мен дәрежесінен төмендейді. Сізге олардың не болатыны маңызды емес. Дэниел Маннның режиссері не істеп жатқанын білетінін көрсетеді - жеке сахналарға үнемі және дұрыс қарайды, бірақ сонымен бірге драманың қызықты тұстары туралы түсінік пен ерекше қызығушылық танытпайды ". Алайда сыншы Сайрус Дургин The Boston Globe газетінде фильмді былай деп мақтады: "Бес саусақ жаттығулары" экранда да, сахнада да жоғары сапалы театрлық кәсіпорын. Бұл жақсы драма, жақсы ойналған, және ол маңызды тәуелділерге тартымды болады. Отбасылық қақтығыстың драмалық сипаты көтерілгеннен кейін, эмоциялық температура да көтеріледі, әрі баяулық пен көрнекілік түрлерінің жоқтығы маңызды емес сияқты. "Бес саусақ жаттығу" әдісі үй-бүленің бір-біріне түсіністік пен сүйіспеншілікке деген бейімділігін жетілдіреді. Сондықтан ол өте маңызды адамдарға ұсынылады".

The film was based on Five Finger Exercise, a play that premiered at the Comedy Theatre in London's West End in July 1958 and played for 337 performances at the Music Box Theatre on Broadway from December 1958 until October 1960. The film project's title was temporarily changed to Five Kinds of Love before reverting to Five Finger Exercise. Alec Guinness was originally cast in the role of Stanley Harrington but left the project because of other commitments. The producers asked Trevor Howard to take the role, but he was involved with a London stage play. The role finally went to Jack Hawkins. Filming began on June 26, 1961 near Carmel, California. Maximilian Schell, who plays the piano in the film, was an accomplished pianist.</blockquote>Reviewer Martin Russell of the San Francisco Examiner echoed similar sentiments: "It is a fine psychological drama, or so it appeared when Peter Shaffer's play came to San Francisco last year. Now the film version has arrived and something has happened. The small additions and subtractions have made the picture barely identifiable with the original. [T]he movie characters seem to have diminished in depth and stature. You hardly care what happens to them. Daniel Mann's direction suggests that he knew what he was doing—the continuity and approach to individual scenes is fine—but at the same time it shows no grasp nor particular interest in the drama's fascinating undertones." However, critic Cyrus Durgin praised the film in his review for The Boston Globe: "'Five Finger Exercise,' on the screen as upon the stage, is theatrical enterprise of quality. It is good drama, well acted, and will appeal to those of serious tastes. [O]nce the drama of the family dissension begins to mount, so does the emotional temperature, and slowness and lack of visual variety do not seem to matter. 'Five Finger Exercise' has style and polish in its progress of a disunited family toward understanding and more love. It is accordingly recommended—to the serious minded."